Combinerend

Het is erg warm
De buren zijn weer bezig met hun (niet geluidloze) renovatie
We moeten in beweging blijven
Onze vrienden hebben iets te vieren.

Dit combinerend gaan we de ca. 12 km naar onze vrienden fietsen! (niet elektrisch maar “gewoon”*) trappend)
Heen gaan we de “snelste” weg, want we hebben een aankomsttijd afgesproken.
We komen langs 2 terrassen (dinsdag lunchtijd), beide zijn half vol: een tafeltje bezet, een tafeltje leeg, om en om.
Bij het hertenkamp zitten met mensen met een kleedje te picknicken; het ziet er gezellig uit.
bosdrift

Bij de begraafplaats is het stil.

We komen, binnen het uur, met knalrode koppen, bij onze vrienden in de tuin aan.
Koffie met taart onder een parasol. Heerlijk!

Terug rijden we een toeristische route; fietspaden waarop we nog nooit gereden hebben.
Ook nu komen we langs een terras, deze is, ondanks het aantrekkelijke buitenbord met “De koffie staat klaar” helemaal leeg. Het is nu een stuk heter dan op de heenweg.
Het water, meegenomen voor de dorst gooi ik nu in mijn gezicht voor verkoeling; mijn lief is zijn heerlijke koele zelf en wil alleen een slokje.
crematory-laren.
Nu komen we langs een crematorium; het is er stil.

Naast het stoffige pad en een sloot die naar ons boerendorp leiden is een waterzuivering; het ruikt wel, maar het geluid van stromend water lijkt wel wat verkoeling te geven.
In een weiland staat onder een grote boom een moederkoe met een schattig rood kalfje in de schaduw en verderop staat een enorme sproeier water over het weiland te verdelen. Helaas kunnen we er niet zó dichtbij komen dat we er onderdoor kunnen rijden! Nog even volhouden en we zijn thuis

Als we thuiskomen blijken we er deze terugweg vijf kwartier over gedaan te hebben.
We vliegen meteen op het vriesvak af: IJS! En daarna een ijskoud biertje: we hebben het verdiend, vinden we zelf

*) we zijn zo langzamerhand wel het enige echtpaar dat nog beiden op een niet-elektrische fiets rijdt!

Jarig in Coronatijd

Je bent jarig in Coronatijd, wat doe je?
Een jarig familielid van ons nodigde ons en nóg een stel uit in hun tuin.

Na een tijdje vertrokken we, in aparte auto’s naar Vorden.
Vorden, in de Achterhoek, ligt zo’n 12 kilometer van hun huis.
In Vorden ligt het landgoed Hackfort.  Eeuwenlang  was dit landgoed in het bezit van één familie.De jongste generatie heeft het landgoed waartoe een kasteel met wandelbos; een tuinmanswoning; een watermolen, boerderijen; een historische moestuin én een koetshuis behoren, nagelaten aan Natuurmonumenten.
keuken-van-hackfort-In het koetshuis, waar sinds 2011 brasserie de Keuken van Hackfort gevestigd is, was men nu druk aan de gang met de voorbereidingen voor de (her)opening op Tweede Pinksterdag van het terras na de Coronatijd.

Ze vertelden ons daar dat de moestuin wordt onderhouden door vrijwilligers die, ook in de Coronatijd in de moestuin konden blijven werken; flinke afstand was daar geen probleem, de moestuin is groot en zag er prachtig bijgehouden uit.
moestuin HackEr staan bordjes bij de planten en persoonlijk was ik erg verbaasd om een bordje raapzaad te zien staan bij, wat ik koolzaad zou hebben genoemd.
Deze twee planten schijnen op elkaar te lijken, maar er zit verschil in:

Koolzaad is een landbouwgewas dat ook vaak verwilderd wordt aangetroffen.
Bij koolzaad zijn alle bladeren blauwgroen.
Uit het zaad van koolzaad wordt koolzaadolie wordt geperst. De olie die uit de zaden wordt geperst wordt onder andere gebruikt als ingrediënt voor margarines en koekjes.

Raapzaad is een wilde inheemse plant, die ook gekweekt wordt voor de olie die uit de zaden wordt gewonnen: raapolie.
De bladeren van raapzaad zijn lancetvormig en de bladeren aan de voet zijn heldergroen
De koudgeperste olie is geschikt voor dipsauzen en dressings; er schijnt ook een bak- en braadvariant  te zijn, die geschikt is voor bakken op hoge temperaturen.

