Blog

Uitgelicht

BlablaBus

Gisteren, op weg naar de Achterhoek kwamen we, op de snelweg een Blablabus tegen.
Ik had nog nooit van een dergelijke bus gehoord, dus ben ik eenmaal thuis eens opgaan zoeken wat dat voor een bus is.

blablaEen dochter van de Franse Spoorwegen Ouibus ( Opgericht in 2012) is begonnen met het concept; een langeafstandcarpooler.

Er zijn ritten van Amsterdam naar onder andere Brussel, Parijs en Londen met een tussenstop  in Antwerpen, De nieuwe internationale busdienst rijdt via zestien routes door de Benelux. De startprijs voor een ticket van Amsterdam naar Brussel is vijf euro. In de bus zijn stopcontacten,toilet én is Wifi beschikbaar.
Ik heb even een voorbeeldje gezocht: Amsterdam-Sloterdijk naar Parijs ,vertrek om 7.00 uur aankomst Parijs 15.15uur  prijs € 22,- óf
10.00 uur vertrekken en 21.30 aankomen in Parijs en € 23,- betalen.(Ik denk dat die laatste bus een “ommetje”maakt)*

In Nederland rijdt de  BlaBlaBus in eerste instantie van en naar AmsterdamSloterdijk, Schiphol, Utrecht, Rotterdam en Den Haag en “binnenkort”(las ik) naar meer dan 400 bestemmingen in tien Europese landen.

Met de inzet van langeafstandsbussen gaat BlaBlaBus de concurrentie aan met FlixBus**)(intercity bussen van een Duits bedrijf)  en Eurolines, een groep van 29 onafhankelijke busbedrijven die samen het grootste langeafstandsbuslijnen netwerk van Europa (opgericht in 1985)  hebben.

Door de kleuren van de bus valt de Blablabus flink op.
Ik heb niet kunnen uitvinden waar de Franse de naam vandaan hebben: Blabla.
In het Nederlandse woordenboek staat bij blabla, geleuter, gezever, gezwam.
Het Franse (online) woordenboek komt met “opgeblazen gezwets”
Er moeten toch meer betekenissen zijn wil je een busonderneming zó noemen?

 

*) Zie https://www.busbud.com/nl/bus-schedules-results/u173zq/u09tvm?outbound_date=2019-10-29&adults=1

**) Flixbus noemt zichzelf het grootste busbedrijf ter wereld met 45 miljoen passagiers in 2018, waarvan 3,5 miljoen mensen in Nederland.

Oud krantenbericht : diepe slaap!

brint ontwaaktDit berichtje speelt zich af in Heerlen waar een 20 jarige Engelsman twee dagen nadat hij In Londen in slaap viel voor de grens in Duitsland wakker werd*)
De jongeman was naar een houseparty geweest waar iets in zijn drankje was gedaan (zei hij) Hij werd slaperig en ging slapen in een camper van 2 Duitsers die ook op het feest waren.
De volgende dag vertrokken de Duitsers weer naar huis (Berlijn) zonder dat ze wisten dat ze een “verstekeling” in de camper hadden. De camper was op de veerboot gegaan en het Kanaal overgestoken. Pas vóór de grens met Duitsland werd de Brit wakker.

Je bent op een party en wordt slaperig, dan ga je naar een camper? Ik neem aan dat die ergens geparkeerd stond? Niet op slot? (Als hij samen met de Duitsers naar de camper was gegaan hadden de Duitsers er immers van geweten) Wat een drug moet dat geweest zijn dat je er 2 dagen van onder zeil bent geweest.
Tot zover het krantenbericht.

Drugs heb ik nooit (gewild of ongewild) gebruikt en ik ga me niet te buiten aan drank, want daar kan ik niet tegen. Helaas één keer viel het NIET goed (of had ik toch teveel gedronken?!)

