Naardereng

naardereng

Zondag liepen we een stuk op de best bewaarde eng (= bouwland) van het Gooi.
70 hectare, nu in het bezit  van het Goois Natuur Reservaat en vrij toegankelijk.
Nog steeds zijn er akkers met graan en mais, omzoomd met een strook wilde bermbloemen.
Ook is er bos, waar vroeger het eikenhakhout werd gebruikt voor het leerlooien, de dunne rechte stammetjes (geriefhout) voor de stelen van bezems en boerengereedschappen en waar ook brandhout werd gehakt voor de visrokerijen in
Huizen, een van oudsher vissersdorp én eerste dorp uit ’t Gooi met stenen huizen
(niet ver van de Naardereng)

briefjeBij het bord Naardereng hangt een in plastic verpakt briefje:
Aan heer met rode auto, Heidewachtel/Drentse Patrijs- achtige hond:
Mijn fototoestel is in uw auto achtergebleven
toen mijn herder-achtige hond in paniek daarin sprong.
Dan volgt een telefoonnummer.

Als ik dit lees voel ik een mini drama achtig tafereel.
De  man of vrouw die met zijn/haar herder-achtige hond thuis komt en ontdekt dat zijn/haar fototoestel in de rode auto is blijven liggen. Ze racet terug, maar de rode auto is weg.
Thuis schrijft ze een briefje, stopt het in een hoesje, neemt plakband mee en daar hangt dit briefje: nu is het wachten op de man met de rode auto die het gaat lezen.
Ik hoop dat de Heidewachtel of Drentse patrijsachtige hond daar vaker uitgelaten wordt en alles op zijn pootjes terecht komt.

Verderop voltrekt zich het volgende mini drama: een dame met een auto met open achterklep met daar 3 of 4 kleine hondjes roept: Skipper!” Ze mist nog één hondje en vraagt of wij naar hem willen uitkijken. Ze wijst op een bruin geval dat al in de auto zit “Zoiets, maar dan zwart”
We beloven naar hem uit te kijken.

vermolmdWe zien een aparte open vermolmde boom, welk knaagdier of insect zou zich hier te goed aan hebben gedaan? Ondertussen roepen we Skipper, maar zien geen zwart, klein hondje.
Wél, na een hele lange wandeltijd, de dame weer.We vragen wat we moeten doen ALS we Skipper vinden: hij draagt een penning met haar telefoonnummer, dus als we willen bellen graag: dan krijgen we haar man aan de foon, want ze hebben auto’s geruild, hij is met de andere 4 honden al thuis, zij blijft zoeken en wij ook. We komen andere hondenbezitters met hun viervoeters tegen en vertellen hen ook het verhaal en of ze uit willen kijken naar Skipper.
We lopen de Eukenberg op, 14,3 meter hoog mét houten treetjes. De Eukenberg blijkt een verbastering van  Kerkenberg en is vermoedelijk een tafelberg, een opgeworpen heuvel met platte bovenkant, die ooit werd gebruikt voor religieuze (offer)feesten. Bovenopstaand kunnen we het Gooimeer zien liggen.
eukenberg
Als we afdalen komen weer de hondzoekende dame tegen, ze wordt nu écht ongerust, bang dat iemand hem heeft meegenomen ”Zodra ze merken dat hij in huis poept zetten ze hem wel weer op straat, maar dan vindt hij zijn weg niet meer terug” vertelt ze.
Ook de zoekgeraakte hond is, evenals haar andere honden, een zwerfhond, die ze in huis genomen heeft.

Nu lopen we niet “rustig”  meer. we roepen en zoeken de HOND!
Gelukkig komen we na een tijdje de rennende dame tegen. In het voorbijgaan zegt ze; “Dank voor het zoeken.Hij is gevonden door een dame, die bij de hangbuikzwijntjes met hem staat, maar haast heeft”

Een pak van ons hart; de in huispoepende zwerfhond komt weer bij zijn baasje.
Ook wij lopen nu naar de auto terug.
Een wandeling met “hindernissen ” maar daarom niet minder leuk.