Weer wat geleerd en wel in een moestuin!
We lopen rond en genieten van de zon, de bloemenpracht en de insecten; we zijn de enigen in deze moestuin!
watermolen

We kijken ook even bij de watermolen.P
Pas verderop in het wandelbos zien we nog een paar mensen wandelen.
Heerlijk rustig dus, de dag voor Pinksteren!
Morgen kan het anders zijn!

Een leuk uitje, een aparte verjaardag!

 

 

Kapperbezoek in Coronatijd

Mijn haar groeide door in de tijd dat we met zijn allen NIET naar de kapper konden.
Te kort voor een staartje of vlechtjes, te lang om er nog een bepaald model in te kunnen herkennen.

De enige oplossing dan is NIET in de spiegel kijken óf brildragend als ik ben, zonder bril in de spiegel te kijken, als het dan MOET: dan is het beeld onscherp en lijkt het allemaal minder erg.

De kapper’s agenda was, toen ik belde, al helemaal volgepland.
Ze zette me op de reservelijst én, geluksvogel die ik ben, belde ze, een paar dagen later op, dat er iemand uitgevallen was.

kapsalonIk was iets te vroeg, maar mocht wel binnenkomen. Deze kapperszaak is groot, heeft 2 kapsters en dus kunnen er best een paar mensen binnen zijn en vér van elkaar afzitten.

De kapsters droegen mondkapjes. Géén handschoenen want, zo zei ze, met knippen kwamen er rubberribbels in de vingers en daar knipten ze dan in, veel te onhandig.
Anderhalve meter van me afstand was onmogelijk, dan kon ze haar werk niet doen: het kappersvak hoort niet voor niets tot de contactberoepen.

Ze gingen nu het weer mocht, vertelde ze me, eerder open, later dicht en ook op hun, normaal vrije maandag, zijn ze nu open.
Zo probeerden ze én veel mensen te kunnen knippen én het Niet Verdiende Geld wat in te halen.

Ik heb een hekel aan stilzitten en het gefriemel aan mijn hoofd, dus ik was mijn haar thuis en laat het dan knippen, zo ben ik maar kort in de zaak en kan ik zó geknipt en wel de buitenlucht in.
Zo ook deze keer; ik voel me weer een ander mens, want, zo zei de dame in de stoel naast me ( 2 meter afstand) Je kan nog zo’n mooie jurk aan hebben, als je haar niet goed zit voel je je niet op zijn best én zo zie je er dan ook NIET uit!
Een rake observatie.

Vér huizen

Al eerder schreef ik over verhuizen, dat ik het leuk vind mensen bij het verhuizen te helpen.
Afgelopen weekend hebben wij weer familie helpen vér  huizen.
Vér in de zin van dat het ene huis in Zuid-Holland en het andere huis in de Achterhoek staat.

Er was hulp in beide huizen. Ik denk dat wij het “moeilijkste” huis gekozen hadden want deze was met 2 trappen; dus dozen die naar de zolder moesten én één verdieping lager. (Vreemd genoeg droeg ik bijna niets wat “gewoon” naar de huiskamer moest, maar het waren wel lichte dozen!)

laadklep’s Morgens werd er in het ene huis mét helper, geladen in een busje, dat de makelaar 2 dagen ter beschikking had gesteld. Dát had ik nog nooit gehoord, een makelaar die de verkoop regelt én een verhuisbusje ter beschikking stelt.
(Hij had in dit geval een makkie gehad, want het huis was in 1 week verkocht!)verhuisauto

Het stel verhuisde dus zélf.

zelfverhuizerDat deed me denken aan de (laatste keer) dat wij verhuisden.
Toen huurden we een zelfverhuizer.
Ik weet niet of dat  fenomeen nog bestaat.
De ene dag zette een trailer ’s morgens vroeg een oplegger voor de deur van onze flat; wij mét hulp van onze vrienden laadden die oplegger vol (dekens, steekkarretje en spanbanden aanwezig)én schilderijenrek
De volgende ochtend  kwam de trailer de oplegger ophalen om naar het nieuwe huis brengen, daar laadden wij, mét onze vrienden, hem weer uit.
Die laatste nacht in onze “oude” lege flat met onze vrienden in slaapzakken in de, verdere lege,  woonkamer, zal ik niet gauw vergeten.