We hadden leuke Nederlanders in Joegoslavië (dat was toen nog één land onder Tito) leren kennen. Ze vroegen of we, eenmaal thuis, hen een keer zouden kunnen opzoeken. Dat deden we.
’t Was een enorm eind rijden, dus we zouden blijven slapen. Na het werk meteen in de auto en naar het hoge Noorden. Niet of weinig gegeten. Daar aangekomen iets kleins gegeten en daarna aan de wijn.
Met rubberen benen heb ik de trap beklommen toen ons de logeerkamer gewezen werd.
De rest van het verhaal heb ik van mijn lief, want zelf was ik “er niet bij”


Midden in de nacht schijn ik hem wakker gemaakt te hebben met de prangende vraag “
Zijn er kamelen in Venezuela? “  **) Mijn lief wist dat niet (én wilde vermoedelijk verder  slapen) maar ik MOEST het dan en daar weten én  ik was nogal vasthoudend (volgens mijn lief) Uiteindelijk heeft hij ja of nee gezegd, dat weet hij niet meer.

Meteen daarna viel ik in slaap.

Die ochtend werd ik alleen in bed wakker. Ik waste me, kleedde me aan en liep naar beneden. Iedereen zat aan de eettafel, waar een stoel voor me klaar stond.
Ik ging zitten en er werd wat gekeuveld totdat de gastvrouw zei “Zeg, weet jij of er kamelen in Venezuela zijn?”
Ik reageerde verbaasd: – Vreemd dat je dat vraagt, daar heb ik vannacht over gedroomd –
Toen proestten ze het allemaal uit, mijn lief had al van de nachtelijke gebeurtenis verteld.
De enige keer dat ik echt helemaal “weg” was.Niet zolang als de Brit, maar vermoedelijk was de drug sterker dan mijn wijn.

Natuurlijk is het verhaal van mijn “enige keer dronkenschap” rondgegaan in de vriendenkring.
Jaren na het gebeuren ging een vriend van ons naar Venezuela. Hij zond ons een kaart van de omgeving waar hij zat mét een kameel erin getekend. Achterop stond: geen kameel hier gezien, wél later in bed, toen ik gedronken had!

 

*) een krantenbericht  kennelijk ouder dan 1993, daar toen de grenzen werden afgeschaft
**) tot op heden heb ik géén idee hoe ik aan die vraag gekomen ben en waarom specifiek Venezuela, een land waar “ik niets mee heb” (Wel met kamelen maar daar zou ik veel decennia later pas op zitten.)

Beroepen van Toen

Soms als ik, via internet, met genealogie bezig ben en een voorouder*) “ontdek” staat daar een beroep bij. Niet zelden is dat een ambt dat nu niet meer bestaat.
Ik heb een lijstje gemaakt van een paar van die beroepen en uitgezocht wat die voorouders  precies deden.

Touwbaander:
Honderden jaren geleden werd er in de Krimpenerwaard op vele plaatsen hennep verbouwd. Dat gebeurde in het bijzonder van de bastvezels van de hennepplant. Daar werd touw van gemaakt. De bossen ruwe hennepvezels werden door de hennepteler verkocht aan de eigenaars van touwbanen, die maakten er touw van.
De mensen die in de touwbanen werkten werden touwslagers, touwbaanders of kortweg ook wel baanders genoemd.
Er werd gesproken van een touwbaan omdat de plaats waar het touw werd gemaakt bestond uit een lange strook grond (een baan) van ongeveer 50 tot soms wel 100 meter. Dat was nodig om de lange touwen te kunnen maken.
Het maken van die touwen werd ‘touw slaan’ genoemd.

Ik heb, jaren geleden, de resten van zo’n touwbaan in Vlaardingen gezien;inderdaad een lang smal gerekte “baan”.

Scheerder
Ik dacht dat dit misschien een schapenscheerder zou zijn, maar die zouden dan maar een bepaalde tijd van het jaar werk hebben. Het blijkt dat vroeger met een scheerder meestal een varkenscheerder bedoeld werd.
Varkenshaar werd (wordt misschien nog  wel eens?)  gebruikt  om borstels en kwasten
van te maken.

Loper
Een loper was een bode, om berichten over te brengen, maar ook liepen “lopers” voor koetsen (van rijken) uit, dat waren voorlopers

Pettenmaker
Lijkt duidelijk, hij maakt petten. Wat we dan wel even moeten weten dat een pet een hoofddeksel was anders dan dat we nu een PET noemen.
Het was een hoofddeksel dat mannen en jongens buitenhuis droegen, een soort ronde muts of baret met een klep van voren om tegen de zon of regen te beschermen.
Petten, maakten (en maken) ook deel uit van een uniform.
Eerst maakte de hoedenmaakster  ook petten, later werd het een apart beroep.
Er waren meerdere beroepen in de pettenbranche, er bestond ook als beroep pettenknipster!

