Eigenzinnig?

Ik had een eigenzinnige schoonzus.
Had, want ze kreeg kanker en stierf.

Toen ik haar leerde kennen zat ik nog op school, had zij een baan, eigen woonruimte en wat geld om uit te geven.
Er was nogal wat dat ons bond.
Eén van die dingen waar we allebei een bloedhekel aan hadden, was boodschappen doen en shoppen.
Toch moesten er wel eens dingen gekocht worden.
Soms ging ik met haar mee, zo ook een paar keer met schoenen kopen.
Ze ging naar een, in mijn ogen, hele dure schoenenzaak.
Ze liep naar binnen, zocht een bepaald merk, vond iets leuk, paste het, betaalde en liep er weer mét nieuwe schoenen uit. Geen verkoopster hoefde haar iets anders te adviseren dat wat ZIJ leuk en mooi vond.
Ik ging naar een soort schoenenmarkt en kocht schoenen, die weliswaar leuk om te zien waren (én goedkoop) maar die al snel verzoold moesten worden
Alle waar is naar zijn geld.

Nu  ik sinds kort orthopedische zolen heb, die niet alle schoenen passen, heb ik nieuwe open schoenen nodig.
Sinds korte tijd kan ik weer zonder pijn lopen, dus wil ik nu graag sandalen in plaats van die hoge dichte schoenen waar ik de laatste tijd op loop en die alleen onder een broek kunnen (vind ik)
De instrumentmaakster raadde me een bepaald merk schoenen aan ,waarvan ook sandalen zijn waar deze zooltjes inpassen.

Ik zoek op internet en vind.
En wat schetst mijn verbazing: de vroegere schoenenwinkel van mijn schoonzus verkoopt ze .(De zaak blijkt meer dan 90 jaar op die plek gevestigd te zijn)
Ik er heen. De zaak is onherkenbaar veranderd, vergroot en lichter geworden dan in mijn herinnering.

De aanwezige verkopers en verkoopsters zijn allemaal een klant aan het helpen. Er wordt naar achteren geroepen en er komt een dame aan die mij wil/kan helpen.
Ik vraag om het merk en vertel van de orthopedische zooltjes. Zij wil ze eerst zien vóór ze sandalen gaat halen, dus ik doe mijn schoenen uit en toon ze. Na de vraag wat voor kleur sandalen ik wil gaat ze weg en komt ze terug met 3 dozen.
sandalenDe eerste lichtblauwe sandaaltjes zijn beeldschoon en passen geweldig, maar zijn niet van het merk dat ik noemde.
Ook de andere niet.
Ik ben blij met het eerste paar, maar vind het toch “vreemd” dat ze niet deed wat ik vroeg en zeg dat ook. Ze antwoordt dat ze mijn zooltjes en voeten gezien heeft en niet denkt dat dát merk goed is voor MIJ.

Op mijn verzoek haalt ze dat merk toch even. Twee dozen. Het eerste paar is me te breed, het tweede paar vind ik niet mooi. Ik kom weer terug op mijn (en háár) eerste keus en zeg dat ook. De verkoopster knikt.
Ze is “een oude rot in het vak”  en schat mensen, voeten en zolen in.
En dat doet ze kennelijk goed..
Typisch een zaak voor mijn overleden schoonzus, net zo eigenzinnig als zij ooit was.

Ik ga blij de zaak uit.
Ik hoop morgen nog steeds blij te lopen mét mijn nieuwe schoenen én een rokje aan.

(Niet) Voor kinderen

Een tijd lang heb ik Zwarte Piet gespeeld op een school in een andere dan mijn woonplaats.
Ik kende daar niemand, ik ging met Sinterklaas mee.
Er waren nog 2 Pieten, maar die wisselden ieder jaar. Klaas en ik waren de vaste crew.

