Nationaal Bomenmuseum Gimborn

In 1925 werd Max Theododor von Gimborn, (1872-1964) een Duitse inktfabrikant die in 1916 de Nederlandse nationaliteit kreeg, de grondlegger van het Von Gimborn Arboretum in Doorn.
In 1907 begon hij met zijn bomenverzameling eerst op 5 ha terrein maar in 1924 kocht hij een groter terrein in Doorn (47 ha.)

Hij kwam naar Nederland omdat in Emmerich (zijn geboorteplaats)”… de stoomboten te veel rook maakten voor zijn blauwdennen
Hij  begon zijn inktfabriek én een tuin in Nederland in Zevenaar.
Omdat zijn bomenvoorkeur uitging naar coniferen, die het op de kleigrond van Zevenaar niet zo goed deden, begon hij in 1907 een nieuwe bomentuin in Doorn.

Zijn inktbedrijf verkocht hij in 1931 aan Pelikan en de tuinen kwamen na zijn dood in eigendom van de Universiteit van Utrecht, die in 2009 de tuinen op haar beurt weer overdroeg aan een Stichting (Von Gimborn Arboretum) die het Nationaal Bomenmuseum Gimborn, zoals het nu heet, beheert. Veel vrijwilligers houden de tuinen in tiptopconditie

Zelfs de toilet ziet er uit alsof je in de natuur bent; de deuren zijn prachtig beplakt

De tuin zelf heeft prachtige doorkijkjes, waterpartijen en heideplantsoenen.
Je loopt rond en wordt steeds weer verrast met bijzondere struiken, bomen en planten.


Ook “gewone” struiken blijken iets verrassends te hebben, zoals een (parasol)magnoliaboom die, verscholen tussen de bladeren felroze vruchten blijkt te hebben.

We zien ook een bijzondere boom/plant met 3 soorten verschillende bladeren eraan, één vingerige, 2 vingerige en 3 vingerige bladeren aan één stam/tak. Helaas heb ik de naam van een bordje van een andere plant genoteerd! Dus weet ik niet hoe dit bijzonder exemplaar heet!

De Japanse notenboom draagt erg veel vrucht, maak kennelijk zijn ze nog niet rijp, want er ligt (nog) geen vrucht onder de boom.

We zien trouwens meer bomen met vruchten. Als ik tegen mijn lief zeg ”Kijk, een appelboom” richt een geknielde, onkruidtrekkende vrijwilliger zich op en zegt: “Kweeperen, mevrouw.”
We danken voor de informatie, die hij nog meer met ons deelt “Men maakt er gelei van”.

Ergens anders hangen mooi apart gevormde zaaddoosjes aan een tak, op het bordje staat dat de boom een bergsneeuwklokjesboom is!

In tegenstelling tot liefelijke (zachte) tafrelen zien we ook de rechte stammen van Douglassparren in een keurige rechte rij.
Stoer, mooi op een andere manier.


De verscheidenheid aan bomen, planten en struiken is groot.
Ook al is het eind september er zijn, behalve de voor de hand liggende planten als herfsthooi en hei

ook nog andere planten die pronken met bloeiende bloemen, zoals de verschillende soorten hortensia’s.

Er zijn veel, meest mannelijke, vrijwilligers aan het werk in deze grote, prachtige tuin, zij verplaatsen zich met (geluidloze) fietsen; invalide bezoekers kunnen in een(stil) golfkarretje rondgereden worden en verder zijn het wandelaars die, al zijn het er veel, zich verloren kunnen lopen op de vele slingerende paadjes. Stilte en natuur: een prachtige combinatie.
Nationaal Bomenmuseum Gimborn: Echt een aanrader.

Ode aan de Natuur (2)

Vervolg van de keramiekexpositie in het Nationaal Bomenmuseum in Doorn

Als we voorbij een beeld stenen voluptueus vrouwenfiguur )lopen vraagt een heer ons wat we er van vinden. Mijn lief zegt “mooi”, ik onthoud me van commentaar.
“Ja he?” De man straalt ”Ik heb het net gekocht”
Nu ben ik erg blij dat ik mijn mening niet gegeven heb. Zijn vrouw drukt zijn arm “Eind oktober mogen we het mee naar huis nemen!
Mijn man vraagt nog of ze er een mooi plekje voor hebben. Dat hebben ze.
We lopen door; in deze tuin lopen in ieder geval 2 gelukkige, kunstminnende mensen.
(geen foto van het vrouwenfiguur, ik vond het beeld niet mooi/spectaculair /opmerkelijk of /verrassend!)