Sjouwer
Een sjouwer  of sjouwerman was een arbeider die werkte aan het laden en lossen van schepen, aanvankelijk ruw werk bij schepen of scheepswerven.

Dat Napoleon ervoor gezorgd heeft dat wij (Nederlanders) allemaal een achternaam hebben in plaats van een patroniem (Janszoon, was de zoon van Jan, Pieterzoon was de zoon van Pieter) schijnt een fabeltje te zijn dat velen van ons wél op school hebben geleerd: Toen het Koninkrijk Holland door Frankrijk werd ingelijfd gingen ook de Franse wetten (Code Civil) hier gelden. De regels van wat we nu de Burgerlijke stand noemen werden van kracht. Dat hield in dat men tussen 1811 en 1812 naar het gemeentehuis van zijn of haar woonplaats kon gaan en een achternaam kon opgeven. Toen waren er mensen die van patroniem Pieterszoon Pietersen maakten, van  Klaaszoon, Klaassen én er waren die van hun beroep hun naam maakten.

Misschien is dat gebeurd bij de  voorouders van de groenteman die in al meer dan 100 jaar op de markt in Hilversum staat:  hij heet Sjouwerman.
sjouwerman

*) Ik zie voorouder heel breed, zoek ook de vader en moeder van mijn oma en daar weer allebei de ouders van neem ik mee in mijn onderzoek (soms ook de andere kinderen) Breed, maar leuk om te doen (en je blijft bezig)

 

De vermiste poes.

De deurbel gaat.
Best bijzonder in deze Coronatijd, waarin we geadviseerd worden om niet bij elkaar op bezoek te gaan.
poesVoor de deur staat onze achterbuurvrouw.
Ze is haar poes kwijt. Die kwam nooit buiten en is  nu weggeglipt
De poes is ziek en de buurvrouw is bang dat ze ergens onder een struik is gaan liggen, misschien om te sterven.
Zou ik in mijn tuin willen kijken?
Natuurlijk wil ik dat. Ik kijk.
Ik kijk onder elke struik, in elk hoekje: geen poes.
Dat zeg ik haar ook.
Ze gaat nog bij één buurman langs en dan heeft ze de dichtstbijzijnde buren allemaal gehad.

Een dag later lopen we ’s avonds een ommetje. Vlakbij een kinderspeelplaats horen we miauwen.
Er zit een poes precies zoals onze achterbuurvrouw beschreven heeft.
We proberen te lokken, maar de poes trapt er niet in.
Gelukkig heeft mijn lief zijn telefoon bij zich en kan hij een foto van de poes maken.
Ze zit niet stil, dus makkelijk is het niet, maar het lukt.
Mijn lief houdt in de gaten waar de poes zich bevindt en ik ren terug naar de achterbuurvrouw met de telefoon. Ik bel aan en de achterbuurvrouw doet open, ze is aan de telefoon. Ik laat haar onze telefoon zien met de foto van de poes.
– Ja, dat is ze.-
Ze zegt  in de telefoon dat ze terugbelt, pakt haar sleutels en loopt meteen met me mee.

Als we aankomen bij de speelplaats staat mijn man met een dame met een hond te praten.
“Loos alarm” zegt mijn lief.
De buurvrouw kijkt naar de kat die nu onder de pingpongtafel zit.
kat en hond– Ja, dat is ze- zegt de achterbuurvrouw.
– Nee, dat is ze niet – zegt de dame met de hond.
– Dat is namelijk MIJN Annie, die loopt vaak een stukje mee als ik met de hond ga lopen –
– Ach jee, zegt de achterbuurvrouw, – ze lijkt zo sprekend op de mijne, ook zo’n mager ding –

Ik heb medelijden met haar, nog steeds is haar poes weg.
We nemen afscheid nadat ik me nog een keer verontschuldigd heb, ik vind het zo sneu voor haar en heb spijt dat ik haar even HOOP gaf, ook al kon ik daar niets aan doen.