Al in oktober/november gingen Klaas en ik voor de vóórbespreking naar de school.
We spraken dan altijd met dezelfde juf, een wat oudere, geboren lerares *).
De afspraak was altijd gelijk met een ouderwerkavond. Het was gezellig rumoerig op zo’n avond; de lokaaldeuren stonden open en overal was reuring.
We zochten en vonden dan een plekje ergens en namen DE DAG door.
Heel veel was altijd het zelfde; eerst de onderbouw, dan de middenbouw en als laatste de bovenbouw (lekker als Piet de boel op zijn kop zetten)
De variabelen gingen over twee dingen: wáár en door wie werden we geschminkt en in welk vervoermiddel van waar vertrokken we naar de school.

Dat schminken was ooit in de school op zolder, omdat we toen géén vervoermiddel hadden en dus Sint voor het zolderraam verscheen en Piet met één been in de goot stond alsof hij net naar binnenstapte. Een juf riep dan als iedereen de straat afkeek en er nóg niets aankwam
”O jee, kijk eens daarboven, wie zie ik daar?”
We moesten dan wel heel vroeg op de school zijn zodat we géén vroege kindertjes(of ouders)  tegen het lijf konden lopen.

Ook werden we eens in een Klaas/Pietpakverhuurbedrijf geschminkt, een dolle boel met allerlei mannen en vrouwen in verre staat van ontkleding; in een witte lange onderbroek (Klazen) of  in ondergoed met hoogopgestoken haar; een vrouwelijke Piet, die hulp nodig had om een zwarte pruik over haar haar te trekken. Lachen!

We zaten eens op een ouderwetse rode brandweerwagen en kwamen met toeters en bellen voor de school aan. Ook een keer in een oldtimer met open dak, waarbij de stormbanden van  Sint’s mijter erg strak moesten worden aangetrokken.

Eerst kwamen de Pieten met een bos bijeengebonden takjes (de roe) en een zak in hun hand binnen. De roe mocht niet meer en de eerdere lege zak (om stoute kindertjes mee te nemen) werd vervangen door een kleine zak met rozijntjes en mandarijntjes. 

Er kwam ook een moment dat de gouden oorringen niet meer konden en de Pieten in plaats van zwart donkerbruin werden geschminkt.

klaasIk ben met Piet-zijn gestopt omdat ik vond dat een jonger iemand maar eens in het wandrek moest klimmen en ECHT op zijn kop staan, springen en gek doen.
Wel met pijn in het hart, want de verwachtingsvolle oogjes van een kleuter als je (als Piet) bij hem of haar in de buurt komt is met niets te vergelijken.
Het grote boek in de gymzaal aan Sinterklaas geven, terwijl de kleintjes aan zijn voeten zitten: onbetaalbaar. De vraag van Sinterklaas: wie wil er op mijn schoot zitten? En dat dan zo’n kleine durfal naar voren komt, maar die, als ik (als Piet) haar of hem op Sinterklaas’ schoot til, toch een beetje beeft van de spanning. Ontroerend.

Het mag niet meer.
Het kán niet meer.
Ik snap het.

 

 

*) Ik ben later nog op haar begrafenis geweest.

Een nachtelijk geluid

Een paar avonden geleden kwamen we thuis van een bezoek aan vrienden. We dronken  wat, rommelden nog wat en gingen toen naar bed.
Ik word uit mijn eerste slaap wakker. Het is nog donker. Ik hoor een raar geluid.
’t Klinkt als een beest in nood. Ik wil weer slapen, maar het geluid blijft aanhouden.
Ik schiet wat aan, pak een zaklantaarn en loop de trap af, schuif de pui open en stap in de donkere tuin. Zou er een dier in de vijver gevallen zijn?
Ik schijn, vissen zwemmen, alles is rustig.
Ik schijn onder de patio, onder het bankje, in het hoekje bij de bamboe; NIETS
Het geluid is er nog wel, een soort schreeuw. Niet van een kat en zeker niet van een vogel. Schreeuwende eksters, Vlaamse gaaien en kauwen horen we vaak genoeg, dit klinkt anders.

berberisBij nader inzien (inhoor) denk ik  dat het uit de buurtuin komt. De berberis heg tussen ons en de buren is bij daglicht al bijna ondoordringbaar, dus ook nu kan ik er niets door zien.
De buren hebben metalen rolluiken, dus waarschijnlijk horen zij niets.