We krijgen door dat als er een rood stokje náást het kunstwerk staat of een rood bandje eromheen, het werk is verkocht .Wij hebben, (zuinige Hollanders) géén catalogus gekocht!

Om aardig wat kunstwerken zit een rood bandje!
Bij een kunstwerk van heel veel blauwe vogels zitten heel wat ( ontsierende) rode bandjes; op het nummerbordje bij het kunstwerk staat “alle vogels zijn verkocht”
Er zijn dus al heel wat bezoekers, die in oktober een blauwe vogel gaan ophalen!

Bij een kunstwerk van heel veel blauwe vogels zitten heel wat (ontsierende) rode bandjes, máár op het nummerbordje bij het kunstwerk staat “alle vogels zijn verkocht”
Er zijn dus al heel wat bezoekers, die in oktober een blauwe vogel gaan ophalen!

Zelf zien we ook wel een paar mooie beelden, maar voor een mooi beeld moet je een mooie plek hebben om het kunstwerk neer te zetten óf, in ons geval neer te hangen! Een oude kromme fruitboom zou prachtig geweest zijn. Helaas, die hebben we niet.



Maar we genieten volop van de beelden.
Je kunt iets mooi vinden zonder het te willen hebben!

Ode aan de Natuur is nog in Doorn te zien tot 25 oktober a.s.


blog Nationaal Bomenmuseum volgt nog




ODE aan de NATUUR (1)

In het vroegere Von Gimborn Arboretum (1925 door Max Th. von Gimborn gesticht) dat van 1966 tot 2010 deel uitmaakte van de Botanische Tuinen  van de Universiteit Utrecht en tegenwoordig het Nationaal Bomenmuseum Gimborn heet, is momenteel (tot 25 okt) een keramiekexpositie te zien.
Op een gedeelte van deze ca. 27 ha grootte bomentuin staan ruim 70 recente werken van 47 keramisten. Een bijzondere expositie, zeker de moeite van het bekijken waard.
De toegang van het park, en dus ook van deze expositie is € 6,50 p.p


Zelf merkte ik dat door het kijken naar de beelden ik de rest van  natuur “vergat”.
Dus hebben we eerst de beelden bekeken, die op prachtige plekken van de parkachtige bomentuin staan.
Daarna zijn we door het “andere” gedeelte van het park gelopen en hebben ons gefocust op de bomen, de planten, de waterpartijen en de aanleg van de tuin*)

*)Over de natuur in de tuin komt een apart blog.

Vakantiegevoel in Muiderberg

Het zou vandaag warm gaan worden (zeiden de weerdeskundigen) De dag tevoren was het 30 graden!
Ik wil naar zee, gewoon even zand tussen mijn tenen voelen, schelpjes zoeken en langs het strand lopen. Mijn lief heeft geen zin om, als het heet wordt twee uur (1 heen en 1 terug) in de auto te zitten. Hij heeft een punt.
Hij stelt voor naar een voormalige zee te gaan. Die is dichterbij  en misschien kunnen we daar ook wel even langs het strand lopen. Goed plan.
Hij rijdt naar Muiderberg!

Muiderberg behoorde tot januari 2016 bij Muiden daarna werd het, door de gemeentelijke herindeling, samengevoegd met Bussum en Naarden; nu gaan ze  samen verder onder de naam Gemeente Gooise Meren.

Het eerste dat MIJ in Muiderberg opvalt als we de auto “ergens” hebben geparkeerd en naar het water lopen, is het robuuste kerkgebouw: de Protestantse Kerk aan Zee.
De “zee” is nu het IJmeer, ooit was het de Zuiderzee.
Om de kerk heen ligt het kerkhof, een prachtig, verstilde plek.

Het tweede dat opvalt zijn de vele kitesurfers op het water met de “vliegers” in de lucht. Er blijkt een kitesurfschool te zijn. Op een gegeven moment zien we er 12 op het water ( dus ook in de lucht) Een mooi gezicht. Aan de overkant van het water zien we Almere liggen met hoge gebouwen.

