Alweer dierenleed.

De zondagen dat er formuleraces op t.v. zijn, zit mijn lief, afhankelijk van in welke tijdzone de race zich afspeelt, een groot deel van de dag aan de buis gekluisterd; voorbeschouwing, nabeschouwing, de hele reutemeteut wordt bekeken.
Ik vermaak me ondertussen met andere dingen en meestal gaan we als ALLES is afgelopen nog even naar buiten, de natuur in of zo.

Vandaag was er weer een race en om een uur of half 5 toen het afgelopen was, besloten we nog even te fietsen. In de polder is “ergens” een vogeluitkijkhut. Ooit hebben we hem gezocht en niet gevonden. We besloten vandaag het nogmaals te proberen.
wei

Het is droog en best wel een beetje koud, dus flink trappen door de open polder dan houd je jezelf goed warm. We zagen een ooievaar foerageren in de wei, verschillende meerkoetjes op hun nest zitten te broeden en schapen, heel veel schapen, bruin en wit met lammetjes.
Ik stap mijn fiets af en roep mijn lief: het gaat verderop niet goed, er ligt een lammetje die op wil staan, maar wat niet lukt. Ik wil er op af en klim over het hek, de kudde staat me aan te kijken.Ik weet niet of schapen inmenging in hun wereld tolereren en hoop er maar het beste van.
Ik loop naar het lammetje toe, geen schaap verspert me de weg. Ik probeer het op de pootjes te zetten. De pootjes klappen weg onder het lijfje, dit is NIET GOED.
Mijn lief stelt voor om het lammetje mee te nemen naar de dichtstbijzijnde boerderij.
Die is echter best ver weg en ik ben bang dat mijn kleine fietstas geen goede behuizing is voor een mogelijk gekwetst lammetje. Dus rijden we naar die “verre” boerderij.
Daar aangekomen loop ik om de boerderij; kalfjes kijken me vanuit de stal aan en een poes loopt met hoge staart op me af.
Ik zie geen mens, loop een hek door, dan gaat er een deur open en komt een vrouw me tegemoet.
Ik vraag of ze weet van wie de schapen daar in de verte zijn; ze denkt van wel.
Ik vertel over het lammetje. Ze vraagt hoe oud ik denk dat het lammetje is. Ik heb werkelijk geen idee. NIET pasgeboren, niet liggend  vlak naast een moeder schaap, maar verder???
“Een dag, een week?” probeert de dame. Ik heb er ECHT geen verstand van en dat zeg ik ook.
Ze gaat bellen met de eigenaar en anders zal haar man er even gaan kijken.
Ik bedank haar.
Zij bedankt mij.
We hebben geen zin meer in de vogelhut.
We gaan naar huis, een beetje droef, vanwege het “zieke?” lammetje.

Lopen- niet lopen-willen lopen

Lopen in de natuur is een levensbehoefte voor me. Ik zeg expliciet niet wandelen omdat ik  de indruk wil wekken dat ik van wandeltochten van dagen (met overnachtingen) of Pieterpadenlopen of zo, houd.
Gewoon ergens heen rijden, zomaar  in de natuur (bos, hei,weiland,strand,zand) lopen, of een route volgen en na afloop naar huis of ergens koffie; een “loopje” dus.

mortonsneuroma
Van tijd tot tijd gaat dat “even” niet meer. Een zenuwbeknelling in mijn voet (Morton’s neuroom) zorgt dan dat ik behoorlijke pijn bij het lopen krijg. Helaas is dat nooit vlakbij het eindpunt en kondigt het zich ook niet  tevoren aan aan. Het doet pijn, pijner, pijnst!

Rust helpt. Helaas ben ik niet zo van zitten!
Als het lang gaat duren en er komt nauwelijks verbetering is een bezoek aan de podoloog noodzakelijk.

