Uitgelekt Ruurlo’s geheim

Eenentwintig jaar geleden begon een man een restaurant in Ruurlo
Hij nam een patissier in dienst, die geweldig gebak “bedacht”, zoals hazelnootschuimgebak.
Het gebak vond gretig aftrek.

In 2017 werd in het Kasteel Ruurlo het Museum More (realistische kunst) geopend. Er kwamen  veel journalisten op af om (bijna allemaal) lovende artikelen over dit prachtige museum te schrijven.

kasteel Ruurlo

Onder deze journalisten bevond zich ook een journaliste van de Kampioen, een blad voor leden van de ANWB ( inmiddels meer dan 4,5 miljoen leden/lezers)
Zij wilde vóór haar bezoek aan het museum wat sfeer opsnuiven in het Achterhoekse  dorp Ruurlo. En, omdat ze wat vroeg was voor haar bezoek aan More, streek ze daarna neer in het etablissement van de man en bestelde “koffie met wat erbij”
Het “erbij” werd schuimgebak
Ze vond het schuimgebak ontzettend lekker en bij haar recensie over het museum schreef ze ook over het heerlijke schuimgebak (en waar het te verkrijgen was).
Het bleek dat heel wat ANWB-leden de Kampioen GOED lazen; er kwam een enorme run op het schuimgebak

Ook ik heb gehoord over het fameuze schuimgebak en, in een heerlijk zonnetje streek ik onlangs neer op het terras van De Luifel en bestelde cappuccino met het fameuze schuimgebak; het was inderdaad overheerlijk

Ik genoot van de zon, de koffie en het schuimgebak en kreeg, als toetje, bovenstaand verhaal van de eigenaar te horen.
De kers op de taart was “zijn geheim” over de kwaliteit van het schuimgebak: verse, net geklopte slagroom dát is wat het gebak extra lekker maakt!

Belazerd

Wij, consumenten, worden bedrogen.
Dat weten wij, soms.
Soms ook niet.

Er zijn consumentenprogramma’s die ons voorlichten.
Ik word niet vrolijk van het kijken naar deze programma’s. Je komt er dan bijna altijd achter dat je bedrogen wordt of, op zijn minst, vals voorgelicht.
Dat is goed om te weten (een gewaarschuwd mens telt voor 2) maar ik word er ook depri van als ik hoor hoeveel onwaarheden worden verteld.

De Keuringsdienst van Waarde  (woordspeling op de naam van de voormalige keuringsinstantie Keuringsdienst van Waren ) is een steengoedprogramma (geen klagende consumenten maar eigen bevindingen) dat goed laat zien hoe bedrijven klanten voorlichten (ze bellen op en stellen een bedrijf een eenvoudige vraag, die zelden eerlijk en duidelijk beantwoord wordt) én ze laten zien wat er met een product werkelijk aan de hand is.
Het programma probeert op het gebied van productie van voedsel en andere producten, zin van onzin te scheiden.

Het gaat in dit blog over de aflevering van KvW over bij-vriendelijke planten.
Bij een label  “Bee friendly “  aan een plant, zou je toch verwachten dat er bijen op afkomen en van genieten.
Inderdaad ze komen wel  op af maar ze kunnen er ziek van worden en zelfs aan sterven!
En de consument maar denken dat hij/zij goed bezig is om de met uitsterven bedreigde bijen te “helpen”

Uit onderzoek van Pesticide Action Network Nederland (Pan-NL) en eerder onderzoek van Greenpeace (uit 2017) bleek al dat op veel van de planten, die in tuincentra verkocht worden, chemische bestrijdingsmiddelen zitten.

De Keuringsdienst van Waarde kocht NU in tuincentra ”bijvriendelijke” planten en liet ze testen op bestrijdingsmiddelen Op 11 van de 14 planten werden chemische bestrijdingsmiddelen gevonden! (middelen die bedoeld zijn voor het verdelgen van insecten)
De hoeveelheden chemische bestrijdingsmiddelen wisselden daarbij van zeer laag tot relatief hoog. Maar liefst 6 planten hadden daarbij ook sporen van neo-nicotinoïden.