We lopen langs het water met wit schuim en stoppen bij strandpaviljoen de Zeemeeuw voor een uitstekend kopje koffie. Vlak daarbij op het strand staat een dame met kledingrekken met prachtige jurken, blouses en broeken én buiten- en binnenkleden; een lust voor het oog (helaas heb ik niets “nodig”)
Het waait behoorlijk en het is best fris (terwijl er 30 graden was voorspeld)

Er zijn (voornamelijk) kinderen in het water. We lopen verder over de dijk, komen veel baasjes met honden tegen, een ronkende Ferrari én een vogelkunstwerk in de voortuin.

’n Mooie plek om even aan het water te zijn en ook als is het geen zee én was het vrij fris, toch hadden we even een “vakantiegevoel”

Veluwse fietsbeleving

Het is mooi weer, de tekenen wijzen op hervatting binnenrenovatie bij de buren, dus het is een slim plan om het huis te verlaten. We vertrekken mét fietsen op de drager naar de Veluwe.
Daar laden we ze ergens bij een parkeerplaats uit.
We fietsen een knooproute, die in het begin over een heide gaat. Helaas zijn we iets te laat; het prachtige augustuspaars is nu overwegend septemberbruin geworden, met hier en daar nog een paars plukje heigeluk.

Links en rechts schieten grijze duiven op elektrische fietsen ons voorbij, het is best druk op de natuurfietspaden. In Elspeet staat bij een huis een kastje met honing: Bertjes Bijtjes voor bestuiving en honing. We stoppen er en ik koop honingsnoepjes;lekker! Nu kan de dag echt niet meer stuk!

Er komt nog meer, want verderop in Elspeet stoppen we bij een schattige boerderij met terras: Bloem en sfeer Mus. Het is lunchtijd, dus komt het bord buiten scones met eigen gemaakte jam en room, precies op het juiste moment. Ik ga de bloemenwinkel in om te bestellen, een pracht van een zaak. De dame vertelt dat ze zomers bloemenzaak en terras exploiteren, in de winter wordt het terras opgeruimd en leven ze van de opbrengst van de bloemen: een ideale combinatie vindt ze zelf!

Omdat we in juli samen, met pijn in het hart besloten hebben vanwege de Corona dit jaar NIET naar Engeland (familie én kamperen) te gaan, is dit stukje Engels genieten helemaal TOP voor ons.

We fietsen  in de buurt van Ermelo,  Staverden en Leuvenum. Van dit laatste buurtschap en landgoed had ik nog nooit gehoord, het hoort bij Ermelo en is 600 hectare groot en heeft ca 65 bewoners We komen ook door het Leuvenumse Bos.
Thuis zoek ik op wat Leuven betekent en kom uit bij “Moeras in het bos”

Dit is niet het enige landgoed dat we zien; ook Staverden is een kasteel, maar óók het kleinste stadje van de Benelux (2012 uitgeroepen)
De graaf van Gelre, Reinald I had ooit een plannetje bedacht om hier een welvarende stad te stichten. In 1298 kreeg hij van koning Rudolph van Habsburg stadsrechten.
Reinald begon met het kasteel, de bijgebouwen en de grachten en…………..liet toen het plan varen, Staverden behield echter zijn stadsrechten.
Het landgoed heeft een oppervlakte van 718 hectare en er behoren behalve het kasteel en bijgebouwen ook 18 boerderijen bij het landgoed.
De witte pauwen, die er wél zijn zagen we niet, wel het beeld van de witte pauw. Ooit komen we hier terug, want hier is veel te zien en te wandelen.
De stenen bank, hebben ooit (1930)  kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van de toenmalige bewoner ( ir F.B.’s Jacob*) van het kasteel ter ere van zijn 80ste verjaardag eensgezind in gevoelens van liefde en eerbied doen plaatsen (staat er op het bordje bij de bank)


We fietsen door bossen en heiden van het Geldersche (met sch) Landschap en dan, ergens langs een fietspad staat een man foto’s te maken van…………. ik denk een weide met koeien, maar toch stoppen we even voor de zekerheid. We volgen zijn blik; een heleboel herten, wel vrij ver weg, maar ik zie een mega gewei en een kudde grazende hindes en herten
De man en vrouw blijken uit de buurt te komen
“Die kudde zit op die plek vrij vaak”
Ik vraag van wie de herten zijn, ik word raar aangekeken,
”Van
niemand, het zijn gewoon wilde herten die op de Veluwe rondlopen.”
De man en zijn vrouw fietsen verder, ze vinden mij een beetje “raar” (en daar hebben ze gelijk in)