Ik ga naar bed. Het geluid blijft aanhouden.
Nu kan mijn lief er niet meer tegen. Ook hij schiet iets aan en terwijl ik het bed inkruip loopt hij met zaklantaarn de trap af.
Hij blijft lang weg. Het geluid houdt soms even op en begint dan weer.

Als hij  (koud)  weer in bed komt zegt hij nog steeds niet te weten wat de kreten geweest zijn. Een achterbuurman en zijn vriendin liepen ook in ochtendjas met een lantaarntje en gezamenlijk zijn ze de tuin van de buurman in gegaan en hebben gezocht. Niets te vinden.
Inmiddels was het stil en lag iedereen weer in zijn warme bedje.

Zijn het parende of vechtende egels geweest?

Gisteren zag ik DE buurman pas weer. Hij was een paar dagen (en nachten, zo bleek) weggeweest en had (dus) niets gehoord. Hij vertelde wel iets heel RAARS meegemaakt te hebben.
Toen hij ’s avonds laat terug kwam van weggeweest, kwam hij de voordeur in met zijn handen vol, hij deed dus niet meteen het licht in de huiskamer aan. Buiten, door de ruit van de schuifpui zag hij 2 paar ogen. Hij kon de zijnen niet geloven; 2 vossen in zijn tuin!

Thuis googlede ik op krijsende vossen en zag ik een filmpje van Vroege Vogels mét geluid. Het was dát geluid dat we ’s nachts hadden gehoord.
Vossen in onze buurt, je verzint het niet!

Baarden

Mijn lief had ooit een baard, een snor, lange bakkebaarden en een combinatie van deze gezichtsbeharing, maar toen ik hem leerde kennen had hij een “bloot” gezicht.
Ik vind baard en snor leuk, maar bij het kussen prikt sommige beharing wel, dus een klein beetje inspraak eiste ik wel bij het al dan niet laten groeien van zijn gezichtshaar.

Ik “baarde”  in de loop van de tijd 2 prachtige zonen. Snoezige blote babytjes, waarvan de verpleegster in het ziekenhuis bij de één zei dat hij grote voeten had en bij de ander dat hij grote handen had!

Op een vakantie met zijn vieren in de vouwwagen bleef mijn lief op een ochtend wel erg lang weg bij de “ochtendschoonmaak”; de wasruimtes waren niet zó ver weg. Toen hij eindelijk naar de tent kwam, proestten onze jongens het uit: Papa had een lipje!!
Mijn lief had baard en snor afgeschoren. Hij vond de vakantie er een goed moment voor.
Ik kende hem zo (van vroeger) maar moest wel wennen.

De jongste zoon begon eens met een baard en snor, later begon de oudste daar ook mee.
Als ze samen waren hadden ze het over baardvet, trimmers en baardshapers.
Mijn lief en ik lachten wat af.

Baarden zijn anno 2019 erg in; wil je een beetje modieus zijn dan heb je een baard.
Of zoals ik een man hoorde zeggen: Zonder baard zie je eruit als een oude lul.

Ik zag dat mijn man zich niet geschoren had. Spannend (ik vinden baarden, mits goed onderhouden, leuk) en ja hoor na een tijdje had hij een leuk, kort baardje.

