Blog

Uitgelicht

BlablaBus

Gisteren, op weg naar de Achterhoek kwamen we, op de snelweg een Blablabus tegen.
Ik had nog nooit van een dergelijke bus gehoord, dus ben ik eenmaal thuis eens opgaan zoeken wat dat voor een bus is.

blablaEen dochter van de Franse Spoorwegen Ouibus ( Opgericht in 2012) is begonnen met het concept; een langeafstandcarpooler.

Er zijn ritten van Amsterdam naar onder andere Brussel, Parijs en Londen met een tussenstop  in Antwerpen, De nieuwe internationale busdienst rijdt via zestien routes door de Benelux. De startprijs voor een ticket van Amsterdam naar Brussel is vijf euro. In de bus zijn stopcontacten,toilet én is Wifi beschikbaar.
Ik heb even een voorbeeldje gezocht: Amsterdam-Sloterdijk naar Parijs ,vertrek om 7.00 uur aankomst Parijs 15.15uur  prijs € 22,- óf
10.00 uur vertrekken en 21.30 aankomen in Parijs en € 23,- betalen.(Ik denk dat die laatste bus een “ommetje”maakt)*

In Nederland rijdt de  BlaBlaBus in eerste instantie van en naar AmsterdamSloterdijk, Schiphol, Utrecht, Rotterdam en Den Haag en “binnenkort”(las ik) naar meer dan 400 bestemmingen in tien Europese landen.

Met de inzet van langeafstandsbussen gaat BlaBlaBus de concurrentie aan met FlixBus**)(intercity bussen van een Duits bedrijf)  en Eurolines, een groep van 29 onafhankelijke busbedrijven die samen het grootste langeafstandsbuslijnen netwerk van Europa (opgericht in 1985)  hebben.

Door de kleuren van de bus valt de Blablabus flink op.
Ik heb niet kunnen uitvinden waar de Franse de naam vandaan hebben: Blabla.
In het Nederlandse woordenboek staat bij blabla, geleuter, gezever, gezwam.
Het Franse (online) woordenboek komt met “opgeblazen gezwets”
Er moeten toch meer betekenissen zijn wil je een busonderneming zó noemen?

 

*) Zie https://www.busbud.com/nl/bus-schedules-results/u173zq/u09tvm?outbound_date=2019-10-29&adults=1

**) Flixbus noemt zichzelf het grootste busbedrijf ter wereld met 45 miljoen passagiers in 2018, waarvan 3,5 miljoen mensen in Nederland.

Tegenstellingen?

Na het blog tegenstellingen gemaakt te hebben vielen me steeds meer “vermeende” tegenstellingen op.
Op school krijg je taal invuloefeningen met tegenstellingen: wit…….. met de bedoeling dat je zwart invult; hoog…… daar hoort dan laag bij.
Als je van school af bent merk je dat niet alles zo duidelijk tegengesteld is als hoog en laag en dat sommige dingen misschien tegengesteld lijken maar niet zijn.
Zoals zwart en wit, de kleuren zijn “anders” maar de kleuren van mensen maken zwarte en witte niet tegengesteld.

Na een tijdje in Mauritanië (westkust Afrika) geweest te zijn (waar in die tijd weinig tot geen blanken waren) en we de enige witte mensen waren op die plek, ontdekten we steeds meer dat de tegenstelling niet in onze kleur zat, maar in denkbeelden én in onze leefomstandigheden. Arm – rijk, dát is een échte tegenstelling.

Weer een fotoblog over tegenstellingen, waarvan ik soms twijfel of het wel een tegenstelling is. Dát mag elke lezer zelf bepalen.

In de natuur: Een levende en een dode boom; allebei van een schoonheid op hun eigen manier
Een bloem (artisjok) en zaad is eigenlijk geen tegenstelling, maar verschillende fases van een plant

De maan en de zon,  symbolen van het vrouwelijke en het mannelijke, van donker en licht.
De foto’s die ik van rotsen in Nieuw Zeeland maakte gebruik ik hier om van beneden naar boven en van boven naar beneden te duiden.

