Eigenzinnig?

Ik had een eigenzinnige schoonzus.
Had, want ze kreeg kanker en stierf.

Toen ik haar leerde kennen zat ik nog op school, had zij een baan, eigen woonruimte en wat geld om uit te geven.
Er was nogal wat dat ons bond.
Eén van die dingen waar we allebei een bloedhekel aan hadden, was boodschappen doen en shoppen.
Toch moesten er wel eens dingen gekocht worden.
Soms ging ik met haar mee, zo ook een paar keer met schoenen kopen.
Ze ging naar een, in mijn ogen, hele dure schoenenzaak.
Ze liep naar binnen, zocht een bepaald merk, vond iets leuk, paste het, betaalde en liep er weer mét nieuwe schoenen uit. Geen verkoopster hoefde haar iets anders te adviseren dat wat ZIJ leuk en mooi vond.
Ik ging naar een soort schoenenmarkt en kocht schoenen, die weliswaar leuk om te zien waren (én goedkoop) maar die al snel verzoold moesten worden
Alle waar is naar zijn geld.

Nu  ik sinds kort orthopedische zolen heb, die niet alle schoenen passen, heb ik nieuwe open schoenen nodig.
Sinds korte tijd kan ik weer zonder pijn lopen, dus wil ik nu graag sandalen in plaats van die hoge dichte schoenen waar ik de laatste tijd op loop en die alleen onder een broek kunnen (vind ik)
De instrumentmaakster raadde me een bepaald merk schoenen aan ,waarvan ook sandalen zijn waar deze zooltjes inpassen.

Ik zoek op internet en vind.
En wat schetst mijn verbazing: de vroegere schoenenwinkel van mijn schoonzus verkoopt ze .(De zaak blijkt meer dan 90 jaar op die plek gevestigd te zijn)
Ik er heen. De zaak is onherkenbaar veranderd, vergroot en lichter geworden dan in mijn herinnering.

De aanwezige verkopers en verkoopsters zijn allemaal een klant aan het helpen. Er wordt naar achteren geroepen en er komt een dame aan die mij wil/kan helpen.
Ik vraag om het merk en vertel van de orthopedische zooltjes. Zij wil ze eerst zien vóór ze sandalen gaat halen, dus ik doe mijn schoenen uit en toon ze. Na de vraag wat voor kleur sandalen ik wil gaat ze weg en komt ze terug met 3 dozen.
sandalenDe eerste lichtblauwe sandaaltjes zijn beeldschoon en passen geweldig, maar zijn niet van het merk dat ik noemde.
Ook de andere niet.
Ik ben blij met het eerste paar, maar vind het toch “vreemd” dat ze niet deed wat ik vroeg en zeg dat ook. Ze antwoordt dat ze mijn zooltjes en voeten gezien heeft en niet denkt dat dát merk goed is voor MIJ.

Op mijn verzoek haalt ze dat merk toch even. Twee dozen. Het eerste paar is me te breed, het tweede paar vind ik niet mooi. Ik kom weer terug op mijn (en háár) eerste keus en zeg dat ook. De verkoopster knikt.
Ze is “een oude rot in het vak”  en schat mensen, voeten en zolen in.
En dat doet ze kennelijk goed..
Typisch een zaak voor mijn overleden schoonzus, net zo eigenzinnig als zij ooit was.

Ik ga blij de zaak uit.
Ik hoop morgen nog steeds blij te lopen mét mijn nieuwe schoenen én een rokje aan.