Borstkanker

Een vriendin appte dat bij haar dochter (moeder van 3 kinderen) borstkanker is geconstateerd.Schrik.
Ik ben, na zo’n mededeling, dan meteen weer even terug in de tijd toen bij mij die boodschap kwam.
Ik kwam bij uit de narcose voor “het even weghalen van een knobbeltje dat echt niets was”.
Er kwam een verpleegster naar me toe die zei dat de dokter zó kwam. Ik wist het toen: foute boel.
Daarna stond voor een lange tijd mijn leven op zijn kop. Wéér een operatie, (een grote dit keer) onzekerheid en een lang vervolgtraject.
9 Maanden ben ik met operatie, chemo en bestraling bezig geweest. Nu lijkt dat “kort” maar als je erin zit en niet weet of je het gaat overleven lijkt het eeuwig.

Ik kan mijn vriendin alleen maar “troosten” door te laten zien dat ik LEEF: kijk naar mij, ik heb het ook gered en dat was TOEN, ze zijn nu veel verder met de medische wetenschap!
Ieder geval is anders en natuurlijk maak je je zorgen om je kind die zoiets moet meemaken .Je weet immers niet of het goed gaat aflopen.

In Nederland krijgen 1 op de 7 vrouwen borstkanker, 88% van die vrouwen is na 5 jaar nog in leven.
Er zijn (in Nederland) ca 230.000 vrouwen die borstkanker hebben of hebben gehad.
IK ben een onderdeel van die getallen; 1 van die 7, van de 88% van de 230.000.
Hopelijk wordt de dochter van mijn vriendin ook 1 van die getallen.

Helaas kende ik ook vrouwen die onderdeel geworden zijn van een andere cijferreeks;die meetelden in de ca. 3.000 mensen *)die aan borstkanker overleden.

Ooit, lang na ik mijn operatie zag ik een oncoloog op televisie, ze was nogal fel over het feit dat “men”  beweerde dat een positieve levenshouding zou bijdragen aan herstel bij borstkanker. Ze zei dat als je dát geloofde, je ook geloofde in het omgekeerde: Stierf je aan borstkanker dan had je zeker geen positieve levenshouding gehad. Bullshit.
(Volgens mij zei ze dat woord letterlijk, maar zeker weet ik het niet)
Wél is het zo, beweerde ze, dat een positieve levenshouding bijdraagt aan HOE je de tijd van je ziekte beleeft, NIET dat je jezelf erdoor genezen kan.

 

*) Er zijn ook mannen die borstkanker kunnen krijgen

Eigenzinnig?

Ik had een eigenzinnige schoonzus.
Had, want ze kreeg kanker en stierf.

Toen ik haar leerde kennen zat ik nog op school, had zij een baan, eigen woonruimte en wat geld om uit te geven.
Er was nogal wat dat ons bond.
Eén van die dingen waar we allebei een bloedhekel aan hadden, was boodschappen doen en shoppen.
Toch moesten er wel eens dingen gekocht worden.
Soms ging ik met haar mee, zo ook een paar keer met schoenen kopen.
Ze ging naar een, in mijn ogen, hele dure schoenenzaak.
Ze liep naar binnen, zocht een bepaald merk, vond iets leuk, paste het, betaalde en liep er weer mét nieuwe schoenen uit. Geen verkoopster hoefde haar iets anders te adviseren dat wat ZIJ leuk en mooi vond.
Ik ging naar een soort schoenenmarkt en kocht schoenen, die weliswaar leuk om te zien waren (én goedkoop) maar die al snel verzoold moesten worden
Alle waar is naar zijn geld.

