Een liefdesgeschiedenis.

Dit verhaal speelt zich af in een klein dorp .
Een jongen en een meisje kennen elkaar hun hele leven al als, op 14 en 16 jarige leeftijd de vlam overslaat; ze worden verliefd en gaan, als ze 19 en 21 jaar zijn, samenwonen.
De jongen wil persé géén kinderen, dus die kwamen er niet.

Als zij 36 en hij 38 is zegt hij op een avond tegen haar dat hij verliefd is geworden op een ander.
Hij houd ook nog van haar, zegt hij, maar gaat bij de ander wonen.
Dit zag ze niet aankomen, haar wereld staat in één avond compleet op zijn kop.
Hij vertrekt nog dezelfde avond met een klein koffertje; “De rest komt later wel.”


Ze is een sterke vrouw en doorstaat zijn “bezoekjes” waarbij hij langzaam maar zeker “zijn” spullen uit hun beider huis onttrekt.
Gelukkig is het een huurhuis; heeft zij een goed betaalde baan en kan ze er ook alleen in blijven wonen.
Wat eerst hun beider stek was, wordt langzamerhand háár stek.

Al snel ná die bewuste avond hoort ze dat zijn nieuwe vriendin, die niet echt “nieuw” blijkt te zijn (de verhouding duurde al meer dan een jaar) zwanger is.
Bovenop het verlies van haar jeugdliefde,  bleek deze man, die ze haar hele leven kende, een totale vreemde te zijn; van  “Ik wil beslist geen kinderen” werd het een liefhebbende aanstaande vader!
Ze kwam de klap langzaam te boven, werd “harder” maar niet verbitterd.

Anderhalf jaar later leerde ze een man kennen.
Hij had een huwelijk achter de rug, waarin zijn vrouw hem (maar dan op een ochtend) verteld had dat ze verliefd geworden was op een ander.
Het zoontje van 10 jaar dat ze beiden hadden ging in eerste instantie met de moeder mee.
Later kwam er een regeling: om het weekend kwam het kind een weekend bij hem.

Het gezamenlijk lot schiep een band, tussen deze twee “verlaten“ mensen, maar ze waren allebei super “voorzichtig“
Na een jaar van “samen dingen doen” werd de verhouding inniger en werd er voorzichtig gesproken over samenwonen.

Weer een jaar verder bleek de verhouding zo stabiel dat er samen een huis werd gekocht.
Zij en het zoontje van haar vriend konden goed met elkaar opschieten. Ze werd géén stiefmoeder, maar bleef de vriendin van zijn vader.
Een rol die haar paste; het opvoeden liet ze aan haar vriend over.

Laatst vertelde ze me dat ze al een tijdje getrouwd waren.
Geen groot feest: naar het stadhuis met de zoon en twee goede vrienden.

Tijd heelt soms wonden; niet alle, maar wel veel!



Gevonden geld.

We lopen op een pad door de polder; mijn kleuterzoontje en ik.
Op het pad ligt een tientje.
Geen portemonnee, alleen één tientje.
Ik pak het op.
“Geld, mama? ” vraagt mijn zoontje.
Ik besluit dat dit een heel goed opvoedmomentje kan zijn.
– Ja, dat is geld, dat heeft een mevrouw of een meneer verloren. Zullen wij het naar het politiebureau brengen, dan kan die het teruggeven ? –



Mijn zoontje knikt. Naar een politiebureau, dát lijkt hem wel wat.
We lopen naar huis en pakken de fiets.
Hij achterop, op weg naar het politiebureau.(Dit was nog in de tijd dat een politiebureau OPEN was en je niet ALLES digitaal moest doen)

Er zit een agent aan de balie.
Ik loop er heen en leg het tientje op de balie “Gevonden!”
Ik til meteen mijn zoontje op en zet hem op de balie, kijk de agent doordringend aan zodat hij OOK door gaat krijgen dat dit een OPVOEDmomentje is.
Gelukkig snapt hij het.
“Zo, kleine man, heb jij met jouw mama dit geld gevonden?”
Mijn zoontje raakt niet onder de indruk “Heb jij geen pet?”

