Souvenirs -Nw Zeeland

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

De zilveren boomvaren is het nationale sportsymbool van NieuwZeeland.
Gigantische varens (van ca. 3 meter hoog) groeien daar in de regenwouden, we liepen er tussen, eronder en we bewonderden!

Hier in Nederland ben ik al helemaal wous van varens, ik heb er al heel wat ( van vakanties) “meegesmokkeld” en in onze tuin gezet (sommige overleefden, sommige niet).  Vanuit Nieuw Zeeland met het vliegtuig, durfde ik niet levend materiaal te smokkelen. ( binnen Europa in een afgeknipte frisdrankfles met aarde in de auto is tóch anders)

Als souvenir kocht ik een broche  en een hangertje van een zilvervaren en mijn lief een pet met een varen erop.


Bovendien maakte mijn lief (ooit fotograaf) prachtige foto’s van de varens. Hij maakte er zelf (van meranti hout) lijsten om.Deze twee varenfoto’s hangen prominent in onze huiskamer.



De Nieuw-Zeelandse natuur heeft mega veel indruk op me gemaakt.
De nacht vóór de dag dat we van Noorder- naar het Zuidereiland zouden varen was er een aardbeving.
Nooit eerder zoiets meegemaakt; de camper schudde. De kade was vernield en vertrekken naar het Zuidereiland was dagen niet mogelijk.
Dus zijn we op het Noordereiland gebleven, een beetje teleurgesteld, maar voor de mensen die door de aardbeving gedupeerd werden was het erger. Ook op het Noordereiland was qua natuur genoeg te zien.
De sterrenhemel die we dáár gezien hebben was onvergetelijk!
(Elk souvenir dáárvan valt in het niet bij de herinnering)

Verborgen bospareltje

In de buurt van Warnsveld ligt in een bos een “verborgen plek”
Als je het niet WEET vind je het niet.
Ik liep er met iemand die het WIST.

We liepen door een bos, gaan van het gebaande pad af, stappen over een draad en lopen door ritselende bladeren en dan……… “opeens” staan we in een wonderlijke wereld.

Bouwsels, trappetjes, muurtjes, een vijver, een hoop oude stenen, het  lijkt een sprookjeswereld, die gemaakt is voor “kleine mensjes” Het kost me geen enkele moeite om me hier kabouters of elfjes te verbeelden.

Het lijkt heel oud.
Maar dat blijkt het niet te zijn. Hooguit 20 jaar, begreep ik.
Een initiatiefnemer heeft ooit (hele) oude stenen verzameld en is hier met de bouwwerkjes begonnen; hij heeft er ook een tuin aangelegd.
Door tijdgebrek is hij gestopt en is het gebiedje verwilderd. Er ligt nog een stapel oude stenen, dat ziet er naar uit of er zó weer verder gebouwd kan worden.
Het verhaal gaat dat de vroegere initiatiefnemer best NU weer verder zou willen bouwen maar dat de huidige eigenaar van dit grondgebied (die WEL wandelaars op zijn grondgebied toelaat) geen attractie wil, dus ook geen verdere bouwactiviteiten.
Misschien ook wel zo goed, want het ziet er, overgroeid zo prachtig “wild” uit; de natuur heeft het overgenomen.

Hier en daar staat nog een plantje waarvan ik vermoed dat het hier is ooit is neergezet en er niet “oorspronkelijk” hoort.
Alleen de vijver is vol met troep en niet met mooi helder water; het lijkt vol met teerwater gestort; ik zie een vage olievlek. Zó zonde, want kikkergekwaak en waterplanten zou het plaatje helemaal sprookjesachtig maken.
Bierblikjes en troep in en bij het vijvertje maakt dit plekje weer [negatief] “menselijk”

Een héél bijzondere plek, verscholen achter een laag toegangs- uitgangshekje.