Nu  ik sinds kort orthopedische zolen heb, die niet alle schoenen passen, heb ik nieuwe open schoenen nodig.
Sinds korte tijd kan ik weer zonder pijn lopen, dus wil ik nu graag sandalen in plaats van die hoge dichte schoenen waar ik de laatste tijd op loop en die alleen onder een broek kunnen (vind ik)
De instrumentmaakster raadde me een bepaald merk schoenen aan ,waarvan ook sandalen zijn waar deze zooltjes inpassen.

Ik zoek op internet en vind.
En wat schetst mijn verbazing: de vroegere schoenenwinkel van mijn schoonzus verkoopt ze .(De zaak blijkt meer dan 90 jaar op die plek gevestigd te zijn)
Ik er heen. De zaak is onherkenbaar veranderd, vergroot en lichter geworden dan in mijn herinnering.

De aanwezige verkopers en verkoopsters zijn allemaal een klant aan het helpen. Er wordt naar achteren geroepen en er komt een dame aan die mij wil/kan helpen.
Ik vraag om het merk en vertel van de orthopedische zooltjes. Zij wil ze eerst zien vóór ze sandalen gaat halen, dus ik doe mijn schoenen uit en toon ze. Na de vraag wat voor kleur sandalen ik wil gaat ze weg en komt ze terug met 3 dozen.
sandalenDe eerste lichtblauwe sandaaltjes zijn beeldschoon en passen geweldig, maar zijn niet van het merk dat ik noemde.
Ook de andere niet.
Ik ben blij met het eerste paar, maar vind het toch “vreemd” dat ze niet deed wat ik vroeg en zeg dat ook. Ze antwoordt dat ze mijn zooltjes en voeten gezien heeft en niet denkt dat dát merk goed is voor MIJ.

Op mijn verzoek haalt ze dat merk toch even. Twee dozen. Het eerste paar is me te breed, het tweede paar vind ik niet mooi. Ik kom weer terug op mijn (en háár) eerste keus en zeg dat ook. De verkoopster knikt.
Ze is “een oude rot in het vak”  en schat mensen, voeten en zolen in.
En dat doet ze kennelijk goed..
Typisch een zaak voor mijn overleden schoonzus, net zo eigenzinnig als zij ooit was.

Ik ga blij de zaak uit.
Ik hoop morgen nog steeds blij te lopen mét mijn nieuwe schoenen én een rokje aan.

World Port Tournament Baseball

Het laatste half jaar zijn we nog al eens naar softballwedstrijden gaan kijken ( zie blogs) maar gisteren waren we bij de andere sport die ons hart lang geleden al veroverde: honkbal!*)

WPT bord
Van 12 t/m 21 juli wordt dit jaar het World Port Tournament in Rotterdam gehouden. Dit jaar voor de 17e keer met als deelnemende landen: Team USA, Curacao, Japan, Taiwan en Nederland.

Om en om wordt de Haarlemse Honkbalweek (even jaren) en dit WPT
(oneven jaren) gehouden. Elk jaar proberen we ten minste één wedstrijd hiervan te zien.

Dus togen we naar Rotterdam. Onderweg op de A 20 sloeg mijn hart een paar slagen over toen een idioot met een rotgang van de ene rijbaan naar de andere voor ons langs schoot. Gelukkig reageerde mijn lief adequaat, maar schrikken was het wel.

Als we heelhuids in Rotterdam aankomen parkeren we voor een grote moskee (ruimte genoeg) en lopen binnendoor naar de Neptunusvelden, waar het toernooi wordt gehouden.
We hebben een dagkaart en zien dus 4 van de 5 deelnemende landen spelen.

cur-taiDe middagwedstrijd is Curacao tegen Taiwan; een ontzettend leuke pot.
Curacao, zo meldde de speaker had een dag eerder de grootste zege ooit op het WPT  behaald: 20-2 tegen het team van de USA.

