Schoonfamilie

Schoonfamilie krijg je “gratis en voor niks” bij jouw partner. Soms klikt het, soms niet.
Omdat mijn schoonouders gescheiden waren had ik een tijdje 4 schoonouders.
Laat ik het zo zeggen: Dat is wel wat veel van het goede! Bovendien konden ze niet door één deur, dus vierde ons gezin verjaardagen altijd 2x. Gedoe!

Onze zonen trouwden. Dat ging bij één van de zonen NIET goed.
De scheiding was naar! Dié schoondochter zijn we kwijt en ook ons enig kleinkind zien we maar zelden. Heel jammer allemaal.We hadden het graag anders gezien en hebben daar ook ons best voor gedaan, maar de schoondochter wilde al het contact verbreken.

De zoon van mijn vrienden had een vriendin, waar mijn vriendin en haar man het ontzettend leuk mee konden vinden.
Na jaren ging die zoon’s relatie uit; mijn vriendin vertelde dat ze gehuild had; zij en het meisje hadden het zo leuk samen gehad. Een meisje die jaren als schoondochter was beschouwd was opeens “de familie uit”.

Ook wij hebben dat meegemaakt, een zoon die jaren lang samen woonde met een meisje, die we als schoondochter beschouwde. Dan gaan ze, met wederzijds goedvinden, uit elkaar.
Ze verdween uit ons leven.
Een jaar later kwamen we elkaar bij toeval weer tegen, ze vertelde dat ze het moeilijk had gehad; niet lang nadat dat haar relatie uit was, was ook haar moeder overleden: ”Ik was mijn moeder, mijn relatie én schoonmoeder kort achter elkaar kwijt, dat was moeilijk”
We knuffelden elkaar.
Nu is de breuk een paar jaar geleden en kunnen we elkaar los van mijn zoon zien. Geen schoondochter/schoonmoeder meer, maar wel  vertrouwd.

Orang malu

De vertaling van orang malu, is bescheiden mens.
Dit houten beeld wordt ook wel de yogiman genoemd.
Het vindt zijn oorsprong in Indonesië en wordt met de hand gemaakt uit een boomwortel.
Er wordt gezegd dat de yogiman rouwt om al het leed in de wereld
yogiman
Ik kreeg er ooit één van mijn zoon.
Jaren later zagen mijn man en ik een grote op een tuinbeurs op
buitenplaats Beeckestijn (Velsen). We waren er meteen verliefd op.
Hij is gemaakt uit één stuk hout en was behoorlijk duur.
Zoveel geld hadden we niet bij ons, dus de koop ging niet door.
Dachten we.
Na rondgezworven te hebben in de prachtige tuinen met kraampjes en stands met planten en allerlei “buitenspullen” zagen we een mobiele bank staan (heel bijzonder voor dié tijd)
yogiman groot
We pinden het geld voor de yogiman en zochten de stand met de beelden.
Handgemaakt dus allemaal “iets” anders. We kochten er één en de man vertelde dat deze in Java gemaakt was en,dat als je hem met zijn gezicht naar de deur zette, hij ons zou beschermen tegen het kwaad én dat als je hem over zijn rug strijkt je  zelfvertrouwen groeit.

Ook vertelde hij dat er tal van andere figuren in de yogiman zitten:
Aan de achterkant zie je de vorm van een hart  (symbool voor leven en kracht)
Van bovenaf zie je een lachend gezicht waarbij zijn nekwervel de neus is en aan de zijkant zie je een foetus (symbool voor een nieuw begin)

We vonden het beeld, door deze uitleg, nog interessanter.
De verkoper bood een kruiwagen te leen aan om de yogiman naar onze auto te vervoeren. Dát aanbod sloeg mijn lief af; hij droeg het beeld wel naar de auto.
Dát heeft hij geweten, de yogiman was  zwaar en hij heeft hem onderweg naar de auto meerdere keren moeten neerzetten.
Thuis werd hij op de grond neergezet en daar staat hij normaal nog; als de kerstboom in huis is, moet hij “even” naar boven uitwijken, maar 6 januari komt hij weer terug op zijn plekje.
Van tijd tot tijd wrijf ik hem in met teakolie (waarbij ik hem over zijn rug wrijf; mijn zelfvertrouwen kan altijd wel een boost gebruiken)