De zonen waren enthousiast; dat opende perspectief voor Vaderdag!
Opeens leek mijn man weer op zijn zonen, of zij op hem.
Na de Vaderdag heeft ook mijn man, baardvet, een trimmer en…… een baardschort.
(Ik lach wat af)

Koffie voor de armen (cichorei)

Mijn moeder vertelde me vroeger dat ze in de Tweede Wereldoorlog geen koffie konden kopen en toen surrogaatkoffie dronken. Die koffie was gemaakt van de cichoreiplant. Mijn vader wees de plant toen aan want hij groeide in het wild.
Later nooit meer (bewust) gezien.

cichoreiNa vele jaren van lopen in bos, hei en wei later zie ik NU “opeens” overal de cichoreiplant, het helder blauwe bloemetje valt op tussen de boterbloemen en kamille.
cichorei2Nu pas begon ik me af te vragen hoe er koffie van gemaakt werd ( wordt?)
Mijn vader en moeder zijn er niet meer. Internet wel!

Ik weet dat de plant bloeit omstreeks de langste dag: 21 juni. Ik las nu dat de plant er één is uit het geslacht van de composietenfamilie: compositae of asteraceae. Tot dit geslacht behoren ook de witlof*) en de andijvie
De surrogaatkoffie**) werd gemaakt van de geroosterde wortel van de cichorei. Die koffie werd ook peekoffie genoemd of koffie voor de armen.

Recept (van internet) om van cichoreipoeder koffie te maken: Om de cichorei op te lossen in water moet je gebruik maken van dezelfde verhouding als dat je bij koffie en water aanhoudt. Meng twee eetlepels cichoreipoeder in elke 180 ml water om het goed te mengen

De plant wordt in Nederland ook de wegenwachter genoemd, omdat hij veel in bermen langs de weg voorkomt.

witlof

*)  Witlof is een bladgroente die in het donker wordt geteeld, de witte bladeren ontstaan doordat het licht de plant niet kan bereiken. Zonder daglicht produceert de plant geen chlorofyl (groene kleurstof)

**  Het wordt afgeraden om koffie van of mét cichorei te drinken tijdens de zwangerschap.

Als je haar maar goed zit.

Nadat mijn jongste broer weduwnaar was geworden kwamen we met grotere regelmaat bij hem in de Achterhoek op bezoek. We gingen met hem daar fietsen, dingen bekijken en wandelen. Bovendien hadden mijn lief en hij een voorliefde voor dingen doen met de p.c. Dat was, in die tijd, programmeren met Pascal (computertaal). Ze zaten uren met elkaar achter de computer. Ik ging dan fietsen en de buurt “verkennen”  Op een keer toen die twee ook zo bezig waren en mijn haar (weer eens) niet goed zat, besloot ik daar naar de kapper te gaan.
Ik zocht een kapper, werd er leuk geholpen, mijn haar zat leuk en het kostte minder dan in het Westen. De mannen hadden me niet eens gemist, dus het was (waarschijnlijk) nog snel ook.

smidsstraat2-4
De zaak “vroeger”

Vanaf die tijd ging ik als ik de Achterhoek was dáár naar de kapper. Op een gegeven moment was het zo dat mijn broer op belde ”Moet jij niet eens weer naar de kapper?
Hij bedoelde dan “Wanneer komen jullie weer eens”
Aan dat verzoek gaven we dan meestal wel gehoor.

Verleden jaar juni stierf mijn broer. Ik ben dus meer dan een jaar niet naar DIE kapper geweest.
Afgelopen zaterdag was ik weer in de Achterhoek en ben ik bij “mijn” (voormalige) kapper geweest. In een jaar kan veel gebeuren!.
purdey.jpg1
Eén van de kapsters had de zaak overgenomen; de (voormalige) baas gaat een kroeg beginnen, schuin aan de overkant van de kapperszaak.
“Mijn” kapster werkte er nog steeds en deed mijn haar weer zoals ik dat graag zie.
De zaak: andere eigenaresse, andere uitstraling, andere naam, maar zelfde kapsters, zelfde gastvrijheid, zelfde expertise.