Wij hebben nog nooit zoveel herten in één keer, in Nederland IN het wild gezien (foto met telefoon maken heeft vlgs mijn lief geen enkele zin: te ver weg)
In Nationaal Park de Hoge Veluwe (de groene schatkamer van Nederland) waar ik vroeger vaak kwam, zagen we wel vaker herten en moeflons. Zeker als je wist waar ze bij het vallen van de avond zich verzamelden kon je daar wild zien. Maar zoveel herten tegelijk als we NU zagen…..nog nooit in Nederland op één plek.
Een mooi moment.


Een mooie fietstocht met landgoederen, heide, bos, een terrasje met lekkers, boomstammen als bank voor een meegebracht banaantje en flesje water. Zon en bewolkt.
Wat wil een mens nog meer?

* )Ir.F.B. ’s Jacob (1850-1935) was oa. burgemeester van Rotterdam 1893-1906

MORE

Museum More is de afkorting voor Museum voor moderne realisme.

Onderstaand een kleine fotoimpressie van kunstwerken die ik begin september in het voormalige gemeentehuis van Gorssel (Gelderland) maakte.

Een bijzonder museum, licht, luchtig met prachtige, bijzondere kunst.
Wel  nu,  i.v.m. Corona, tevoren kaartjes reserveren.

Deze afbeelding van de moderne ingang van het museum dat grenst aan het oude gemeentehuis is te zien op het vooraf bestelde E-ticket

Remiseterrein – Frans Stuurman – Kweeperen – Pyke Koch
Stilleven met kaas en eieren – Henk Helmantel
Carel Willink

Kunstwerk van een meisje met een “harige” (volwassen mannen)arm gemaakt door Tobias Schalken met de titel His unexpected return

Dit is slechts een korte impressie van wat er in september in dit mooie museum allemaal te zien is.
(én niet te vergeten, in de tuinzaal, 35 schilderijen van Jan Mankes)

Voor wie houdt van realistische kunstwerken is dit museum een juweel.

Gorssel is, zeker bij mooi weer een leuk plaatsje om, na het museumbezoek, nog even te blijven hangen. Op een terrasje of, zoals wij gedaan hebben, een ijsje etend, zitten onder een grote boom, bij een wel zeer bijzondere “ijssalon”

Zutphen

Zutphen, Hanzestad aan de IJssel, ontstaan in de Romeinse tijd, is een mooie historische stad.
Geweldig om door het centrum te slenteren.
Op de stenen toegangstrap van de Wijnhuistoren zat een verkleed persoon (het was mij niet duidelijk wie of wat ze voorstelde, maar volgens mij was ze, in haar rol, even aan het uitblazen)

Wat leuk is dat in de meeste straten allerlei “aparte” winkeltjes zijn; geen Blokker, ETOS, Zeeman of Trekpleisterfilialen naast elkaar, maar “eenlingen” in vaak mooie, oude panden.

Er is een kringloopwinkel ” HAND” in een leuk smal straatje (Natuurlijk koop ik daar iets).
We lopen een paar hele leuke winkeltjes binnen. In de Laarstraat koop ik een snoeperig klein kikkertje in een cadeauwinkel (3 dagen later geef ik het cadeau aan iemand die net geopereerd is; ze is blij met haar opkikkertje.
Nog een mooie cadeauwinkel Het geheim van mooie dingen, een geweldige winkelnaam (vind ik) Er staat een bordje in de zaak met”Shop met je hart, want dat klopt”

“Ergens” staat een tafel met plantenstekjes erop en een bus waar het geld in kan. Ik koop een plantje herfsthooi, helaas nog zonder bloemetjes, maar ik hoop dat ze deze herfst nog wel zullen verschijnen en gooi het geld in een bus.

Manlief loopt de Beeldhouwwinkel binnen, een winkel met een schat aan gereedschappen, hout- en steenblokken om te bewerken. De winkel zal de volgende maand naar een groter pand met meer uitbouwmogelijkheden verhuizen, we zijn dus nog nét op tijd hier.

