Blog

Uitgelicht

BlablaBus

Gisteren, op weg naar de Achterhoek kwamen we, op de snelweg een Blablabus tegen.
Ik had nog nooit van een dergelijke bus gehoord, dus ben ik eenmaal thuis eens opgaan zoeken wat dat voor een bus is.

blablaEen dochter van de Franse Spoorwegen Ouibus ( Opgericht in 2012) is begonnen met het concept; een langeafstandcarpooler.

Er zijn ritten van Amsterdam naar onder andere Brussel, Parijs en Londen met een tussenstop  in Antwerpen, De nieuwe internationale busdienst rijdt via zestien routes door de Benelux. De startprijs voor een ticket van Amsterdam naar Brussel is vijf euro. In de bus zijn stopcontacten,toilet én is Wifi beschikbaar.
Ik heb even een voorbeeldje gezocht: Amsterdam-Sloterdijk naar Parijs ,vertrek om 7.00 uur aankomst Parijs 15.15uur  prijs € 22,- óf
10.00 uur vertrekken en 21.30 aankomen in Parijs en € 23,- betalen.(Ik denk dat die laatste bus een “ommetje”maakt)*

In Nederland rijdt de  BlaBlaBus in eerste instantie van en naar AmsterdamSloterdijk, Schiphol, Utrecht, Rotterdam en Den Haag en “binnenkort”(las ik) naar meer dan 400 bestemmingen in tien Europese landen.

Met de inzet van langeafstandsbussen gaat BlaBlaBus de concurrentie aan met FlixBus**)(intercity bussen van een Duits bedrijf)  en Eurolines, een groep van 29 onafhankelijke busbedrijven die samen het grootste langeafstandsbuslijnen netwerk van Europa (opgericht in 1985)  hebben.

Door de kleuren van de bus valt de Blablabus flink op.
Ik heb niet kunnen uitvinden waar de Franse de naam vandaan hebben: Blabla.
In het Nederlandse woordenboek staat bij blabla, geleuter, gezever, gezwam.
Het Franse (online) woordenboek komt met “opgeblazen gezwets”
Er moeten toch meer betekenissen zijn wil je een busonderneming zó noemen?

 

*) Zie https://www.busbud.com/nl/bus-schedules-results/u173zq/u09tvm?outbound_date=2019-10-29&adults=1

**) Flixbus noemt zichzelf het grootste busbedrijf ter wereld met 45 miljoen passagiers in 2018, waarvan 3,5 miljoen mensen in Nederland.

De sjeu van het leven

Mijn ene schoonmoeder gaf verjaars- en kerstcadeautjes gewoon zoals zij ze kocht, met het Blokker of Hemapapiertje er nog omheen en soms zelfs met het prijsje er nog op.
“Het gaat om de inhoud” zei ze.
Mijn andere schoonmoeder ging een rolletje pepermunt nog met een strik versieren.

Ik houd van de “versieringen” van het leven. (Onbelangrijke?) mooimakerijtjes die het leven aangenamer maken; een bloemetje meenemen als ik bij iemand ga eten, een kaartje sturen als iemand ’t even moeilijk heeft, een bloemetje op tafel, een geinig servetje in een standaard een leuke dessertschaaltjes voor de vla.

In dat rijtje hoort ook een theedoos met allerlei soorten theezakjes. Ik presenteer de theedoos als er iemand komt theedrinken en geef ze een kopje heet water met een leuk klein bordje voor het natte theezakje. Laatst had ik mensen over de vloer die, toen ik ze de doos presenteerde zeiden “Doe maar gewone thee” Ze keken niet eens in de doos.
Ik snap dan niet hoe je de verleiding kunt weerstaan van welke theesoorten er mogelijk zijn, dat je niet in de doos kijkt (ook niet wat “gewone”thee is!)

Mensen zijn verschillend en dat is maar gelukkig ook. Als iedereen hetzelfde was zou het leven een stuk minder leuk zijn! Nu ik erover nadenk, merk ik wel dat ik wel veel van die”versier-mensen” om me heen heb. Mensen die het leven met relatief kleine dingen aantrekkelijker proberen te maken voor henzelf maar ook voor anderen.