De agent knipoogt naar mij “Ja, wil je hem zien?”
Ik ben mijn zoontje kwijt, ik zie het aan zijn opgewonden blik.
De agent maakt een haakje aan de balie open en vat de hand van mijn zoontje “Kom maar mee”
Ik volg.
In een soort garderobe hangen haken met kleding eraan. Een plank erboven, daar liggen de petten op. De agent pakt een pet.
Mijn zoontje is niet gauw tevreden “Zet ‘m ns op? “
De agent wil hem op het hoofd van mijn zoontje zetten, maar dat is de bedoeling niet; De agent moet hem zelf op.
Dan pas, is hij in de ogen van mijn zoon, een  echte AGENT!

Mét pet loopt de agent met ons naar de balie terug.
Hij gaat gewichtig een formulier pakken (zo lang geleden was het) en vraagt aan mijn zoontje zijn naam en adres.
Naam en achternaam gaat nog, daarna moet ik een beetje helpen.
De agent speelt mee en zegt dat hij hoopt dat de rechtmatige eigenaar hier zal komen om zijn geld terug te krijgen.
We verlaten het politiebureau.
Mijn zoontje vertelt tegen iedereen dat hij op het politiebureau geweest is en de agent een pet op had.

Aan dit verhaal dacht ik toen ik onlangs las, dat gevonden, niet geclaimd geld, VAN DE GEMEENTE IS.
Ik heb er nooit over nagedacht wáár gevonden geld blijft als het niet geclaimd wordt
Ik gaf het af op het politiebureau, daarmee was voor mij de kous af.
Nu las ik, dat als een gevonden voorwerp (dus ook geld) een jaar nadat het gevonden is, niet geclaimd is, de vinder het mag houden.
Claimt de vinder het niet, dan gaat het naar de Gemeente.
Ik denk dus dat mijn zoontje en ik, zoveel jaar geleden, ongewild, de gemeente gesponsord hebben.

Promotie Achterhoek

Geen idee hoeveel mensen er naar de Achterhoek gaan voor een korte (herfst) vakantie in oktober, maar voor wie nog twijfelt: ik kan het aanbevelen.

Zeker als je uit een grote stad, of de dichtbevolkte Randstad komt en van natuur en rust houdt. Er zijn mega veel wandel- en fietsroutes in de Achterhoek en er is erg veel te zien; coulisselandschappen en bossen, musea en kastelen én vreselijk aardige mensen die nog “de tied hebben voor een praatje” en vertrouwen in de mensheid, getuige de manieren van afrekenen bij kraamverkoop

Het onverwachte treft mij steeds weer. Zoals gisteren
We fietsen een knooppuntenroute die naar Laag Keppel leidt; aardappelcountry!
Aviko = Aardappel Verwerkende Industrie Keppel en Omstreken, u vast bekend van aardappels in allerlei varianten, had hier haar oorspronkelijke domicilie (nu Steenderen)

We fietsen en zien van alles: een prachtig geel koolzaadveld met de zon erop (in OKOBER!) een Achterhoekse vlag met een UIL erop ( geen idee of het een echte was!) en een kunstwerk langs de weg om aan te geven dat hier Werkkamp de Wittebrink was (In 1937 gebouwd als werkverschaffingskamp en in 1942 gebruikt voor Joodse dwangarbeiders)

We strijken neer op een terrasje van een etablissement dat de Gouden Karper heet.
Ze hebben ook een terras aan de overkant van de weg waar ook het standbeeld van de karper staat. Dáár zit niemand, het staat namelijk onder kastanjebomen, die op dat moment constant kastanjes laten vallen die met knallen overal heen springen

Ik wil graag een kop thee met een koek. Er zijn hier heel veel soorten thee zegt het meisje dat ons bedient, ik vraag of ZIJ een lekkere kruidenthee voor me wil uitzoeken (kennelijk hier geen theedoos)
Wie zulke vragen stelt kán verrast worden. Er komt een kopje met een snoezig zeefje erop met lekker ruikende kruiden erin “Ik heb thee zorgeloos voor u gekozen, dat leek me wel toepasselijk”
Ze heeft prima gekozen, de thee is heerlijk

We komen bij een pluktuin en praten met de dames die het runnen. De bloemen lopen op zijn eind, maar er is nog genoeg moois te vinden. Ik krijg een schaar en een emmer met water mee.