Rijp en onrijp is, in ieder geval in deze foto, héél duidelijk en ook de prachtige groene varens en de dorrende varens in de herfst zijn duidelijk een andere fase van dezelfde plant

Roofdier(en) en prooi(en) is een duidelijke tegenstelling.
Ook klein en groot is hier meer een vergelijk dan een tegenstelling. De reiger in onze, niet zo grote tuin, is daarin een enorme vogel, terwijl het bolle roodborstje daarbij vergeleken een mini vogeltje is. Maar als een mier naar een roodborstje kijkt, is het roodborstje in zijn ogen een reuze vogel!( t is maar van welke kant je het bekijkt)

Eigenlijk zijn de witte paddenstoelen in vol ornaat bóven de grond en de zwarte, aan het rottende paddenstoelen, op de terugweg naar onder de grond, wéér geen tegenstelling maar verschillende fasen van mycelium, het onzichtbare én het zichtbare deel van paddenstoelen. (die pas boven de grond zichtbaar worden)

Vrede en oorlog, voor de vrede gebruik ik hier een “hippie die een V teken maakt” én voor oorlog een kanon én een bord van een schietterrein (de training voor een oorlog) .
Oorlog en vrede. Een tegenstelling die IK (gelukkig) niet lijfelijk ondervonden heb. Waarvan ik beelden op t.v. zie, zoals nu in de Oekraïne. Een toestand die zo gruwelijk is, dat het mijn verbeelding te boven gaat. Mijn hele leven leef ik al in een land dat vrede kent, de oorlog ken ik van verhalen van familie (uit de eerste hand) en van t.v.

Wat me brengt op ons Nationaal symbool; de Nederlandse vlag. Die van ons heeft de Tweede Wereld Oorlog “overleeft”. Door mijn ouders opgeborgen om bij de bevrijding te kunnen wapperen.
Mij zegt die vlag wat.
Of je het eens bent met het protest van de boeren of niet, het nationaal symbool, dat op de kist ligt van dode soldaten, hoort niet omgekeerd te hangen.

Geen tegenstelling?
Maar misschien is het ook wel degelijk een tegenstelling:  tussen mensen die een boerenzakdoek ( ludiek protest)  buiten hangen en de mensen die  het nationaal symbool, de Nederlandse vlag ondersteboven hangen

Oekraïne

Het is vreselijk wat er in  Oekraïne gebeurd. We kunnen op t.v., via internet en in de krant horen en lezen wat daar allemaal gebeurt.

Ik wil me graag op de positieve acties die er voor Oekraïense burgers hier in Nederland  gehouden worden concentreren. Die zijn er !

Nederlanders hangen, om sympathie met de Oekraïners te betuigen Oekraïense vlaggen uit, sommigen nemen vluchtelingen in huis, anderen maken geld over naar giro 555, of brengen kleding en huisraad naar inzamelpunten

Ik blogde al eerder over Oekraïners in de Achterhoek en hoe ze daar opgevangen worden én over het werk dat ze daar kunnen krijgen.

Veel gemeentes doen hun uiterste best om woonplekken voor vluchtelingen te creëren.

In de Gemeente Huizen (N.H.) lag afgelopen januari tot april hotelschip Carissima aangemeerd; het schip had 150 plekken voor asielzoekers.

Ook werden er, toen het schip er eenmaal was, vrij snel allerlei initiatieven voor de asielzoekers opgezet o.a. door de Vrijwilligerscentrale, kerken en moskeeën.

De Carissima is (leeg) vertrokken, nu ligt er een ander schip aan de kade in Huizen; de Fortuna, met plek voor 190 asielzoekers.

Dit schip zal hier maximaal 6 maanden liggen.(Normaal wordt de Fortuna gebruikt als cruiseschip op de Donau)

Huizer buurgemeente Blaricum is op dit moment woonunits (59) voor vluchtelingen aan het creëren, op een terrein bij een camping waar bepaalde voorzieningen (water oa) al zijn. Deze units zijn gepland om er 2 jaar te blijven staan

Ook las ik een advertentie van de COOP die een actie gestart was om hun klanten ipv het statiegeld zélf te innen, het te doneren voor hulp in de Oekraïne.

De Coop heeft het gedoneerde bedrag verdubbeld en overgemaakt aan een hulporganisatie die medische zorg, schoon drinkwater en overige urgente middelen op locatie verzorgd.
Het overgemaakte bedrag bedraagt € 258.488,-. De laatste zin uit de advertentie was: 
Zo kan ’t ook!

Vogelwetens(w)aardig  (7)

Als lid van de Vogelbescherming komen veel vogelnieuwtjes tot mij. Af en toe noteer ik iets “opmerkelijks” om dat “ooit” te delen.
NU is weer zo’n deelmoment!