Nu we “in the mood” zijn voor sprookjesachtige tafrelen zien we meer bijzondere dingen: in het bos ligt een steen(tegel) met een “K” erop, (toch de K van Kabouterland?) en bij het uitkomen van het bos staat een holle boom met een wel zeer bijzondere “holte”.
Heb ik echt teveel fantasie als ik  me ook hierin kleine wezentjes kan voorstellen?

Een “sprookjesachtige” wandeling met een lekker temperatuurtje, af en toe een zonnetje, een fijn iemand om de wandeling mee te doen; een fantasierijke, natuur/architectuur boost!

Bijzondere foto’s (3)

Vandaag heb ik weer eens geput uit mijn verzameling ” bijzondere” foto’s.
Bijzonder vanwege de onderwerpen erop. Deze keer met het thema: Buitenland

Engeland: een kerkdeur die IN 2 bomen is vergroeid.
Het lijkt zo een kabouterdeurtje, maar het is een “mensenformaat” deur waarin vroeger de mensen ter kerke gingen.

Nieuw Zeeland: een geiserlandschap waarin je ieder moment iets onverwachts kan zien opduiken; het heeft iets mysterieus

Hongarije: het gigantische Heldenmonument in Budapest én een grondaanwijzing waar de toiletten te vinden zijn; het groteske en het kleine!

En dan de natuur weer

Twee bijzondere zeegezichten, niet met zand tot aan het water zoals in Nederland, maar rotsen én gras

Beachy Head*) aan Het Kanaal en de Stille Oceaan

Nog een keer Nieuw Zeeland:
Natuur gecombineerd met mensencomfort!

In een regenwoud in the “middle of nowhere” 2 “OPENBARE” toiletten.

*) Beachy Head (GB) heeft niets met beachy = strand te maken maar is een verbastering van het Franse “mooie kaap”

Alcedo – ijsvogel- ijzervogel

Nu, door de Corona er meer mensen in de natuur te vinden zijn, zien we meer wandelaars en meer fietsers op onze tochten. Het is niet echt DRUK, maar alleen zijn we beslist nergens meer

Dus schuwe wilde dieren zien we minder. Al tijden  wandelend of fietsend geen herten of hazen gezien. Vandaag hadden we geluk. We fietsen langs een brede (3 m) sloot op een onverhard, hobbelig zandweggetje.
Af en toe kwamen we fietsers tegen en vaak mensen met ( loslopende) honden.

Plotseling zagen we, op een tak boven het watertje iets blauws. Het schoot weg en vloog vlak over het water naar een verder gelegen overhangende tak. Ik keerde mijn fiets en probeerde zo rustig mogelijk (hobbeldebobbel) naar de tak toe te fietsen.

Toen ik er bijna was schoot het metalic blauw gekleurde vogeltje van de tak af en scheerde over het water naar een verderop hangende tak. Ik volgde en zag nu ook zijn fel oranje/gouden borst, hij vloog in het novemberzonnetje.
Aangekomen bij de tak die ik dácht dat hij verkozen had, was hij weg.
Een cadeautje van de natuur noem ik dit, zo’n bijzonder vogeltje “zomaar” te zien

Ooit voeren we op de Nijl in een felucca (soort zeilboot) en had de gids verteld dat we misschien kingfishers zouden zien.
Dat leek ons gaaf. We zagen ze ook, alleen waren de Egyptisch ijsvogels veel minder fel gekleurd dan de onze en volgens mij ook iets groter.

“Onze” ijsvogeltjes zijn hele schuwe vogels, het is echt een bijzonderheid als je ze ziet. Ik las dat ze op sommige plaatsen met uitsterven bedreigd zijn. Ze leven altijd in een waterrijke omgeving, het zijn piscivoren, ze jagen op kleine vis (modderkruipers, stekelbaarsjes, voorntjes) het liefst in  stromend water.