Het was vrij rustig in het stadion wat betreft publiek; Achter ons zat de aanhang van team Curacao met een luide bel en werden veel  aanmoedigingen in papiamento geroepen.
Rechts voor ons zaten 2 Taiwanese gezinnen (4 volwassenen en 2 kids)
De moeder sloeg met 2 lege colaflessen op de stoel vóór haar en riep aanmoedigingen(?) in Taiwanees, waarop andere Taiwanezen (aan de overkant) gingen mee roepen.
Op een gegeven moment kwam er een pr.dame van de Taiwanese spelers naar hen toe en deelde de kinderen én volwassenen, lichtgevende megafoons en toeters uit.
Een gezellig sfeertje om ons heen.
Wij klapten voor ALLE goede acties, van welke team dan ook!
gele nagels
Halverwege de wedstrijd kwam een jong Curacao’s meisje voor ons zitten (ze had een felgekleurd shirt aan waarop Curacao stond, vandaar dat ik wist waar ze vandaan kwam)
Ze zat veel met haar telefoon te “spelen” zodoende zag ik haar lange gele nagels. Ik MOEST er naar kijken, zoiets had ik nog nooit gezien, zo lang, zo geel!

Het team Curacao maakte een paar prachtige dubbelspelen; de Taiwanezen hielden de spanning er in door blij te blijven, zodat het tot het eind een spannende wedstrijd bleef: Curacao won met 7-6.

Daarna een flinke tijd RUST voor het publiek, om bij te komen, te eten én de benen te strekken.
Er staan allerlei kraampjes waar je eten kunt kopen.
Helaas wordt bij deze wedstrijden een muntenverkoopsysteem gehanteerd. Dus eerst in de rij staan om muntjes te halen(minimaal 4 voor € 11,40) en dan weer in de rij voor het eten; dán tot de ontdekking komen dat je één  muntje te kort komt!

Als het eten op is, de benen gestrekt en we, om beurten, even het terrein over gelopen zijn begint het zachtjes te regenen. We zijn voorbereid (zoveel jaren honkbal kijken soms met regen soms met veel zon, heeft ons zowel vuilniszakken voor de regen als zonnebrand en petten voor de zon in de honkbaltas te doen stoppen)
De vuilniszakken op schoot en één over de tas; de plu over de hoofden
( het zijn oplopende tribunes, zodat niemand achter je er  last van heeft)
De wedstrijd  am-nedNederland – team USA begint wel om 7 uur en maar wordt even later stilgelegd omdat de regen nu met bakken uit de lucht komt. Er worden plastic jasjes, poncho’s en plu’s te voorschijn gehaald en er zijn ook mensen die onder de tribunes de bui verder afwachten.
De werpheuvel en de slagzone worden met dekzeilen afgedekt. Na een korte periode houdt de regen op en wordt er verder gespeeld.
Een tijd later begint het weer te druppelen en ook nu wordt de regen wat heftiger en wordt het spel even stil gelegd.
Als het nu droog wordt blijft het droog en worden er 7 innings gespeeld.

Tussen de innings door is er wat entertainment. Iets dat voor ons absoluut NIET hoeft; we komen voor de sport.
Maar in Rotterdam draaft er achtereenvolgens een heel groot koor op: Prestige uit Alblasserdam (onverstaanbaar goed) 2  leuk aangeklede Casinodames, die met 2 kandidaten een spelletje spelen; mascotte BB bear doet een dansje en deelt popcorn uit en een Rotterdams groepje zingt wat (ook weer onverstaanbaar goed)

Ook dit is nét als de middagwedstrijd een leuke pot.
In de 3e inning staan er 3 man op de honken en slaat Denzel Richardson een homerun; 6-1!
Eigenlijk was toen de wedstrijd al beslist: in de 7de inning eindigt de wedstrijd met 13 -3  (bij 10 punten of meer verschil wordt er niet tot de 9e inning doorgespeeld)

Een sportieve TOPdag, met overwegend goed weer en geweldig honkbal!
Een aanrader om te gaan als je van de sport houdt!

 

 

 

* mijn lief en ik hebben elkaar leren kennen door deze sport

(Niet) Voor kinderen

Een tijd lang heb ik Zwarte Piet gespeeld op een school in een andere dan mijn woonplaats.
Ik kende daar niemand, ik ging met Sinterklaas mee.
Er waren nog 2 Pieten, maar die wisselden ieder jaar. Klaas en ik waren de vaste crew.