Kurkuma – supplement van het jaar 2019

kurkuma
Ik ken kurkuma, of koenja of geelwortel alleen als kruid, dat bij een curry gebruikt wordt én ik heb wel eens gehoord dat het als verfstof bij textiel werd gebruikt. Daar houdt mijn kennis van kurkuma op. Tot gisteren.

Ik kreeg het blad Vitamin Times in de bus (abonnement is gratis)*) dat deze keer bijna geheel gewijd was aan kurkuma, verkozen tot supplement van het jaar 2019!

Hierin las ik een paar opvallende zaken:

  • In de traditionele Oosterse geneeskunde staat het bekend als bloedzuiverend
  • Ook de Grieken kenden kurkuma: arts, farmacoloog en botanicus Dioscoris heeft in zijn encyclopedie van kruidengeneeskunde Materia Medica al gerept over kurkuma (omstreeks de jaren 54-68 )
  • Marco Polo (1254-1324) beschreef kurkuma als eetbare plant met de eigenschappen van saffraan**)

Dan naar het NU: kurkuma

    • wordt toegepast in curry, rijst en soep en schijnt een positieve werking op de spijsvertering te hebben;
    • wordt gebruikt om etenswaren “geel” te maken; zoal in vanillevla, kaassnacks en roombotercake;
    • wordt gebruikt als kleurstof voor het verven van textiel en als inkt
    •  wordt gebruikt als voedingssupplement

De officiële naam van de plant  is Curcuma longa; de gele wortel bevat de specerij kurkuma, waarin  curcumine de belangrijkste werkzame stof is

In 2018 werd er een onderzoek gepubliceerd in American  Journal of Geriatric Psychiatry over  curcumine; een groep mensen kreeg 18 maanden lang dagelijks een hoge dosis curcumine.
De conclusie was dat er bij deze mensen minder vorming van bepaalde stoffen, die bij de ziekte van Alzheimer normaal gesproken worden aangetroffen in de hersenen, aanwezig waren én dat deze mensen een betere geheugenfunctie hadden.

Kortom veel positieve propaganda voor curcumine. Dan heb ik het nog niet gehad over depressiviteit waarbij het in combinatie met antidepressiva betere resultaten gaf dan alleen antidepressiva. En over inname bij kanker***)

Een positief kruidje dat, voordat IK het ooit “medicinaal” zou gaan gebruiken nog wel wat meer research vereist (uit andere bronnen dan alléén Vitamin Times)

 

 

*) aanvragen bij info@vitamintimes/nl; verschijnt 3x per jaar
**) een kruid, oorspronkelijk afkomstig uit Perzië dat bij neerslachtigheid werd gebruikt
***) Onderzoeker M.Heger (AMC) in AD maart 2019 ”Curcumine kan kanker NIET genezen maar wel bij enkele kankersoorten, de chemotherapie gunstig  beïnvloeden”

Leeg(3)

Verleden week, mijn lief was in de schuur aan het werk, was er een jong stel gekomen die zich in de schuur hadden voorgesteld met hun namen én de toevoeging ”We worden jullie nieuwe buren”.
Het buurhuis is dus verkocht.
Vandaag tekenden ze bij de notaris en ze kwamen daarna mét sleutel even “hallo” zeggen, zodat ik ze nu ook gezien heb. Leuk!

Gisteren belde onze overbuurvrouw aan, ze wilde ons zélf vertellen dat haar huis verkocht is.
We zijn erg blij voor haar. Ze heeft samen met haar dochter elders een kavel grond gekocht en ze laten daar ieder een huis op bouwen. Het geld van de verkoop is nodig voor de bouw, dus nu haar huis verkocht is, kan ook zij gaan bouwen (de dochter had haar huis al eerder verkocht)

doodlopend
semi- doodlopend

Om te melden dat onze buurt verjongd is,
is wat te vroeg om NU te zeggen.
Er staat nóg een huis in ons, semi-doodlopend*) straatje te koop.
Onze nieuwe naaste buren zijn een jong stel met een baby, de nieuwe overburen zijn achter in de zestig, zo vertelde de huidige buurvrouw ons. In ieder geval komt er nieuw bloed in ons straatje.Niets ten nadelen van de mensen die er woonden, maar ik vind verjonging wel leuk.