Mijn lief fotografeert vlinders en ik ook één


Ik word gematst met de prijs en wordt helemaal BLIJ van wat ik geplukt heb. Zo heb ik eenmaal thuis nog een stukje Achterhoek.

Amaranthus, trosroosjes, kardoen, dahlia en sedum

We zien onderweg een kasteel tussen de bomen én een veld met wel 50 alpaca’s. Of ze lief zijn weet ik niet (vermoedelijk gehouden voor de wol) maar ze zien er enorm knuffelig uit.

Na die schattige Alpaca’s willen we ook nog even bij de leuke ezeltjes kijken, die niet ver van ons oppasadres op een heuvel staan
Vroeger was dit een vuilnisbelt, nu is het begroeid met gras; er is een kinder- zorgboerderij en je kunt er, als toerist, een wandeling maken met een alpaca, ezel of rendier. (Ook meerdaags tochten met overnachtingen!)

Over dit terrein loopt een Smoks Hanne route en boven op de heuvel zijn uitzichtpunten, en zie je ook een lager gelegen trailcircuit

De fietstocht was weer enorm leuk en verrassend.
De Achterhoek ECHT een aanrader

Een kleine selectie interessante gebouwen in de Achterhoek waar ikzelf geweest ben en die ECHT de moeite waard zijn. Van het grote MORE in Gorssel tot het kleine MAG in Ruurlo


Lalique Museum Nederland in Doesburg: glaskunst
kasteel Ruurlo (nu museum More; veel Carel Willink werk!)
Gorssel  –  museum More (modern realisme)
Ruurlo – museum MAG (Maastrichts aardewerk en glas)
Ziewent – grote kerk, ook wel Achterhoeks kathedraal genoemd
Dinxperlo – kleinste kerkje: de Rietstap
Borculo – Brandweermuseum

Hanzestad Doesburg

De naam Hanzesteden heeft niets te maken met Hans of meerdere Hanz(s)en.
De jongensnaam Hans is afkomstig van (een Bijbelse) Johannes, dat kán Johannes de Doper geweest zijn, maar ook van één van de discipelen van Jezus.
Johannes betekent (Hebreeuws):  Jahweh (God) is genadig.

Maar de Hanze uit Hanzesteden betekent “gilde”
In de Middeleeuwen sloten niet alleen handelaren maar ook steden een verbond om hun handel te kunnen uitbreiden én beschermen.
Doesburg is een Hanzestad.

We waren er onlangs en zagen in een etalage: Hanzebrood.
Het leek me een leuk presentje voor een HANS die ik goed ken.
Ik liep de bakkerij binnen, sprak met de dame achter de toonbank.
Wat bleek, haar vader bleek Hans te heten, hij was deze zaak begonnen en bakte het Hanzebrood. Een dubbele Hans dus.
Ingrediënten in dit brood zijn onder andere: kardemon, koriander, kaneel, gember en foelie. Allemaal specerijen die in de Hanzetijd verscheept werden met koggeschepen.

Doesburg, een prachtige Hanzestad.

Nog even over de naam Hans;

Er zijn mega veel bekende Hansen, maar ik noem er maar twee, die begrippen zijn: HansAnders, de brillenman en het Hansepansekevertje uit een oud kinderliedje.
Nooit geweten hoe dat kevertje eruit ziet, nu op internet twee verschillende vormen gezien!

Ik las ook dat Hansje een likeur*) is en dat daar een “verhaal” aan vast zit: De uitdrukking “Hansje in de kelder” betekent dat er een babytje in de buik zit. Het schijnt dat als vroeger, in Amsterdam een stel aan de familie wilde vertellen dat ze een baby kregen, ze die drank in een bokaal deden, daar zat dan al een babypopje in, dat boven kwam drijven als de drank erbij kwam. Zó wist de familie dat er een baby op komst was!

