Wat neem je in je op?

Fascinerend vind ik het dat je zintuigen zoveel kunnen opnemen, maar dat je brein die opgenomen geuren, visualisaties of geluiden kan scheiden en prioriteiten stellen; het een boven het ander.
Voorbeeld: je ligt in bed hoort vogels zingen maar ook………… een druppende kraan.
Je geniet niet meer van de zingende vogels, maar wordt volledig in beslag genomen door die ellendig druppende kraan. (oplossing; bed uit, kraan dichtdraaien en van vogelgeluiden gaan genieten of ….in slaapvallen)
lucht

Zo kun je, in gedachten verzonken, volledig voorbij gaan aan het moois dat er te zien is, tot opeens….iets je aandacht trekt; dan kun je helemaal opgaan in een geluid, een geur, een beeld
uienbol

Het is er! Maar zie, hoor, voel, ruik, ervaar je het ook zo?
Wij liepen weer eens een stukje langs tuinen en in bos en dankzij mijn mobieltje heeft mijn lief wat dingen onderweg, die mijn/onze aandacht trokken, gefotografeerd.
We zagen ze daadwerkelijk in al hun schoonheid.

Meer mensen in mijn omgeving ZIEN én fotograferen de natuur; een familielid stuurde me een bomenfoto op, die ik op mijn blog mag plaatsen om er meer mensen van te laten genieten.


Zie hoe schoon dit alles (dit is tevens een oproep om (nog) alert(er) te zijn op de mooie dingen in de natuur en ze echt te bekijken.

Eind uitslag Nationale Bijentelling 2020

bij actieEerder blogde ik al dat ik  afgelopen weekend had meegedaan aan de Derde Nationale Bijentelling
Ik gaf mijn telling eind van de middag op zaterdag via internet door.
Er kon ook nog de hele daaropvolgende zondag  nog geteld worden. Dát is massaal gedaan (misschien door de Coronacrisis: meer mensen”gedwongen” thuis?)

Er zijn door circa 10.000 mensen ruim 136.000 bijen geteld.
Even voor de vergelijking:  bij de eerste  nationale bijentelling in 2018 telden zo’n 4000 mensen circa 40.000 bijen en in 2019 waren er 5365 bijentellende mensen in een weekend een half uurtje in hun tuin bezig.
Afgelopen weekend mag dus, qua bijtelling een succesvol weekend worden genoemd!!
De honingbij stond zaterdag al op 1 en bleef dat ook zondag! De meest geziene bij, drie achtereenvolgende jaren!

 

Naarden foto-impressie

Een “stukje” lopen kan in het geval van Naarden een “rondje”zijn.
Eigenlijk geen rondje maar een ster.
Het vestingstadje Naarden is namelijk in  stervorm gebouwd
kaart Naardern

Om de hele stad ligt een wal waarop en waarnaast een wandelpad is.
Ideaal nu we 1,5 meter uit elkaar moeten blijven. Uitwijken is  hier geen probleem!
afstandbord

Onderweg prachtige natuurnaarden natuur

 

eilandje
mini, Japans aandoend eilandje

Er is een Vestingmuseum, dat nu tijdens de Coronacrisis  tijdelijk gesloten is.
Op de, in de vestinggracht gemetselde dam, die aan de bovenzijde schuin toeloopt (beer) staan ijzeren staketsels, de zgn Rijks ragebollen.

 

Vesting-museumop de muur

 

 

 

 

 

 

 

 
Uit verschillende standpunten is de Sint Vituskerk, die meestal de Grote Kerk genoemd wordt, te zien. Elk jaar wordt daar de Matthäus-Passion rond Pasen opgevoerd.
grote kerk

Behalve eenden, futen,meerkoeten en waterhoentjes liggen er ook roeibootjes in het water én een opgeblazen zeepaard!
bootjes

Begin 1900 zijn er nog wat kazematten gebouwd, die je op de wandeling over de wallen tegen komt.Omdat je er, voor je eigen veiligheid, NIET in mag zijn ze allemaal voorzie van een slot. Erop kun je vaak wel.

Ook is er een kinderboerderij met behalve dieren voor de kids ook rijdend materieel.
kinderboerderijkinderb

Kortom een prachtige omgeving voor een wandeling.
grachten

Citaat: reizen

“Het is verstandig zich vóór de reis niet al te veel voor te stellen van wat men zal zien.
De werkelijkheid klopt nooit met de verbeelding.”