Kraaien zijn sociaal en leven, behalve in het broedseizoen, vaak in groepen.
Kraaien zijn in veel culturen “alwetend”, soms ook worden “voorspellende gaven” aan hen toegedicht.

Dat was zo bij de oude Egyptenaren en ook in de Germaanse mythologie was een kraai bijzonder.
Met de komst van het Christendom overheersend in Europa veranderde de kraai in een symbool van het kwaad, ongelukbrengers en  verspreiders van dood! (een oorzaak hiervan zou kunnen zijn dat ze zwart en dreigend kunnen overkomen; aaseters zijn en vroeger ogen van mensen die aan de galg hingen, uitpikten)
Over kraaien en de DOOD las ik nog een apart weetje. Kraaien schijnen de enige vogels te zijn die “iets doen” bij de dood van een soortgenoot. Een afscheidsceremonie:  als een kraai een dode soortgenoot ziet, verzamelt hij meer kraaien  en gaan ze om de dode soortgenoot heen zitten en maken ze (voor mensenoren) “aparte” geluiden.
Er is onderzoek naar dit fenomeen gedaan en daaruit concludeerden de onderzoekers dat zo’n moment een leerproces voor de andere kraaien is. Zoiets als Kijk naar wat hier gebeurd is, dat kan ons ook overkomen, wees waakzaam!

Om maar even bij zwarte vogels te blijven, een nestweetje over spreeuwen: één van de meest voorkomende broedvogels in Nederland

In het nest van spreeuwen zijn vaak bloemblaadjes te vinden. Die blijkt de mannetjesspreeuw niet alleen te verzamelen om zijn vrouwtje te verleiden (de bloemengeur helpt wél, zeggen onderzoekers) maar het heeft ook een meer praktische reden: mét het verzamelen van bloemblaadjes komen ook roofmijten in het nest. Dat klinkt “gevaarlijk” maar dat is het niet, deze roofmijten eten oa. bloedluizen, waar zowel pa als ma spreeuw, maar ook hun jongen last van kunnen hebben. Er worden dus eigenlijk, tegelijk“  medische helpers” mét de bloemblaadjes het nest ingebracht.

Van zwart naar wit, of eigenlijk zilver; De zilvermeeuw

Een weetje over de zilvermeeuw: deze zeevogel steelt visjes uit de bek van andere vogels (oa. van papegaaiduikers, die vaak meerdere visjes in hun snavel hebben)
De zilvermeeuw vangt zelf oesters en mosselen, vliegt dan de lucht in en laat zijn prooi op grote hoogte op een harde ondergrond vallen. Hij duikt dat razendsnel op de kapotte schelp en eet het schelpdiertje snel op vóór een andere vogel dit kan doen.
Er schijnen ook zilvermeeuwen gezien die stukjes brood “voeren” aan vissen om ze te lokken en dan op te eten!

Wil je info over het inrichten van een (meer) vogelvriendelijke tuin?

Een tuinvogelconsulent van de vogelbescherming kan op aanvraag bij je thuis komen en een persoonlijk advies, toegesneden op jouw wensen en mogelijkheden, geven.
[kosten huisbezoek incl. advies rapport 47,50 voor niet-leden en € 30,- voor leden, voor aanvraag zie “www.vogelbescherming.nl”]

Sinterklaas voor volwassenen

In Nederland vertellen volwassen mensen aan kinderen dat er in Spanje een bejaarde man woont, die eens per jaar naar Nederland komt omdat hij zo van kinderen houdt.

Die man heeft een rode jurk aan en, omdat er ten tijden dat men dit voor het eerst verzon, nog geen auto’s of vliegtuigen waren, kwam die oude man met een boot vanuit Spanje varen

en reisde hij over land op een paard.

Een wit paard want dat paste mooi bij zijn rode jurk, witte onderjurk en baard.
Omdat hij bejaard was had hij veel helpers en, omdat hij oud (lees: vergeetachtig was) kon hij hun namen niet onthouden en noemde hij ze allemaal Piet.

Aanvankelijk maakte hij nog onderscheid naar de kleur van hun kleding, dan zei hij; ”Gele Piet help roze en zwarte Piet eens even”.

Maar dat mocht niet meer vanwege discriminatie; tegenwoordig heten, wat Sint betreft, al zijn helpers gewoon weer gewoon PIET.

