Blog

De rol van de islam in Nederland lezing van Prof.mr.dr.Afshin Ellian

afshin ellianAfshin Ellian, geboren in 1966 in Teheran is een Perzisch-Nederlands rechtsgeleerde, filosoof, dichter en expert in het internationaal publiekrecht en rechtsfilosofie.
Het thema van deze avond is”De veranderende wereld om ons heen en de rol van de Islam daarin”

De professor was, zeker in het begin van de lezing moeilijk te verstaan. Hij verontschuldigde zich dat hij niet “voluit”sprak, morgen moest hij 4 uur voor studenten spreken, dus een beetje zijn stem sparen. (de afstand van zijn mond tot de microfoon had er zeker ook mee te maken) én zei hij later met een lach: de akoestiek van het gebouw)
De lezing van Ellian, zelf politiek vluchteling uit Iran, gaat over de onrust die ontstaan is nu weliswaar ISIS “verslagen” is, maar dat gedachtegoed wel “rondwaart”.
In het, in mijn ogen,  wat incoherente verhaal, komen interessante standpunten naar voren.

Ellian heeft het voornamelijk over het salafisme, een fundamentalistische, soennitische beweging binnen de islam.  Aanhangers hiervan willen leven zoals de eerste 3 generaties moslims en de profeet Mohammed leefden (ca.600) Zij noemen dat de zuivere islam. Deze steeds groter wordende stroming binnen de islam is gevaarlijk, het brengt de sociale cohesie in Europa in gevaar.
Wij, in Europa moeten hen niet de ruimte geven om hun boodschap te verspreiden; we moeten de ideologie van de salafisten verstoren..

Prof. Ellian betwijfelt of of de islam van binnenuit hervormbaar is.
Om zijn twijfel te duiden vergelijkt hij de oorsprong van de  islam met die van het christendom:

Jezus was een niet-politiek iemand, hij ambieerde macht ook niet.
Als gelovige christenen terug gaan naar de basis, het eerste begin van hun geloof, naar Jezus, komen ze niet bij een politiek actieve, gewelddadige Jezus
Zeker kent het christendom ook geweld ( in en na de 3e eeuw) maar de oorsprong van het christendom is vredelievend.
Het christendom heeft zich bovendien hervormd, denk aan de 95 stellingen die Maarten Luther aan de kerkdeur spijkerde, ze behelsden kritiek op de katholieke kerk. Die kritiek leidde tot de reformatie (én de oorsprong van het protestantisme)

De profeet Mohammed  was ook staatsman, wetgever en militair leider, hij gebruikte zelf geweld in zijn politieke strijd tegen zijn tegenstanders.
Teruggaan naar de basis betekent voor islamieten dus ook terug gaan naar die gewelddadige periode.
Als je aan een islamiet vraagt om dat stukje van de islam te  hervormen,komt hij in gewetensnood, dát stuk hoort ook bij zijn profeet en is niet los te koppelen.
Binnen de islam is geen ruimte voor kritiek.Maar alleen door kritiek, door debat, door meningen te toetsten kan een ideologie groeien.

Om aan te geven hoe dit salafisme groeit noemt prof Ellian getallen: ten tijden van de moord op Theo van Gogh (2004)  werd het aantal salafisten in Nederland op 2.000 geschat, NU heeft men het over 20 tot 30.000.

Er wordt aan het eind van de lezing nog gesproken over het proces*) tegen Wilders (over diens uitspraak”Minder Marokkanen” in 2014) en de rol van voormalig Minister van Justitie Ivo Opstelten
Prof.Ellian vindt dat de polarisatie die de islam veroorzaakt niet in de rechtbank maar in de politiek “uitgevochten” moet worden.

 

 

*) Prof Ellian is daar als getuigendeskundige opgeroepen en heeft er 2 rapporten voor geschreven

De vijverspecialist.

Onze vijver is troebel.
Dat is hij al een tijdje.
Normaal hebben we een vijver met helder water, waar we onze vissen (ook de kleintjes) in kunt zien zwemmen. Nu zien we alleen de grote en de felgekleurde vissen in een soort groene soep. Zweefalg denken we.