De Britse wetenschapper Dave Goulson, die gespecialiseerd is in de biologie van de bij, vertelde (via de telefoon) wat er gebeurt met een bij die in aanraking komt met neo-nicotinoïden (deze middelen worden door verschillende wetenschappers in verband gebracht met de verhoogde wintersterfte onder bijenvolken wereldwijd) Deze gewasbeschermers vallen de hersenen en het zenuwstelsel van de bij aan en in vele gevallen sterft de bij.

De kwekers benadrukken dat ze niets “onwettelijks” doen, de bestrijdingsmiddelen die ze gebruiken zijn wettelijk toegestaan! Ook wordt er gezegd dat het maar “weinig” is.
BijenExperts laten weten dat “weinig gif” voor een bij ook schadelijk is. Een bij vliegt van bloem tot bloem, bezoekt honderden bloemen per dag;  het kleine beetje gif van één plant stapelt zich in de bij op bij het bezoeken van zoveel (gif?) planten.

team Keuringsdienst van Waarde

Op zich is het al erg genoeg dat er bestrijdingsmiddelen gebruikt MOETEN worden( dat komt mede omdat de consument planten wil zonder “ongedierte“ (luizen etc) en die komen WEL in planten en moeten “DUS” bestreden worden)

Een biologisch kweker van bloemen en planten komt in dit programma ook aan het woord.
Zij teelt zonder bestrijdingsmiddelen en ja, er kan wel eens een beestje in haar planten zitten, maar door extra grond beschikbaar te stellen voor extra planten (niet voor de verkoop) lokt ze insecten die, op natuurlijke wijze de “plaagdieren” op haar wél verkoopbare planten, bestrijden (=opeten)

Uit dit KvW onderzoek blijkt dus dat een bij vriendelijk label ( bee friendly ) de consument totaal op het verkeerde been zet, sterker nog bedriegt; “bij vriendelijk” is in sommige gevallen bijdodelijk!

Stoomextractor

Soms zie je iets en denk je “Wat is dat?”
Dat had ik onlangs bij een familielid die een stoomextractor (sappan)  liet zien.
Een ingenieus uitziende pan in lagen met kraantje en slangetje.
Verse groenten en fruit kun je daarin d.m.v. stoom verhitten; er komt dan sap vrij.
Ideaal voor mensen met fruitbomen of een groentetuin.

Zo’n pan bestaat uit 6 onderdelen, 3 gelaagde pannen met een deksel en een sapslang met een klem.

De bovenste pan wordt gevuld met fruit of groenten.
De warmtebron verwarmt de onderste pan die gevuld is met water, waardoor stoomontwikkeling ontstaat. De stoomontwikkeling zorgt ervoor dat celwanden van het fruit (of groenten) kapot gaan waardoor het sap met het stoomwater onderuit het slangetje komt (de hoge temperatuur tijdens het proces zorgt ervoor dat het sap gesteriliseerd wordt)
Het sap kan daarna (in gesteriliseerde) weckflessen bewaard worden.


Herbruikbare supermarkttassen

Ooit in Engeland, in de tijd dat wij in Nederland nog volop plastic tasjes bij de boodschappen kregen, deden we, op vakantie, boodschappen bij Tesco, een grote supermarktketen.
Daar maakten ze reclame voor herbruikbare tassen, ze stonden, niet te missen, bij de kassa.
Ik kocht er één en heb, in Engeland alleen DIE tas gebruikt.

Ook in Nederland werd het MIJN boodschappentas totdat “de vellen erbij hingen”
Goed duurzaam bezig (geweest)

Ooit met een camper rondtrekkend in Nieuw Zeeland zagen we dat dat land veel verder was dan Nederland wat betreft duurzaamheid. Op campings waren heel veel gekleurde vuilnisbakken voor heel veel verschillende materialen.
Er waren veel zonnepanelen op daken (ook op de camping) en er waren toen daar al minder plastic zakjes in winkels.

Bij één supermark keten kon je een reusable bag kopen, als hij stuk of “op” was kon je hem inleveren en een nieuwe krijgen; de oude werd door hen ingeleverd en gerecycled. ( ik meen dat het de Countdown supermarktketen was)
Ook waren we eens bij een supermarkt waar je een duurzame tas (voor weinig) kon kopen en elke keer dat je met dié tas bij zo’n winkel ( ik meen  Four Square ) boodschappen kwam doen kreeg je een (kleine) korting op je boodschappen!