Michiel van der Plas

Met een (kort) reisje in het vooruitzicht, viel mijn oog op dit citaat van dichter Michiel van der Plas.
Ik weet zeker dat hij gelijk heeft, toch heb IK wel vaak een bepaald beeld van mijn reisdoel. Meer van de mensen die ik zal aantreffen dan van HOE het eruit gaat zien in dat andere land.
We kiezen een reisdoel om wat er te zien is, om de architectuur, de natuur, de cultuur, maar ook om de mensen te ontmoeten, hun landsaard (een beetje) te leren kennen.

Van hoe het eruit ziet kan ik me de deceptie van Wenen nog herinneren. Ik had me er (te) veel van voorgesteld, een oude prachtige stad. Dat was het ook wel maar met grote moderne gebouwen hier en daar, dat verstoorde mijn beeld. Ik was teleurgesteld!

Een positieve verassing kan ik me nog herinneren van Praag; alles wat ik van Wenen verwachtte heeft Praag; de mooiste stad die ik ooit heb gezien.

Qua mensen ben ik nog steeds (hoewel de reis al lang geleden is) het meest ontroerd door de Vietnamezen.  Toen wij er waren kwamen ook weer Amerikanen het land bezoeken (de eerste keer als soldaat, nu als toerist.) Toen ik Vietnamezen vroeg of ze daar moeite mee hadden, de vroegere bezetter nu te ontvangen, antwoordde een Vietnamees: “Een Amerikaan heeft ook een moeder”. En een ander “Als we een volk moeten haten, dan behalve de Amerikanen, ook de Fransen en de Chinezen, die ons allemaal onderdrukt hebben, dat is zinloos, laten we in het NU leven.
Het ontroerendst commentaar was van een Vietnamees, die ons ongevraagd (toen we er langs liepen) zijn tuin liet zien. Dat deed hij kennelijk vaker met langslopende toeristen, want toen wij opmerkingen maakte over de prachtige vijver met lotusbloemen zei hij dat laatst een Amerikaanse toerist dat ook had opgemerkt. Ook aan hem had hij verteld hoe de vijver ontstaan was: een bomkrater. De Amerikaanse toerist was daarna enorm van streek, hij vertelde dat hij ooit Amerikaans piloot was, misschien wel diegene die de bom had gegooid. De (oude) Vietnamees had hem getroost; hij had nu immers een mooie vijver!
Wat een volk!

Natuurwerkdag 2019

vrijwlligers

Eén keer per jaar werken mijn lief en ik in natuur, die niet van ons is.
Dus niet in onze tuin, maar in de “tuin” van familie de Beaufort.
De nazaten van W.H.de Beaufort (die in 1807 het landgoed en de omliggende bossen en landerijen kocht )beheren het familielandgoed Den Treek- Henschoten dat nu uit ca. 2200 hectaren, bos, heide en landbouwgronden bestaat.
|
uitleg
Beheerder Martin Nolsen begeleid ons deze dag, evenals Marion en John Nieuwendyk, de organisatoren van deze natuurwerkdag.

Deze keer gaan we opslag verwijderen nabij een ven, op de flanken van de Utrechtse Heuvelrug in het buurtschap Schuttershoef. En dat allemaal zodat het ven een ven blijft en niet dichtgroeit.

tangen en zagenZagen en tangen lagen klaar, net als de koffie en thee met koek.
Het traditionele veiligheidspraatje wordt ook dit jaar weer door John gehouden; er zijn “nieuwe” mensen bij en ook (kleine) kinderen.Er wordt ook nu weer gevraagd de opslag zo kort mogelijk boven de grond af te knippen, want over de stronken kunnen mens en dier lelijk vallen.

de opzichters
opzichters

We zwermen uit, ieder met het gewilde gereedschap (t komt er bijna altijd op neer dat de mannen zagen en de vrouwen en kinderen knippen, maar ik zag dit jaar ook stoere zaagvrouwen)

Er worden stapels  afgezaagd en geknipt hout gemaakt, die later zullen worden weggehaald met groot materieel.