Dat niet iedereen de yogiman ziet zoals wij hem zien bleek, toen een vriend van onze zoon hem voor het eerst zag: “Waarom likt die gast zijn snikkel?”
yogiman

Een teken van liefde

Dit weekend waren we te eten gevraagd bij iemand die we lang niet gezien hadden.
Juist afgelopen week hoorde ik in een t.v. programma iemand zeggen dat iemand te eten vragen een teken van liefde is.
Ik vind dat mooi gezegd en denk dat dat ook zo is. (het tegenovergestelde is ook waar: voor iemand die je niet mag, kook je niet)

Onze gastvrouw reist veel. Haar huis reflecteert haar reislustigheid. Hele mooie en aparte meubels geven een aparte sfeer. Haar laatste aanwinst was een houten bijzettafeltje in de vorm van een schildpad uit Kirgistan. Ze had het mee willen nemen als handbagage (in een tas) maar dat was niet gelukt. De reden: ze had het als wapen kunnen gebruiken en iemand mee buiten westen slaan. Nu ik de kleine rakker gezien heb, kán ik me daar iets bij voorstellen! Dat zij dat ooit zou doen, kan ik me dan weer niet voorstellen, maar er zal maar iemand met geweld je je schildpad afhandig maken om als wapen te gebruiken. Het zou kunnen!

Wie verre reizen doet kan veel verhalen zei de Duitse dichter Matthias Claudius
(1740-1815) ooit   (ik neem wel aan dat hij dat in het DUITS zei)
En zo is het ook. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat er in Oezbekistan grote hoeveelheden cashewnoten worden geteeld, ook dáár was onze gastvrouw onlangs geweest.

We hadden een gezellige avond, die zeker een vervolg gaat krijgen.
Ook wij willen graag voor háár koken en zo onze vriendschap tonen.

(Overigens ben ik weer niet stuk van de Latijnse uitdrukking Quid pro quo oftewel Voor wat hoort wat. Je kunt ook liefdevol iets ontvangen zonder hetzelfde terug te moeten doen!)

Maffe ideeën en de uitvoering ervan

Mijn lief en ik hebben soms maffe ideeën. Soms blijven dat ideeën, soms werken we ze uit.
De eerlijkheid gebied  me te zeggen dat als er maakwerk bijkomt kijken, mijn lief de ideeën meestal uitwerkt want hij is veel handiger dan ik.

Ik zag in een winkel speelgoed lama’s met kerstmutsen op. Dat bracht me op een idee om voor onze, dit jaar in Engeland (voor een goed doel) gekochte Lamadeurstopper, een kerstmuts te maken Het idee was er, maar van de uitvoering kwam het  niet.
lama
Mijn lief had een idee en maakte de kerstmuts MET gaten voor de oortjes. De lama ziet  er niet uit (maar wel erg kerstig!)
Dit brengt een herinnering terug  aan een ander maf idee dat mijn lief vroeger eens heeft uitgevoerd.

Mijn ouders hadden een vaste caravanplek op de Hoge Veluwe, waar ze een groot deel van de zomer verbleven (ipv op een flat tweehoog)
t.v.toestelOp een gegeven moment kwam in de caravan een kleine t.v. Mijn moeder klaagde dat ze dat ding, die constant op de tafel stond, zo lelijk vond .Misschien kon er iets overheen gemaakt worden?
Ik had nog wel een lap stof van een gordijn over en mijn lief kroop achter de naaimachine. De hoes was zó af. Maar daarna ging mijn lief 2 dunne stroken naaien. Toen ze klaar waren gingen we ze met een haaknaald binnenstebuiten trekken, zodat het 2 prachtige, bijpassende hoesjes voor de antenne werden.
Toen we op de camping kwamen en mijn moeder de hoes gaven was ze erg blij; zó zag de t.v. er onherkenbaar en zonnig  uit. Mijn lief haalde de twee lange hoesjes uit zijn zak en schoof die om de antennes heen! Mijn moeder, die schat, wilde mijn lief niet voor het hoofd stoten, maar het moest er uiteindelijk toch uit Die antennes kunnen toch ook ingeschoven worden?” Toen proestten we het uit, het was zo’n maf gezicht, die oranje gele sprieten!!