*) likeur met oa .kersen, kaneel, kardemon en citroen

Vorden

Vorden behoort tot de gemeente Bronckhorst en ligt 10 km ten zuid oosten van Zutphen.
We rijden met de auto naar het centrum en zien meteen een VVV.
Ik loop naar binnen en vraag WAT ik in Vorden moet gaan bekijken.
“De kastelenroute per fiets”

– Ik ben hier met de auto –
“Ik kan nu de fietsenverhuur wijzen”
– Nee dank u –
“Iedereen die in Vorden komt MOET de kastelenroute zien”
-De kastelen zijn toch niet te bezichtigen omdat ze privébezit zijn?-
“Kasteel Vorden kunt u bekijken, als u oude zooi wil zien, moet u dat zien”
Ik lach, ben gek op “op oude zooi” maar we willen nu niet fietsen maar lopen.
Dan heb ik de Tegelroute voor u. Tegels met voorstellingen hoe het ooit was en nu niet meer is”
Nu lacht zij.

Ik pak de route aan, bedank en ga samen met mijn lief de route lopen.

Dwars als we zijn  gaan we NIET de geijkte1,2 en verder, maar beginnen bij 13.
Inderdaad zijn de tegels mooi, maar de gebouwen vaak helemaal weg.
Zelfs met mijn rijke fantasie kan ik me er niets bij voorstellen.
Maar dan komen we bij het oude station; het staat te koop.

We raken aan de praat met een mevrouw die vertelt dat MEN het wil behouden, maar dat het niet te bewonen valt zo vlak tegen het spoor aan, horeca schijnt niet haalbaar te zijn, kortom het is nog maar de vraag of het zal blijven bestaan. We zien de tegel én hoe het nu is.
Ja, wie zou dat kopen?

We zien een oud dorpje met leuke huisjes en een paar oude gebouwen die nog wél te herkennen zijn.

We strijken neer op het terras van het Meesterhuis, vroeger was hier een school naast (ook weg)
nu is hier aan het meesterhuis een prachtige aanbouw gedaan met veel licht en prachtig terras.
Het menu bestaat uit “proefwerkjes”.


Als we weer route gaan lopen zien we een kraam met theepotjes in houten “stalletjes” grappig.
Men vertrouwd de aspirant kopers onvoorwaardelijk want een bordje vraagt de koopprijs door de brievenbus te gooien!

Vorden centrum heeft huizen, waarin nog een beetje vroegere boerderijen te herkennen zijn en… molens
We zien er 2, in de ene is een woning gemaakt, het ziet er gaaf uit.
Vanuit dié molen is ook de andere molen te zien, dus ik maak een foto.

Men is hier waarschuwend van aard: er wordt via een kruiwagen gevraagd of je er 30 km per uur wil rijden en een groot bord waarschuwt tegen gladheid.

Een paar kerken in een dorp is gebruikelijk, we zien er in Vorden meerdere, maar één bijzondere: met een losse toren.

Als we teruglopen naar de auto, lopen we langs een perkje met prachtige sneeuwbessen.
Een mooi natuurbesluit van deze mooie, zonnige dag in Vorden.

Knooppuntenroute  Achterhoek

We zijn van plan een knooppuntenroute te fietsen. Wij hebben fietsen die benenwerk vereisen, geen motortje dus.
Als we wakker worden mist het en niet zo’n klein beetje ook. Een extra uitdaging.

Mijn lief fietst sneller dan ik, door de mist kunnen we elkaar nu snel kwijtraken, we spreken af dat hij bij een wegsplitsing even wacht.

We hebben een goed huwelijk (als hij van me af had gewild had dit eerder gekund)
De afspraak werkt!
Mijn fietslicht niet!
Ik heb zo’n fiets waar het licht vanzelf aangaat als het donker wordt; mist is kennelijk niet donker genoeg. Als we stoppen en mijn lief de lamp bekijkt, blijkt er of een draadje óf een lampje stuk te zijn.

We fietsen door

Ook al mist het, toch zien we nog behoorlijk wat.
“Opeens” is de herfst ingetreden en zijn er behalve mist ook paddenstoelen te zien.
Als we later de foto’s terug zien zullen we zeker weten in wat voor jaargetijde we deze route reden want overal zien we pompoenen staan!

