Hét golfspel voor iedereen

sttrand horst vaanRegelmatig spelen wij Pitch & Putt op golfbaan Strand Horst (bij Ermelo)
Dit jaar helaas erg weinig omdat mijn voeten “moeilijk doen”.
Gisteren waren we er weer. De baan lag er weer prachtig bij.
De baan bestaat uit 18 holes*) ; een tee (afslagplaats), een fairway (gebied tussen de tee en de green in) waar het gras gemaaid is (maar niet zo kort als op de green) en de green, waar het gras superkort is en waar de hole in is.
Er zijn ook wat hindernissen,
bunkers (zandkuilen) om het spel moeilijker te maken.
Buiten de fairway is de
rough  (hoog gras) en struikgewas 
De rough bij Strand Horst is hoog gras met wilde bloemen er in (wilde orchidee, teunisbloem) waar bijen en andere insecten op af komen én struweel.

De baan ligt langs het water, het Nuldernauw met zwanen, zeilboten, beroepsvaart, ganzen, meerkoetjes en pleziervaartuigen.
Het is een genot om daar het spel te spelen én van de bedrijvigheid op het water te genieten..
Nu we er een tijd niet geweest waren zagen we een paar veranderingen: het buitenentree is opgeleukt met fruitboompjes en een bruggetje. ( Daar zag ik over het water een keer een ijsvogeltje vliegen)
strand horst2
Voor de pauze-nemende-golfers én de niet- golfers (drankje drinkers en lunchers) is er nu een strandje**) met lounge meubilair en een steiger waar bootjes aan kunnen leggen.

Het spel pitch & putt vind ik ontzettend leuk, je hebt er NIET, zoals bij “echt “golf een GolfVaardigheidsBewijs (GVB) voor nodig; de afstanden voor het afslaan zijn korter (tussen 30 en 80 meter) en de benodigde spullen krijg je te leen:golftassen met clubs,tees en ballen (bij de baanprijs inbegrepen)

De eigenaren van Strand Horst zijn geweldige gastvrouw en – heer; de sfeer is ontspannend; natuur prachtig; het terras gezellig met zitmogelijkheden in de zon zowel als en in de schaduw en de belegde broodjes zijn heerlijk.

De golfbaan en horecafaciliteit zijn gelegen op het terrein van Leisureland.
Om OP hun terrein te komen MOET je door een slagboom. Bij het weggaan kun je bij de automaat een uitrijkaart voor € 5,- kopen.
De golfbaan en de daarbij gelegen horeca verdienen daar NIETS aan en kunnen daar
ook geen korting op geven. Ook zij moeten uitrijkaarten kopen voor € 5,-

Ook vandaag waren wij er weer een flinke tijd, vijf uur totaal***)
Wij spelen meestal een halve baan, lunchen dan, waarna de tweede helft gespeeld wordt en we sluiten af op het terras bij het water mét een koel drankje.
Een Top dag op een Top locatie.****)

 

 

 

*)       je kunt ook 9 holes spelen
**)     daar kun je nu  ook met je schepje in het zand spelen terwijl pap en mam of opa en             oma een drankje drinken
***)  de gemiddelde tijd van 18 holes spelen ligt tussen de 1 ½ en 2 uur
****) Ook kun je er 9 holes footgolf spelen.

Met familie naar de Plantage.

Ik maak deel uit van 3 families; de familie waarin ik geboren ben, mijn schoonfamilie én nog een familie!

Mijn moeder werd op 47 jarige leeftijd weduwe en is alleen gebleven tot een paar maanden voor mijn trouwen. Toen kwam een man, die ze eerder had leren kennen bij ons inwonen.
Zij tweeën, zijn (volwassen) kinderen, mijn kersverse echtgenoot en ik gingen uit eten om “kennis te maken”.
Het bleek dat mijn lief en zijn jongste zoon op de middelbare school in dezelfde klas hadden gezeten:.  die hadden genoeg gespreksstof! Tussen zijn vrouw en mij klikte het meteen. Haar noem ik (nog steeds) het zusje dat ik nooit gehad heb. En zo voelt het ook. De familie van mijn stiefvader heb ik er dus later “bij gekregen”.