Ook dit stel verhuisden “zelf” maar niet met een grote oplegger maar met een veel kleiner busje in een heerlijk zonnig weekend met tussendoor buiten lunchen en avondeten (beide op gepaste Corona- afstand)
Misschien hadden wij wel het “moeilijkste” huis (mét trappen) maar zeker ook het huis met de grootste tuin!
De sfeer was goed en vele handen maken licht werk. We zagen het huis “groeien” met de spullen, die meteen werden neergezet waar het de bedoeling was.
Twee dagen intensief spullen binnenbrengen en we zagen het huis groeien en in plaats van een huis een “thuis” worden.

Persoonlijk water

Ik houd van regen! Vooral die zachte, fijne regen, die je gezicht
kietelt en waarvan mijn moeder altijd zei dat ik van DIE regen zou groeien!
(Ik groeide wel maar of het van die regen kwam?)

Water, je hoeft er niet IN te gaan om ervan te houden.
IN en OP het water, in zowel vloeibare als in vaste vorm kan mij niet bekoren.
Dan heb ik het over erin zwemmen of erop schaatsen.
Bootvaren dan weer wel, mits ik zelf geen taak heb zoals  touwtjes of roer vasthouden.
Water in de natuur vind ik, in alle seizoenen, prachtig om te zien.

Toen ik jong was hadden we met de hele familie een eiland in Loosdrecht en ieder gezin had een zeilboot. Al heel jong zat ik dus (met een opgepompte fietsband om tegen het verdrinken) in een zeilboot

veerboot
Omdat familie in Engeland woont zijn we ook vaak met de veerboot naar Engeland gegaan, dus heb ik ook “groot” gevaren.

loosdr.plassen
Loosdrecht, geschilderd door mijn vader

Ooit woonden mijn lief en ik IN in Loosdrecht, aan de Loosdrechtse plassen; altijd een wisselend uitzicht door de wind, de zon en de jaargetijden: prachtig!
Ook met vakanties hebben we genoten van water.Met de vleugelboot van Kroatië naar Venetië. In de stad in plaats van wegen waterwegen, een belevenis op zich.
plitvice (2)

En in Kroatië, (dat toen nog Joegoslavië heette) met een dagtocht naar Plitvice
16 meren en 90 watervallen. (Helaas een regenachtige dag uitgekozen toen)

 

halong Bay

 

Halong Bay in Vietnam, met een boot langs de enorme rotspartijen IN het water (volgens de legende zijn de rotsen tranen  gestort door een, door de lucht vliegende, draak)

nw zeeland (2)Op het Noordereiland  (Nieuw Zeeland ) zagen we  bij Whangarei  een waterval  van 26,3 m hoog

Water.
Vroeger thuis hadden we een vijver.
Twee van mijn 3 broers hadden, toen ze zelf een eigen huis hadden, in hun tuin een vijver.
vijver nico met mosselplanten (2)De één kleine ronde, de andere een gigantisch grote.
Wij hebben nu ook een vijver 2500 liter)

en één van onze zonen heeft ook een vijver (de andere woont op een bovenhuis)

WATER, het beweegt, het leeft.

De dag voor Moederdag

s Middags wordt er gebeld en staat er een man voor de deur met een prachtige bos bloemen.
“Voor de buren? “vraag ik meteen.
Maar nee, de bos is voor mij. Als ik het cellofaan heb losgepeuterd zie ik het kaartje.
Van onze jongste zoon en zijn vriendin; Voor Moederdag.boeket

Ze zullen er dit jaar niet bij zijn; zij (verpleegster) heeft Corona; ze kunnen dus voorlopig niet komen.
Ik ben ontzettend blij met de bos én de lieve details er in!

hartdetail

Dan gaan we door de weilanden fietsen en zie ik dingen die ik nog nóóit gezien heb;
Op een bol klinkerpad moeten we aan de kant: er komt een karretje met een 8 span pony’s voorbij. Acht deinende ingespannen pony’s klikken met hun hoefjes op de stenen; het ziet er koddig uit.
Als we werkelijk tussen de weilanden rijden zien we een heel smal slootje met een zwaan erin. Het slootje omsluit haar lichaam, (fits the swan like a glove) ze kan er niet in draaien, zo smal.

nature grass chick game

Iets anders wits trekt onze aandacht, het springt in de lucht, huppelt en springt weer.
Het is een klein lammetje dat ooien langs gaat en kennelijk haar ma kwijt is. Pas het vierde schaap accepteert haar guitige mondje om haar speen.

koekoeksbloem
Langs de waterkant staat een enorme pluk koekoeksbloemen, hier moet even bij stilgestaan worden en dan………… zie ik weer iets dat ik nog nooit gezien heb: baby grutto’s.
We hadden de ouders al horen schreeuwen en zagen er nu één in de lucht en één in het weiland met hoog gras, maar er was meer….