De dame met hond én poes lopen naar huis en wij maken ons ommetje af, maar we blijven uitkijken naar zo’n soort poes.

Artsen gecompenseerd!

Vanmorgen vroeg in het winkelcentrum posters op de winkelruiten

Dan denk ik : Lief, maar wat hebben zorgwerkers aan een poster?
En ik denk: Nu je bang bent dat je zelf ZORG heb, steek je een pluim op de hoed van zorgwerkers
Ze zijn ALTIJD hardwerkend, hebben onregelmatige uren en worden niet best betaald, dus wat is er NU anders?

10Vanmorgen las ik in de krant dat huisartsen eenmalig per patiënt er € 10,- bij krijgen (tegemoetkoming vanwege de Coronacrisis)
Nergens las ik dat verpleegsters dat ook krijgen!

Huisartsen ( bron Volkskrant) krijgen ook een hogere vergoeding per huisbezoek aan een (vermoedelijke) Coronapatiënt
Nergens las ik dat verpleegsters op een afdeling met Coronapatiënten meer betaald krijgen.

Verder krijgen huisartsen die extra op huisartsenposten worden ingeroosterd vanwege de Coronacrisis een opslag van € 15,- per uur.

Ik heb wel van verpleegkundigen en mensen in de zorg gehoord dat gevraagd wordt hun vakantie NU niet te nemen en of ze extra uren willen draaien, maar NIET dat ze, vanwege de Coronacrisis OPSLAG krijgen.

Ik gun het de huisartsen, maar is het niet  ( meer dan een beetje) oneerlijk?
Mensen in de zorg krijgen posters op winkelramen, mensen klappen voor ze op balkons, er hangen  spandoeken met lieve opmerkingen her en de EN huisartsen krijgen geld erbij!*)

 

*) Ik weet dat het wel iets genuanceerder ligt:
Een huisarts is een zelfstandige en moet zelf zijn  beschermende Coronapak kopen.
Een verpleegster krijgt haar salaris ( hoe weinig of veel ook) elke maand én beschermde Coronakleding indien nodig uitgereikt
Een huisarts krijgt nu minder patiënten in de wachtkamer (zegt een zegsman in de krant)
En een verpleegster krijgt haar salaris ongeacht of haar afdeling vol ligt of niet.
Dat ALLEMAAL in overweging nemende vind IK het nog steeds oneerlijk lijken!

 

 

 

Scholen dicht: Toen en NU

Ik ben na de oorlog geboren.
Mijn (half)broers zijn van vóór de oorlog.

Natuurlijk hoorde ik in mijn jeugd  wel verhalen over die tijd, vóór mijn bestaan.
Een tijd waarin alles “anders” was

Het fascinerende, als kind vond ik, dat mijn twee broers een gedeelte van de oorlog “onder de grond” hadden gezeten.
In de voorkamer was een kast, daarvan konden plakken los, dan kwam je in een soort kruipruimte waar mijn broers verstopt hadden gezeten.
Ik durfde daar niet in: donker, eng. Maar mijn broers, mijn helden, zaten daar ooit.
Soms lang.

Vanaf mei 1943 kregen namelijk alle Nederlandse jongens (aanvankelijk tussen de 18 en 35 jaar,maar toen dát niet genoeg arbeidskrachten opleverde werd die leeftijd op 17 tot 40 jaar gesteld)  een oproep om zich te melden voor de Arbeidseinsatz.
arbeitseinsatz

De Duitsers verwachtten zo ongeveer 170.000 arbeiders te verwerven die in Duitsland te werk gesteld konden worden; het werden er máár 54.000, omdat veel Nederlandse jongens en mannen zich onttrokken aan deze wet en onderdoken. Daarop organiseerde de Duitse bezetter razzia’s waarbij Nederlandse jongens  en mannen werden opgepakt. (Op één zo’n razzia, in nov.1944 werden 50.000 Rotterdamse mannen opgepakt!)*)

Eerder was de middelbare school waar mijn broers op zaten, gesloten en waren ze “thuis” Wat dat betekende, 2 puberzoons thuis in oorlogstijd kon ik me toen (en nu ook niet ten volle) niet voorstellen.( ze ontsnapten  wel eens uit huis,  vertelde mijn oudste broer me en gingen op “gevaarlijke” plaatsen kijken)