Die tas heb ik heel lang in Nederland ook nog gebruikt. Maar helaas ook die overleed.
Toen kwam er een jute tas, die heel lang mee is gegaan, maar ook deze is onlangs zo niet overleden, dan toch zwaar ziek geworden. Ik heb hem gerepareerd maar de vraag is ”voor hoelang”

Dus op zoek naar een nieuwe tas. Gisteren vond ik er één  van recycled cotton/polyester (gedecoreerd met bladen) Op het etiket staat: restmateriaal uit eerder productie is opnieuw gebruikt voor dit artikel; het materiaal teruggebracht tot vezelniveau wordt waarna het opnieuw gesponnen en als garen gebruikt wordt. Duurzaam, dus ik kocht die tas.

Thuis toch maar eens gekeken of het ECHT duurzaam is ( had ik eerst moeten doen):
Beoordeling Polyester (ook elastaan en andere synthetische stoffen) op de site van “Voor de wereld van morgen”

Pluspunten

*Zeer sterk, slijt bijna niet en gaat daardoor zeer lang mee
*In het productieproces worden minder chemicaliën gebruikt dan bijvoorbeeld bij katoen
*Voor de productie is geen land en weinig water nodig

Minpunten

* Veel grond voor nodig, wat kan leiden tot ontbossing
* Bij de productie wordt veel water gebruikt, wel 20.000 liter voor 1 kilo katoen.
* Bij de teelt van katoen worden veel kunstmest, pesticiden en chemicaliën gebruikt. Slecht voor het milieu én voor de arbeiders die op katoenplantages werken.
* Ook bij het bewerken van de vezels tot stof worden veel chemicaliën gebruikt
* Niet een heel sterke stof, dit beperkt de levensduur van een katoenen kledingstuk

Katoen is een van de meest gebruikte stoffen ter wereld: ongeveer 40% van onze kleding is van katoen gemaakt. Maar echt duurzaam is het niet
Ik weet niet ( nog steeds) niet of ik de goede keus heb gemaakt met deze tas!
wereld van morgenadvies:

Wat duurzame stoffen betreft, is lyocell – ook wel bekend als Tencel – de absolute top. Naast dat het goed scoort qua duurzaamheid, heeft het ook nog eens hele fijne eigenschappen: het is zacht, zo sterk als polyester en neemt vocht beter op dan katoen.

Dus voor de volgende tas, op zoek naar een tas van Lyocell !

 

 

 

 

 

Coronamaatregelen – kuchschermen

Onlangs was ik in een onderzoekscentrum en moest even in de wachtkamer plaatsnemen.
Ook daar stonden stoelen “apart” met schermen er tussen.
Zoals deze schermen eruit zagen had ik in de hele Coronaperiode nog niet gezien; ze waren van karton!

Thuis zocht ik op internet zo’n scherm op, ze blijken InBetween Column te heten  en zijn verplaatsbaar kuchschermen van FSC karton en recyclebaar kunststof.

Een doorzichtig rechthoekig venster met zwarte omlijsting, die zowel op een kolom als op een tafelstandaard kan worden geplaatst, lichtgewicht, staat binnen 5 minuten: ze kosten  € 100,- per 4.

Ze blijken speciaal ontwikkeld te zijn voor de Horeca. Er zijn ook “buiten” modellen (opgebouwd uit een slank vormgegeven stevig gepoedercoat buizenframe

Op hun website zag ik ook dat men het aankoopbedrag van het kuchscherm terug kan krijgen als er bij hen (horeca)meubels gekocht worden  (onder bepaalde voorwaarden)
Dat lijkt me een slimme deal voor zowel de klant als voor Satelliet.
 Satelliet is in een apart gebouw gevestigd in Breda.

In de loop van de Coronatijd heb ik vele kuchschermen “meegemaakt”, sommige maakten me claustrofobisch, sommige zagen er “niet fris” uit. Deze schermen vind ik Toppers, ik kijk door een soort van t.v. scherm naar mijn omgeving, heel open. Ook nog minder belastend voor het milieu als ze ooit weggegooid moeten worden!

Natuurlijk zal ik erg blij zijn als alle Coronamaatregelen niet meer nodig zullen zijn, maar als het dan toch moet dan maar deze kuchschermen: recyclebaar, groot, doorzichtig en mooi van stijl.

