Aanvankelijk twee, maar bij beter kijken 3 kleine roodbruin gespikkelde bolletjes wol struinen door het gras met pinksterbloemen.
We zien kieviten in de lucht, ma of pa grutto schreeuwt ze weg. Af en toe is een klein bolletje babygrutto in het hoge gras verdwenen. Het lijkt me een zware taak voor een gruttomoeder om haar kroost in het oog te blijven houden.

haas (2)En dan zien we weer iets roodbruins, een haas dit keer, nee 2 hazen. Ze rennen achter elkaar aan door het hoge gras, zitten dan plotseling doodstil en rennen dan weer verder. Het ziet er speels uit.

ooievaarsma
Het is vandaag bijna Moederdag  en aan het eind van onze fietstocht zien we nóg een moeder met kindjes; geen idee hoeveel kinderen want deze moeder zit héél hoog. Dit is de ultieme moeder. De moeder die de kindertjes brengt: een ooievaarmama. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het óók de ooievaarpa zou kunnen zijn die zijn kinderen aan het voeden is)

We zien de ooievaarouder het eten uit haar krop terughalen en in een ooievaarsbabybekje stoppen. Het is niet goed te zien, maar we vermoeden aan de hand van bewegende bekjes, dat er minstens 2 kleine ooievaars in het ruime nest zitten.

Ik ben vandaag al  met een mooi boeket verwend, zag een aantal  dieren -mede-moeders mét kroost en  dan moet de Moederdag nog beginnen!

Foto schapen door Pixabay op Pexels.com

Veranderend straatbeeld

doodlopend
doodlopend

Zoals ik al eerder blogde zijn er in ons buurtje (doodlopend straatje)in korte tijd 3 huizen verkocht .
Wat ik me vooraf niet gerealiseerd had was de tijd die er ná de koop zou aanbreken.
En dát bedoel ik letterlijk!

afvalcontainerEr wordt in alle drie de huizen al weken geboord, gehakt en gezaagd; er worden bouwcontainers voor de deur neergezet,
bomen omgehakt,tuinen leeggehaaldlege tuin
omhak

Wat mij elke keer verbaasd is dat mensen niet alleen geld hebben om een huis te kopen, maar ook nog zoveel “over” hebben om te renoveren. En dan bedoel ik niet “een zoveel-jaren-plan”, maar ’t ruige werk; de ene dag de sleutel, de volgende dag; breek en sloopwerk: nieuwe badkamer, nieuwe keuken etc.

Als je  zó met drie huizen aan de gang bent, in een kleine straat, verandert er best veel.
Nóg een huis stond ook kort leeg en is verhuurd; een paar dagen geleden  kwam de verhuiswagen met de spullen.
Er zijn, in dat huis, al een paar keer mensen gekomen die een tijdelijk verblijf zochten omdat hun eigen huis nog gebouwd werd of omdat ze hier tijdelijk werkten.
Vaak mensen die geen contact proberen te maken, omdat ze toch zó weer weg zijn.

De buurt verandert.
peuter-in-zicht-logoOp zich is dat goed. Een verjonging van een buurt/straat maakt het levendig, zeker met jonge kinderen (1 van de nu 3 nieuwe gezinnen)
De aanlooptijd: lege tuin- totale vernieuwing, mensen die er nog niet wonen, alleen werken, maakt ons straatje  (tijdelijk?) wel anders van sfeer én met veel meer auto’s voor de deuren.

Ik hoop dat na weken van hak en breekwerk, het stof neerdaalt en de mensen zich settelen

 

 

Leve de brandweer!

tom
Het is Bevrijdingsdag. De koffie loopt door en de oerHollandse oranje tompoucen staan al op de het tuintafeltje. We staan nog even te dollen met de buurvrouw (nu hun struiken weg zijn zien we elkaar) Haar mannen zijn binnen aan de verbouwing bezig.