Hoewel een totaal andere tijd NU zijn er wel parallellen: niet alleen zijn de scholen nu dicht maar ook maken ouders zich zorgen over wat hun kind doet en aan welke gevaren hij of zij bloot staat qua besmetting; hoe lang dit gaat duren en wát er nog komen gaat

Op t.v. hoorde ik,  na een week schoolsluiting, ouders  “klagen” over het feit dat de scholen gesloten zijn en hun kinderen thuis: Het is zo zwaar!
Ik vraag me dan serieus af waarom die mensen kinderen hebben! Eén week thuis en het wordt je al teveel? De kinderen mogen nu nog naar buiten gaan en buitenspelen!
Dan denk ik aan twee jongens van 18 en 16 in een nauwe ruimte elke keer dat er dat er iemand het huis nadert (je wist immer niet wie jouw zonen zou kunnen verraden?) of wanneer er geruchten waren dat Duitsers langs zouden komen.

Nu weten we wie de vijand is : COVID-19. Nu ik het zo opschrijf lijkt het wel een naam van een geheimagent. En dat is het ook eigenlijk; het vermomd zich als een verkoudheid en sluipt je lijf binnen en kán verwoestend te werk gaan.
Het RIVM en het Nederlandse volk**) strijden met open vizier tegen deze indringer; we wassen onze handen tot er kloofjes ontstaan, we houden afstand, zoenen niet, geven geen handen, hoesten in onze elleboog, bezoeken elkaar niet meer maar bellen en appen, kortom doen wat we denken dat nodig is, maar of dat genoeg is?
Het is een cliché:  De tijd zal het leren

 

 

*) In totaal stuurden de Duitsers ongeveer een half miljoen Nederlandse mannen naar Duitsland om te werken.
Van 1938 tot 1945 zetten de Duitsers ongeveer 7,7 miljoen buitenlanders als dwangarbeider in Duitsland in (bron: Historiek)

**) Het is een wereldprobleem dit Coronavirus; verschillende landen reageren op verschillende manieren met verschillende verordeningen.

Genezend medium

Een tijdje geleden schreef ik een aantal columns over het paranormale en mijn bezoek aan mediums. Wat ik toen  (nog) niet  beschreef was een bezoek aan Johanna Wilhelmina Petronella Damman Ze was bekend onder de naam Jomanda.
Zij hield in de jaren negentig healings in een evenementenhal in Tiel.
Ze was, naar eigen zeggen, een medium die mensen via “hogere machten kon genezen”

Met een groepje vriendinnen ging ik ooit, met de trein, naar Tiel om zo’n healing eens mee te maken.
Ik sta mét een portie  gezonde scepsis, best open voor het bovennatuurlijke, de vriendinnen wilden voornamelijk pret maken “en dat wel eens zien”

We liepen de zaal in en gingen naast elkaar zitten (ik geloof dat we met zijn vijven waren)
Achterin de zaal was een soort balie waar koffie én zo te ruiken, ook soep was te krijgen (kopen) De zaal was zo goed als vol, alleen op de laatste rijen was nog plaats.
Her en der stonden Jomanda’s helpsters. Waarom ze daar stonden werd later duidelijk. Op een plek achter Jomanda stonden een soort brancards. Naast de ingang stonden heel veel flessen (ingestraald) water. Die waren er te koop.
Commerciële dame die Jomanda!
We waren daar gekomen met NS combi kaartjes gekomen ( entree + treinreis)

Jomanda-armen-krachtenIn een blauwe jurk stond Jomanda voor ons met een gebogen mondmicrofoontje te praten.
Op een gegeven moment vroeg ze of de mensen die last van eczeem hadden naar voren wilde komen dan zou ze hen besprenkelen met ingezegend water, waarna hun eczeem zou verdwijnen. Een goed moment voor mij, met al dat geloop,  om naar het toilet te gaan. Ik zei het tegen de vriendin naast me. Toen ik terug kwam waren alle vriendinnen weg; ik zag ze schuifelen in een lange rij naar Jomanda toe. ???
Toen ze terugkwamen vroeg ik wat ze waren gaan doen. Het bleek dat ze allen in meer of mindere maten last hadden van een vorm van eczeem en onder ‘t mom van “Baat en het niet, het schaadt ook niet” waren ze hun “ingezegende waterdroppels” gaan halen.