Ik rijd een erf op omdat er een bordje vooraan de weg staat : “KOM KIJKEN ONDER ONZE CARPORT” (ik ben een gehoorzaam type; ik ga kijken) Er staan, in een kastje, kettingen en oorbellen te koop (niet mijn smaak) Als ik weg wil lopen zie ik een geinig bordje staan, ik neem een foto.
Een man met een pet komt achter me, mét mondkapje op, te voorschijn. Hij zegt in dialect dat hij even zijn vrouw zal roepen als ik wat kopen wil.
Ik wijs op het bordje en zeg “Doe maar niet” Hij lacht met gierende lach.
Ik bedank dat ik mocht kijken en draai me met fiets en al om en rijdt het pad af, hij lacht nog steeds

Ondanks de mist zien we onderweg bijzondere  dingen:
Een pauw in een boom, een giraf in een tuin en…. een waakpoes!
Hij lijkt misschien schattig, maar u hoorde de (katten)taal niet die hij uitsloeg…. Angstaanjagend!

We nemen een kleine omweg om “even” naar Halle Heide, een klein buurtschap met 15 woningen én De Heide Smid te gaan. Deze winkel met allerlei haarden, kachels en schouwen heeft ook woonaccessoires; zoals een enig bord met een recept voor boerenkool!
Ik koop er een cadeautje voor een zieke vriendin en we raken met de verkoopster aan de praat.
Kennelijk is duidelijk te zien dat we op de fiets zijn gekomen en er wordt gevraagd waar we vandaan komen. We vertellen het én over de route die we aan het fietsen zijn mét de kleine omweg naar deze “beroemde” winkel.
Maar dan wil u vast een kopje koffie of thee na zo’n eind fietsen. Suiker en melk?
En zo zitten we voor een haardje (lekker warm, jas uit) aan de cappuccino!

Als we na opgewarmd te zijn (van binnen en van buiten) afscheid hebben genomen mist het buiten nog steeds. Toch zien we ook nu weer onderweg “aparte” dingen:

*  een klomp als vogelhuisje, niet bij een huis maar langs een weg, in the middle of nowhere.
* een giga landgoed te koop.

Eén bord met te koop staat rechtop voor het landhuis, ook is er een groot liggend bord tussen het gras. Ik zag het bij toeval, een toekomstige koper had het gemakkelijk kunnen missen.

* een klein appelboompje vol met vuurrode appeltjes vóór een boerderijhek,

* een  tuinornament: dubbel tandem (4 fietsen achterelkaar) met bloembakken voor en achterop
* en een tuinornament van “slechts” 2 fietsen met pompoenen versierd.

En maisvelden, vooral véél maisvelden, met de kolven al geoogst en ongeoogste velden Het landschap zal er heel anders uit zien als alle mais geoogst is. Nu rijd je soms op een smal pad met aan weerszijden mais en dan weer op een fietspad tussen wat ooit maisvelden waren, maar nu zwarte aarde met kleine stoppels en héél ver zicht.

Een prachtige fietstocht in de mist, met leuke mensen onderweg.




Paarden, pony’s vissen en katten

Op zondag 10 oktober waren paardenwedstrijden; dressuur, vaardigheid en Marathon in Hengelo (Gld)
Hoewel we niet écht vakantie hebben (we passen op 6 koi’s en 3 poezen) vinden we toch dat het feit dat het zondag is én we weg van thuis zijn ons het recht geeft om niet erg vroeg op te staan en langdurig te ontbijten (in het zonnetje)
Dressuur en vaardigheid start om 8.30 uur, dat halen we dus niet.
We ontbijten, voederen de dieren en stappen dan op de fiets

Als we aankomen is het net vrij rustig op het parcours. We staan een tijdje bij de waterbaan, maar er gebeurt daar niets. Verderop zien we reuring; twee- en eenspannen rijden een parcours

We gaan kijken.
En wij niet alleen.


Er zijn veel meer viervoeters (honden) die wel op het terrein mogen, maar dan wel aan de lijn.
Veel van dit publiek komt vaker naar zulke paardenwedstrijden, ze hebben 2 “halvebillenzitjes” die ze openklappen en dan gaan zit/staan.