Vanmorgen was dat noodzaak noodzakelijk, het niet- kunnen-lopen duurde me te lang.
Ik belde gisteren en kon vanochtend VROEG meteen komen  (helemaal TOP)
Als je niet meer werkt (luxepopje) is om 8 uur s morgens de deur uit :VROEG!
Dus heb ik vanmorgen de wekker gezet! Dát was lang geleden!
Er stond nog een heel irritant deuntje op mijn telefoon ( van TOEN)
(Ik wissel niet vaak van telefoon.)

staartmeesIk zat (op tijd) in de wachtkamer.
Die was helemaal leeg.
Ik hoorde een zacht gefladder.
De grote ruit van de wachtkamer kijkt uit op een binnenplaatsje: uitzicht: niks én een bank.
Tegen het raam zat een staartmeesje; wit met zwart en een lang staartje. Op een piepklein afstandje van mijn gezicht; zo close was ik nog nooit bij een staartmeesje geweest. De kraaloogjes keken me guitig aan. Hij vloog weg, maar kwam meteen weer terug en dat verschillende malen. Ik genoot

Toen de podoloog me kwam halen vroeg ik hem naar zijn vogeltje.
“Niet MIJN vogeltje, maar volgens mij wil hij zichzelf in de ruit zien, hij doet het al een tijdje”
Ik vond het een cadeautje, zo n beestje van zo dicht bij zien.

Ik moest lopen en staan op een matje, zijn computer vertelde wat er aan mijn steunzolen veranderd moest worden en hij verdween, mij achterlatend met een machtig interessant artikel over Michele Obama. Ik had het op één zin na uit, toen hij terug kwam en me de zooltjes terug gaf.
Eén en ander zou nu ontlast worden en minder pijn doen en anders………….mocht ik terugkomen.

Om kwart voor tien zat ik weer thuis aan de koffie én was ik hopelijk snel van mijn voetpijn af.

50 jaar kunstenaar.

In Het Limburgs museum in Venlo is tot 5 mei a.s. de tentoonstelling 50 jaar Thielen
te zien. Wij zijn er op een doordeweekse dag en staan iets meer dan een kwartier in de rij. Eerst heerlijk buiten in de zon en dan nog een tijdje binnen. (De eerste week van de tentoonstelling zijn er al meer dan 2500 bezoekers geteld.)

Thielen
Evert Thielen
(1954) geboren in Venlo “viert” hier zijn 50 jaar kunstenaarsjubileum.
Beroemd om zijn veelluiken (6) waarvan de meeste (allen?) in privé bezit zijn, worden hier 120 van zijn werken tentoongesteld.
De veelluiken worden van tijd tot tijd door gehandschoende handen open of dicht gezet, zodat alle kanten goed te zien zijn; het zijn verhalen op zich. Hij schildert deze vaak gigantische werken staande op een steiger.

Zijn bijna fotografische werk is prachtig in detail, zijn oog voor een “aparte” kijk op dingen spreekt me bijzonder aan. Zoals het werk “Toeriste”:  de schoenen met de “lage” blik.toerist Thielen

Het “persoonlijke” in zijn werk, zijn gemoedsgesteldheid in een bepaalde periode, is een heftige kijk op zijn ZIJN; getuige b.v. zijn werk “Kist” waarin het model “geen kant op kan” en met gesloten ogen in foetushouding ligt af te wachten. Zó voelde hij zich tijdens het schilderen van dit werk, vertelt de brochure.

gras Thielen
Thielen heeft zelf ooit eens gezegd “de natuur houdt me in evenwicht” . Hij heeft prachtige  schilderijen van de natuur gemaakt; elk steentje, elk blaadje en elk grassprietje heeft aandacht gekregen en de licht en kleurscharkeringen zijn prachtig.

stoel thielen

Het museum heeft veel aandacht aan deze Thielententoonstelling besteed. Bij de garderobe zijn fotografische panelen van zijn werk aangebracht. Ook op het plafond van het restaurantpaviljoen is de afbeelding van één van zijn veelluiken te zien.
En, heel apart, de stoeltjes en de tafel in de hal zijn bedrukt met zijn werk.
Hoewel het behoorlijk druk was toen wij er waren, waren alle werken goed te zien.

We maakten van de gelegenheid gebruik om ook nog even Venlo in te gaan. Een plaats waar ik misschien één of 2 keer eerder in mijn leven was. Vermoedelijk  werd één en ander klaargezet voor  carnavalsvieringen,   want overal waren “opbouw” activiteiten.
Alleen in carnavalswinkels was het erg druk, ik hoorde een verkoopster zeggen dat de “prinsenkostuums voor volwassenen niet meer te krijgen waren, wel nog voor kleine jongens”

stadhuis Venlo
We zagen het stadhuis in renaissancestijl, architect Willem van Bommel, gebouwd tussen 1597 en 1601 met bestaande delen van het Steenen Huys, waarvan de eerste vermeldingen rond 1374 bekend zijn.
Op een zaak stond een temperatuurmeter: 21 graden en dat voor een dag in februari!
Reden om een ijsje te nemen!
Een prachtige dag, met een bijzondere tentoonstelling.