 

Grieks

Ik kreeg nogal wat reacties en recepten op mijn blog waarin ik schreef naar Tzatzikikruiden op zoek te zijn. Een, in mijn ogen, onontbeerlijke ingrediënt.

Wat blijkt: ik ben kennelijk de enige persoon (buiten Griekenland) die Tzatziki maakt met tzatzikikruiden. Zelfs beroeps (een groenteboer die tzatziki zelf maakt en in zijn winkel verkoopt) doet dat met dille en knoflook als extra ingrediënten!

tza
Maar ook kreeg ik een tip om bij Xenos te kijken en ja hoor daar verkopen ze Tzatziki dip.
Wat zit er in? Natuurlijk peper, suiker en zout én dille en knoflook.
Dank voor de feed back!
De eerstvolgende keer dat ik Tzatziki maak laat ik u weten hoe (én of )het smaakte.

Nu we het toch even over Griekse dingen hebben; ik hoorde gisteren een “Griekse mop”, die ik u niet wil onthouden:

Mijn vriend zegt dat hij het lichaam heeft van een Griekse God.
Ik heb hem erop attent gemaakt dat Boeddha géén Griekse God is

Een shuffleboard, maar dan anders

Het is moeilijk om aan buitenlanders uit te leggen wat het Nederlandse woord GEZELLIG nu precies inhoudt. De Engelsen hebben “cosy” maar dat woord dekt ONS woord gezellig niet helemaal.
Onze gezellig komt van het basiswoord GEZEL, iemand die bij een gilde zat en een beroep aan het leren was. Zo iemand die aan het leren was, deelde met meerdere “gezellen” een ruimte; zaal (van daar gezellen) Gezellig heeft dus ook met gezelschap te maken.

Mijn oudste broer is ooit naar Engeland geëmigreerd, heeft daar een bedrijf gesticht en toen dat (?) tig jaar bestond, is hij met 6 man personeel  een weekend naar Nederland gekomen om dat lustrum te vieren. Mijn lief en ik hebben de organisatie hier op ons genomen: een busje gehuurd, waarmee mijn man de  sightseeing tour heeft gedaan,  we zijn naar Amsterdam geweest, hebben een rondvaart gemaakt en zijn, op mijn broers verzoek, een museum in geweest.
We hadden een hotel hier in de buurt voor ze geboekt, hebben hier thuis met ze gefondued.  Maar wat bleek achteraf het allergrootste succes van het weekend te zijn?
De avond sjoelen hier thuis.
Een sjoelbak kenden ze niet, ze hadden er geen echt woord zelfs voor.
Een shuffleboard zag er anders uit, vertelden ze me.
Van het sjoelen konden ze geen genoeg krijgen: highlight van het weekend

sjoelbakToen ik een jaar later met het vliegtuig naar mijn broer ging, nam ik een sjoelbak voor hem mee. Wel een beetje een gedoe zo’n sjoelbak van de lopende band halen en daarmee naar de uitgang sjouwen (ik was alleen)
Mijn Engelse nichtje haalde me van Birmingham airport op en kreeg een lachstuip: Ze was met een twoseater ! Gelukkig had het sportautootje een open dak en  kon de sjoelbak erbovenuit steken.
Mijn broer was verrast, maar niet echt blij! Wat bleek; hij dacht niet dat hij in Engeland een onderstel kon krijgen en dát had ik niet meegenomen.
Ik vroeg hem of hij wel een strijkplank had. Die had hij wel. Ik vouwde de strijkplak uit en legde de sjoelbak erop. Hij had geen moment bij ons thuis gezien dat de strijkplank het  sjoelbakonderstel was!
Toen was mijn cadeau een succes.