Kinderen opvoeden is moeilijk. Sommige ouders bedachten ooit dat het fijn zou zijn als iemand hen zou helpen; die bejaarde kindervriend leek hun daar prima geschikt voor.

Maar de Kindervriend weigerde, cadeautjes geven in ruil voor op zijn schoot zitten en een liedje zingen vond hij nog wel leuk, maar om te gaan opvoeden…… nee, daar had hij geen zin meer in.

Hij vond wel een alternatief voor de wanhopige ouders; zijn knechtjes konden helpen.
De ouders waren blij met, in ieder geval een beetje, hulp bij het opvoeden en bedachten toen dat het zou helpen als de Pieten alle wandaden van de kinderen zouden weten.

Van die tijd af waren de Pieten dus de meeste tijd op de daken te vinden. De hoofdPiet bedacht dat als ze daar toch waren om aan schoorstenen te luisteren, ze meteen vast wat cadeautjes door de schoorsteen naar beneden konden gooien, dat scheelde weer wat rondbrengen, dus dat werd gedaan.

En, omdat de oude baas toch een beetje supervisie moest houden, moest hij af en toe toch ook even het dak op. Maar, omdat hij oud was en niet zo goed kon klimmen, gebruikte hij daarvoor zijn paard; samen reden ze over de daken ter inspectie van de Pieten.

Eén van de jongere Pieten bedacht dat het misschien afschrikwekkend voor de stouterikjes onder de kinderen zou zijn als de Pieten de lege zakken zouden kunnen gebruiken om die stouterts in mee terug te nemen naar Spanje.

De oude baas vond dat een slecht idee; een kleine maand in dat koude kikkerland “leuk” doen tegen kinderen vond hij wel aardig, maar dan moesten die andere 11 maanden rustig in een heerlijk warm klimaat verlopen, ZONDER kinderen!

Mijn lief en ik hebben nooit de oude baas, noch zijn knechten “gebruikt” om te helpen opvoeden, opvoeden deden we zelf wel. Ook het verhaal van een man in een jurk vonden we “over de top” Maar spelend met andere kinderen én zittend op school “geloofden” onze kinderen wél in die man in de rode jurk die in de herfst met een boot kwam en stilletjes in december weer vertrok.

Onlangs kreeg ik ook ik toch was méér geloof in die bejaarde man.

We waren in een groot, oud kasteel en liepen er rond.

Een deur stond op een kiertje en aangezien ik nieuwsgierig ben én een vrouw én omdat de deur NIET dicht was, ging ik naar binnen en……………

……. kwam in de slaapkamer van de oude man. De eigenaar van het kasteel had een gedeelte van zijn kasteel beschikbaar gesteld aan de oude baas voor de duur van zijn verblijf in Nederland.
Ik zag behalve zijn slaapkamer, ook zijn werkkamer mét bureau mét het grote rode boek, maar ook de inpakkamer, die al vol met cadeautjes lag.

Opeens begreep ik ook het groot aantal witte busjes die we op de parkeerplaats hadden gezien. De man in de jurk was dan wel oud, maar niet gek; hij ging niet meer fysiek winkelen voor pakjes, maar liet de Pieten online de bestellingen doen. De koeriersdiensten brachten de pakjes wel naar het kasteel.

Ik ben wel nieuwsgierig, maar niet brutaal, toch heb ik een beetje spijt dat ik niet stiekem even in het grote boek heb gekeken, er zijn wel een paar kinderen waarvan ik dol graag zou willen weten wat hun wensen zijn (én wat ze hebben uitgehaald)
Maar ja, ik ben netjes opgevoed en blijf van spullen af die niet van mij zijn!

Toen we later in de tuin van het kasteel liepen zagen we dat de eigenaar van het kasteel wel restricties voor de oude baas en zijn knechtjes bedongen had: Er was een plek waar de zakken, met cadeautjes NIET mochten worden neergezet! (Er stond daar ook geen één zak)

Dat de Sint hier al vele jaren komt konden we zien aan zijn “parkeerplek” de “aankondiging” daarvan was wel te zien, wel vervaagd.


Zou hij dan toch…..?

Zin en onzin over Sinterklaas

Vaak heb ik al gezocht WAAROM we Sinterklaas wél met veel gejuich binnen halen, maar nóóit met zijn allen ook uitzwaaien.