Toen iedereen weer zat en Jomanda mensen uitnodigde naar voren te komen die last hadden van een bepaalde ziekte, viel er een vrouw in de rij voor ons van haar stoel. Stuiptrekkend lag ze op de grond. Nu werd duidelijk waarvoor de helpsters waren. ”Liggen laten, ik ben erbij” zei er één tegen mensen die aan de op de grond liggende vrouw wilde gaan sjorren. Het was een raar gezicht.
Werd hier een toneelstukje opgevoerd? Was dit echt? Ik had grote twijfels. De helpster bracht de vrouw naar Jomanda, die haar op een brancard liet plaatsnemen om te worden “behandeld” door “de andere wereld -artsen” Op de verhoging lagen verschillende “vrijwilligers uit het publiek” op de brancards.
Ze liep naar ze toe, zei dat ze in een diepe slaap waren en sprak iedere “patiënt” toe.
Na een tijdje maakte ze ze wakker en vroeg hoe ze zich voelde.
– Verfrist-
– Beter-
– Ik merk niets-
Dat soort antwoorden kwamen er.
Mijn vriendinnen gingen erwtensoep  halen.
De lucht van erwtensoep paste, in mijn ogen (neus) niet echt bij deze, toch “spirituele”
(of er in ieder geval zo uitziende) ervaring.

Na de healing vertrokken we weer naar het station. Niemand van de vriendinnen kocht een fles ingestraald water. Ze vonden het allemaal theater.
Dát snapte ik niet: waarom gingen jullie dan na haar toe om besprenkeld te worden?
– Je weet nooit – was het antwoord.
Kennelijk zit ik anders in elkaar: of ik geloof het en ga er in mee, óf het is theater en ik ga er NIET in mee.
Ik weet NU nog niet of het alleen theater was of dat er ook iets “echts” bij zat.

Een tijdje later was ik bij een aan kanker stervende vrouw van een collega van mijn man.
De collega vertelde dat hij, voor zijn vrouw, naar Tiel was afgereisd.
Je kon ook, volgens Jomanda,  ook voor een ander een behandeling  ondergaan.
(Zijn vrouw zelf kon niet meer reizen)
Hij mocht op een behandeltafel op het podium gaan liggen. Daar gingen volgens Jomanda “artsen uit de andere wereld” met hem aan het werk.
Hij lag nog niet op de brancard of hij sliep al.
Dat was niks bijzonders, zo vertelde hij.
Hij was zó moe dat zodra hij ergens lag al vertrokken was.
Jomanda zei echter dat het een teken was dat haar behandeling werkte.
De collega had zijn twijfels, maar wilde alles proberen om zijn vrouw langer te laten leven.
Helaas ze is ze niet lang daarna gestorven.

Jomanda kwam in opspraak in 2001, na het sterven van een t.v.persoonlijkheid, die zij had “behandeld”. Er kwam een rechtszaak waarin ze werd vrijgesproken, ook in hoger beroep werd ze vrij gesproken.
Jomanda vertrok naar Canada.

 

 

 

Citaat: H.C.Andersen

“Alleen maar leven is niet voldoende,
Je moet ook zonneschijn, vrijheid en een paar bloemen hebben”

Hans Christian Andersen.

De Deen Hans Christian Andersen (1805-1875) werd als sprookjesschrijver wereldberoemd, minder bekend is hij als dichter (1827 eerste gedicht) als schrijver van een autobiografische roman(1835) en als toneelschrijver.

Hij viel uit bed in 1872, genas daar niet meer van en stierf in 1875.

l.eendje
Het lelijke eendje, één van de beroemde sprookjes van H.C.Andersen

Waar jekkeren toe kan leiden.