Er klinkt een roep en de buurvrouw rent naar binnen. We horen nog “BEL 112”
De buurvrouw komt naar buiten met haar baby “gaslek”
We horen een gesis, niet zachtjes, maar hard. Het begin te ruiken, vies te ruiken, ook buiten.
Wij en zij staan nu allemaal buiten in de achtertuin. Ik hoor nog in de telefoon zeggen “maar wel snel”.
Niet lang daarna horen we een sirene.
brandweerbaarsNog iets later komt er een brandweerwagen de straat in. Er stappen heel wat brandweermannen uit en 2 gaan met maskers voor en helmen op naar binnen. Het ruikt nu ook aan de voorkant van het huis erg smerig.  Een van de brandweermannen komt naar ons toe en vraagt of we daar, hij wijst op ons huis, wonen.

Dat doen we. Of we alle ramen en deuren open willen zetten.
Dat doen we.
De brandweer heeft gebeld met Liander en komt ons nu vertellen dat die over een circa een kwartier hier zullen zijn. Het gaslek kan niet door de brandweer gedicht worden, ze komen met een soort ventilator aan en zetten die bij de buren neer. Er wordt vieze gaslucht uit het huis naar buiten gezogen. Een brandweerman komt vragen of we alle ramen en deuren weer willen sluiten en naar buiten gaan, we mogen niet meer in huis.

We lopen naar buiten.
Ooit nagedacht over  wat ik mee  zou nemen als er brand uit zou breken, portemonnee enzo
Nu is er géén brand, maar we moeten wél ons huis uit en………….. ik nam niks mee.
We staan buiten, het duurt erg lang voor Liander komt, (niet binnen het kwartier, niet eens binnen 20 minuten)  Alléén die netbeheerder blijkt dit te kunnen repareren: specialistisch werk, zegt de brandweerman, die de buren én ons op de hoogte houdt
Eindelijk komt er een auto van Liander aan.
Er zijn inmiddels aardig was buren komen kijken en de brandweer zet met rood/wit lint  de straat af.
Het gaat allemaal relaxed en vriendelijk.
Er komt een lange brandweerman op me af die om mijn huissleutels vraagt. Zonder bedenking geef ik mijn hele bos.
De buurvrouw is inmiddels met de baby naar haar ouders  die  vlakbij wonen vertrokken: het wordt wat fris voor de baby en een gedeelte van de spanning slaat ook op de kleine over.

Ik vraag of ik even mijn huis in mag voor mijn telefoon.
Dat mag niet want ze hebben ook in ons huis gaslucht gemeten. Maar een brandweerman zal mijn telefoon wel mee naar buiten nemen als hij zo binnen gaat meten. Lief!
De Liandermeneer kijkt zorgelijk. Er komt nog een lianderauto aan en er wordt een gat gegraven bij de heg. Binnen kan het niet verholpen worden, dus wordt buiten de leiding afgekneld, legt een brandweerman uit.
Ik ben best wat angstig, onze huizen zitten aan elkaar vast en een explosie bij de buren treft ook ons huis, maar omdat de brandweerlui zo relaxed zijn en kennelijk alles onder controle hebben, slaat de lichte angst niet om in paniek.
De Liandermeneer verdwijnt in de gegraven kuil en doet iets. Even later mag ik in het gat kijken:  Een leiding met een soort klem eromheen.
Nu moet nog alle gaslucht weggehaald. In ons huis wordt de gaslucht in de kruipruimte gemeten en in onze huiskamer: 4% wordt er nog gemeten. De brandweer gaat pas weg als de meting 0 is.
Dat klinkt geruststellend.
De buurvrouw (terug zonder baby) deelt flesjes water uit.
De liandermeneer kan nu veilig aan de reparatie binnen beginnen.
We hebben zo’n anderhalf uur buiten gestaan, hebben alle buren weer eens (op anderhalve meter afstand) gezien én gesproken én vlak na dat ik mijn telefoon gekregen heb, krijgen we het sein dat het weer veilig is en we ons huis weer in mogen.
We danken de brandweermannen, tof zoals ze adequaat (snel)  en vriendelijk maar doelmatig reageerden. We zijn blij voor de buren (en natuurlijk ook voor onszelf) dat het zo veilig afgelopen is.