Na de dood van “onze” ouders gaan we één keer per jaar met zijn allen weg,ergens iets drinken, uit eten of allebei.
Eergisteren kwamen we weer bij elkaar. Niet allemaal, want zoals bijna iedere keer is er altijd wel iemand NIET ( het is een  reislustige familie)
Deze keer was het familielid die in Zwitserland woont wél aanwezig, helaas zijn vrouw niet, die werkte op dat moment in Oostenrijk.

plantageWe ontmoetten elkaar tussen de oude platanen, in het sfeervolle monumentale pand de Ledenlokalen aan de Plantage Kerklaan, naast de hoofdentree van Artis in Amsterdam.
Dit pand is in 1870 door architect G.B. Salm ontworpen en herbergt nu oa. een café restaurant.

Het was een heerlijke dag dus we zaten buiten op het terras.
buitenplantage De meeste familieleden hebben we lang niet gezien.We drinken een drankje en  toasten op absent friends, want helaas zijn er ook al familieleden overleden.
We praten elkaar bij.
Het wordt later en we hebben wel zin om wat te eten. Er is een kleine kaart met “hapjes”. We vragen tot hoe laat we deze kunnen bestellen; dat kan de hele avond.
plantagefoodDus bestellen we het één en ander van de hapjeskaart en ook nog wat te drinken. Er komen leuke schaaltjes met mini pitabroodjes en  dipsauzen, chorizo, buikspek, kazen, olijven  kortom “hapjes”
Als de broodjes op zijn vragen we om meer en die krijgen we ook.
Het wordt inmiddels wat drukker, ook binnen.

plantagefood2

We willen nog wel wat meer hapjes bestellen, maar de ober (eerder hadden we een vrolijke dame) komt vragen of we ook gaan dineren?
Dát waren we niet van plan. Dán heeft hij onze tafel nodig en hebben we nog 20 minuten om  te eten.
Er wordt gefronst. Als we gaan dineren kunnen we blijven zitten als we  blijven bij onze hapjes, die we de hele avond door kunnen bestellen, moeten we weg? We snappen het niet zo goed. De ober zegt dat er sprake is van een miscommunicatie en dat we nog 20 minuten aan deze tafel hebben of anders binnen aan de bar kunnen gaan zitten. Eén familielid oppert dat hij maar snel de hapjes moet gaan halen, dan kunnen we ze nog opeten.Een ander familielid deelt mede dat dit de laatste keer is geweest dat hij hier komt.
De ober gaat weg.

De hapjes  komen snel, maar de sfeer is een beetje weg.
Eén van de familieleden moet nog ver rijden en wilde toch niet zo laat weggaan, we doen haar met zijn alle uitgeleide. Bij Artis’ingang  nemen we afscheid van elkaar: Het was weer een gezellig samenzijn.

De “Zwitser “blijft bij een familielid slapen en is nog “even”in Nederland.Wij worden naar het station gebracht en pakken vandaar de trein naar huis.
Als we met de auto terugrijden (die stond bij station Diemen Station) komen we onder de Zandhazenbrug door, de spoorbrug met de langste overspanning van Nederland
(255 meter)**)
De brug is vlakbij Muiderberg; daar komt de naam Zandhazenbrug ook vandaan; de inwoners van Muiderberg schijnen de bijnaam Zandhazen te hebben (gehad)

 

 

 

*) ”*(her)trouwen deden ze niet meer.
**) geopend in 2016

Proeflokaal

Eetcafé de Groes is het bruisende middelpunt van Zelhem.
We hebben er meermalen heerlijk gegeten. Leuke bediening én met mooi weer een heerlijk terras mét zicht op het hart van Zelhem.

groes
Er is ook een Proeflokaal in/aan het eetcafé.
Dáár zijn we deze week voor het eerst met een aantal mensen gaan eten.
Het werkt als volgt: Op een invulformulier staan allemaal kleine gerechtjes: koude en warme.
Per persoon kun je 2 gerechtjes per ronde bestellen.
Het is onbeperkt genieten, want je betaalt een bedrag en dan kun je zoveel “rondes” eten als je wilt.

Er zijn ook dessertrondes met “bijzondere” gerechtjes zoals arretjescake met slagroom, “sticky “choco-brownie en een fudge caramel toffee taartje.|

Je hoeft het niet op een formulier in te vullen;  de moderne mens, die zijn mobieltje bij zich heeft ( Wie niet? IK niet)  kan ook een app downloaden en daarmee bestellen, dat geeft zelfs nog korting! (ons gezelschap bestond uit minstens één modern mens!)

We hebben  gesmuld: een enorme aanrader voor wie houdt van (desgewenst veel)  kleine hapjes.

Blue

Vandaag werden we door Amsterdammers meegenomen voor een lunch in hun stad.
Het was mooi weer, dus we rekenden op een terrasje, maar dat werd het niet.
We waren “besteld” op het Muntplein.