Vanmorgen belden onze nieuwe buren aan, ze waarschuwden ons dat ze vandaag gingen jekkeren.
Ik had het woord nog nooit gehoord, maar begreep dat het herrie maakte.
En dat deed het; steenstrips verwijderen met een kango.
Wij kozen eieren voor ons geld oftewel we pakten de fiets voor een tochtje
Mijn lief was daarvoor nog enorm slim: hij bood ze ook onze kango aan: Dan zou de klus dubbel zo snel gaan. Ze accepteerden het aanbod met graagte!

We hadden gelezen dat de Tafelberg in Blaricum  in opdracht van het Goois Natuurreservaat (GNR) zou zijn opgeknapt, dus dát werd ons fietsdoel.
Déze tafelberg ligt op 39,2 meter boven NAP en is de hoogste heuvel  (deel van de Utrechtse Heuvelrug) van het Gooi. Ooit was het baken voor schepen op de Zuiderzee. Vandaar dat de naam Kooltjesberg vroeger gold voor déze Tafelberg, verwijzend naar de kolen die er nodig waren om het vuur brandend te houden als baken voor de scheepvaart.

Vroeger lag de berg aan de postkoetsroute van Naarden naar Blaricum.
In 1921 werd besloten een waterreservoir bovenop de Tafelberg te plaatsen met daar bovenop een voor het publiek toegankelijke uitzichttoren.
Er is een oude ansichtkaart van hoe deze Tafelberg er vroeger uitzag.
tafelberg vroeger

tafelbergNu is de Tafelberg opgeknapt en las ik dat zowel Huizen als Blaricum vroeger claimden dat de berg (zo noemt men deze opgeworpen heuvel) op hun grondgebied lag.
In 1815 is de grens over de berg vastgelegd. Die grens is nu zichtbaar gemaakt door metaalkleurige noppen die exact over het midden lopen.
Het ziet er nu netjes uit, maar ademt (vind ik) niet meer de sfeer van vroeger.

Het fenomeen tafelberg wordt voor het eerst vermeld in de 10e eeuw. Deze heuvels werden om opgeworpen  met een afgeplatte bovenkant (de tafel) waarop religieuze feesten gehouden konden worden.

vlag kaapstadDe bekendste Tafelberg is ongetwijfeld de Tafelberg in Kaapstad, platte bovenkant, beeldbepalend, 1.085 m hoog en 3 km breed en ook een toeristische attractie.
Hij staat (gestileerd) op de vlag van Kaapstad.

Na het bezichtigen van de “tafel”  fietsen we nog een stuk door vóór we terug naar huis gaan (we willen niet te vroeg terugkomen en horen dat er nog gejekkerd wordt en in deze tijd is onderweg op een terrasje zitten er niet bij)
We komen langs wandelende mensen met sjaals voor hun mond en mensen die op het fietspad lopen en ver de (Tafelberg)hei in lopen als ze fietsers zien aankomen. Er loopt een gezin met 4 kleine kinderen, waarvan 2 peuters op loopfietsjes op het fietspad. Mijn lief fietst met een boog om ze heen, waarop een van die kleintjes zegt : “Dag lieve meneer”
We rijden langs een school, waar op een ruit groot geschreven staat:
Kinderen, we missen jullie, eromheen zijn rode hartjes op het raam geplakt.
We komen langs een verzorgingshuis met een spandoek ervoor: Team, jullie zijn geweldig!
Het is fris, maar de zon schijnt.
Met rode wangen en extra energie van natuur en inspanning (wij fietsen met beenkracht en zonder elektrisch motortje) komen we thuis, waar helaas nog wel gejekkerd wordt.
Nog een uurtje roepen de nieuwe buren ons ongevraagd toe.
We denken dat het hele leuke buren gaan worden; leuke mensen zijn het al.

 

 

 

 

Jeugdontbijt

In een blad las ik een stukje over NJO  waar ik van schrok.

Het artikel ging over het feit dat 378.000 kinderen in Nederland in armoede leven. Zó erg dat ze zonder ontbijt de dag moeten beginnen.

njo
Het Nationaal Jeugd Ontbijt ondersteunt ouders om hun kinderen een gezond ontbijt te geven als zij dit zelf niet kunnen.Het NJO is niet actief in ALLE gemeenten, maar breidt zich wel uit

Een onderzoek aan de universiteit van Cardiff toonde aan dat er verband bestaat tussen een goed ontbijt en beter presteren op school.Het NJO verwoordt het zo: Een lege maag heeft geen oren.

logo_Armoedefonds
Stichting Armoede Fonds Nederland
geeft op haar website aan dat ruim een miljoen Nederlanders onder de armoedegrens leven; 1 op de 9 kinderen. 