Wat een Bevrijdingsdag!

 

Natte ogen

Het regent.
Nat kom ik bij de supermarkt aan, werk mijn weekendboodschappenlijstje snel af en wil in de lange rij gaan staan.
Lang? We moeten allemaal 1,5 meter afstand nemen, dus 4 mensen is al een lange rij.
Tegelijk met mij komt er een oude meneer van de andere kant aan. Ik maak een gebaar van gaat u maar voor. Hij bedankknikt.
Om vóór me  te komen moet hij dicht langs een andere mevrouw, die bitst:
“U had beter om kunnen lopen”
De man slaat zijn ogen neer.
Als hij ze weer opslaat kijkt hij recht in de mijne: “Ik was wat vergeten. Ik doe boodschappen voor mijn buurvrouw. Voor dié boodschappen moet ik soms zoeken”
Hij houdt een keurig in schuin handschrift geschreven boodschappenlijstje omhoog.
– Wat, lief dat u dat voor uw buurvrouw doet –
“We wonen al 38 jaar naast elkaar, ze is weduwe. Als we elkaar allemaal een beetje helpen gaat het goed, toch?”
Ik knik. Heb een beetje natte ogen (dat komt NIET van de regen)
De rij schuift door, de man is aan de beurt.
Achter me schuift een dame, netjes met anderhalve meter afstand aan.
Als ik afreken, is de man voor me nog zijn buurvrouws boodschappen aan het inpakken.
De kassière vraagt me of ik zegels wil. De ene wel, de andere niet.
De buurvrouw achter me vraagt of zij ze dan mag, ze komt er nog een paar te kort.
In mijn portemonnee heb ik er nog wat meer zitten, die geef ik haar.
“Nu heb ik genoeg voor die heerlijke zachte handdoeken, dank u wel”
De man voor me is klaar met zijn boodschappen: Hij kijkt me aan ”Dát bedoel ik nou, als iedereen…..”
helpsticker
Hij draait zich om, zwaait en loopt de deur uit.
Even later loop ik ook naar buiten en zet mijn karretje bij de andere “vieze”
Een winkeldame loopt naar de karretjes mét spray en een doekje.
Het regent niet meer.
De zon komt door

Menselijk contact

We hebben vrienden die het op het ogenblik moeilijk hebben.
“Normaal” zouden we elkaar in deze tijd vaker als anders zien om te praten, te troosten, te steunen, te knuffelen, te laten merken dat we er voor ze zijn.
Maar het zijn nu géén normale tijden.

Ze hebben een zwakke gezondheid en zijn dus zeker NU extra kwetsbaar.
We sturen apps en kaartjes, we bellen, maar dat háált niet bij ECHT contact.
We hebben onlangs telefonische afgesproken dat als het flink warm is, en we in de tuin kunnen zitten, we wel even ECHT komen, de eventuele besmettingsrisico’s tot een minimum beperkend

Dus we zijn door de poort naar hun tuin gekomen (buitenom NIET door het huis)
In de tuin stonden de stoelen al klaar, een flink eind bij elkaar vandaan.
We hebben elkaar van een afstand begroet, en tevoren afgesproken NIETS te eten of te drinken (geen bekers of schoteltjes die door hun aangepakt en afgewassen  zouden moeten worden)

Het was fijn om even bij elkaar te zijn. Moeilijk om de steun en begrip niet om te zetten in een knuffel, een aai over een bol. Want: géén enkel lijfelijk contact!
We moesten het allemaal met onze ogen doen. Die straalden liefde naar elkaar uit, compassie, warmte. Tegen DIT contact: aanwezig zijn, kan geen brief, app, telefoon of mail op.

Deze keer géén vrouwelijke onderonsje even in de keuken, alleen zitten op je tuinstoel, luisteren en praten.
Wat me dan wél opvalt is hoeveel lichaamstaal méér kan zeggen dan woorden.
Hoe je meer beïnvloed wordt door iemands houding, zijn/haar ogen, zijn/haar gebaren dan je “normaal” beseft. Dát contact heb je niet met de huidige communicatiemiddelen (misschien een beetje door FaceTimen of skypen)

Hopen maar dat het mooi weer blijft, we niet verkouden worden en we een enkele keer elkaar IN HET ECHT even kunnen zien; kunnen steunen ( de telefoontjes en appjes blijven sowieso )