Ik ben een mens die gek is op tradities; de laatste 15 jaar staat onze sjoelbak tussen Sinterklaas- en Oudjaarsavond in de huiskamer..
Wij kregen hem ooit van mijn schoonouders als HET sinterklaascadeau voor het hele gezin.
De laatste jaren zijn het geen competities meer die we spelen, zelfs meestal geen wedstrijdjes:  De bak staat er en wie zin heeft speelt een spelletje; gezellig!

Andersdenkenden.

Wie zijn andersdenkend? Jij dan de katholieken of de moslims?
Of zijn de moslims en katholieken andersdenkend dan jij?
In Nederland maakt dat niets uit; iedereen mag geloven wat hij wil.
Het staat er anders voor in een aantal andere landen, dáár staat de doodstraf op afvalligheid of veranderen van religie!

In Mauritanië (officieel genaamd de Islamitische Republiek  Mauritanië ) waar ik zelf geweest ben, maakten kinderen een  halsafsnijdgebaar  naar mijn vriendin en mij omdat we blank en (waarschijnlijk) Christen waren. Elke moslim die zich daar bekeert tot een ander geloof en niet binnen 3 dagen daarvan berouw toont, wordt daar ter dood veroordeeld!

Ook op de Malediven, 1190 eilandjes in de Indische Oceaan, heerst geen godsdienstvrijheid!
Andere godsdiensten dan de Islam zijn verboden en pogingen om moslims te bekeren zijn strafbaar.

De doodstraf voor afvalligheid  geldt bijvoorbeeld ook nog in Afghanistan, Iran, Nigeria, Somalië en  Jemen *)
In Qatar is sinds 2003 wel vrijheid van godsdienst, maar het is nog wel verboden voor moslims om zich te bekeren tot een ander geloof.

Discriminerend overheidsbeleid op grond van godsdienstvrijheid wordt als enige in kaart gebracht door de internationale koepelorganisatie Humanists International in het Freedom of Thoughts Rapport. Een rapport dat wordt erkend door de Verenigde Naties en het Europees Parlement

Op nummer 1, 2 en 3  op de meest onveilige landen  van de wereld voor atheïsten staan Saoedi-Arabië, Iran en Afghanistan.
Aan de andere kant van het spectrum staan de 3 landen die het best presteren als het gaat om de vrijheid van denken: 1. België, 2. Nederland en 3. Taiwan.*)

59% van de mensen op de wereld noemt zichzelf Religieus ( 49% van de bevolking van Nederland).
atheist
36%**)
van de wereldbevolking noemen zich atheïst
 (a= zonder of niet, theos = God)
51% van de Nederlandse bevolking noemt zich atheïst

De opbouw van religies in ons land, van de zich religieus noemende mensen is
24% katholiek,
15% protestant,
5% moslim en
5 % anders (zoals boeddhistisch of Joods)

 

*) bron Freedom of Thoughts Rapport
**) van 5% van de wereldbevolking is het onbekend.

Kerstboom

kerstboom-zagenDe laatste jaren zaagden we onze eigen kerstboom om. Dat kan uit gebieden van Staatsbosbeheer. De bomen moeten daar uitgedund, dus je bent ook nog eens goed bezig!
Al een paar jaar hebben we 80 km gereden om een kerstboom om te zagen uit het dichtstbijzijnde Staatsbosbeheergebied. Dat is wel erg ver voor een boom, die dan wel maar (tot 2 meter) € 8,- kost (maar waarbij we dan dus wel weer aardig wat benzine verstoken)
De sfeer op zo’n dag in zo’n gebied is altijd geweldig: vader, moeder,opa, oma, kleine kinderen en de hond, alles loopt in het bos om de perfecte kerstboom uit te zoeken. Zaag of schep mee, discussiëren en dan aan het werk. Laarzen en oude kleren aan, want het is vaak door de modder baggeren. Na afloop warme chocolademelk of glühwein en dan weer de 80 km op huis aan.