De reis erheen was een reis met hindernissen omdat we met de auto naar station Diemen waren gegaan. Daar kun je gratis parkeren en met de trein naar Amsterdam CS.
Helaas de parkeerplaats naast het Station Diemen was vol en in de straten daar omheen mag je maar maximaal 2 uur parkeren, dat zou niet genoeg zijn voor onze lunchafspraak vermoedden we.

Dan naar P&R Zeeburg I en II; helaas beiden vol én een lange rij auto’s voor de slagboom.
Keren dan maar en naar het centrum rijden. Aangezien nu de tijd voor onze afspraak begon te dringen. Vlakbij het Centraal Station is een ondergrondse parkeergarage, die zou wel  duur zijn, maar vlakbij CS en nu ik slecht lopen kan was deze plek  wél zo handig.
Er is plaats, we parkeren en lopen naar CS, vandaar met de tram naar de Munttoren, waar we opgewacht worden.

Samen lopen we naar……………… de Kalvertoren : restaurant Blue
We stappen in de lift. Die raakt, nadat wij erin zijn gestapt,  bomvol. Een jongen staat met zijn rugzak tegen de knoppen en we gaan omlaag i.p.v. omhoog. Beneden stappen nog 2 mensen in, nu gaan de deuren niet meer dicht. Iemand probeert bij de knoppen te komen, dat gaat niet. We gaan weer omhoog, echter maar één etage. De sfeer wordt wat lacherig en iemand wringt haar hand achter de rugzak drukt op een knop en nu gaat de lift  meerdere etages omhoog.

We stappen uit en zien een geweldig uitzicht.
blue
Bij het raam is een tafeltje voor ons vrijgehouden, we kijken op het NH hotel, Cineac en een groen dak in de vorm van een ei (koepel) dat ik niet kon thuisbrengen.cineac
We nuttigen een heerlijke lunch en genieten van de leuke bediening, het gezelschap en het uitzicht.

De weg terug gaat een stuk voorspoediger dan heen, hoewel…………
De tram, die ons zou terugbrengen naar CS, stopte “ergens”,  de trambestuurder liep door de tram heen naar de achterkant. Het duurde even en toen gingen we  weer de kant op waar we vandaan kwamen.
Het was snikheet in de tram, die behoorlijk vol was. (Iemand die mijn gestrompel gezien had stond voor me op, bless her) De tram stopte weer, de trambestuurder liep weer door de tram naar de andere kant, hij deed de voordeur open en er stapten een paar passagiers in (heerlijk die deur even open; frisse lucht) na een tijdje reden we weer de goede kant op en kwamen we zonder verder oponthoud bij CS.

Vandaar liepen we naar de parkeergarage, langs enorme rijen wachtende mensen (voor de rondvaartboten)
In de parkeergarage kregen we nog een lichte schok toen we moesten betalen.
Bij Diemen betalen we niets, bij Zeebrug (na 10.00 uur) € 1,- hier  € 25,-.
Maar  daarvoor stonden  we dan ook in het hartje van Amsterdam.

’s Avonds thuis begon het pas na 8 uur ’s avonds te regenen. Het was een topdag geweest!

 

Oud Loosdrecht

Ooit, in een ver verleden, woonden wij in Oud Loosdrecht (er is ook een Nieuw Loosdrecht)
Oud Loosdrecht is een lang gerekt dorp zonder echt hart met, door het vele water, een grote aantrekkingskracht voor watersporters.
De Eerste t/m de Vijfde plas zijn ontstaan door het afsteken van het laagveen ( turf)
Tegenwoordig is Loosdrecht ( Oud én Nieuw) een onderdeel van de gemeente Wijdemeren.

Gisteren waren we er weer even, meegenomen door familie om er uit eten te gaan.
Een eetcafé aan de Vuntusplas De Eend.
Zittend aan een tafel bij het raam, uitkijkend over de Vuntus, (de plas waaraan ooit mijn oom en tante restaurant de Funtushoeve dreven) genoten we van een drankje, het uitzicht en het gezelschap. Er werd een mandje brood op ons tafeltje neer gezet mét een schaaltje olijfolie.
We kregen er een kort verhaal bij:

Deze olijfolie komt uit het natuurgebied Parco Pollino (Italië) , een gebied met een gunstig klimaat en bodemgesteldheid voor olijventeelt.  De Farisana olijven ( groen, lage zuurgraad)  worden er in november geplukt en koud geperst onder toeziend oog van de eigenaren van de Eend.