Sociaal, kunstzinnig, commercieel en “natuurlijk” weekend

Alles “gepropt ”in één weekend*) en toch tijd zat.
Hoe doen we het?

bos
Vrijdag:natuur
Een wandeling in de bossen; 2 vossen gezien! Die dag kon niet meer stuk, helemaal niet na een koude Radler 0.0 op een terrasje midden in het bos.

paprika’s Middags op ziekenbezoek, een vriend kwam uit het ziekenhuis, voelde zich redelijk en zat met “praats” weer  op zijn eigen bank. Hij én wij blij hem weer na zijn operatie thuis te zien.
Hij was ook blij met de paprikaplant die we voor hem gekocht hadden; hij kon meteen oogsten!

ijsvogel
De dag erop fietsen naar een boerenmarkt; helaas hadden ze daar géén tijmplant, waar ik mijn zinnen op gezet had, maar wel een beeldschoon roestig ijsvogeltje, dat mijn lief voor me kocht en die al hangt aan de wilg bij de vijver.
Op de boerenmarkt zagen we een poster van een KUNSTExpositie op dezelfde dag in een ander dorp.
Dus naar huis, een koel drankje én krachten opgedaan om naar de KUNST te fietsen.

kunst krachtDe twee exposerende kunstenaars: Elzemarie Molenaar (grafisch ontwerper en styliste) en Anita Raadsheer (beeldend kunstenaar) heetten ons welkom. Zij en hun Kunst staan in een ruimte waar beelden en schilderijen elkaar afwisselen. Een groot schilderij van een Zeeuwse vrouw (Elzemarie’s grootmoeder) en een prachtig in grijstinten geschilderd koeienhoofd vallen meteen op.
Prachtige bronzen beeldjes van grutto, mussen, maar ook schapen en een liggende koe (“lui”) staan goed te zien opgesteld. Mooi!
We danken voor het kijken en rijden op huis aan.

Onderweg zien we “drukte” in een winkelcentrum; er blijkt een Pasar Malam te zijn.
Even over deze “ markt” gelopen, terwijl een dame met een mooie stem, maar met een vreselijke geluidsinstallatie zingt.
Thuis zocht ik pasar malam op,  het is Maleis voor avondmarkt. Dát klopte niet helemaal (helemaal niet) want deze markt ging om 18.00 uur dicht.

Dán wordt het zondag:  formule racen om 3 uur op t.v. dus vóór de tijd gaan we WAT doen. In Naarden zijn 2 fototentoonstellingen; Buiten Gewoon Festival-OFF (gratis) en  Fotofestival FFN ( entree € 19,50)
naarden1
OFF vlaggen hangen bij plekken waar foto’s te zien zijn. We lopen door het stadje en komen op leuke plekken waar bijzondere foto’s hangen.

Het 16e FotoFestival was van 25 mei t/m 30 juni; vandaag de laatste dag dus.
We bekijken daarvan alleen de buitenKunst, de foto’s die we (gratis) tegenkomen.

We komen een bekende tegen die vrijwilliger is op dit festival; we drinken een kopje koffie met hem. Hij raadt ons de appelkruimeltaart aan, dus die nemen we!Niets teveel gezegd: heerlijk!!

We zijn ruim op tijd thuis om Max Verstappen  op de Red Bull Ring de Oostenrijkse Grand Prix te zien winnen!

 

 
*) ons weekend begint vrijdag al!

 

 

 

 

 

 

Wonder

Vanmorgen een wonder meegemaakt.
Het begon NIET goed.
Ik schreef mijn blog en hoorde een klap.
Een mus tegen de schuifpui aangevlogen.
Ik keek waar hij terecht gekomen was.
schuifpui.2Dramatisch: met zijn kopje tussen de houten planken van onze vlonder, zijn lijfje geknakt.
Heel voorzichtig haalde ik het kopje omhoog.
Het keek me aan en “fladderde” een klein stukje weg.
Bijna de vijver in.
Op het uiterste rondje zat het te bibberen.
Ik hoorde een schreeuw en een Vlaamse gaai streek neer op onze tuinstoel
Of ik er goed aandeed weet ik niet, maar ik pakte snel het vogeltje op.
Het draaide zich op het ruggetje, de pootjes omhoog.
Mijn hart klopte in mijn keel.
Ik pakte een bak uit de schuur en legde het vogeltje er in.
De bak legde ik binnen voor de schuifpui. De pui open.
Zo kon ik de Vlaamse gaai (en de poezen van de buren) in de gaten houden.
Als het musje NU stierf zou het niet in de maag van een ander dier zijn.
Niet zo lang ik er bij was.
Ik bleef een tijdje naar het musje kijken.
Het lag op zijn rug en ademde nog wel.