Dit jaar hoorden we van een gebied veel dichterbij  en eveneens van Staatsbosbeheer. We waren het van plan totdat………… we besloten een eind te gaan lopen en meteen vast te kijken wat voor bomen daar stonden voor later. Het landje was niet groot, de bomen waren, vonden we overwegend armetierig,  bovendien zijn de kosten daar € 1,- per 10 cm. Heerlijk gewandeld daar, maar de kerstboom dáár hakken gaat hem niet worden, besloten we.

Gisteren waren we, door internet gewezen op een winkel  in een naburig dorp, die tzazikikruiden zou hebben.
We zoeken die al langer, maar geen zaak die ze heeft. Ooit namen we een zakje kruiden mee vanuit Griekenland, nu is dat op en zien we het hier nergens te koop. Volgens internet zou het in een naburige plaats te krijgen zijn. Wij erheen. Niet te vinden. Dan maar even vragen “Mevrouw die hebben we alleen in de Griekse week”.
Wat bleek? Het was NU niet de Griekse week!
Buiten gekomen liepen we recht tegen een enorme hoeveelheid kerstbomen aan, waaronder onze favoriet: de Nordmannspar.

kerstboom-nordmanEen dure boom, die niet omgehakt kan worden op Staatsbosbeheerterrein, maar die we, voordat we gingen hakken jarenlang kregen van een bevriende kerstbomenhandelaar! Toen hij stopte met de kerstbomenhandel zochten we een andere manier  om een mooie boom te bemachtigen, dat werd hakken, maar Staatsbosbeheer had geen Nordmannen!
Nu bij het zien van deze prachtige bomen kregen we nostalgische gevoelens’ze waren allemaal prachtig.

We raakten aan de praat met de kerstbomenverkoopster:” Dit jaar een prachtige oogst” Ze wilde die morgen wat “mindere ”boompjes vooraan zetten om de keus variabel te maken, het  kon niet. Alle boompjes waren prachtig.
De prijs was wel “wat” meer dan de Staatsbosbeheerboom (hoewel onder de € 20,-)
Maar we waren verkocht  door de mooie vormen en volle bomen en kochten  er één.. Nog nooit zo vroeg in december een kerstboom gekocht.

Wél volgen we nog steeds het advies  op van onze vroegere kerstbomenkennis: een paar dagen zonder net laten acclimatiseren in de schuur vóór je hem in huis zet en dan in een bak water en regelmatig bijvullen.

Zonder tzazikikruiden maar mét een boom kwamen we thuis, die nu staat te acclimatiseren in de garage en heerlijk ruikt!

Leeg

Ooit kwamen wij in een nieuwbouwwijk wonen, allemaal tegelijk: 113 woningen in een plannetje met 6 verschillende type huizen.
Veel jonge mensen met kinderen of stellen “nog” alleen.
Vele tientallen jaren later zijn de jonge mensen van toen een stuk ouder geworden.
Er woonden lang nog  veel mensen van toen, maar langzamerhand trekken ze weg, naar bejaardenhuizen, bungalows, in- en aanleunwoningen; er ontstaat een nieuwe dynamiek.
Prima, niks mis mee.
Maar soms vergis je je toch in het effect van zulke processen.

Een aantal maanden geleden zijn onze naaste buren vertrokken. Het ging allemaal heel snel. Hij kon steeds minder goed lopen, kon de trap niet meer op, ging tijdelijk naar een revalidatiehuis en kwam niet meer terug. Zijn vriendin zocht en vond een aanleunwoning en na een maand waren ze weg.
Nu staat er dus een leeg huis met een bord in de tuin naast het onze.
Dat is raar.
Als we aan komen rijden of lopen, kijken de dode ogen van het buurhuis ons aan.
Het kijkt ook voorbijgangers aan “Doe wat met me, ik ben onbewoond en alleen”