Na een dergelijk verhaal MOET de olijfolie extra lekker smaken en dat doet ze ook. We dippen ons brood erin en genieten.
Onderwijl zien we vlak onder ons raam een moeder eend met 4 pulletjes zwemmen.
Schattig. Toch weerhoud het 3 van de 4 personen in ons gezelschap er niet van om eend te bestellen, het vierde lid kiest voor vis.
Het eten is lekker: we hebben elkaar veel te vertellen en we genieten van een heerlijke maaltijd.

funtushoeve
De Funtushoeve door mijn vader geschilderd .De Funtushoeve is in 1983 tot de grond toe afgebrand.

 

 

Bagels

bagelDe bagel is van oorsprong een Pools product, dat door Joodse immigranten in de VS is geïntroduceerd. De Polen vestigden zich onder andere in het zuidoosten van Manhattan  (New York). Terwijl de winkels in New York op zondag gesloten waren, kon men in deze joodse wijk vlechtbroden en bagels kopen. Al snel gingen joodse bakkers met broodkarren door heel de stad. Het deeg*) wordt, nadat het lang gekneed en gerezen is, in een ringvorm gelegd. De bagels worden ondergedompeld in kokend water met siroop, en daarna gebakken. (aldus wikipedia)

De Polen schijnen al bagels gegeten te hebben rond 1600.
In 1958 werd de bagelmachine door Daniel Thompson uitgevonden, daarmee konden bagels volautomatisch worden gemaakt (400 per uur)

Ik ben er gek op, maar heb ze zeker 20 jaar niet meer gegeten. Geen idee waarom niet, ik kwam ze gewoon niet tegen denk ik.

Onlangs waren we in het dorp Bussum, een onderdeel van de Gemeente Gooise meren. Toen ik daar op een bord zag staan Bagels & Beans maakte mijn hart een sprongetje: DAT wilde ik  en wel NU.

Een leuk terrasje met een menukaart vol lekkere bagels. Ik koos één met warme brie, walnoten en honing. Helaas, er was geen brie, maar het vriendelijke meisje zei dat het alternatief geitenkaas ook ERG lekker was mét, zo adviseerde ze, een volkoren bagel.
Ik luister graag naar een goed advies, dus ging erop in.
Het was in één woord verrukkelijk!!! Het kopje cappuccino trouwens ook. In het zonnetje op het terrasje met leuke bediening ( één keer vragen of het naar het zin was, helemaal top)
We hebben enorm genoten.
Een aanrader Bagel & Beans, Nieuwe Brink 1-3 Bussum
*) bloem, tarwegluten, gist, zout, een beetje olie en suiker.

Kindvriendelijkrestaurant

Er was eens een restaurant dat niet liep. Het stond in een in een stukje niemandsland
Er zouden nieuwe huizen gebouwd worden, maar het was nu nog een brak stuk land met een restaurantje er midden in.
Het  restaurantje zag er leuk uit, van binnen en van buiten maar het verdiende te weinig om te bestaan.
Het verwisselde van eigenaar.

Er kwam een buitenspeelplaatsje bij met speeltoestellen en het terras werd groter. Binnen kwam veel speelgoed en kinderstoelen; kortom het werd een kindvriendelijk restaurant.

De huizen, die zouden komen, werden ook daadwerkelijk gebouwd; mooie ruime grote huizen.
Er kwamen jonge gezinnen wonen met kleine kinderen en moeders met bolle buikjes en meer kindjes op komst.
De moeders gingen naar het restaurantje en spraken er af met elkaar, terwijl hun kroost rondrende en, met voor hen onbekend , speelgoed speelden
Er kwamen papa’s met hun laptop onder de ene arm en een pukkie onder de andere hun papadag doorbrengen; ze werkten op de laptop met een kopje cappuccino naast zich en later een broodje grond.Hun kroost zat onder de tafel met een knuffel en een ander pukkie met een speelgoedautootje te spelen.

Het werd er alsmaar drukker. Het restaurant liep als een trein.
De jonge ouders vertelden het aan elkaar door,  de kleuters en peuters wilden  niet meer voorbij de plek, maar  er in. Ze speelden in de zon in de tuin, terwijl de mama’s lunchten of ze speelden als het regende met elkaar binnen.
kinderbordje
En op de w.c. hangen de  ludieke speelregels  van het pand en eronder staat:

 

Oftewel in deftige grote-mensen-taal:
Ouders zijn zelf verantwoordelijk voor hun kind
het restaurant is niet aansprakelijk voor persoonlijk letsel of schade aan goederen.