Al in oktober/november gingen Klaas en ik voor de vóórbespreking naar de school.
We spraken dan altijd met dezelfde juf, een wat oudere, geboren lerares *).
De afspraak was altijd gelijk met een ouderwerkavond. Het was gezellig rumoerig op zo’n avond; de lokaaldeuren stonden open en overal was reuring.
We zochten en vonden dan een plekje ergens en namen DE DAG door.
Heel veel was altijd het zelfde; eerst de onderbouw, dan de middenbouw en als laatste de bovenbouw (lekker als Piet de boel op zijn kop zetten)
De variabelen gingen over twee dingen: wáár en door wie werden we geschminkt en in welk vervoermiddel van waar vertrokken we naar de school.

Dat schminken was ooit in de school op zolder, omdat we toen géén vervoermiddel hadden en dus Sint voor het zolderraam verscheen en Piet met één been in de goot stond alsof hij net naar binnenstapte. Een juf riep dan als iedereen de straat afkeek en er nóg niets aankwam
”O jee, kijk eens daarboven, wie zie ik daar?”
We moesten dan wel heel vroeg op de school zijn zodat we géén vroege kindertjes(of ouders)  tegen het lijf konden lopen.

Ook werden we eens in een Klaas/Pietpakverhuurbedrijf geschminkt, een dolle boel met allerlei mannen en vrouwen in verre staat van ontkleding; in een witte lange onderbroek (Klazen) of  in ondergoed met hoogopgestoken haar; een vrouwelijke Piet, die hulp nodig had om een zwarte pruik over haar haar te trekken. Lachen!

We zaten eens op een ouderwetse rode brandweerwagen en kwamen met toeters en bellen voor de school aan. Ook een keer in een oldtimer met open dak, waarbij de stormbanden van  Sint’s mijter erg strak moesten worden aangetrokken.

Eerst kwamen de Pieten met een bos bijeengebonden takjes (de roe) en een zak in hun hand binnen. De roe mocht niet meer en de eerdere lege zak (om stoute kindertjes mee te nemen) werd vervangen door een kleine zak met rozijntjes en mandarijntjes. 

Er kwam ook een moment dat de gouden oorringen niet meer konden en de Pieten in plaats van zwart donkerbruin werden geschminkt.

klaasIk ben met Piet-zijn gestopt omdat ik vond dat een jonger iemand maar eens in het wandrek moest klimmen en ECHT op zijn kop staan, springen en gek doen.
Wel met pijn in het hart, want de verwachtingsvolle oogjes van een kleuter als je (als Piet) bij hem of haar in de buurt komt is met niets te vergelijken.
Het grote boek in de gymzaal aan Sinterklaas geven, terwijl de kleintjes aan zijn voeten zitten: onbetaalbaar. De vraag van Sinterklaas: wie wil er op mijn schoot zitten? En dat dan zo’n kleine durfal naar voren komt, maar die, als ik (als Piet) haar of hem op Sinterklaas’ schoot til, toch een beetje beeft van de spanning. Ontroerend.

Het mag niet meer.
Het kán niet meer.
Ik snap het.

 

 

*) Ik ben later nog op haar begrafenis geweest.

Zonneweide.

Bij het woord zonneweide denk ik meteen aan een alpenweide in Oostenrijk, een helling vol met allerlei soorten wilde bloemen in een zonovergoten berglandschap

Maar zonneweide betekent heden ten dage ook nog iets anders: een heleboel zonnepanelen bij elkaar. En een heleboel is in dit geval 19.000 stuks; tezamen de eerste zonneweide in de Randstad.

Ik zag “de weide” verleden week van heel dichtbij. Volgens de info verstrekken de zonnepanelen bij elkaar 5.000.000 kwh zonnestroom per jaar.