Als kind vond ik dat al raar en als volwassene nog steeds. Nooit kunnen achterhalen wat de oorzaak hiervan is [nogal onbeschoft, zodra de cadeautjes binnen zijn kan hij oprotten, niet even vriendelijk nazwaaien of goede reis wensen]


Dan het feit dat hij uit Spanje komt; waarom uit Spanje, hij werd (omstreeks 270 na Chr) geboren in de havenplaats Patara in Klein Azië geboren, het tegenwoordige Turkije. Hij werd later bisschop van Myra, dat tegenwoordig ook in Turkije ligt. Na zijn dood, op 6 december van het jaar 342  werd hij door de katholieke kerk heilig verklaard.


Waarom komt hij dan heden ten dage uit Spanje varen?
Dat komt omdat In 1087de Seidsjoeken (tak van de Oghuz-Turken- moslims) dreigden Myra, waar Sinterklaas begraven lag, te veroveren. In Christelijk West-Europa, waar men Sinterklaas  al lang vereerde,  wilde men de overblijfselen van de heilige niet in de handen  van de, in hun ogen, ongelovige Seidsjoeken laten vallen.

Dus voeren zeelui uit de Zuid-Italiaanse stad Bari, in het geheim, naar Myra en roofden de beenderen van Sint-Nicolaas.
In Bari werd Sint-Nicolaas herbegraven in een speciaal gebouwde kathedraal. Zijn overblijfselen liggen daar tot de dag van vandaag.

Bari lag destijds in het toenmalige koninkrijk van de Beide Siciliën (informeel ook koninkrijk Napels geheten), waar de latere Keizer Karel V koning van zou worden. Zijn zoon Filips II zou later Spanje, de Nederlanden én de beide Siciliën erven. Vandaar dat Sinterklaas verondersteld werd uit Spanje te komen ( Beetje vergezocht, want zijn botten, zo die al in het huidige Spanje zouden liggen, komen niet ieder jaar naar Nederland, maar een “denkbeeldig” personage die hem voorstelt!)

Waarom een stoomboot? Dat is wel “een beetje” te herleiden; Sint Nicolaas was namelijk ook de beschermheilige van de zeelui (die uiteindelijk ook zijn botten roofden en naar Bari brachten)
“Dus” kwam de beschermheilige van de zeelui met een boot naar ons land.
De oudste intocht per boot is die van Bari, die sinds 1087 jaarlijks plaats vindt.
zeevarenden

Dan zijn kleding

Ten tijde dat Nicolaas geboren werd was zijn geboortegrond Romeins grondgebied. De Romeinen droegen voor alledaags gebruik een mouwloze tunica die ongeveer tot de knieën kwam. Broeken kenden ze niet, zij vonden (bij de volkeren die ze onderwierpen, zagen ze wel broeken) beenbekleding iets primitiefs dat alleen door barbaren werd gedragen.

Bisschoppen in de katholieke kerk dragen nóóit rode mantels (wel kardinalen) ook dragen ze nóóit rode mijters (wel ecru, geel en groen) Bovendien droegen bisschoppen pas vanaf de 12e eeuw mijters en Sint Nicolaas was ver vóór die tijd!)

Waarschijnlijk is de kleur van de mantel van Sinterklaas ROOD, omdat die kleur verwijst naar liefdadigheid en liefde!

Aan zijn linkerhand draagt de huidige Sint Nicolaas een bisschopsring met een rode robijn erin.  Die “hoort” voor een bisschop eigenlijk aan zijn rechterhand, maar dat is niet handig voor de “onze” Sinterklaas, die veel handen moet geven. 



Sinterklaas rijdt in Nederland op een paard genaamd Amerigo (genoemd naar de ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci) In 2019 nam Sinterklaas het paard Ozosnel mee uit Spanje.


In België*) rijdt Sinterklaas op het paard: Slecht-Weer-Vandaag.

*)In België vieren ze Sinterklaas op 6 december ( dát is ook eigenlijk de echter herdenkingsdag van Sinterklaas)

Onverwachte “winter”zon

We hebben een Mahonia (aquifolium*) in de voortuin, een winterharde struik die ongeveer 1,20 m hoog is, een stekelig, glanzend blad heeft en in maart/april gele bloemen draagt. Als de bloemen uitgebloeid zijn komen er blauw/zwarte bessen aan

De naam Mahonia komt van botanicus Bernard MacMahon (1775 – 1846), een Iers-Amerikaanse kweker.