Een prachtmens

Soms kom je mensen tegen waar je heel blij van wordt.
Afgelopen week gebeurde me dat. Ik heb nog steeds een heel warm gevoel als ik er aan denk.

Ik kwam onverwachts een oudcollega tegen van héél vroeger. Hij woont in hetzelfde dorp als ik, toch kruisen onze wegen zich zelden.
Alleen met de verkiezingen zien we elkaar; op de vóórbespreking voor stemlokaalmedewerkers.
We hebben echter nog nooit in hetzelfde stemlokaal zitting gehad!
Bij deze ontmoeting (hij lopend, ik met de fiets) maakten we een praatje.

Hij is met 57 jaar in de VUT * gegaan, maar heeft niet stilgezeten en doet allerlei vrijwilligerswerk. Toen ik vroeg waar hij nu mee bezig was, noemde hij op:
Stichting VierhetLeven; oudere en gehandicapte (veelal alleenstaande mensen) thuis ophalen en begeleiden naar theater, concert of bioscoop.
Chauffeur op de parkeerplaats van het ziekenhuis; in een elektrische karretje mensen die niet vanuit hun auto naar de ingang van het ziekenhuis kunnen (of willen) lopen, bij hun auto ophalen en naar de ingang rijden.
Natuurbehoudvrijwilliger: 1 ochtend (9-13.00 uur) o.l.v. een boswachter werken in de natuur, bomen omzagen, wilgenknotten etc.

In de lente hadden al deze activiteiten “even” op een laag pitje gestaan; hij had een nieuwe knie gekregen. Maar hij had flink geoefend en kon al vrij snel alles weer; hij heeft een goede conditie vertelde hij omdat hij bijna alles op de fiets doet en veel loopt.
Ook is hij nu een rondreis door Japan aan het voorbereiden, die hopelijk in mei gaat plaatsvinden.
Wat een actief, positief en sociaal mens!

Hoe lang zijn we nu al geen collega’s meer? Decennia.
Hij vertelde me dat hij nu 81 is!

 

 

 

*) Vervroegd Uit Treden regeling

Crematorium

In Driehuis, gemeente Velsen werd het eerste Crematorium van Nederland in 1913 gebouwd “Westerveld”
De eerste Nederlander die zich liet cremeren was de schrijver Multatuli *) in 1887, dat gebeurde in Duitsland omdat er in Nederland nog geen mogelijkheid tot “lijkverbranding” was.
Bij de opening van het gebouw was cremeren in Nederland nog bij de wet verboden. Toch vond op Westerveld op 1 april 1914 de eerste crematie plaats. Van de crematie werd een proces verbaal opgemaakt omdat het officieel nog verboden was**)
Pas in 1954 kwam het tweede crematorium in Nederland in Dieren en in 1962 het derde in Groningen.

Mijn moeder wilde gecremeerd worden en had dat ook beschreven. Toen zij dit opschreef was Westerveld het enige crematorium wat in aanmerking kwam ( Dieren en Groningen waren veel te ver weg) Toen ze stierf haalde ik haar map met wensen tevoorschijn en besprak dit met de begrafenisondernemer. Mijn moeder was oud toen ze stierf en veel van haar familie en vrienden waren haar al voorgegaan.
“Vindt U Westerveld niet wat groot? “vroeg de begrafenisondernemer Jan? (naam (man) om nooit meer te vergeten)
Ik had er nooit over nagedacht, mijn moeder beschreef het: dus Zo zou het geschieden.
In Bilthoven ligt Den en Rust,  in een prachtige omgeving, het is dichterbij en intiemer als er niet zoveel mensen komen.
Ik was in tweestrijd, vond het  idee prima maar mijn moeders wens stond voorop.
Jan bood een uitweg: Deze brief is van vóór 1990, toen had Den en Rust nog geen crematorium***)
We zijn gaan kijken en waren meteen enthousiast. Zo mooi (vredig) midden in de bossen, geen gigantische aula, mooie sfeer, dit had mijn moeder zeker mooi gevonden.

den en rust
Daar heeft dus mijn moeder’s afscheid plaatsgevonden.
Ik wist niet dat ik zo snel daarna wéér een crematie daar zou regelen.
Een half jaar later had ik weer een gesprek met begrafenisondernemer Jan en regelde de begrafenis voor mijn schoonzusje.
Weer was het een mooi en vredig afscheid.