Duurzaam afwassen

Al eerder schreef ik diverse blogs over duurzame artikelen, de reclame er over én de waarheid van die informatie (voor zover ik die kon achterhalen)
Ik sta open voor duurzame artikelen, wil graag de afvalberg terugbrengen, wil dingen proberen, mits mijn portemonnee het aan kan en het ook daadwerkelijk duurzaam is.


Een tijdje geleden kocht ik een afwasborsteltje van bamboe met een recyclebaar stuk kunststof en dito “haren” Het was een stuk duurder dan de “gewone” maar ik dacht er goed aan te doen.
Mijn lief vond het niets; er zit plastic aan, ook als is het dan recyclebaar.

Nu  blijkt hij nog meer gelijk te krijgen, want  het borsteltje blijkt niet zo lang mee te gaan als de “gewone” en gaat dus, na afkoppelen van het bamboehandvat (bewaarbaar voor????) de rest in de plastic bak. Toch nog plastic afval (wel recyclebaar)


Wat nu? Gelukkig zag ik wéér iets anders duurzaams (duurzamer?)
De onlangs gekochte afwasborstel is van lijnzaad geolied FSC gecertificeerd hout  en de haren zijn van tampicovezels.

Van tampico vezels had ik nog nooit gehoord, dus ik zocht het na.
Tampico is en stad gelegen aan de Golf van Mexico én het is een plant!  
Die plant levert Tampico vezels. Deze worden gehaald uit de bladribben van een agavesoort.
Ik las dat speciaal DIE soort agave alleen maar groeit  in één woenstijnregio in Mexico.
Er stond ook dat deze agavesoort (Agave Lechequilla)  volledig natuurlijk groeit  en NIET gekweekt wordt.
(Raken die planten daar dan niet eens óp?)

Op de site van Greenminds, die deze afwasborstel fabriceert staat: de tampico vezels worden gebruikt voor de “haren” van borstels en zullen niet snel vervormen.

We zullen het zien. Eerdaags beginnen we met het gebruik van die nieuwe, duurzame afwasborstel (die overigens een  prachtig design heeft)

Het rode auto principe.

Een tijdje geleden lag er sneeuw.
Ook op de daken.
Toen het “warmer” werd smolt de sneeuw!
Op een gegeven moment was er op ons logeerbed op zolder een natte plek.
Lekkage?  (Sint en Piet waren dit jaar, ivm met de Coronaregels, NIET op de daken geweest, dus we konden hen niet de schuld geven.)


Zowel mijn lief als ik zijn geen helden met hoogtes en uit het dakraam stappen zoals een familielid ooit voor ons deed: NO WAY!
Het alternatief: het logeerbed opzij schuiven, een emmer onder de drup en afwachten maar.
Zelfs na een dag was het maar een heel klein plasje, dus de ongerustheid nam een beetje af.
Mijn lief vermoedde dat er stuifsneeuw onder een pan was gekomen dat ging smelten.
Als dat zo was zou het hierbij kunnen blijven.
Ik hoop (en denk) dat hij gelijk heeft, want na een tijdje heb ik de emmer weggehaald en een stukje plastic onder de lekplek gelegd; er was geen druppel meer te zien.
Vrijdag het logeerbed weer op zijn (of is een bed een ”haar”?)  oude plekje geschoven.
Einde lekkage (hopen we)


Er staat al een paar dagen een mega grote kraan achter ons huis. Gisteren vertelde onze achterbuurman  dat alle dakpannen op het hele blok vervangen gaan worden.
Ze zijn poreus en vele bewoners hebben lekkage op hun zolder.

Die woningen zijn ná de onze gebouwd!
Gelukkig wist mijn man nog dat die woningen andere pannen dan de onze hebben; de onze zijn geglazuurd! Nu maar hopen dat het bij ons NIET een poreuze dakpan was, maar stuifsneeuw!


Dit was weer zo’n typisch ”rode auto” principe.


Kent u dat? Je hebt een rode auto en opeens lijkt iedereen een rode auto te hebben.
In dit geval:
Je hebt “iets” met een dakpan en opeens lijkt iedereen iets met zijn/haar dakpannen te hebben!