Onze zuurstofplanten maken zich klaar voor de winter en verdwijnen, de waterlelie heeft nog één bloem, verder zijn de bladeren aan het  afsterven. Ook de bladeren van de lissen zijn aan het afsterven.
Er is al een (juiste hoeveelheid) biologisch middel in de vijver gegaan, maar helaas heeft het niet geholpen. Tijd om naar een tuincentrum te gaan en daar de vijverspecialist te spreken.

We hebben een testmonster van ons vijverwater bij ons. (thuis al getest, water is oké)
De vijver-alweter test het en heeft bijna dezelfde waardes als wij al gemeten hadden; allemaal goed.
Volgens hem komt het door de afstervende planten en is er weinig aan te doen. CO2 tabletten hadden kunnen helpen, maar daar is het nu te laat voor.
Geen vis is ziek, de kwaliteit van het water is oké, alleen zichtbaar die groene soep: Jammer, kan geen kwaad.

Opgelucht maar toch ook een beetje teleurgesteld. We hadden graag iets (natuureigen) in de vijver gedaan, waardoor de vijver weer helder werd. Helaas.
Wel hebben we vermoedelijk té veel vissen ( er zijn veel jonkies geboren) maar omdat de kleine visjes nog zwart zijn en we niet weten wat t gaat worden, wil niemand ze hebben. Maar, zegt de vijverspecialist, al die vissen met elkaar zorgen wel voor veel vissenpoep met alle gevolgen van dien.

vijver_klein
De vijver in “heldere”tijden

reigerWe blijven nog even met de  vijverspecialist praten, met name over de reigers die in het voor- en najaar zich weer te goed willen doen aan de vijvervissen.Hij heeft een (onorthodoxe) oplossing: bij de vijver een droogmolen neer zetten; daar houden reigers niet van. Draadjes spannen over de vijver kan ook; wij vinden het een ROT gezicht We hebben alleen een doorzichtige draad OM de vijver zodat  de reiger daar niet kan (en wil) gaan staan (maar landen IN de vijver kan hij of zij natuurlijk wel).

We krijgen het ook over de buxusmot, die, omdat ik GEEN bestrijdingsmiddelen wil gebruiken ook in mijn buxus WEER neergestreken is (verleden week zag ik haar zitten, beeldschoon; dat maak IK niet dood, maar ik wil WEL mijn buxusboompje beschermen) Oplossing onze onorthodoxe vijverspecialist: kippen houden. Die eten smakelijk van zijn buxusplatjes, mooie plantjes geen rups te zien! Ook heeft hij geen slak in de tuin, door zijn kippen.
DIE oplossing lijkt ons niets; we houden van veel beesten, maar kippen horen daar niet bij (evenals slakken overigens)

We verlaten het tuincentrum zonder “iets” voor de vijver, wel een advies de pomp uit te zetten en wat vissen “weg” te doen. Dus als u kleine visjes wil, waarvan we NIET kunnen garanderen wat het worden; grondels, goudvissen of koi’s, meldt u op het blog aan.

Het Leger des Heils

 

logo leger des
Doen wat we geloven

“Het Leger des Heils is een protestantse geloofsgemeenschap, die ontstaan is vanuit het methodisme. Het Leger des Heils gelooft in de mogelijkheid om met elkaar te werken aan een betere samenleving. Een samenleving waarin iedereen tot zijn recht kan komen.
Het Leger des Heils helpt en zorgt voor mensen aan de onderkant van de samenleving. Want wij geloven dat iedereen er toe doet.”

De Britse methodist William Booth *)(1829-1912) is de stichter van deze wereldwijde organisatie.

In mijn leven ben ik, behalve dan het inleveren van gedragen kleding en het, samen met mijn moeder inleveren van mijn speelgoed bij een tehuis dat gerund werd door het Leger des Heils, twee keer met de organisatie in contact gekomen.