Ook mijn stiefvader’s afscheid heeft daar plaatsgevonden.
Ook toen weer de kist voor het grote raam dat uitkijkt op het bospad. Zo mooi!

Vandaag waren we er weer. Weer kijkend naar dat prachtige gebrandschilderde raam, de met bloemen overdekte kist en daarachter het bos.
Deze keer waren er aan beide kanten schermen met foto’s van de overledene, die wisselden als de muziek speelde. De kinderen vertelden wat voor man hun vader was geweest en de kleinkinderen vulden het “opa-beeld” aan. Wéér indrukwekkend.

Ik weet waar ik mijn afscheid hebben wil. Dáár, op die plek, in die aula, bij dat bos. Mooi!

 

Buxus alternatief

12 september blogde ik over de buxusmot en zijn vernietigende werking.
Vandaag kreeg ik bericht van een kweker, die een goed alternatief heeft voor de verwijderde buxus: Japanse Hulst (Ilex crenata) Ook groenblijvend.
Ik geef het mijn lezers even door. Stel dat de gaten in de tuin NU opgevuld moeten worden dan schijnt deze plant, volgens een professionele kenner, een goed alternatief te zijn.
ilex crenataZelf hebben we de  buxusplanten (buxussen ,buxa?) afgezaagd en een stammetje laten staan.
Ze krijgen nog een kans. Om uit te lopen volgend voorjaar. Iedereen zegt dat dit niet gaat gebeuren, maar ik ben eigenwijs. Ook met dat ene struikje dat ik aan het “redden” ben. Elke dag nakijken en de poppen en rupsen eraf halen en kijken of dit gaat lukken.
Het valt te proberen, toch?

(Niet) kunnen lopen

Als je niet of moeilijk kunt lopen zijn er talloze hulpmiddelen ter beschikking.
Een vriend van ons heeft een (opvouwbare) stok, een rollator, een (opvouwbare) rolstoel én een gemotoriseerd karretje, waarmee hij op het fietspad kan rijden. NIETS vervangt benen, maar het stelt een mens wel in staat om binnen én buiten vooruit te komen.

voetsteunen
Als je tijdelijk niet of niet goed kunt lopen zijn er ook hulpmiddelen, maar bovenal is het kwestie van geduld hebben en, soms, oefenen.

Door mijn val kan ik tijdelijk moeilijk lopen. Ik heb niet veel geduld en was dat gestrompel zat dus ben naar de huisarts gegaan.
Zij zei dat er 6 weken voor staat, het ziet er goed uit er zijn geen gekke dingen aan de hand,  ik mag wel  de knie (voorzichtig) belasten en moet  vooral geduld hebben.
Ik ben even naar de fysiotherapeut gegaan voor oefeningen en het stellen van grenzen: wat mag wel en wat mag niet en hoe kan ik mijn herstel bespoedigen.
Ik mis het wandelen en fietsen enorm, dus vroeg of ik op een hometrainer mag oefenen om snel weer mobiel te zijn. Dat mag. Dus dat doe ik.

De vakantie hebben we al afgezegd, mijn lief hakte de knoop door (hij is de wijste van ons beide) en ik weet dat hij gelijk heeft maar ben er best een beetje verdrietig van en hij waarschijnlijk ook. Met een vouwwagen door Engeland trekken met/als een slecht loper levert vast meer frustratie op dan dat het een vakantiegevoel geeft.

Ik mag de knie wel belasten, dus vandaag zijn we even, met de auto, een stukje de hei op gegaan en hebben een klein rondje gelopen. Meteen begon ik met genieten.
Het zonlicht  dat tussen de bomen scheen en allerlei nuances groen op de blaadjes toverde en de roestbruine grond met heel veel al afgevallen bladeren,  dié kleurscharkeringen zie je alleen maar in de natuur.
berkendoders
Zelfs van dode bomen (met berkendoders), de totaal bruine (dode?) lijsterbesstruiken, de verdorde braamstruiken met ingedroogde vruchten en de roestbruine hei, werd ik niet verdrietig. Ik was weer buiten en  strompelde niet, maar liep (weliswaar heel voorzichtig)  weer een beetje in de natuur!