Ik hoop dat ik dat over een paar maanden nog kan zeggen en dat het alle drie sociale buren blijken te zijn.
Wij komen bij niemand in de straat over de vloer, maar groeten iedereen en helpen als dat nodig is. Bijna iedereen hier is zo, de nieuwe bewoners ook?
Dan blijft het een fijne straat om in te wonen

 

 

 

*) semi omdat je er wel dóór kan, maar zo ziet het er niet uit en alleen bewoners gebruiken soms de rare bocht om aan die kant uit de straat te komen.

Geen kleuterjuf

Al vanaf heel jong wilde ik kleuterjuf worden.
Speelde ik eerst met poppen, zodra ik wat ouder was ging ik met “echte” peuters aan de slag.

Zondags als de ouders naar de kerk gingen  ging ik (mét een volwassene) de kleintjes bezighouden.
En ook in ons buurtje ging ik peuters bezighouden, zodat de moeders de ramen konden lappen en zo (géén één moeder in ons buurtje werkte toen)

Van écht oppassen was geen sprake, want wie laat een kind oppassen op een kind? Het was meer bezighouden. Enig vond ik dat en de peuters (geloof ik) ook. Ik werd tenminste vaak gevraagd.

Toen ik een jaar of 12 was kreeg ik, wat ze toen noemde een groeispurt. Last van mijn rug dat volgens de huisarts “wel zou overgaan” maar dat het NIET deed. Fysiotherapie, oefeningen en uiteindelijk naar een orthopeed. Samen met mijn moeder.
Onderzocht en toen de vraag : “Wat wil je later worden?”
– Kleuterjuf   – antwoordde ik blij.
Van psychologie had de orthopeed nog nooit gehoord, hij boorde met één opmerking mijn toekomst de grond in “Geen sprake van, met die rug”
En tegen mijn moeder “De hele dag bukken, billen en neuzen afvegen kan die rug echt niet hebben, verzin maar wat anders voor haar” De dokter was een autoriteit, een specialist helemaal, dus wat hij zei was wet! (in díe tijd)
Verder was zijn advies een harde matras en slapen zonder kussen.
Ik heb de man geháát, kon niet slapen op de harde matras, ging ’s nachts kleren in een kussensloop stoppen om toch maar een kussen te hebben én bovenal was ik mijn toekomstdroom kwijt.
“Kantoor dan maar?” Stelde mijn moeder voor.Ik haalde mijn schouders op.

Bij een herhaalbezoek bij de orthopeed, het was de tijd van de maxi mode, zei de dokter:
“Ik zag je laatst lopen in een lange zwarte jas in de Kerkstraat, dacht eerst dat je een gorilla was, zó gekromd, dat kan zo niet. Daar moet wat aan gedaan, ga naar  Mensendieck*),met boeken op je hoofd lopen, wat dan ook maar doe iets voor dat je echt een gorilla wordt”
Géén mensendieck, bezwoer ik mijn moeder (per definitie niet iets wat hij zei, ik was per slot toen een puber)
boeken op hoofd Ik heb me toen ingeschreven bij een mannequin-cursus
Eén keer in de week op een avond in een zaaltje van een chique hotel. Inderdaad leren lopen met boeken op je hoofd en allerlei  oefeningen om “damesachtig” rechtop te lopen.
Ik heb er een vriendje aan overgehouden (geen huwelijksmateriaal maar  we hebben samen veel  gelachen)
De laatste 2 maanden werd op cursus de rode loper uitgelegd en moest er geoefend worden voor de show die we als “eindwerkstuk” zouden lopen.Toen vond ik het niet leuk meer.De modellenstress van mijn medecursisten ging totaal aan mij voorbij en ik haakte toen af.
Ik liep inmiddels recht(er)op.

Na de middelbare school cursussen Schoevers, Nederlandse Handelscorrespondentie etc gevolgd om op kantoor werk te vinden. Gelukt.
Met kinderen kon ik me weer bezighouden toen ik ze zelf kreeg en wat heb ik daarvan (mét rug)  genoten!

 

 

Stress en voeding

Als er spanning in je lijf komt, maakt je lichaam cortisol aan. Dat is een hormoon dat  in de bijnieren wordt aangemaakt. Dat hormoon geeft je een energie boost, zodat je kunt wegvluchten of hard rennen. Het heeft dus wel degelijk “zin”.