Kaneelstokjes

In de supermarkt waar ik altijd kom staat het kruidenrek vlakbij de slagerij en aangezien het personeel IN die slagerij aardig en behulpzaam is, vroeg ik gisteren of er nog kaneelstokjes in een zakje waren. Het vakje waar ze “normaal” in horen te liggen was namelijk leeg.
Het meisje van de slagerij liep naar het andere kruidenrek (daar haaks op staand) en pakte, bijna zonder te kijken een zakje kaneelstokjes. De slager kwam erbij staan en stak zijn hand meer onderaan op het rek uit en gaf me een glazenpotje mét kaneelstokjes ”Nieuw”.
Op het potje staat een sticker: Tot 20 jaar gerijpt

Een glazenpotje, met strooidekseltje met 5 gaatjes en erin 4 kaneelstokjes.
Ongelooflijk maf!
Waarom?
De slager en zijn dame wisten het allebei niet.
Ik wil héél graag de plastic afvalberg verminderen, maar of het glazen potje MET plastic dop MINDER biologisch- niet- afbreekbaar- afval geeft dan het plastic zakje?
IK wil meer weten over dit potje, dus ik koop het en bedank het slagerijstel voor hun behulpzaamheid. (Bij de kassa moest ik  € 2,99 voor dit potje betalen)

Thuis maar eens eerst kijken wat SILVO (het merk)  er zelf van zegt.
Ik vind een artikel van febr.2019 uit de Levensmiddelenkrant:

De potjes met kruiden, specerijen en kruidenmixen van Silvo krijgen een modernere en transparante uitstraling. Ze maken deel uit van de mondiale duurzaamheidsplannen van McCormick. De potjes krijgen bovendien een grotere opening, zodat consumenten er een theelepeltje in kunnen steken en zo gemakkelijk kunnen doseren. Ze stromen vanaf nu gefaseerd in. Dit vertelt Noud Werner, brand & categorymanager van McCormick Benelux, waarvan het kruiden- en specerijenmerk Silvo deel uitmaakt. 
De potjes, die de komende tijd gefaseerd instromen binnen retail, worden bovendien volledig recyclebaar en lichter in gewicht. Hierin is bovendien 20 procent minder glas verwerkt, en zijn de dopjes te recyclen. Onze nieuwe doppen sluiten de potjes nog beter af, waardoor de hierin verpakte kruiden, specerijen en kruidenmixen langer vers blijven. De verpakkingsinnovatie maakt dus deel uit van onze mondiale duurzaamheidsambities, die zijn vastgelegd in het Purpose-Led Performance Report.

Oké, dat weet ik dan ook weer. Goed duurzaam bezig die McCormick!
Blijft de dop met de 5 strooigaatjes maf als je 4 (dikke) kaneelstokjes erin doet!
Ook  de “grotere opening voor mijn theelepeltje” is in het geval van de kaneelstokjes NIET nodig.
Maar ik snap het wel: uniforme potjes voor alles is goedkoper dan aparte verpakking.

In mijn research voor kaneelstokjes en hun verpakking kom ik ook een (3 letter) Supermarkt in Nieuwegein tegen die hetzelfde potje Silvo kaneelstokjes voor € 2,05 verkoopt!
Dat vind ik nogal een prijsverschil, maar Nieuwegein is me te ver weg en bovendien ben ik gehecht aan MIJN supermarkt; ik zie het deze keer door de vingers!

Kaneel, zo lees ik nu, wordt gewonnen van de bast van de kaneelboom. Kaneel is vaak afkomstig uit Sri Lanka of de Filipijnen omdat de bomen een warm klimaat nodig hebben.  

Het gaat bij deze bomen om de binnenste bast; stukken bast worden gedroogd op kokosmatten waardoor de binnenbast van kleur verandert. De bast rolt zich door deze droging op en wordt daarna in “pijpjes” gesneden.
Ik denk dat de kaneelwinning al lang geleden begonnen is, toen Sri Lanka nog Ceylon heette  (1972 was de naamwisseling : Sri Lanka betekent ”mooi eiland”) want op het SILVO potje staat Ceylon Kaneel

Bij het uitzoeken kwam ik er achter dat kaneel geen beschermde naam is, maar  dat Ceylonkaneel ook wel “echte kaneel” genoemd wordt. De kaneel (en dus ook de kaneelstokjes)  uit Ceylon komt van een andere boom,  heeft een andere kleur, structuur en vorm en geeft de gerechten een andere smaak dan cassia,  dat van de Cinnamomum Cassia  boom  (die o.a. China en in Indonesië groeit)
Chinees kaneel is veel goedkoper en wordt in veel supermarkten verkocht: tenminste 95% van de verkoop van kaneel  bestaat uit Cassia kaneel  ( uit: hoeherkenechtekaneel)

Ik vind ook op internet talloze waarschuwingen over de kaneel van de Cinnamomum Cassia (Chinese kaneel)  omdat daar de  giftige stof coumarine in zit. Dat schijnt ook in veel kleinere hoeveelheden in Ceyclonkaneel te zitten: 250x meer in Cassia dan in Ceylonkaneel.