Expositie Geschilderde tuinen (Singer)

tuinSinger

Een tentoonstelling voor iedereen die van tuinen en schilderijen houdt!
Anna De Weert
Anna De Weerd ( 1867 – 1950)

Olieverf op Doek

Evert Pieters

 

Evert Pieters (1856-1932)

De tuinen van Villa de Wilde Zwanen
olieverf

 

Behalve de tentoonstelling die binnen *) te zien is, is ook de “echte” tuin van museum Singer (dat de moderne uitbreiding is van het woonhuis “De Wilde Zwanen” van William en Anna Singer) onlangs opnieuw aangelegd door landschapsarchitect Piet Oudolf te bezoeken.

Guido geelen

Guido Geelen ( 1960 –     )
In 2009 gemaakt van aluminium.

poort tuin singer           In de tuintuin Singer

 

*) Tentoonstelling t/m 26 augustus 2018 in Singer in Laren

Eén minder

tuin

Ik zit op de bank mijn blog te schrijven. De schuifpui staat open. De zon schijnt, de vogels kwieteren en het waait lichtjes.
Ik ga op in mijn werk.
Ik hoor vaag dat de vogels wel erg veel lawaai maken.
Op de vlonder voor de vijver zitten een aantal mussen te tjilpen en dan………….
het gaat allemaal zo razendsnel; Een vogeltje vliegt in een hoekje bij de schuur, een vlaamsegaai, schiet ook de hoek in, komt terug met een halve vleugel uit zijn bek, een rode poes rent van achter uit de tuin en springt op, mussenouders tjilpen en voor ik me ook maar een vin heb verroerd is het weer stil. Ik zie de rode poes nog net over de schutting verdwijnen, de mussenouders “verslagen” in een boom zitten en ik hoor de buurman zijn grasmaaier aanzetten.
Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik heb niets gedaan.
Er is weer een levend wezen minder op de wereld.
Ik sluit mijn laptop. Even geen blog.

Asschatterkeerkade

Na het zure komt het zoete. Dus na de afspraak met de kaakchirurg (in april volgende ingreep) gaan we de natuur in.  Ik kijk in mijn map “ooit te doen wandelingen, fietstochten en bezichtigingen” en vindt een knipsel van de Asschatterkeerkade.

loopgraaf
Deze keer niet alleen natuur bewonderen maar ook pakken we een stukje geschiedenis mee. In 1745 aangelegd, een nog bestaand element van de Grebbelinie; de Aschatterkeerkade.
2500 meter lang, één van de langste keerkades van de Grebbelinie. We lopen op een dijkje, dan weer in een soort loopgraaf en we staan op een kazemat . Nu de bomen en struiken bladloos zijn, kunnen we de weilanden zien, het geriefhout, de slootjes en de akkers. Op de akkers ligt water in de tractorsporen, het lijkt als op een houtsnede van Escher met de wolken erin weerspiegelt.
karrespoor

Tijdens de mobilisatie van 1939-1940 zijn er loopgraven aangelegd en sinds 2011 is deze route weer  gerestaureerd en toegankelijk gemaakt. De zandzaken zijn nagemaakt van beton, maar zien er vreselijk “echt” uit.
zandzak

De kazematten zijn voor de veiligheid dichtgemaakt.
bunkers

In het weiland zien we 2 hazen achter elkaar aanrennen, op de takken zie ik een roodborstje naar ons kijken en mijn lief ziet een ree in het struweel.
Er ligt een boom over ons pad, geveld door de storm, we klauteren erover en genieten van het vogelgezang.  Het is een verstild contrast, de antitankversperring en een uitlopende braamstruik.
Naar beneden lopend zien we een gedenkmonumentje van een vader en zoon (Wessels) die 27 april ’45  door de Duitsers gefusilleerd werden. De tekst bij het monument waar twee bankjes bij staan luidt: Vader vergeef het hun. Het ontroert.

Een bijzondere wandeling die ook met een GrebbelinieApp te lopen is (Leusden)