Onderweg naar “ons” werkgebied vertelt de beheerder dat niet alleen opslag het gebied een ander gezicht geeft (als alles groeien mag is er over een aantal jaren alleen maar bos) maar ook de letterzetter bedreigt de bossen. In dit geval de fijnsparren ( 4% van het bos op het landgoed bestaat uit fijnsparren) Het letterzettertje (zo groot als een halve rijstkorrel) dankt zijn naam aan het patroon dat zijn larven maken onder de schors van de boom . Ze boren gaatjes en maken gangetjes in de schors van de fijnspar, daardoor wordt de sapstroom onderbroken en gaat de spar dood.
De helft van de fijnsparren op het landgoed zijn al “besmet” met dit vraatgrage kevertje.

brekebeenWe leren  van de beheerder onderweg naar het ven (laarzen en regenbroeken aan, want het is behoorlijk nat, zowel  in de grond als uit de lucht)  dat bij en in het ven de Beenbreek  (Narthecium ossifragum)  groeit. Nu staan er alleen dorre halmen, maar Martin laat ons een foto zien van hoe het er begin van de zomer uitziet met al die prachtige gele wuivende halmen.
Het blijkt een heel “oude” plant die vroeger “magische” eigenschappen werd toegedicht; vee dat er van zou eten zou botbreuken oplopen. Dat “magische” wordt heden ten dage  verklaard; het vee leed misschien wel aan botbreuken, maar dat was omdat ze op de kalkarme grond ( waar dit plantje groeit) graasden; kalkgebrek bij het vee leidde tot de botbreuken.

We gaan flink aan het werk en al gauw lijkt het of er een kudde vraatgrage sprinkhanen is bezig geweest; een heel stuk om en nabij het vennetje is weer opslagvrij.
Enig om te zien hoe de kleintjes meehielpen en met de grote kniptang (onder toeziend oog van mama) opslag afknipten en wegsleepten.
De regen stopte en er kwam zon door, we werden er helemaal blij van én het werk ging nog sneller.
Nog één ferme bui tijdens de pauze, waarvoor we konden schuilen onder de luifel van de bouwkeet, en daarna bleef het weer droog en mooi.
keetNa het harde werk was er de beloning: soep en brood met worst, koffie en thee én stoelen, voor degenen wiens rug “klaagde” van het vele gebuk.
Een super geslaagde “werkdag” vond ook de beheerder van het landgoed, die ons bedankte en tot besluit een glaasje wijn schonk.
Het was weer  geweldig van sfeer: jong en oud, man en vrouw;  allemaal natuurgenieters die wat terug wilden doen voor de natuur én een  Treeker ven is (voorlopig) weer behouden!

Als we terug naar huis rijden door veel weidegebied zien we 2 ooievaars in het weiland, veel zwanen, 4 buizerds op paaltjes en 2 spandoeken: “Boeren zorgen voor eten” en “Boeren blijven broodnodig”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*Natuur*lijk Golf

penp5Zondag liepen we met de IVN een natuurwandeling en ook vandaag (woensdag) zagen we weer prachtige natuur, niet in een bos maar bij Pitch & Puttbaan strand Horst, bloeiend in de “rough”
De rough is de overgang van het bespeelbare gras en de natuurlijke omgeving

Ook op een golfbaan is veel natuur te zien voor wie golft en óók om zich heen kijkt.
Zo bloeien er zelfs in oktober nog wilde planten buiten het bespeelbare, kort gehouden gras.

De teunisbloem en het slangenkruid brengen extra kleur aan de groene grasbaan.
penp4

Bovendien is de baan Strand Horst, de naam zegt het al: aan het water, dus ook het wuivend riet doet mee aan de entourage van deze prachtige baan.

 

tractor
tractoren onderweg vandaag (niet op A28)

Naast de baan ligt de A 28; hij is er, maar als je aan het spelen bent is hij niet storend aanwezig.
Vandaag hoorden we wel dat er flink getoeterd werd: naar de tractoren die terugkwamen van het demonstreren.

penp8

 

De eikenbomen hebben nu de meeste eikels laten vallen.
OP de baan zijn ze weg, maar in de rough liggen er nog honderden, zo niet duizenden. Dáár mag ook een enkele paddenstoel blijven staan (om van te genieten)

 

penp3
Ook hangen er nog heel veel bramen aan de struiken aan de waterkant, rode maar ook nog grote zwarte

 

Het was helemaal niet koud en heerlijk op de baan. Misschien denken veel mensen dat de baan al gesloten is maar Pitch & Putt Strand Horst is tot 1 december van dit jaar nog geopend ; dus als het weer een beetje meezit is er nog lang te genieten.*)penp6
Zie ook https://pitch-putt.nl/strand-horst

 

*)Maandag en dinsdag gesloten voor individuele spelers, maar groepen van meer dan 10 personen kunnen ook voor  die dagen wél reserveren.