Een bank (mijn eerste baan) in Utrecht had een echtpaar in dienst voor de huishoudelijke zaken: de dame schonk koffie en maakte schoon; haar man was conciërge,  fijne mensen.
Zij waren allebei bij het Leger. Ook nadat ik de bank verliet voor een andere baan, heb ik contact met hen gehouden. Zij waren ook bij op ons huwelijksfeest.
(Later is  het contact verwaterd, zoals dat soms gaat)

Het tweede contact dat ik met het Leger had was van een heel andere aard.
Ons zoontje lag in het ziekenhuis, niets ernstigs maar hij moest 2 nachtjes blijven.
Hij lag op zaal met een jongetje, waar de verpleging geen raad mee wist.
Hij sprak niet, maar ging met alles wat hij in zijn handjes kon krijgen langs de spijlen van zijn bedje en hield er niet mee op, ook stootte hij vreemde klanken uit.
Er kwam nooit iemand op bezoek bij hem, vertelde de verpleging me.
Aangezien MIJN zoontje het wel leuk vond dat ik er (bijna) de hele dag was, maar zich zelf wel kon vermaken, besteedde ik nogal wat tijd aan zijn buurpatiëntje.
Ik vroeg de verpleging of ik hem uit zijn bedje mocht halen en hem op schoot nemen. Dat mocht, hij was aanhalig, maar verstond duidelijk niet wat ik zei. Was hij soms doof, vroeg ik. De verpleging, die na 2 dagen zag dat ik echte interesse in het knaapje had vertelde me ( off the record) dat het jochie mishandeld was er waren oa sigaretten op zijn lijfje uitgedrukt en dat ze hem ook voor ondervoeding hadden behandeld.

Ons zoontje werd uit het ziekenhuis ontslagen. Ik ging nog 2x op bezoek bij het ventje, toen gingen we op vakantie, hetgeen ik de verpleging vertelde. Ná de vakantie zou ik weer komen.
Ik belde na de vakantie; Het ventje was vertrokken. Ik wilde graag zijn adres maar dat mochten ze me niet geven ( privacy woog toen nog niet zo zwaar als nu: bij aanhouden van MIJN kant kreeg ik een telefoonnummer)
Toen ik het belde kreeg ik iemand van het Leger aan de lijn (ik meen een majoor)
Ik vroeg naar het ventje. Hij was bij het Leger in een tehuis. Ik mocht hem NIET bezoeken. De majoor legde ook uit waarom niet. Het ventje was geboren uit een Roemeens zigeunermeisje en een burgerjongen. De zigeunergemeenschap had zowel het kind verstoten.
Zijn verblijfplaats mocht onder geen beding bekend worden, alleen zó kon hij beschermd worden van mensen die hem iets aan wilden doen.
De majoor was vrij dwingend en duidelijk: Laat het rusten! U kunt niets voor hem doen .Er wordt goed voor hem gezorgd.
Ik liet het, zij het met moeite, rusten.

We steunen het Leger des Heils financieel en heel soms vraag ik me af wat er van het ventje geworden is. Het jongetje stootte geen klanken uit, zoals iedereen dacht, hij  sprak, waarschijnlijk (gebrekkig omdat hij een peuter was) Roemeens.

Hoe kom ik nu op het Leger des Heils?
Onlangs kreeg ik het jaarverslag van het Leger van 2018.
Een paar cijfers wil ik u niet onthouden.
Het Leger des Heils zorgt voor:

2,13 miljoen overnachtingen, waarvan 80% van dak- en thuislozen én zwerfjongeren
7 miljoen maaltijden, waarvan 0.8 miljoen gratis
29,6 miljoen kg ingezameld textiel
Ze hebben:
meer dan 10.000 collectanten, die bij de jaarlijks collecte € 911.000,- ophaalden
6.930 medewerkers in dienst
14.000 vrijwilligers

Wilt u ook onderdeel worden van één van de Leger des Heilscijfers?
263.007 huishoudens geven een financiële bijdrage aan deze geweldige organisatie, maak er 263.008 van!