Bij ouders die geen geld hebben is niet alleen het ontbijt een probleem, als de kinderen naar de Middelbare School gaan zijn er schoolboeken nodig. Er bestaat een schoolspullenpas (waarde € 50,-), die via lokale organisaties wordt verstrekt aan kinderen die voor het eerst naar de Middelbare school gaan en wiens ouders geen geld hebben voor de noodzakelijke schoolspullen. (In 2019 zijn er 5672 van die passen uitgereikt)

vliegerSommige kinderen die onder de armoedegrens leven hebben moeite op school.  SKN zorgt voor persoonlijke begeleiding en een naschools leertraject. Zij geven kinderen meer zelfvertrouwen door persoonlijke begeleiding op school.
Stichting Kinderfondsen Nederland :”Elk kind verdient het om te leren, te sporten en leuke dingen te doen met het gezin”

We hebben het hier over NEDERLAND! Een land dat in de Top 10 van de rijkste landen in Europa voorkomt (op de zesde plaats!) Ik schrok van de grote hoeveelheid kinderen én volwassenen in Nederland die onder de armoedegrens leven.

 

Websites om te doneren: info@armoedefonds.nl
en https://www.nationaaljeugdontbijt.nl/nl/doneren.html
en info@kinderfondsennederland.nl

 

 

 

Het achtste wereldwonder?

Het 8ste wereldwonder, zo noemt men wel het leger van de eerste keizer van China (259-210 v. Chr) Qin Shi Huangdi.
Qin verenigde met jarenlang bloedvergieten héél China tot één land én was de stichter van de Qin -dynasty.
8000 terracotta soldaten  werden als grafgift aan deze keizer meegegeven toen hij overleed.
De keizer hield van grote aantallen: 700.000 arbeiders hebben aan zijn mausoleum meegewerkt (er werd al tijdens zijn leven aan zijn mausoleum begonnen)
De arbeiders die nog leefden toen de bouw klaar was, zijn levend begraven in het ondergrondse paleis, zodat zij niet konden verklikken waar dit alles gebouwd was.
Dát heeft gewerkt, want pas in 1974 vonden boeren die een put aan het graven waren één terracotta soldaat per toeval.
terracotalegerDe opgravingen die toen volgden brachten duizenden soldaten en paarden aan het licht
Het mausoleum van de keizer is (nog) niet geopend!
(Men wacht op technische ontwikkelingen die in staat zullen stellen om alles zorgvuldig en voorzichtig aan het licht te brengen)
Het terracotta leger is te bezichtigen 30 kilometer ten oosten van de miljoenenstad Xi’an, in het binnenland van China, 11 ½ uur treinen vanaf Beijing en bevindt zich sinds 1979 in een museum daar; in 3 grote overdekte hallen.
Niet iedereen kan “even” naar China, terwijl je deze unieke figuren, misschien wel het “Achtste WereldWonder”, wél wil zien.
Een gedeelte van dit terracotta leger reist.
In 2008 waren 14 soldaten van dit leger in het Drents museum in Assen
Niet alleen de soldaten waren daar te bezichtigen maar ook andere grafvondsten en kleinere terracotta beelden

Nederlands-Chinese-Handelskamer_logoNU, zo las ik, is een gedeelte van*) dit leger wéér in Nederland te zien in het Alexandrium Shopping Center te Rotterdam.
De tentoonstelling, georganiseerd door de Nederlands Chinese Handelskamer vindt plaats in het speciaal ingerichte Pop-up museum aan de Kleine Beer 8, Rotterdam.

Door de Coronacrisis is ook dit museum nu gesloten. Wilt u weten óf en wanneer deze tentoonstelling daar nog te zien zal zijn, dan kunt u de site raadplegen waar ze toekomstige bezoekers  op de hoogte zullen houden: https://www.terracottaleger.nl/

 

 

*) Ik kon niet achterhalen hoeveel van deze figuren in Rotterdam te zien zullen zijn.