Omdat we in de huidige maatschappij bij angst of (werk)stress niet zo vaak hoeven te vluchten of te rennen wordt cortisol vaak  niet “opgebruikt” maar blijft het in het lichaam; het stapelt als het ware. Dat geeft klachten!
Wat die hoge concentratie cortisol ook doet is je laten verlangen naar vet, zout en calorierijk eten!
En juist dát eten (zeker met spanning/stress, maar eigenlijk altijd) is  NIET goed voor je.
Bepaalde voedingsstoffen worden verondersteld*) de stresshormoon (zoals cortisol ook wel genoemd wordt) wél te lijf te gaan. Dat zijn oa. kikkererwten, zalm, havermout, noten en pure chocolade. Deze bevatten vitaminen die voor meer “rust” in je lichaam zorgen.

 

*) in een artikeltje dat ik las stond dat deze producten voor rust in je lijf zorgen. Omdat ik dat NIET op waarheid checken kon (geen deskundige kunnen vinden die dat beaamt) heb ik er “verondersteld” van gemaakt

KLM voedsel onderweg

 

klm tuig

We reisden met de KLM en waren 2 uur onderweg.

Heen kregen we een doosje met een cupje water én Typical Dutch cake!
Ik heb DEZE cake nog nóóit gegeten en ik ben toch een “typische” Hollandse (maar één generatie, want mijn moeder was een Belgische, maar toch!)

klm1Gelukkig staat er IN het doosje wat er zo typical Dutch is: het is gebakken naar Hollandse traditie
“in the heart of the old town of Spakenburg”. Het recept is generaties lang doorgegeven en het resultaat is “vochtiger” dan je zou verwachten.En inderdaad de cake is niet droog zoals meestal het geval is, maar erg lekker.
Lang leven Spakenburg en de KLM!

Op de terugweg kregen we weer zo’n schattig doosje deze keer met Delfts blauwe tegeltjes erop
Nu weer een cupje water, maar  geen cake (dat was met koffietijd, nu vliegen we met lunch time!) maar een sandwich mét Beemster kaas!

klm3Gelukkig staat er ook hier weer tekst bij.
In een KLM-vliegtuig weet je wat je eet!
De kaas is gemaakt in de “most famous polder in the Netherlands” (De Beemster de bekendste? Wist ik niet)
De polder is drooggelegd in 1612 ! Dat is nog eens een feitje!
400 jaar later groeit er “rijk” gras in de Beemster dat de koeien die er grazen voedt en hen de beste melk in Holland laat geven! Déze melk wordt gebruikt om de Beemster kaas te maken.
In 1999 verklaarde Unesco deze geweldige polder tot ERFGOEDSITE!
De Beemster boeren zijn verenigd in Coöperatie van kleine familieboerderijen en allemaal letten ze er op dat de vrijlopende koeien het best mogelijke leven hebben, want….hoe gelukkiger de koe, hoe beter de melk!
Alleen de smaakvolste, lekkerste melk wordt gebruikt voor Beemster kazen.
De Beemster kaasmaak traditie gaat terug tot 1901 en wordt elke generatie weer doorgegeven.
Elke ronde Beemsterkaas wordt met de hand gemaakt volgens traditionele ambachtelijke technieken. Het handmatig roeren van de kwark vormt een belangrijk onderdeel van deze traditie.
Het kost tijd om een Beemster kaas te maken.

Aldus alle info op het KLM voedsel onderweg.
Hollandser kan het niet.
Hoewel de naam  van de KLM nu  luidt: Air France KLM Sky-team blijven ze toch echt Hollandse dingen doen!

 

Amsterdam Light Festival

logo lfVoor de 8ste keer wordt in Amsterdam het Light Festival georganiseerd, dit jaar is het thema Disrupt  – ontregeling.
Plotselinge ontregeling komt vaak ongelegen en heeft te maken met conflicten, chaos en misschien zelfs gevaar. Ontregeling kan ook een positieve aanzet geven tot verandering. Het bevraagt vastgeroeste aannames, roept nieuwe discussies op en maakt                                                       onbekende mogelijkheden zichtbaar.