Website: http://www.legerdesheils.nl

*) Hij was ook de eerste generaal van het Leger des Heils

Controlefreak

Omdat ik onlangs een ex-collega van vroeger tegenkwam was ik weer even terug in DIE tijd.
Het was de begintijd van de computer. We zaten met, ik meen, 8 mensen op kantoor; 2 vrouwen en 6 mannen. Het was één ruimte, waarin iedereen zat te werken, zowel de directeur als de datatypiste.

Ik was altijd te vroeg en maakte dan een praatje met collega’s*) Dáár kreeg ik een opmerking van de directeur over, niet praten maar werken.
Daarop zei ik iets terug in de trant dat ik vroeg was en dat het dus MIJN tij was, waarop hij teruggaf dat ik anderen van het werk hield.

Daar had hij wel een punt. Dus nodigde ik ze alle 7 op een zondagmiddag bij me thuis uit voor “wat kletsen en een soepje”
Het was gezellig; Zo leerden we  elkaar  wat beter kennen.
Over de directeur werd amper gepraat; het werk betaalde UITSTEKEND, dus men pikte nogal wat van hem!

De maandag ná deze zondag moest ik bij de directeur komen:  Hij wilde dát niet meer hebben.
Ik vroeg wat “dát” dan wel was. Hij draaide wat, het kwam er op neer dat hij niet wilde dat ik privé”iets” met collega’s organiseerde; dat deden ze eerst ook niet!!!
Met mijn privéleven heeft een directeur NIETS te maken, dus ik zei dan en daar ter plekken op. Hij werd “taai” dan kon ik meteen wel vertrekken, zonder de opzegtermijn in acht te nemen, die maand tijd zou ik dan wel uitbetaald krijgen.
Ik vond het prima, ik was klaar met dit soort gedrag, ondanks het leuke salaris en de aardige collega’s.

Ik pakte mijn spullen en jas, gaf elk personeelslid een hand, terwijl de directeurs boze  ogen in mijn rug prikten: ik hield ze van hun werk! (hij voelde wél  dat hij dáár NU niets van zeggen moest)
Zó verdween ik van dat kantoor (De collega die ik NU ontmoette vertrok niet veel later)

Het kantoorgebouw waar we toen in huisden is omgebouwd tot appartementen, het bedrijf verhuisd naar een andere plaats.

Binnen een maand had ik ander, leuk werk, weliswaar met minder salaris, maar wel  met een leuke,(ook aparte) baas

*) Onder het werk was het bijna onmogelijk om met elkaar te praten, omdat we veel aan de telefoon waren)

Willem Wilmink (1936-2003)

Willem Andries Wilmink was Neerlandicus, schrijver, zanger, maar vooral dichter.
Onlangs kwam onderstaand gedicht me weer onder ogen.
Ik MOEST dit gewoon iemand laten lezen, het is zó bijzonder.
Ooit heb ik het horen voordragen door Joost Prinsen, brok in de keel, maar ook bij het zelf (her) lezen blijft het ontroeren.

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat hij zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar
Ben Ali Libi, de goochelaar
Toen vonden de vrienden van de weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In ’t concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar
ben Ali Libi, de goochelaar
En altijd als ik een schreeuwer zie
Met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel

Postbezorging

                                                 Litteris absentes Videmus*)

 

In de Volkskrant stond laatst een stuk over (de kunst van) het brieven schrijven.
Daarin werd de naam Francisco de Tassis, (1459-1517) de grondlegger van het Europese postwezen genoemd. Ik las het en bedacht me dat ik NIETS weet van hoe het postbezorgen ooit ontstaan is.

Het blijkt dat Maximiliaan I (vanaf 1508 keizer van het Heilige Romeinse Rijk en vader van Filips I ) behoefte had aan communicatie tussen hem, zijn zoon en zijn dochter, die resp. in Innsbruck, de Nederlanden en het Franse hof verbleven.