Linnaeus ( Zweedse arts, zoöloog en plantkundige) schijnt de vogel  ooit zijn Latijnse naam te hebben gegeven: alcedo atthis = koningsvisser. In het Nederland noemen we de vogel ijsvogel, hetgeen op 2 manieren te herleiden is. Hij kán uit een wak vis halen. De andere verklaring is dat WIJ (Nederlanders) verkeerd aan het vertalen geslagen zijn; De Germaanse naam voor de vogels was EISENVOGEL (= ijzervogel, dat slaat op de metaalachtige glans van zijn veren) het kán zijn dat die naam ooit vertaald is met ijsvogel en tot op de dag van vandaag zo is blijven heten.

IJsvogel, geëxposeerd in ijs.
Collectie Natuurhistorisch Museum Rotterdam.

Wat neem je in je op?

Fascinerend vind ik het dat je zintuigen zoveel kunnen opnemen, maar dat je brein die opgenomen geuren, visualisaties of geluiden kan scheiden en prioriteiten stellen; het een boven het ander.
Voorbeeld: je ligt in bed hoort vogels zingen maar ook………… een druppende kraan.
Je geniet niet meer van de zingende vogels, maar wordt volledig in beslag genomen door die ellendig druppende kraan. (oplossing; bed uit, kraan dichtdraaien en van vogelgeluiden gaan genieten of ….in slaapvallen)
lucht

Zo kun je, in gedachten verzonken, volledig voorbij gaan aan het moois dat er te zien is, tot opeens….iets je aandacht trekt; dan kun je helemaal opgaan in een geluid, een geur, een beeld
uienbol

Het is er! Maar zie, hoor, voel, ruik, ervaar je het ook zo?
Wij liepen weer eens een stukje langs tuinen en in bos en dankzij mijn mobieltje heeft mijn lief wat dingen onderweg, die mijn/onze aandacht trokken, gefotografeerd.
We zagen ze daadwerkelijk in al hun schoonheid.

Meer mensen in mijn omgeving ZIEN én fotograferen de natuur; een familielid stuurde me een bomenfoto op, die ik op mijn blog mag plaatsen om er meer mensen van te laten genieten.


Zie hoe schoon dit alles (dit is tevens een oproep om (nog) alert(er) te zijn op de mooie dingen in de natuur en ze echt te bekijken.

Eind uitslag Nationale Bijentelling 2020

bij actieEerder blogde ik al dat ik  afgelopen weekend had meegedaan aan de Derde Nationale Bijentelling
Ik gaf mijn telling eind van de middag op zaterdag via internet door.
Er kon ook nog de hele daaropvolgende zondag  nog geteld worden. Dát is massaal gedaan (misschien door de Coronacrisis: meer mensen”gedwongen” thuis?)

Er zijn door circa 10.000 mensen ruim 136.000 bijen geteld.
Even voor de vergelijking:  bij de eerste  nationale bijentelling in 2018 telden zo’n 4000 mensen circa 40.000 bijen en in 2019 waren er 5365 bijentellende mensen in een weekend een half uurtje in hun tuin bezig.
Afgelopen weekend mag dus, qua bijtelling een succesvol weekend worden genoemd!!
De honingbij stond zaterdag al op 1 en bleef dat ook zondag! De meest geziene bij, drie achtereenvolgende jaren!

 

Naarden foto-impressie

Een “stukje” lopen kan in het geval van Naarden een “rondje”zijn.
Eigenlijk geen rondje maar een ster.
Het vestingstadje Naarden is namelijk in  stervorm gebouwd
kaart Naardern

Om de hele stad ligt een wal waarop en waarnaast een wandelpad is.
Ideaal nu we 1,5 meter uit elkaar moeten blijven. Uitwijken is  hier geen probleem!
afstandbord

Onderweg prachtige natuurnaarden natuur

 

eilandje
mini, Japans aandoend eilandje

Er is een Vestingmuseum, dat nu tijdens de Coronacrisis  tijdelijk gesloten is.
Op de, in de vestinggracht gemetselde dam, die aan de bovenzijde schuin toeloopt (beer) staan ijzeren staketsels, de zgn Rijks ragebollen.