Deze struik heeft NIETS te maken met de houtsoort Mahonie**)  die gebruikt wordt  voor meubels, muziekinstrumenten (gitaar oa.) en botenbouw.
De naam van de boom mahonie is afgeleid van “mahagoni”, een indiaans woord, verzamelnaam voor hout van div. tropische boomsoorten van verschillende geslachten van de familie Meliaceae.

Nu zag ik bij een wandeling onlangs een paar struiken, die wel wat op onze Mahonia leken

boven : blad van de net ontdekte struik
onder : blad van de onze

Deze struik bloeide NU (december) en zo heldergeel dat het me niet verbaasde dat, toen ik de naam opzocht dit Mahonia Winter Sun, bleek te zijn!
Mijn lief heeft mét zon een van de struiken gefotografeerd: het geel spat er van af! Wat een struik om nu, in december zo fel geel te bloeien!

John Muir ( 1838-1914)  de Schots-Amerikaans natuurvorser, schrijver en natuurbeschermer zei het al:

“Elke wandeling in de natuur levert meer op dan we zoeken”


Dát merk ik keer op keer weer!






*) aquifolium betekent: met scherp blad

**) ook de naam van een klassieke donkerrode kleur, de zwarte pigmenten zorgen voor een bruinkleurige uitstraling.

Mensen en vogels

Mozart (1756-1791) had vroeger een spreeuw als huisdier ( bron: vogelbescherming)
Het schijnt dat de spreeuw een deel van Mozarts Pianoconcert nr.17 kon nazingen!
Amadeus had de vogel, naar verluidt 3 jaar toen de vogel stierf, hij regelde een uitgebreide begrafenis voor de vogel!

Er hadden meer vroegere grootheden een band met de spreeuw: Bekend is dat zowel  Aristoteles (Grieks filosoof en wetenschapper) als Plinius (Romeins letterkundige en politicus),  als de Vlaamse dichter Maerlant en ook Shakespeare de spreeuw in hun werk noemde.


Eén van de bijzonderheden van de spreeuw is dat hij goed geluiden kan nabootsen. Geluiden van andere dieren, maar ook van bijvoorbeeld een trein of telefoon.

Sir Hugh Beaver (1890-1967) ging met een vriend op vogels jagen. Beide vrienden schoten op een goudplevier*) en…misten. Ze discussieerden daarna over wat de snelste vogel in Europa was waarop gejaagd mocht worden. Ze werden het niet eens (volgens Beaver was het de goudplevier, volgens zijn vriend de rode korhoen)

Beaver, toentertijd directeur van de Guinness brouwerij, vroeg het na bij anderen. Niemand wist het, dit resulteerde uiteindelijk (1955) in het eerste Guinness Book of Records; een bestseller. Nog steeds een, ieder jaar uitgegeven, boek met een collectie van internationale erkende records van dat jaar!

Vroeger jaagde men op vogels, vooral vinkachtige, die werden opgegeten. De adel deed dat eerst en toen zij hun interesse daarvoor verloren, werd het een volksactiviteit; vooral voor het opeten daarna!

Het ging toen voornamelijk met 2 lange netten, die op de grond werden gelegd met een touw, waaraan getrokken werd, zodat het net zich sloot. [Daar komt de uitdrukking Op het vinkentouw zitten vandaan. Waarvan de betekenis is: (ongeduldig) wachten tot je iets te pakken kan krijgen]

Om de “vrije” vogels te lokken werden er vinken bij gezet waarvan óf de ogen waren uitgestoken (men was niet zo teerachtig als nu) of waarvan de ogen waren afgeplakt (blinde vogels zingen méér)
De blinde vinken zongen en lieten zo hun “vrije” familieleden in de val vliegen.
De gevangen vogels werden onthoofd, aan een spies geregen en daarna klaargemaakt om te worden opgegeten

[ Dáár komt het vleesgerecht “blindevinken” vandaan! In 1912 werd in Nederland de vinkenjacht officieel verboden; er werden géén vinken meer gegeten. Toen werd het gerecht “blindevink” bedacht; gehakt met een lapje spek eromheen. Blindevinken schijnt ook wel “vogeltjes zonder kop” te heten]

* De naam plevier komt van het Latijnse pluvialis wat “bij de regen behorend” betekent.
Vroeger werd gedacht dat als de plevier ging fluiten, het ging regenen!