Daartoe nam de keizer contact op (waarschijnlijk per koerier??) met de koeriersfamilie de Tasso: Janetto, zijn broer Francisco en diens neef Jan Baptista.
Deze familieleden zetten tezamen het eerste estafettestation op met vaste pleisterplaatsen (meestal herbergen), om de ruiters en de paarden te wisselen.

De zoon van Maximiliaan: Filips  de Eerste (1478-1506) landsheer van de Bourgondische Nederlanden,  nam in 1501 Frans (Franciso) aan als postmeester van de Nederlanden.

De Tassispost
zoals het postverkeer toen genoemd werd kwam in 1516 binnen het bereik van particulieren.
Toen al was er een overeenkomst dat niemand postdiensten mocht opzetten ZONDER toestemming van de hoofdpostmeesters (Frans en Jan Baptista waren daartoe benoemd).

Van het staatsmonopolie heeft de PTT nog jarenlang geprofiteerd.

Heden ten dage, mailt, chat en Whats-appt iedereen; brievenschrijven gebeurt nog maar mondjesmaat, toch liepen hier tot voor kort nog af en toe  3 postbezorgers door de straat van Post NL, Sandd en Deutsche Post.

Na vele vette jaren, waarop de postzegels alsmaar duurder werden,  is er nu waarschijnlijk geen droog brood meer te verdienen aan brievenbezorging.
Wijken zijn groot, maar de te bezorgen brieven steeds minder.
Post NL  wil het bedrijf Sandd overnemen maar de toezichthouder (ACM) blokkeert de overname vanwege een dan te verkrijgen monopoliepositie op de postmarkt (geleerd van vroeger?)

Zou het brievenschrijven en de postbezorging over een aantal jaren helemaal uit ons leven verdwenen zijn?
brievenbus bronkhorstg

*) Door brieven zien we de afwezigen

Honkbal kwalificatie voor de Olympische Spelen 2020

In 1992 was honkbal voor het eerst een volwaardige medaillesport op de Olympische Zomerspelen.
In 2005 besliste het IOC dat m.i.v. 2012 honkbal weer zou worden afgevoerd als Olympische Sport (2008 was dus de laatste keer Honkbal als Olympische Sport)
In 2016 werd besloten dat miv 2020 honkbal weer terug zouden keren als Olympische Sport.

Van 6 tot 15 september werd het Europees Kampioenschap Baseball gehouden in Bonn en Solingen (D) De beste 5 landenteams mogen naar het Olympisch kwalificatietoernooi in Bologna en Parma (I)( 18 tot 22 september)

Als honkbalfans hebben we gekeken waar “iets” van dit Europese Kampioenschap op t.v. zou worden uitgezonden. Niets gevonden, dus op de computer de wedstrijden gevolgd.
Al eerder schreef ik in een blog over kampioenschappen van softbal waar ook al geen t.v. aandacht voor was. Gemiste kans.

De finale van het Europees kampioenschap werd gespeeld tussen Italië en Nederland.
Nederland won met 5-1 door 2 homeruns. (De ene punt van Italië kwam ook door een homerun)

De volgende (OKT)wedstrijden in Bologna en Parma beginnen 18 september; de vijf winnende landen (Israël,*) Spanje, Tsjechië, Italië en Ned.) van het Europees kampioenschap aangevuld met het sterkste land uit Afrika; Zuid Afrika.
Alleen de winnaar plaatst zich voor de Olympische Zomerspelen in 2020 in Tokyo.

In maart 2020 wordt het volgende Olympische kwalificatietoernooi  (OKT) in Arizona georganiseerd voor het Amerikaanse continent.
Het laatste intercontinentale OKT wordt in 2020 in Taipei gehouden (ik kan niet vinden wanneer precies); hieraan neemt dan ook nummer 2 van het kwalificatietoernooi Europa- Afrika deel.
Japan is, als gastland, al zeker van deelname van de Olympische Zomerspelen .