Van 1 december tot 28 februari is de baan dan dicht
Op 1 maart 2020 gaat dan de baan weer open

Hét golfspel voor iedereen

sttrand horst vaanRegelmatig spelen wij Pitch & Putt op golfbaan Strand Horst (bij Ermelo)
Dit jaar helaas erg weinig omdat mijn voeten “moeilijk doen”.
Gisteren waren we er weer. De baan lag er weer prachtig bij.
De baan bestaat uit 18 holes*) ; een tee (afslagplaats), een fairway (gebied tussen de tee en de green in) waar het gras gemaaid is (maar niet zo kort als op de green) en de green, waar het gras superkort is en waar de hole in is.
Er zijn ook wat hindernissen,
bunkers (zandkuilen) om het spel moeilijker te maken.
Buiten de fairway is de
rough  (hoog gras) en struikgewas 
De rough bij Strand Horst is hoog gras met wilde bloemen er in (wilde orchidee, teunisbloem) waar bijen en andere insecten op af komen én struweel.

De baan ligt langs het water, het Nuldernauw met zwanen, zeilboten, beroepsvaart, ganzen, meerkoetjes en pleziervaartuigen.
Het is een genot om daar het spel te spelen én van de bedrijvigheid op het water te genieten..
Nu we er een tijd niet geweest waren zagen we een paar veranderingen: het buitenentree is opgeleukt met fruitboompjes en een bruggetje. ( Daar zag ik over het water een keer een ijsvogeltje vliegen)
strand horst2
Voor de pauze-nemende-golfers én de niet- golfers (drankje drinkers en lunchers) is er nu een strandje**) met lounge meubilair en een steiger waar bootjes aan kunnen leggen.

Het spel pitch & putt vind ik ontzettend leuk, je hebt er NIET, zoals bij “echt “golf een GolfVaardigheidsBewijs (GVB) voor nodig; de afstanden voor het afslaan zijn korter (tussen 30 en 80 meter) en de benodigde spullen krijg je te leen:golftassen met clubs,tees en ballen (bij de baanprijs inbegrepen)

De eigenaren van Strand Horst zijn geweldige gastvrouw en – heer; de sfeer is ontspannend; natuur prachtig; het terras gezellig met zitmogelijkheden in de zon zowel als en in de schaduw en de belegde broodjes zijn heerlijk.

De golfbaan en horecafaciliteit zijn gelegen op het terrein van Leisureland.
Om OP hun terrein te komen MOET je door een slagboom. Bij het weggaan kun je bij de automaat een uitrijkaart voor € 5,- kopen.
De golfbaan en de daarbij gelegen horeca verdienen daar NIETS aan en kunnen daar
ook geen korting op geven. Ook zij moeten uitrijkaarten kopen voor € 5,-

Ook vandaag waren wij er weer een flinke tijd, vijf uur totaal***)
Wij spelen meestal een halve baan, lunchen dan, waarna de tweede helft gespeeld wordt en we sluiten af op het terras bij het water mét een koel drankje.
Een Top dag op een Top locatie.****)

 

 

 

*)       je kunt ook 9 holes spelen
**)     daar kun je nu  ook met je schepje in het zand spelen terwijl pap en mam of opa en             oma een drankje drinken
***)  de gemiddelde tijd van 18 holes spelen ligt tussen de 1 ½ en 2 uur
****) Ook kun je er 9 holes footgolf spelen.

Alweer dierenleed.

De zondagen dat er formuleraces op t.v. zijn, zit mijn lief, afhankelijk van in welke tijdzone de race zich afspeelt, een groot deel van de dag aan de buis gekluisterd; voorbeschouwing, nabeschouwing, de hele reutemeteut wordt bekeken.
Ik vermaak me ondertussen met andere dingen en meestal gaan we als ALLES is afgelopen nog even naar buiten, de natuur in of zo.

Vandaag was er weer een race en om een uur of half 5 toen het afgelopen was, besloten we nog even te fietsen. In de polder is “ergens” een vogeluitkijkhut. Ooit hebben we hem gezocht en niet gevonden. We besloten vandaag het nogmaals te proberen.
wei