 

Vesting-museumop de muur

 

 

 

 

 

 

 

 
Uit verschillende standpunten is de Sint Vituskerk, die meestal de Grote Kerk genoemd wordt, te zien. Elk jaar wordt daar de Matthäus-Passion rond Pasen opgevoerd.
grote kerk

Behalve eenden, futen,meerkoeten en waterhoentjes liggen er ook roeibootjes in het water én een opgeblazen zeepaard!
bootjes

Begin 1900 zijn er nog wat kazematten gebouwd, die je op de wandeling over de wallen tegen komt.Omdat je er, voor je eigen veiligheid, NIET in mag zijn ze allemaal voorzie van een slot. Erop kun je vaak wel.

Ook is er een kinderboerderij met behalve dieren voor de kids ook rijdend materieel.
kinderboerderijkinderb

Kortom een prachtige omgeving voor een wandeling.
grachten

Citaat: reizen

“Het is verstandig zich vóór de reis niet al te veel voor te stellen van wat men zal zien.
De werkelijkheid klopt nooit met de verbeelding.”

Michiel van der Plas

Met een (kort) reisje in het vooruitzicht, viel mijn oog op dit citaat van dichter Michiel van der Plas.
Ik weet zeker dat hij gelijk heeft, toch heb IK wel vaak een bepaald beeld van mijn reisdoel. Meer van de mensen die ik zal aantreffen dan van HOE het eruit gaat zien in dat andere land.
We kiezen een reisdoel om wat er te zien is, om de architectuur, de natuur, de cultuur, maar ook om de mensen te ontmoeten, hun landsaard (een beetje) te leren kennen.

Van hoe het eruit ziet kan ik me de deceptie van Wenen nog herinneren. Ik had me er (te) veel van voorgesteld, een oude prachtige stad. Dat was het ook wel maar met grote moderne gebouwen hier en daar, dat verstoorde mijn beeld. Ik was teleurgesteld!

Een positieve verassing kan ik me nog herinneren van Praag; alles wat ik van Wenen verwachtte heeft Praag; de mooiste stad die ik ooit heb gezien.

Qua mensen ben ik nog steeds (hoewel de reis al lang geleden is) het meest ontroerd door de Vietnamezen.  Toen wij er waren kwamen ook weer Amerikanen het land bezoeken (de eerste keer als soldaat, nu als toerist.) Toen ik Vietnamezen vroeg of ze daar moeite mee hadden, de vroegere bezetter nu te ontvangen, antwoordde een Vietnamees: “Een Amerikaan heeft ook een moeder”. En een ander “Als we een volk moeten haten, dan behalve de Amerikanen, ook de Fransen en de Chinezen, die ons allemaal onderdrukt hebben, dat is zinloos, laten we in het NU leven.
Het ontroerendst commentaar was van een Vietnamees, die ons ongevraagd (toen we er langs liepen) zijn tuin liet zien. Dat deed hij kennelijk vaker met langslopende toeristen, want toen wij opmerkingen maakte over de prachtige vijver met lotusbloemen zei hij dat laatst een Amerikaanse toerist dat ook had opgemerkt. Ook aan hem had hij verteld hoe de vijver ontstaan was: een bomkrater. De Amerikaanse toerist was daarna enorm van streek, hij vertelde dat hij ooit Amerikaans piloot was, misschien wel diegene die de bom had gegooid. De (oude) Vietnamees had hem getroost; hij had nu immers een mooie vijver!
Wat een volk!

Natuurwerkdag 2019

vrijwlligers

Eén keer per jaar werken mijn lief en ik in natuur, die niet van ons is.
Dus niet in onze tuin, maar in de “tuin” van familie de Beaufort.
De nazaten van W.H.de Beaufort (die in 1807 het landgoed en de omliggende bossen en landerijen kocht )beheren het familielandgoed Den Treek- Henschoten dat nu uit ca. 2200 hectaren, bos, heide en landbouwgronden bestaat.
|
uitleg
Beheerder Martin Nolsen begeleid ons deze dag, evenals Marion en John Nieuwendyk, de organisatoren van deze natuurwerkdag.