Dan zien we reuring bij de waterbaan, tussen 2 bakken met Achterhoeksevlaggen is de start en als een jurylid haar hand opsteekt komt er een paard met karretje aan gedenderd.
Spectaculair zien we een aantal één- en tweespannen dit parcours rijden.

Zoals bij elk Achterhoeks evenement staat ook hier een tent voor DRANK (bier) en één voor warme vleeslekkernijen. Wij passen.

We kijken nog even bij de “kraam“ met paardenattributen en fietsen dan weer 7,5 km terug naar ons oppasadres.

Noch de vissen, noch de poezen hadden ons gemist.

Achterhoekse zaken

Gelderse industrieterreinen zien er anders uit dan bijvoorbeeld Noord Hollandse.
Sommige industrieterreinen daar hebben, in mijn ogen, wat vrolijks.
Ik denk ook dat er meer echte industrie (iets gemaakt wordt) is en in de Randstad meer dienstverlenends)

Dat kan ook te maken hebben met de naam van het bedrijf, wat te denken van de Feestfabriek?
Hier ontstaan creatieve ideeën en worden evenementen als de Zwarte Cross en Mañana Mañana en het Open Achterhoeks Kampioenschap Darts uitgedacht en vorm gegeven.

Of vakschilders op een industrieterrein in Hengelo, die vóór hun bedrijf op Mondriaanse wijze een (noodzakelijk ?) transformatiehuisje beschilderen

Het Oocon gebouw in Lochem heeft, sinds augustus van dit jaar, een grote muurschildering, een geweldige (graan)silo is aan één kant prachtig beschilderd.

Ook buiten industrieterreinen, in Achterhoekse dorpen zijn winkels die anders zijn dat wat ik in Nrd Holland gewend ben.
Een keurslager in Ruurlo, waarbij de botten voor uw huisdier te koop zijn én aanschouwelijk buiten hangen

In Ruurlo zien we ook een Viscafé, voor mij een totaal nieuw concept. De eigenaar vertelt dat hij net geopend was toen, eerverleden week woensdag er een blikseminslag in zijn zaak kwam; afzuiginstallatie kapot! Mensen in de zaak, maar geen vis meer kunnen bakken!
De zaak heeft twee in/uitgangen; één voor de afhalers en één voor de ter plekke opeters!

Een zaak met 8 racebanen; meer dan 200 modelauto’s, met bijna 150 meter baan maakt Race Mania het grootste slot Car racing centrum van Europa

Naober betekent in het Twents en Achterhoeks BUUR; een belangrijke schakel in het sociale leven. In Ruurlo zagen we een zaak die Naober heet. Onderop het bord staat  “Het geheim van Ruurlo “ Na dit blog dus niet meer!

Ook in Doetinchem, de centrumplaats van de Achterhoek zijn bijzondere winkels, een kinderwinkel, een blijf spelen winkel én een winkel met een bijzondere “aanmoediging om te kopen“

Een winkel kan ook “bijzonder“ zijn om iets wat er in ligt en niet “ hoort“

De teckel was echt: hij knipperde met zijn ogen!

De Waag in Doesburg mag dan de oudste horecagelegenheid van Nederland zijn, ze zijn zeker “bij“ wat betreft de toiletten

De manier van adverteren in de Achterhoek spreekt mij ook erg aan: vaak zo vrolijk

En ook als er wat gebouwd wordt en je mag als voetganger er NIET door, blijft de waarschuwing vrolijk

De Acherhoekse zaken, ik word er vrolijk van!

Internationale dag van de Palliatieve Zorg


De World Hospice and Palliative Care Day, zoals deze dag internationaal genoemd wordt, valt ieder jaar op de 2de zaterdag in oktober
Er wordt dan aandacht besteed aan de Palliatieve Zorg, dat is zorg die gegeven worden aan mensen die niet meer beter worden, uitbehandeld zijn. Palliatieve zorg is gericht op verlichting en verzachting in de laatste fase van iemands leven.