Dit jaar koos de organisatie van het festival voor het eerst voor een compleet nieuwe route: Oosterdok, Oudeschans, Amstel, Nieuwe Keizersgracht, Plantage Muidergracht, Entrepotdok. Een eindje lopen dus, het was  winderig koud! Echt winterweer.
Er voeren mega veel boten met kijkers door de grachten, niet allemaal vol, maar wel véél.

Onderweg zien we veel mannen en vrouwen met ECHTE fototoestellen, veel ook met een statief erbij; hier werd serieus gefotografeerd. Natuurlijk ook met mobiele telefoons, maar zo’n groot aantal “echte” fototoestellen heb ik bij een evenement lange tijd niet gezien. De duisternis speelde daar zeker een grote rol in, getuige mijn, met (oud) telefoontje gemaakte zeer zwakke snapshots.

Ook niet-kunstwerken heb ik gefotografeerd, een verlichte fiets bij een lantaarnpaal, een verlichte brug, verlichte boten, het is allemaal onderdeel van een verlicht Amsterdam.
Een paar lichtobjecten kon ik wél fotograferen en geven een impressie van wat er dit jaar te zien was.

Het kunstenaarsduo  Utskottet maakte het kunstwerk Atlantis.

atlantis

Nachttekening van Krijn de Koning

nachttekening

Masamichi Shimada: Butterfly effect, verkleurende op het water drijvende vlinders

 

wolf
Republic of Amsterdam Radio: Hiding the wolfsliar: Mensen weggedoken op de zolder van een gebouw van Artis “omringt” door 4 oplichtende wolven. Helaas blijft er bij het fotograferen niets over van de wolven (dat witte “ding” op het dak is één van de wolven!)

surface tension
TomBiddulph & Barbara Ryan-  Surface tension, auto’s en lantaarnpalen half onder water

explosie Nothing holding us –  Ben Zamora

the ice is meltingThe  ice is melting at the poules van Martin Ersted. De foto doet het kunstwerk geen       recht,de lijnen worden cirkels,worden slierten, bewegen voortdurend.

Icebreaker van Wilhelmusvlug; als er een boot langs komt, lichten aan weerszijden “ijsschotsen” op, gekleurde lijnen met ijsschotsachtige vormen.

                                               Order – disorder van Lambert Kamps

 

Van de nachtloerrrders heb ik geen foto. Dierenogen die aan én uitgaan in de tuin van Artis, schuine ogen die je je kan voorstellen bij een wolf, maar ook stripachtige ogen met sterretjes en vierkantjes, die je niet bij een “echt”dier zal zien.
Als ze 2 aan 2 oplichten lijkt het alsof er dieren bij de struiken staan. Wie kijkt naar wie? Jij naar hen of zij naar jou?

Nog t/m 19 januari te zien!

Misschien geen eerlijke vergelijking

Gisteren moest ik naar het ziekenhuis. Niet voor het gat in mijn hoofd maar voor iets anders.
Ik ben altijd (zie ook eerdere blogs over medische zaken) erg tevreden over de medische zorg in Nederland, maar niet eerder was ik me zo hyperbewust van de zegeningen van een goede gezondheidszorg en verzorgend personeel.

ziekenhis van buitenHet gebouw: licht en schoon met mensen die je aankijken
NIET EERLIJK om de vergelijking met het Boedapester ziekenhuis te maken; dáár was ik ’s nachts, donker (letterlijk) en stil.
NIET EERLIJK: hier kom ik door de hoofdingang, daar door een achterommetje bij de spoedeisende hulp, die wel een garage leek.

ziekenhuis internTóch maak ik de vergelijking. U mag best weten dat mijn ogen traanden toen de medisch specialist me vroeg wat er gebeurd was, toen ik gehavend binnen kwam. Het had NIETS met zijn specialisme te maken! Het was geïnteresseerdheid!

Ik reis ontzettend graag, verruim  er mijn kennis over andere landen en volkeren mee.
Ooit was er een kans dat mijn lief in het buitenland zou gaan werken en ik met hem mee kon gaan; het ging niet door, maar ik had er geen moeite mee om weg te gaan uit Nederland.
Desondanks ben ik zo dankbaar dat ik in Nederland leef en geboren ben; waar misschien veel overgeorganiseerd is en teveel regeltjes zijn, waar vaak van betutteling sprake is, maar waar het o zo goed leven is!