De gemeente Eemnes, op wiens grondgebied de zonnepanelen geplaatst zijn heeft de doelstelling om in 2030 een klimaatneutrale gemeente te zijn. Behalve deze zonneweide heeft ook hun gemeentehuis (gezamenlijk gemeentekantoor van Blaricum, Eemnes en Laren ( kortweg BEL) 700 zonnepanelen op het dak.

Geen vossen

Eerder (14 juli) schreef ik een blog over nachtelijke geluiden in de (buur) tuin.
De conclusie was toen dat het krijsende vossen zijn geweest. Ook omdat de buurman vossen in zijn tuin had gezien leek dat aannemelijk. Op internet vond ik het geluid van krijsende vossen en ook dat klopte redelijk.

Nu meldde de achterbuurman, die evenals mijn lief met een lantaarntje ’s nachts op pad ging om te ontdekken wat het klagelijke dierengeluid kon zijn, wat het ECHT was.
Hij was blijven zoeken, toen mijn lief alweer in zijn bedje lag en zag………… een steenmarter wegvluchten. De man mét lichtje ging in de richting lopen waar de steenmarter vandaan kwam en vond daar een gewonde egel. Hij nam de egel mee naar huis en heeft hem de volgende dag bij de egelopvang afgegeven. Zij konden duidelijk zien dat de egel te pakken was genomen door een steenmarter. De buurman heeft nog een keer gebeld met de egelopvang waar men hem verzekerde dat het helemaal weer goed zou komen met de wond van de egel.

Ik heb nu maar eens op internet gezocht naar de geluiden van een “egel –in-nood” en ja hoor die krijsen ook (vreselijk).

 

 

Slim water?

waterOnderzoek van de Universiteiten van Londen en Westminster toonde aan dat er verband bestaat tussen je mentale gesteldheid en het drinken van water: studenten die een flesje water bij zich hadden tijdens tentamens en dat ook water ook daadwerkelijk dronken hadden betere cijfers dan degenen die géén water dronken!


80%
van onze hersenen bestaan uit vocht, dus als je water drinkt “voed je je hersenen
Er wordt beweerd dat het drinken van 8 tot 10 glazen water je cognitieve vaardigheden met 30% kunnen verhogen.

De andere kant van dit positieve geluid is dat je een watervergiftiging kan oplopen door een teveel aan water te drinken. De nieren kunnen 8 tot 10 liter water verwerken, als je heel veel (meer) water in een korte tijd drinkt kunnen je nieren dat niet aan en kun je zelfs overlijden.

Water heeft ook op een andere manier bijgedragen aan de “slimheid” van minstens één mens. Zo las ik dat Albert Einstein (E=MC2) zijn beste ideeën onder de douche kreeg!

Ook IN het water leven kan het  brein “groot”maken: het brein van de potvis is het grootste ca 7,8 kilo.
Intelligentie heeft echter niets met de omvang van het brein te maken.( mensen hebben maar 1,5 kilo aan hersenen)
Als je het over intelligente dieren hebt;tuimelaars (dolfijnen) behoren tot een van de intelligentste diersoorten, ook zij hebben, net al de mens,  máár 1,5 kilo aan hersenen

Een nachtelijk geluid

Een paar avonden geleden kwamen we thuis van een bezoek aan vrienden. We dronken  wat, rommelden nog wat en gingen toen naar bed.
Ik word uit mijn eerste slaap wakker. Het is nog donker. Ik hoor een raar geluid.
’t Klinkt als een beest in nood. Ik wil weer slapen, maar het geluid blijft aanhouden.
Ik schiet wat aan, pak een zaklantaarn en loop de trap af, schuif de pui open en stap in de donkere tuin. Zou er een dier in de vijver gevallen zijn?
Ik schijn, vissen zwemmen, alles is rustig.
Ik schijn onder de patio, onder het bankje, in het hoekje bij de bamboe; NIETS
Het geluid is er nog wel, een soort schreeuw. Niet van een kat en zeker niet van een vogel. Schreeuwende eksters, Vlaamse gaaien en kauwen horen we vaak genoeg, dit klinkt anders.

berberisBij nader inzien (inhoor) denk ik  dat het uit de buurtuin komt. De berberis heg tussen ons en de buren is bij daglicht al bijna ondoordringbaar, dus ook nu kan ik er niets door zien.
De buren hebben metalen rolluiken, dus waarschijnlijk horen zij niets.