Ik liet het verder met rust en typte mijn blog verder.
Even later vloog het vogeltje uit de bak de wilg in.
Toch niet het nekje gebroken?
Ik zag op dat moment veel mussen in de wilg
Waarschijnlijk familie.
Ze vlogen met zijn allen weg.
Ik heb een wonder meegemaakt.
boom

MarjoleinBastinMomentjes

Mijn moeder had vroeger een abonnement op de Libelle. Daarin stond onder andere een rubriek  waarin illustratrice Marjolein Bastin (geb/1943) iets “vertelde” over de natuur. Meestal met maar een paar zinnen; de illustraties ”vertelden” het verhaal.
Het was ontzettend mooi en liefdevol getekend*): Een vogeltje zittend op de gieter, een eekhoorntje op een tuinstoel, zó lief allemaal!

Sinds die tijd noemen wij live beestjes op een ongebruikelijke plaats of ongebruikelijke beestjes op een huiselijke plaats zien zitten “MarjoleinBastinMomentjes”.

vlaamse gaai op fiets
Vandaag had ik zo’n momentje weer, toen ik naar buiten keek en een Vlaamse Gaai op mijn fietsstuur zag zitten. Ik kon hem (een beetje verfomfaaid, dus ik denk een jonkie) gelukkig door het keukenraam heen fotograferen en u laten zien.

Ik ben eens verder gaan zoeken welke Marjolein Bastinmomentjes ik nog op mijn telefoon had zitten en ik laat u van een paar op dit blog meegenieten.

Roodborstje op mijn schoen                     poes van familie in doos

Grondeekhoorn bij familie          Bruine eekhoorn  in voortuin

 

 

*) er zit copyright op haar tekeningen, dus geen plaatjes op mijn blog, maar als u ze wil zien kijk op: Marjolein Bastin.nl.

 

Zwanen- én mensenleed

We fietsen over een bruggetje. Onder het bruggetje zijn een vader en een moeder zwaan in het water, 2 jonge zitten op de kant. We kijken vertederd.

2 jonge zwaantjesEr staat een man over zijn fiets gebogen ook te kijken.
– Leuk spul he? –
Wij beamen en vertellen dat we net een zwanenechtpaar met 5 jonkies hebben gezien.
– De gemeente neemt vaak de pa en ma zwaan eerst mee en haalt dan een paar jonkies weg, dan zetten ze pa en ma weer terug. Anders komen er teveel zwanen, daarom zijn er, denk ik, hier maar 2 kleintjes .

Een tijdje geleden is er een jongen hier gesnapt die een steen naar ze gooide. Dan ben je toch geschift? Gelukkig zag een agent hem, die gaf hem een schop onder zijn kont –

Wij luisteren alleen maar. De man heeft ziet dat als een aanmoediging

– Er woont hier tuig. Ik woon hier nou 2 jaar en er is al 2 keer bij me ingebroken. De laatste keer heb ik hem op heterdaad betrapt, nou dat heeft hij geweten.
Volgende week moet ik voorkomen. Eigen rechter spelen mag niet, he? –
Wij schudden met onze hoofden, nee dat mag niet.
Nou, ik ga maar weer, goeiedag samen –

Hij stapt op zijn fiets en rijdt weg.
Thuis kijk ik op internet of er iets van waarheid schuilt in het weghalen van jonge zwanen. IK kan er niets van vinden. Wél van het molesteren van (jonge) zwanen.
Zoals de man zei, als je dat doet dan ben je geschift!