 

Reactieve stikstof

logo vogelOmdat ik, al jaren, meedoe met de Tuinvogeltelling krijg ik af en toe het laatste Nieuws van de Vogelbescherming digitaal in mijn mailbox. In dat laatste nieuws stond een artikel in van Jeanet van  Zoelen, medewerker Vogelbescherming.
Het heet : “Stikstof: Simpel”.

Ik vind het goed, duidelijk artikel over het probleem “stikstof”.
Meteen aan het begin van het artikel ontzenuwt Jeanet het verhaal dat stikstof een probleem is: stikstof is een gas dat net als zuurstof overal in de lucht om ons heen aanwezig is en dat we de hele dag in- en uitademen.
Stikstofdeeltjes kunnen zich echter binden aan zuurstofdeeltje en ook aan waterstofdeeltjes en dan ontstaan nieuwe stoffen: verschillende stikstofoxiden en ammoniak. Die verbindingen noemen we reactief stikstof en dát is dus eigenlijk wat iedereen moet zeggen: Het reactieve stikstofprobleem.

De reactieve stikstof, ammonia, is het meest schadelijke en komt vooral voor uit de uitwerpselen van dieren. De tweede soort, de stikstofoxiden komen vooral voor in uitlaatgassen van auto’s en vliegtuigen én fabrieken. Daarom heeft de rechter besloten dat er niet meer stikstof mag bijkomen in ons land. *)

Even wat informatie die ik elders opduikelde: in 2017 stootte Nederland 4.400 ton ammoniak méér uit dan was toegestaan volgens de Europese richtlijn.
Omdat Nederland al jaren te veel stikstof uitstoot, introduceerde de regering in 2015  het PAS**), daarin werken de Overheid, provincies, natuurorganisaties en ondernemers samen om de hoeveelheid stikstof in de natuur te verminderen. De Raad van State (hoogste bestuursrechter van Nederland) haalde dat beleid eind mei 2019 onderuit;het werkte niet!

Nog even Jeanet: Boeren moeten hun manier van werken veranderen en in de transportsector moet méér veranderen dan alleen 100 km per uur gaan rijden.

Ook voor mensen is reactieve stikstof schadelijk: In Nederland schat men tussen de 6700 en 12.000 doden door luchtvervuiling per jaar; het gaat dan vooral om ziektes aan de luchtwegen of de longen.

Jeanet geeft ook antwoord op de vraag: een paar obscure plantjes die niet tegen stikstof kunnen is dat nou zo erg?
Ja, dat is erg. Er verdwijnen planten, maar ook zijn er planten die daardoor knetterhard gaan groeien, zoals brandnetel en bramen, ze verdringen daarmee andere soorten
Jeanet schrijft dat er insecten van de verdwijnende planten leven; die planten weg? De insecten weg. Die insecten weg? Bepaalde vogels hebben dan geen eten meer. Gevolg: die vogels weg.
Dus een kettingreactie door de reactieve stikstof.

Er komen van overheidswegen maatregelen. Maar kunnen we ook iets zelf doen?
Jeanet geeft een paar suggesties:
* steun de boeren die overgegaan zijn op een manier van produceren waardoor minder reactief  stikstof vrijkomt: koop hun producten: hun kaas, hun melk.
* Rijdt u een diesel? Doe hem weg.
* Maak een beginnetje met het isoleren van uw huis

 

*)Wereldwijd staat Nederland qua stikstofuitstoot rond plek 40
**) PAS = het Programma Aanpak Stikstof

De terugreis

Vanaf 3 uur ’s nachts (terugkeer ziekenhuis) geen oog dicht gedaan. Bekaf, maar klaarwakker, ook bang dat we ons verslapen. Om kwart over 10 worden we gehaald voor transfer naar het vliegveld.
Om 8 uur slaat mijn lief zijn ogen op. We pakken onze weinige spullen (alleen handbagage) in en gaan ontbijten. Ik heb erge honger, maar krijg amper een hap door mijn keel. Jammer van al die lekkere dingen!