Deze keer gaan we opslag verwijderen nabij een ven, op de flanken van de Utrechtse Heuvelrug in het buurtschap Schuttershoef. En dat allemaal zodat het ven een ven blijft en niet dichtgroeit.

tangen en zagenZagen en tangen lagen klaar, net als de koffie en thee met koek.
Het traditionele veiligheidspraatje wordt ook dit jaar weer door John gehouden; er zijn “nieuwe” mensen bij en ook (kleine) kinderen.Er wordt ook nu weer gevraagd de opslag zo kort mogelijk boven de grond af te knippen, want over de stronken kunnen mens en dier lelijk vallen.

de opzichters
opzichters

We zwermen uit, ieder met het gewilde gereedschap (t komt er bijna altijd op neer dat de mannen zagen en de vrouwen en kinderen knippen, maar ik zag dit jaar ook stoere zaagvrouwen)

Er worden stapels  afgezaagd en geknipt hout gemaakt, die later zullen worden weggehaald met groot materieel.

Onderweg naar “ons” werkgebied vertelt de beheerder dat niet alleen opslag het gebied een ander gezicht geeft (als alles groeien mag is er over een aantal jaren alleen maar bos) maar ook de letterzetter bedreigt de bossen. In dit geval de fijnsparren ( 4% van het bos op het landgoed bestaat uit fijnsparren) Het letterzettertje (zo groot als een halve rijstkorrel) dankt zijn naam aan het patroon dat zijn larven maken onder de schors van de boom . Ze boren gaatjes en maken gangetjes in de schors van de fijnspar, daardoor wordt de sapstroom onderbroken en gaat de spar dood.
De helft van de fijnsparren op het landgoed zijn al “besmet” met dit vraatgrage kevertje.

brekebeenWe leren  van de beheerder onderweg naar het ven (laarzen en regenbroeken aan, want het is behoorlijk nat, zowel  in de grond als uit de lucht)  dat bij en in het ven de Beenbreek  (Narthecium ossifragum)  groeit. Nu staan er alleen dorre halmen, maar Martin laat ons een foto zien van hoe het er begin van de zomer uitziet met al die prachtige gele wuivende halmen.
Het blijkt een heel “oude” plant die vroeger “magische” eigenschappen werd toegedicht; vee dat er van zou eten zou botbreuken oplopen. Dat “magische” wordt heden ten dage  verklaard; het vee leed misschien wel aan botbreuken, maar dat was omdat ze op de kalkarme grond ( waar dit plantje groeit) graasden; kalkgebrek bij het vee leidde tot de botbreuken.

We gaan flink aan het werk en al gauw lijkt het of er een kudde vraatgrage sprinkhanen is bezig geweest; een heel stuk om en nabij het vennetje is weer opslagvrij.
Enig om te zien hoe de kleintjes meehielpen en met de grote kniptang (onder toeziend oog van mama) opslag afknipten en wegsleepten.
De regen stopte en er kwam zon door, we werden er helemaal blij van én het werk ging nog sneller.
Nog één ferme bui tijdens de pauze, waarvoor we konden schuilen onder de luifel van de bouwkeet, en daarna bleef het weer droog en mooi.
keetNa het harde werk was er de beloning: soep en brood met worst, koffie en thee én stoelen, voor degenen wiens rug “klaagde” van het vele gebuk.
Een super geslaagde “werkdag” vond ook de beheerder van het landgoed, die ons bedankte en tot besluit een glaasje wijn schonk.
Het was weer  geweldig van sfeer: jong en oud, man en vrouw;  allemaal natuurgenieters die wat terug wilden doen voor de natuur én een  Treeker ven is (voorlopig) weer behouden!

Als we terug naar huis rijden door veel weidegebied zien we 2 ooievaars in het weiland, veel zwanen, 4 buizerds op paaltjes en 2 spandoeken: “Boeren zorgen voor eten” en “Boeren blijven broodnodig”