Heel wat wijzer over kaneel geworden, behalve waarom kaneelstokjes in een potje met strooi deksel gedaan worden, maar met die “leemte” in mijn kennis kan ik wel leven.

Gelukkig heb ik zonder he t te weten, de GOEDE kaneelstokjes gekocht.
Ik ben dan ook klant van een TOP supermarkt!

Bier, en toch ook weer niet.

Ik heb niets met bier.
Wel geprobeerd, maar ik blijf het niet lekker vinden.
grolsch plugsFamilie in de Achterhoek heeft altijd Grolsch bier; een ander bier is in hun ogen geen bier.
Mijn lief dronk vroeger Stella Artois én een tijdje “een Palmpje” en had daar een prachtig glas bij.

palm
Mijn Engelse familie drinkt, wat wij noemen “lauwe pis” zonder schuim,  voor ons echt niet te drinken.
Totdat!

golftafel

Een tijd geleden, het was erg warm, ik zat op het terras van de (Pitch&Putt) golfclub en ik kon maar niet besluiten wat ik wilde drinken; iets dat erg dorstlessend was!

grolsch
Een suggestie van de eigenares was toen een Radler, bier met citroen mét of zonder alcohol.
Toen ik nog aarzelde, deed ze een voorstel dat ik niet kón weigeren: “Bestel het, is het niet lekker dan geef je het terug.”
Dát deed ik en ik was meteen verkocht.

Nu drink ik bij warm weer een Radler O.o%.
bierparasol
Ik ben niet merkvast. Bij de (Pitch&putt)Golfclub hebben ze nu Warsteiner: heerlijk.

Bij mijn supermarkt: Grolsch, lekker
En tijdens onze korte vakantie wilde één van de mannen Amstel: ook helemaal prima.
Nu kan ik zeggen dat ik “bier” lekker vindt.
Echte bierdrinkers roepen dan meteen
Radler is geen bier
Ook goed; ik heb, met hulp,  een lekkere dorstlesser zonder alcohol gevonden!

 

Gekocht: een illusie

Mijn jarige neef kreeg een ei.
Geen gewoon ei.
Een wonderei.
Je moest het in water leggen en afwachten wat er zou gebeuren.
Wij, familie, leefden mee.
Wat zou er uit het ei komen?

wonderschelpHet deed me denken aan de Oosterse wonderschelpen die onze zoon ooit kreeg.
De schelp moest in een glas water worden gelegd, na een tijdje ging de schelp open en kwam er een bloem aan een draadje te voorschijn.
Ook daarbij werd met spanning uitgekeken naar het moment dat er “iets” te voorschijn zou komen.
Nu dus een “moderne” vorm daarvan.
En ja hoor, eindelijk kreeg ik de foto reportage van het ei: er kwam een lief uitziend Dinootje uit.

Met het beestje kun je net zo min iets mee als met een papieren bloem uit een schelp. Eigenlijk koop je mét de wonderschelp én het ei een illusie!
“Even” ben je in afwachting van wat eruit komt: dat roept een soort spanning op.
En dan is het er en dan……………Klaar.

In tegenstelling tot een echt ei waar een kuikentje uitkomt (in mijn ogen een veel groter wonder dan deze kunststof dino of papieren bloem) HOEF je  met een papieren bloem of plastic dino niets. Het kan nog even in de vensterbank staan en dan weg.
Komt er een echt kuikentje uit een ei, dan moet je het voeden, ervoor zorgen.
Mét dat kuikentje komt VERANTWOORDING.
ei kuiken

De schelp en het ei geven een illusie: er gaat iets gebeuren.
En als het gebeurd is, dan is het klaar; geen verantwoording, geen zorgen voor.
Het is klaar!