Om 10 uur zitten we in de hal, om kwart over tien lopen we met de chauffeur mee de straat uit naar zijn taxi. Onderweg praat hij met ons
Hij vertelt dat zijn dochter met 3 jaar al schaken kon, dat hij zijn eigen bedrijf heeft, dat auto’s in Boedapest veel te hard rijden, dat hij allerlei examens moest doen om met personen te mogen rijden en zelfs een psychologische test. (hij is een Roemeen! hij praat wél)
Dan zijn we bij het vliegveld.

klm bandjeBeveiligingsdames deze keer, vriendelijk. De routine begint weer, laarzen uit.
Nee, zakdoek hoeft niet uit mijn zak.
Nee, riem hoeft niet af.
Ja loopt u maar poortje door.
Het poortje piept niet.
Mijn lief heeft minder geluk, hij moet zijn koffertje openmaken en zijn (doorzichtige) toilettasje openmaken. Zijn poortje piept wel en een beveiligingsman vraagt of hij zijn overhemd omhoog wil doen. Hij ziet het al: een riem met metaal, loopt U maar door!
We zijn weer samen aan de andere kant van het hek.

Bij het inchecken staat een rij van hier tot Tokio maar……….. ook een computer. Mijn lief checkt digitaal voor ons in, boarding passes rollen uit de machine en we kunnen naar de gate! Rij omzeilt ( fijn want ik ben nog wel wat wankelig)

Bij en in het vliegtuig loopt alles gesmeerd. Een purser heet ons welkom en lacht vriendelijk( dit heb ik zo gemist!)
We zitten op rij 3 en hoeven niet in het gangpad te wachten maar kunnen zó neerploffen.
Prepare for take off.
We taxiën de baan op, bijna aan het eind wordt er vanachter uit het vliegtuig gegild: STA, STA, verstaan we. We zien niks, maar de roep wordt door steeds meer mensen overgenomen en het vliegtuig stopt. De purser loopt naar achteren, een stewardess volgt. De purser komt terug en haalt medische spullen uit een laag vakje.De piloot opent de deur (omdat we voorin zitten horen we en zien we dat wel)
Piloot tegen purser: Als jij je medische spullen pakt ga ik niet vliegen.
Purser: Wacht nog even en loopt, zonder medische spullen, terug naar de “patiënt”
Na een tijdje komt hij terug, smoest wat met de piloot (met zijn rug naar ons toe)
De piloot verdwijnt, de deur gaat dicht. Even later stijgen we op.

Nieuwsgierig als ik ben vraag ik, als ik mijn boterhammetje krijg aan de purser wat er aan de hand was. Een oudere heer, zwaar getafeld en wijn gedronken was in slaapgevallen en had een rare snurk gemaakt, zijn ( jonge) metgezellin was geschrokken dacht dat hij een hartaanval had gekregen en sloeg alarm. De purser zei dat hij de rest van de passagiers geen (microfoon) verklaring had gegeven uit piëteit met de heer en dame, die zich daarna vreselijk geneerde.

Een purser die  zich inleeft, die zich bekommert om mensen. Dát is dus niet gewoon,dát kan ook anders. Interesse in mensen, empathie blijkt dus NIET gewoon te zijn, in ieder geval niet in Hongarije, hebben we gemerkt.*)
De obers, het verplegend personeel, de dokter, allemaal zou koud.
Is het omdat we toeristen zijn?
Houden ze niet van buitenlanders?
Is het de gene dat ze geen talen spreken en ons niet kunnen verstaan?
Is het omdat ze bovenaan de lijst van meest depressieve volken staan?
IK heb geen idee.
Boedapest is prachtig, een geweldige architectonische, culturele ervaring, maar het ontbrak aan menselijk contact.

De transfer naar de parkeerplaats laat even op zich wachten, maar hij komt!
De auto staat er nog en de rit naar huis loopt voorspoedig.
We steken de sleutel in het voordeurslot en lopen naar binnen.

Daar staan bloemen en een plant en er liggen felicitatiekaarten.
Een warm welkom!
We zijn weer thuis!

 

*) Ik heb het in Mauritanië meegemaakt. Hoewel dat was geen ongeïnteresseerdheid, daar was het háát. Haat tegen blanken (misschien waren we wel Amerikanen!). Haat tegen niet-moslims. Daar waren (wel veel) mensen zó, maar er waren ook anderen.
Haat is ook een emotie. Lege blik, niets terugkrijgen is misschien nog wel erger!