 

Geen liflafjes

Vandaag hadden we wat te vieren.
Dus aten we bij Haesje Claes in Amsterdam, nadat we de Herengracht afgelopen waren om sommige  objecten van het Light Festival eens dichtbij te zien.

Eén teleurstelling was er op het Centraal Station; de PIANO in de hal was weg; kaal, leeg en “stil”
Het volgende, waar we niet op gerekend hadden ( “Leven is wat er met je gebeurt als je andere plannen maakt”  John Lennon zei het al)  was dat het zó licht was.
In ons ongeduld om de “feestdag” snel te beginnen waren we te vroeg van huis gegaan.
Gelukkig wist mijn lief daar iets op te vinden: een gezellige gelegenheid induiken en blijven drinken (koffie) totdat het donker is.
Zoals het meeste wat mijn lief verzint, werkte dit ook.pluis

Toen we langs “genoeg” objecten gelopen hadden (genoeg “genoten” hadden én honger kregen) zochten we Haesje Claes op.
Mijn lief, die Amsterdammer is, leidde en ik volgde (what’s new?)

Haesje Claes! Dit restaurant werd geopend in 1974 door Andre Duyvis en hij noemde dit naar een nobele en welgestelde Amsterdamse dame, Haesje Claes (1475-1544).
Zij zou volgens de mythe rond 1520 het eerste weeshuis van de stad hebben gesticht, het Amsterdamse Burgerweeshuis.
Het restaurant heeft een in en uitgang op de Spuistraat en een in- en uitgang is op de Nieuwezijds Voorburgwal. Het zijn een aantal panden  met elkaar doorverbonden met trapjes en gangetjes.

We aten daar nu vooraf een carpaccio van rundermuis. Nooit eerder van een rundermuis gehoord, dus maar even nagevraagd: “Rundermuis is een langwerpig rond stuk vlees met een mooie structuur zonder aders of zeentjes, gelegen tussen de platte bil en de bovenbil van de koe” zo heb ik me door de dame daar laten vertellen. Het was méér dan lekker.

Eensgezind kozen we (los van elkaar)de eendenbout gekonfijt in ganzenvet met zuurkoolstamppot.
Ook dát nog nooit eerder zó gegeten. Een EERLIJK gerecht zonder frutsels of sliertjes, iets dat STAAT als een huis en lekkerrrr..

Het was zó heerlijk dat we geen toetje meer op konden alleen nog een kopje koffie.
Haesje Claesje is een aanrader.
De dag was een Topdag!

 

Uit eten

wp smoks

 

Smoks Hanne, de Zelhemse heks, die “rondsmokste” op veel te grote klompen.

 

 

Wat maakt uit eten  gaan een feest?

  • Locatie
  • Kwaliteit van het voedsel
  • Bediening
  • Gezelschap
  • Andere mensen in dezelfde locatie
  • Creativiteit van de kok qua rangschikking
  • Prijs/ kwaliteitsverhouding
  • Menu keuze

Als je zelf het restaurant uitkiest, dan heb je er óf al eens eerder gegeten en ken je alle bovenstaande “ingrediënten” óf je hebt er over gehoord of gelezen óf het is je aanbevolen.
Als je uit eten gaat en een ander kiest de locatie uit, is het afwachten welke van bovenstaande elementen aanwezig zullen zijn. Voor de één staat de kwaliteit van het voedsel absoluut boven aan, voor de ander is de locatie of de menukeuze het belangrijkste.

Gisteren ben ik met een gezelschap van 7 mensen uit eten geweest; een ander had de locatie (in overleg) geregeld. Slechts 2 van de 7 mensen was er al eens geweest.

Het gezelschap was helemaal TOP, het eten was heerlijk, de entourage leuk, het personeel vlot en aardig. Eén klein minpuntje: de aardappelpuree was niet warm.
Hóe het eten werd opgediend was verrassend en leuk (de koffie, op een plankje, was een feestje op zich)
Toen we kwamen was het binnen erg rustig, maar er kwamen steeds meer mensen en werd gezellig vol. Geen last van andere gasten (wel een huilende baby, maar zo klein dat het volume niet storend en het huilen meer “zielig” was)
Over de prijs kan ik niets zeggen, want een ander heeft betaald.

Eterij en Tapperij: De Smoks*) gelegen in het centrum van Zelhem (aan de wandelroute het Pieterpad): een aanrader zie www.desmoks.nl.

*) smoks zijn klompen