Ik ga naar bed. Het geluid blijft aanhouden.
Nu kan mijn lief er niet meer tegen. Ook hij schiet iets aan en terwijl ik het bed inkruip loopt hij met zaklantaarn de trap af.
Hij blijft lang weg. Het geluid houdt soms even op en begint dan weer.

Als hij  (koud)  weer in bed komt zegt hij nog steeds niet te weten wat de kreten geweest zijn. Een achterbuurman en zijn vriendin liepen ook in ochtendjas met een lantaarntje en gezamenlijk zijn ze de tuin van de buurman in gegaan en hebben gezocht. Niets te vinden.
Inmiddels was het stil en lag iedereen weer in zijn warme bedje.

Zijn het parende of vechtende egels geweest?

Gisteren zag ik DE buurman pas weer. Hij was een paar dagen (en nachten, zo bleek) weggeweest en had (dus) niets gehoord. Hij vertelde wel iets heel RAARS meegemaakt te hebben.
Toen hij ’s avonds laat terug kwam van weggeweest, kwam hij de voordeur in met zijn handen vol, hij deed dus niet meteen het licht in de huiskamer aan. Buiten, door de ruit van de schuifpui zag hij 2 paar ogen. Hij kon de zijnen niet geloven; 2 vossen in zijn tuin!

Thuis googlede ik op krijsende vossen en zag ik een filmpje van Vroege Vogels mét geluid. Het was dát geluid dat we ’s nachts hadden gehoord.
Vossen in onze buurt, je verzint het niet!

Baarden

Mijn lief had ooit een baard, een snor, lange bakkebaarden en een combinatie van deze gezichtsbeharing, maar toen ik hem leerde kennen had hij een “bloot” gezicht.
Ik vind baard en snor leuk, maar bij het kussen prikt sommige beharing wel, dus een klein beetje inspraak eiste ik wel bij het al dan niet laten groeien van zijn gezichtshaar.

Ik “baarde”  in de loop van de tijd 2 prachtige zonen. Snoezige blote babytjes, waarvan de verpleegster in het ziekenhuis bij de één zei dat hij grote voeten had en bij de ander dat hij grote handen had!

Op een vakantie met zijn vieren in de vouwwagen bleef mijn lief op een ochtend wel erg lang weg bij de “ochtendschoonmaak”; de wasruimtes waren niet zó ver weg. Toen hij eindelijk naar de tent kwam, proestten onze jongens het uit: Papa had een lipje!!
Mijn lief had baard en snor afgeschoren. Hij vond de vakantie er een goed moment voor.
Ik kende hem zo (van vroeger) maar moest wel wennen.

De jongste zoon begon eens met een baard en snor, later begon de oudste daar ook mee.
Als ze samen waren hadden ze het over baardvet, trimmers en baardshapers.
Mijn lief en ik lachten wat af.

Baarden zijn anno 2019 erg in; wil je een beetje modieus zijn dan heb je een baard.
Of zoals ik een man hoorde zeggen: Zonder baard zie je eruit als een oude lul.

Ik zag dat mijn man zich niet geschoren had. Spannend (ik vinden baarden, mits goed onderhouden, leuk) en ja hoor na een tijdje had hij een leuk, kort baardje.

De zonen waren enthousiast; dat opende perspectief voor Vaderdag!
Opeens leek mijn man weer op zijn zonen, of zij op hem.
Na de Vaderdag heeft ook mijn man, baardvet, een trimmer en…… een baardschort.
(Ik lach wat af)