Het is droog en best wel een beetje koud, dus flink trappen door de open polder dan houd je jezelf goed warm. We zagen een ooievaar foerageren in de wei, verschillende meerkoetjes op hun nest zitten te broeden en schapen, heel veel schapen, bruin en wit met lammetjes.
Ik stap mijn fiets af en roep mijn lief: het gaat verderop niet goed, er ligt een lammetje die op wil staan, maar wat niet lukt. Ik wil er op af en klim over het hek, de kudde staat me aan te kijken.Ik weet niet of schapen inmenging in hun wereld tolereren en hoop er maar het beste van.
Ik loop naar het lammetje toe, geen schaap verspert me de weg. Ik probeer het op de pootjes te zetten. De pootjes klappen weg onder het lijfje, dit is NIET GOED.
Mijn lief stelt voor om het lammetje mee te nemen naar de dichtstbijzijnde boerderij.
Die is echter best ver weg en ik ben bang dat mijn kleine fietstas geen goede behuizing is voor een mogelijk gekwetst lammetje. Dus rijden we naar die “verre” boerderij.
Daar aangekomen loop ik om de boerderij; kalfjes kijken me vanuit de stal aan en een poes loopt met hoge staart op me af.
Ik zie geen mens, loop een hek door, dan gaat er een deur open en komt een vrouw me tegemoet.
Ik vraag of ze weet van wie de schapen daar in de verte zijn; ze denkt van wel.
Ik vertel over het lammetje. Ze vraagt hoe oud ik denk dat het lammetje is. Ik heb werkelijk geen idee. NIET pasgeboren, niet liggend  vlak naast een moeder schaap, maar verder???
“Een dag, een week?” probeert de dame. Ik heb er ECHT geen verstand van en dat zeg ik ook.
Ze gaat bellen met de eigenaar en anders zal haar man er even gaan kijken.
Ik bedank haar.
Zij bedankt mij.
We hebben geen zin meer in de vogelhut.
We gaan naar huis, een beetje droef, vanwege het “zieke?” lammetje.

Lopen- niet lopen-willen lopen

Lopen in de natuur is een levensbehoefte voor me. Ik zeg expliciet niet wandelen omdat ik  de indruk wil wekken dat ik van wandeltochten van dagen (met overnachtingen) of Pieterpadenlopen of zo, houd.
Gewoon ergens heen rijden, zomaar  in de natuur (bos, hei,weiland,strand,zand) lopen, of een route volgen en na afloop naar huis of ergens koffie; een “loopje” dus.

mortonsneuroma
Van tijd tot tijd gaat dat “even” niet meer. Een zenuwbeknelling in mijn voet (Morton’s neuroom) zorgt dan dat ik behoorlijke pijn bij het lopen krijg. Helaas is dat nooit vlakbij het eindpunt en kondigt het zich ook niet  tevoren aan aan. Het doet pijn, pijner, pijnst!

Rust helpt. Helaas ben ik niet zo van zitten!
Als het lang gaat duren en er komt nauwelijks verbetering is een bezoek aan de podoloog noodzakelijk.

Vanmorgen was dat noodzaak noodzakelijk, het niet- kunnen-lopen duurde me te lang.
Ik belde gisteren en kon vanochtend VROEG meteen komen  (helemaal TOP)
Als je niet meer werkt (luxepopje) is om 8 uur s morgens de deur uit :VROEG!
Dus heb ik vanmorgen de wekker gezet! Dát was lang geleden!
Er stond nog een heel irritant deuntje op mijn telefoon ( van TOEN)
(Ik wissel niet vaak van telefoon.)

staartmeesIk zat (op tijd) in de wachtkamer.
Die was helemaal leeg.
Ik hoorde een zacht gefladder.
De grote ruit van de wachtkamer kijkt uit op een binnenplaatsje: uitzicht: niks én een bank.
Tegen het raam zat een staartmeesje; wit met zwart en een lang staartje. Op een piepklein afstandje van mijn gezicht; zo close was ik nog nooit bij een staartmeesje geweest. De kraaloogjes keken me guitig aan. Hij vloog weg, maar kwam meteen weer terug en dat verschillende malen. Ik genoot

Toen de podoloog me kwam halen vroeg ik hem naar zijn vogeltje.
“Niet MIJN vogeltje, maar volgens mij wil hij zichzelf in de ruit zien, hij doet het al een tijdje”
Ik vond het een cadeautje, zo n beestje van zo dicht bij zien.

Ik moest lopen en staan op een matje, zijn computer vertelde wat er aan mijn steunzolen veranderd moest worden en hij verdween, mij achterlatend met een machtig interessant artikel over Michele Obama. Ik had het op één zin na uit, toen hij terug kwam en me de zooltjes terug gaf.
Eén en ander zou nu ontlast worden en minder pijn doen en anders………….mocht ik terugkomen.

Om kwart voor tien zat ik weer thuis aan de koffie én was ik hopelijk snel van mijn voetpijn af.