Op deze 2de zaterdag van oktober wordt aandacht gegeven aan de mogelijkheden die er zijn om zo’n goed mogelijke kwaliteit van leven te hebben tot het einde.
Er worden tal van activiteiten georganiseerd om meer bekendheid te geven aan palliatieve zorg; Mensen kennen vaak de juiste wegen niet en moeten hierdoor onnodig lang zoeken naar geschikte hulpverlening.

Ik las dat er niet alleen een internationale dag van de palliatieve zorg is, maar ook landelijk/ regionaal een week van deze zorg 9 t/m 16 oktober 2021



Een film, een lezing, maar ook online activiteiten worden aangekondigd, waaronder:

Podcast “Cafe Palliterm”
Verhalen en interviews met oa. huisarts palliatieve zorg Marijke van Daelen en longarts en columnist Sander de Hosson. Te beluisteren op de website van de VPTZ Gooi en Vechtstreek.
Link naar de podcast; https://www.vptzgooienvechtstreek.nl

9 t/m 16 oktober Hospice Kajan online:
Wij nodigen u van harte uit om virtueel kennis te maken met Hospice Kajan zodat u op deze manier een indruk krijgt van wat er binnen een hospice gebeurt. Link naar de website  
http://www.hospicekajan.nl/weekvandepz2021

Het thema : Als het leven eindigt, wat kan er dan nog?




Centrumstad voor de Achterhoek

Doetinchem is een centrumplaats in de Gelderse Achterhoek met ongeveer 80 km2 aan oppervlakte en met iets meer dan 58.000 inwoners.

De filosofie van Doetinchem:  “Natuurlijkgroen in de stad is een levensbehoefte; het maakt de stad gezond, leefbaar en aantrekkelijk” Bijna elke wijk in Doetinchem heeft dan ook zijn eigen park(je)
Park Overstegen in de gelijknamige wijk is rond 1975 aangelegd en werd in het begin Bonanzapark (?) genoemd.
We wandelen er even.

(De omgevallen boom (op mijn laatste foto) is vast (ver) vóór 1975 geplant)

Doetinchem heeft ook een kasteel, het ligt achter het Slingerland ziekenhuis, en is een voormalige havezate met landgoed. Het ligt op de rivierduinen van de Oude IJssel en komt vanaf 1662 voor in de leenregisters van Gelre. Vroeger heette het : havezate Hagen.

Op het bord staat horeca uitsluitend op afspraak; we hadden géén afspraak, dus voor ons géén koffie of anderszins. Het is wel mogelijk het kasteel te huren voor bijvoorbeeld diners, ontvangsten en feesten én om er te trouwen (maar ook alleen op afspraak!)
Sinds de laatste vier generaties behoort De Kelder toe aan de familie van Pallandt.
De orangerie wordt verhuurd aan een kinderopvang. Als wij er zijn komen net ouders hun kroost ophalen (vandaar de vele auto’s voor het “kasteel” )

Doetinchem zelf heeft een leuk centrum waar, als wij er zijn

tal van straatschilderingen gemaakt zijn:

Bij de kerk zijn veel terrasjes, we strijken neer op een terrasje waar voor onze komst niemand zat ( ook horeca waar niemand zit, wil klandizie)
We drinken en eten wat en onderwijl speelt het carillon van de kerk. Best hard eigenlijk.
We vragen aan de ober hoe lang dit duurt. Zijn antwoord: Té lang!
Het blijkt dat het klokkengelui  ’s morgens begint en pas om 9 uur ’s avonds ophoudt.

Het valt mijn lief op dat het ingewikkelde melodieën zijn, waarop de ober zegt dat het “nep” is, er zit geen beiaardier te spelen.
De terraseigenaars hebben de gemeente gevraagd of het “iets minder kan” (niet alle gasten zijn er van gecharmeerd)
De gemeente schijnt hier echter niets over te zeggen te hebben; de kerk kan zelf bepalen of en hoe lang het carillon speelt!
Nu we zo aan het praten zijn is het geluid ook best storend én nu we weten dat het carillon niet “echt” bespeeld wordt hebben we ook minder tolerantie.

We lopen terug naar de parkeergarage Amphion.

Net als we “thuis” zijn begint de regen.
We zijn verwend: WIJ zagen Doetinchem mét een zonnetje