Keuzestress

Keuzestress is een vorm van stress die veroorzaakt wordt doordat iemand wordt overspoeld met informatie over mogelijkheden én daaruit een keuze moet maken.
Ik kom het woord steeds vaker tegen in artikelen, soms op t.v. of uit de mond van een bekende (dan meestal gekscherend).

Ik las nu dat je bij 95% van de keuzes die je maakt, niet stilstaat en dat de andere 5% je soms (ernstige) hoofdbrekens kunnen geven: alsof je op een rotonde zit en geen afslag durft te nemen omdat je bang bent de verkeerde richting op te gaan.
Zó las ik dat fenomeen omschreven, waarbij ik meteen een levendig beeld kreeg ( ik heb geen richting gevoel en ken die letterlijke situatie)

Wat ik ook las is dat veel mensen bij belangrijke keuzes (een nieuwe baan, een studie, een partner, een verhuizing) de (enorme )angst overvalt dat dit een niet-te-keren-beslissing zal zijn.
In de meeste gevallen is dat NIET WAAR. Het brengt waarschijnlijk wél moeilijkheden met zich mee zoals bij het opzeggen van een baan (én een andere zoeken); de verandering van een studie; huis verkopen (én elders gaan wonen) maar het kán vaak wel.

Het blijkt dat de moderne mens niet alleen zoveel méér keuzes heeft dan wat langer geleden, maar dat er vooral méér informatie over alles en nog wat te vinden is, iets dat beslissingen nemen alleen maar moeilijker maakt.

Je wil “alles” weten vóór je een belangrijke beslissing neemt, en je informeert je door “deskundigen” te raadplegen: helaas spreken ook deskundigen elkaar vaak tegen en naar wie luister je dan?

Misschien is de tijd gekomen om meer naar jezelf te luisteren, hoe voel je je als je denkt aan de gevolgen van een beslissing?
Zie je jezelf al werken in die nieuwe baan en hoe voel je je daarbij?
Zie je jezelf wonen in die nieuwe omgeving, zou je er kunnen wennen?

Wat ik me afvraag is of we door die bergen aan informatie waartoe we toegang hebben, niet te ver van onszelf af zijn komen te staan?
Verdwalen kan je op bijzondere plekken brengen, niet altijd fijne plekken, maar het onverwachte is soms ergens goed voor en brengt soms zo veel meer als het zekere, veilige pad.




Huisjes (2)

Huizen zijn gebouwd om er in te wonen, een dak boven je hoofd te hebben, je veilig in te voelen, om een plek voor jezelf en de jouwen te creëren.

Huisjes ( de kleinere vorm) doen “soms” hetzelfde voor dieren. Wij, mensen, maken een woning voor dieren*): voor vleermuizen, vogels, eekhoorns, hamsters en/of bijen óf we maken huisjes die we zelf mooi vinden als versiering.
Ook kunstenaars creëren kunstige huizen


Al in mei maakte ik  een fotoblog over huisjes en ik ben doorgegaan met het fotograferen van huisjes, die ik “zomaar” tegenkwam..

Nu heb ik weer een verzameling foto’s van huisjes, ook voor gebruik van “andere” doeleinden. Zoals een boom vol met huisjes (bij een museum), in een etalage van een makelaar, (hoe toepasselijk!) en ook (ouderwetse) voederhuisjes voor vogels én één als tuinbeeld ( een soort tempeltje)

Natuurlijk ook de nestkastjes aan bomen, maar dan soms apart beschilderd; een bijenhotel dat in een vorig leven een cd.rekje was; een insectenhotel onder én een vleermuizenhuis aan een boom;

ook duiventillen zijn vogelhuizen: hier 2 grote gele;

.. een driehoekhuisje op een klimopboomstomp én een vogelhuisje op een kerk!

De variaties zijn eindeloos. De mens is creatief en verzint telkens wat nieuws op het thema HUIS, voor allerlei soorten dieren die we graag zien of gewoon voor het mooi!

Grote gatenboomhuizen; voor eekhoorns en/of roofvogels

En tot slot een kunstwerk Anno Max Marum: Interne destructie ( van ons huis en habitat)

Nog te zien tot 4 december a.s. op de klimaatexpo’22 in Kasteel Nijenhuis te Heino








*) soms maken we zo’n “huis” naar de behoefte van het dier waarvoor het bedoeld is, soms naar wat wij, mensen, mooi vinden.