*) Israël speelt mee in de Europese poule, terwijl het land in Azië ligt.
Ik heb niet kunnen vinden waarom dit zo is bij HONKBAL, wel bij voetbal : door de Jom Kippoeroorlog (1973) keerden de Arabische landen zich tegen alles van Israël, dus ook bij de sport; Israël stapte uit de Aziatische Bond. Daarna werd Israël gezien als een “neutraal” land. Bij voetbal nodigde de UEFA later Israël uit als “partner”
Ik denk dat het ook zoiets zal zijn geweest zal zijn bij het honkbal

Torenklim met puber

Eens in de zoveel tijd zijn er kerktorens open voor beklimming.
Vandaag was zo’n dag de Oude Kerk in Huizen was op de HUIZERDAG open voor beklimming.

kerk huizen
De toren stamt uit 1509, later dan de kerk, die in 1409 ingewijd werd.
We beklimmen eerst een houten draaitrap en dan kleine rechte houten trapjes.
Onderaan zit een man te tellen hoeveel mensen ernaar boven gaan; er mogen er vier tegelijk naar het volgende level. Dáár staat de volgende vrijwilliger die een sein geeft wanneer  de volgende vier naar boven mogen; De trap naar boven is ook de trap naar beneden en er moet goed gecoördineerd worden.

Wij volgen een moeder met 2 kinderen. Ik schat de jongen op 11 en het meisje op 8 jaar. Ze hebben onderaan de trap al ruzie. Om ze af te leiden vraag ik de jongen of hij de treden voor me wil tellen.Zo is hij wel even bezig. De trap op gaat goed.
De laatste etappe lopen we vlak langs de klok. Net als ik mijn voet buiten  zet begint hij te beieren. Ik ga razendsnel in het gootje buiten staan.
Buiten is het geluid gelukkig minder erg en resoneert het niet zo.
Er is een heel smal gootje om de vierkante toren waar je net 2 voeten naast elkaar kunt zetten. In het gootje liggen op sommige plekken plasjes.

Het jongetje, dat vóór mij loopt wil eigenlijk terug. Zijn moeder legt uit dat dat niet kan, er lopen mensen achter hen, passeren is onmogelijk en de trap is nu vol met afdalers.
De puberende jongen wordt dwars als zijn moeder zegt; “Ga eens kijken of je het huis van oma kunt zien”
– Ik zie het huis van oma elke dag –
“Maar toch niet van zo hoog”?
Stilte.
“Kijk daar eens, de kermis”
De dochter: “Gaan we daar zo heen?”
De moeder die een uitweg ziet “ Als  jullie hier even rustig omheen lopen kunnen we dat wel doen straks, ja”

Helaas zijn de mensen vóór de moeder en het meisje niet van plan om door te lopen. Ze staan met zijn allen te wijzen en te bekijken. Wij staan ook even stil en kijken naar bekende en onbekende gebouwen, die er van boven vaak heel anders uitzien.
Het lijkt of Huizen rondom in de bossen ligt, zoveel hoge bomen zijn er te zien.
De moeder gaat educatief te werk: “Kijk, dat was vroeger het weeshuis, waarin de kinderen die geen ouders meer hadden werden gehuisvest”
De zoon verveelt: –  Daar fiets k elke dag al langs.
Jeetje er ligt hier een megaplas, daar kan ik niet omheen.-
Zijn zus ”Nou, en?”
– Ik heb nieuwe schoenen ja! Met oranje, dat wil ik zo houden.-
De moeder kijkt verontschuldigend achterom naar ons ”Pubers!”
Wij weten uit ervaring en zeggen dat ook “Het gaat over”.

De kerktoren blijkt ca. 32 meter hoog te zijn én, zo vertelt de puber ons, 135 treden te hebben “of zoiets”.
Terug moeten we allemaal achterste voren lopen en staan er weer vrijwillige heren die ons een seintje geven als we per vier afdalen mogen. Dit is best wel een beetje eng, ook de twee kinderen zijn nu stil, ze hebben al hun aandacht nodig bij het vasthouden.