Onze vroegere buren waren geen herriemakers, maar je hoorde wel eens de wasmachine, het toilet  doortrekken, de voordeur open en dichtgaan én vele malen ( ook s winters)  het zonnescherm piepend en knarsend neer- en ophalen.
Nu hoor je niets.
Of liever: ALLES.
Van tijd tot tijd spitsen we onze oren; iets “hiernaast” horen moet niet kunnen, hoe kan het dan dat wel?
Het voelt wat onzeker.
Van tijd tot tijd komt er een makelaar met bezichtigers;  dan leeft het huis even. Holle stappen door het huis, hier en daar een stem en een opengeschoven raam. Maar dan verdwijnen de geluiden weer en ligt het huis weer te wachten.
Eén keer belden hier jonge mensen aan, frisse, open gezichten, ik werd er al blij van.
Helaas, ze kwamen er niet wonen, er moest té veel  geklust worden om het huis voor hen geschikt te kunnen maken vertelden ze, maar ze maakten zich zorgen over een poes in die tuin. Dáár kon ik ze gerust mee stellen.
Zij bleven in de beurt naar een huis rondkijken, zeiden ze, misschien werden we toch wel nabije buren.
Jammer jongens, gemiste kans, om naast ons te komen wonen!

Nu gaan er geruchten in ons (bijna) doodlopend straatje: het buurhuis schijnt verkocht.
Het ís dat we geen gordijntjes vóór hebben én weinig tijd, anders zou ik achter de gordijntjes staan te loeren, want we zijn ontzettend nieuwsgierig welke mensen ons buurhuis weer een gezicht gaan geven.

(wordt vervolgd)
te koop

 

Vertrek huisarts.

Onze huisarts gaat weg. Bijna 30 jaar is hij hier huisarts geweest en nu hij bijna 65 jaar is gaat hij met pensioen. Ik zag het niet aankomen. De man heeft een jeugdige uitstraling en ziet er zeker niet uit als 64.

Er zitten in ons gezondheidscentrum 3 artsen, (+vervangers) .De eerste  (oude) vertrok in 2013  na vele jaren hier huisarts te zijn geweest. In 2017 is de volgende huisarts weggegaan die hier 37 jaar heeft gewerkt en nu dus nummer 3. De mijne!

Toen hij deze huisartsenpraktijk binnenkwam schreef ik een column voor het plaatselijke blad en in die hoedanigheid interviewde ik de nieuwe huisarts. Hij vertelde dat hij gewerkt had bij een Medische Noodhulporganisatie in rampengebieden. Ik vroeg me toen af of na, in heftige (oorlogs)gebieden te zijn geweest, hij een keelontsteking of een griep (waarvoor mensen in een huisartsenpraktijk kunnen komen) niet “peanuts”zou vinden in vergelijk tot de eerdere verschrikkingen. Hij zag dat toen niet zó en heeft dat, ook nooit laten blijken.

Als je niets ernstigs krijgt en je inderdaad “alleen” voor een flinke griep, keelontsteking of een akelige val bij de huisarts komt, is een “goede” arts  ruim voldoende. Als er andere, ernstigere zaken voorkomen is dat een heel ander verhaal. Hij schreef dat ook in zijn afscheidsbrief naar zijn patiënten*) toe dat hij “bijzondere momenten van verdriet, geluk, van spanning en onzekerheid, angst en wanhoop met sommigen van zijn patiënten heeft meegemaakt.”
Die dingen zullen ook een huisarts niet in de koude kleren gaan zitten, dus na een periode van huisartsenpraktijk heeft hij zijn geestelijke en lichamelijke rust ook wel verdiend.
Gaat hij op zijn lauweren rusten? Nee, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, hij wordt vrijwilliger bij Stichting VluchtelingenWerk Nederland.
En zo is de cirkel weer rond.

*) waarin hij ook zijn opvolgster aan zijn patiënten voorstelt.
Significant detail is dat de praktijk nu uit 3 vrouwelijke artsen gaat bestaan.