De heer die ons geteld heeft bij het trap opgaan streept ons nu door. Hij zit, zie ik nu,  bij een donatiebus. Ik gooi er wat in. Heel stil valt mijn munt.
Ik kijk in de bus; er ligt een theedoek onderin: Geen geldgerammel in de kerk!!
Als we buiten in de zon lopen blijk ik mijn zonnebril vergeten te hebben.
Ik loop terug.
Gelukkig ligt hij naast de donatiebus en hoef ik niet 135 treden “of zoiets”  weer naar boven te lopen

Messen en Sjeffies

Veel supermarkten hebben allerlei acties, waarbij je zegeltjes spaart voor artikelen (die je meestal niet echt nodig hebt, maar die soms leuk zijn om cadeau te geven)
De één na laatste actie van MIJN supermarkt waren zegeltjes voor messen.

Mijn lief is een keukenmessenfanaat. Hij heeft er veel, die ik allemaal “eng” vind en ook beslist NIET gebruik. Eerlijk is eerlijk; hij kookt meer dan ik, dus heeft ze ook meer nodig.
Ik spaarde dus, op zijn wens, voor een santokumes, hier in huis steevast zijn sudokumes genoemd.

Nu is er een actie met “Sjeffies”.
Kruidenpotjes met kartonnen mensensnuitjes.
sjeffies
Leuk om kruiden te kweken, maar de potjes ( ik ben niet de doelgroep, neem ik aan) vind ik niets. Dus naar de Kringspierwinkel gegaan en zes dezelfde potjes voor € 1,20 gekocht en zo successievelijk e.e.a. gezaaid. Er komt al wat op.
De sjeffies die ik nu nog krijg, geef ik weg; dit is genoeg.

Nu ik actief bezig ben met de kruidenkweek lees ik opeens  veel over kruiden:

*Kneus verse kruiden eerst even als je ze in een koud gerecht gebruikt, dan komen de smaken vrij
*De meeste kruiden zijn verst het lekkerst, maar niet oregano, dat is gedroogd beter van smaak
*Tijm ruikt lekker en wordt ook in de zeepindustrie gebruikt
*Salie werkt ontstekingsremmend, als je een wondje in je mond hebt kun je op een salieblaadje  kauwen en het verdwijnt
*Laurier wordt alleen gedroogd verkocht omdat de specifieke lauriersmaak pas vrij komt in het drogingsproces
*Rozemarijn is een kruid dat in sommige culturen werd gezien als symbool voor vriendschap
*Peterselie is er in de krul- en de platte versie; platte peterselie lijkt qua uiterlijk op een selderijblad
* Oregano wordt ook wel wilde marjolein genoemd (marjolein wordt ook wel majoraan genoemd)
* Basillicum wordt ook wel koningskruid genoemd (Basileus is in het Oudgrieks koning)

 

Film: The wife

wife

Regie: Björn L.Runge
Hoofdrollen: Glenn Close en Jonathan Price

Hij, Joe Castleman is professor (literatuur), getrouwd met een kind, maar gaat vreemd met een van zijn studentes.
Ook als hij met de studente getrouwd is gaat hij vreemd. Zij tolereert.
Hij schrijft een boek, waarvan zij meent dat de figuren “van bordkarton lijken, er zit geen leven in”

Dát vind ik van deze film ook. Geen moment heb ik een positief, noch negatief gevoel over de 2 hoofdpersonen, ze worden geen mensen die gevoel oproepen (althans NIET bij mij)
Het verhaal komt heel langzaam opgang, of misschien komt “de gang” er wel helemaal niet in.
De enige stukjes die IK wel aardig vond waren de flash backs naar hun jonge jaren.

Voor wie wil weten hoe het bij de uitreiking van een Nobelprijs toegaat, is het wél interessant.
Het plot van de film, die ik hier niet ga verklappen, zag ik al heel lang aankomen en was beslist geen verrassing (misschien ook niet zo bedoeld?)

Medebiosgangers die ik in de pauze sprak vonden de film geweldig.
Ik niet.