Zutphen, een stad om van te genieten, waar we weinig(!) merkten van Corona; de terrassen zaten vol (de zon scheen); het was er best druk.
Wél troffen we bij elke winkel waar we ingingen een flesje desinfecterende zeep en papier aan (en gebruikten dat ook) en zagen we in enkele winkels looproutes en hielden “sommige” mensen de gewenste afstand van 1,5 meter (velen ook niet!)

Ruïne aan de Voorsterbeek

Hoewel je in het buitenland, zeker in Engeland en Frankrijk nog al eens ruïnes tegenkomt, zie je die in Nederland zelden. Dat heeft natuurlijk te maken dat we in een klein land wonen dat ook nog eens het dichtstbevolkte land van Europa is (ca. 400 mensen op één vierkante kilometer)
We moeten onze grond dus goed benutten, als er iets instort worden de stenen opgeruimd en wordt er iets anders gebouwd of het wordt “teruggeven aan de natuur” (al die inwoners moeten immers ook kunnen recreëren)

Onlangs was ik (voor het eerst) bij de mooiste ruïne van Nederland Nijenbeek (Gelderland)
De verdedigingsburcht werd in de 13e eeuw gebouwd (ca.1266 ) en er werd van de 16e eeuw tot de 19e eeuw in gewoond.


In de Tweede wereld Oorlog zaten er Duitsers in en in april 1945 hebben de geallieerden de burcht beschoten om de Duitsers te verdrijven; ze lieten de burcht als een ruïne achter. Het is dus eigenlijk een “jonge” ruïne.


We hadden de auto in de buurt gezet en liepen naar de ruïne, helaas afgesloten met een hek, geen toegang. En dat terwijl op internet stond dat het 24 uur per dag geopend zou zijn.Teleurstelling!

We zagen een pad  dat er wel in de buurt kwam, afgesloten met een, wel -over- te- klimmen-hek.
Daarachter stond,  midden in het gras een bordje : PAS OP VOOR DE STIER.
Een slim bordje, want hadden we “verboden toegang” misschien nog genegeerd, een stier weerhoudt een ieder zeker van het betreden van het terrein.

Ook van een afstandje is het een mooie, bijna on-Nederlandse, ruïne met een Donjon van, nu nog, zo’n 20 meter. Jammer dat we er niet dichtbij kunnen komen én niet erin konden!

We lopen nog wel even door het landschap, zien een zwaan met 4 jongen statig  achter elkaar aan zwemmen; een plek met waterlelies met een reiger er middenin én heel veel fruitbomen.
Prachtige plek, mooi gebouw (zeker van buiten)
Naar het interieur kunnen we alleen maar raden.

Jan Mankes 1889-1920

Jan Mankes was een kunstschilder die op 30 jarige leeftijd aan tbc stierf en dus niet erg veel schilderijen achter heeft gelaten; 35 van zijn werken zijn NU te zien in Gorssel (Gld)

Mankes kreeg van de kunstwereld de titel mee “de meest verstilde Hollandse schilder”.
Zijn werken hebben een ietwat dromerige sfeer

In het grootste Nederlandse museum voor modern realisme More (gevestigd in het voormalig gemeentehuis van Gorssel) zijn, ter gelegenheid van Menkes 100ste sterfjaar, in de Tuinzaal, nog tot 25 oktober zijn  schilderijen te zien met de titel :”De werkelijkheid niet”
(reserveren vooraf noodzakelijk)

Museum More in Gorssel

Mankes  woonde in de Knijpe (een dorp in de gemeente Heerenveen) Zijn vrouw Annie Zernike (1887-1972) was de eerste vrouwelijke dominee van Nederland
Op 24 jarige leeftijd werd ze dominee van de Doopsgezinde broederschap in Benedeknijpe (oude foto van Annie op haar preekstoel)

Zeker een tentoonstelling om te gaan zien!

Mooie instructie op de toilet over het handen wassen

Een bijzondere dag waarin we nog veel meer in museum MORE zagen maar daar maak ik een ander blog over!

Wordt vervolgd!

Pitch & Putt golfnieuws

Leuk nieuws van de Pitch & puttbaan Strand Horst;
Ten eerste: er wordt momenteel een overkapping van het terras gemaakt, nog méér overdekte ruimte om te zitten en te genieten ( en ’t wordt mooi!)

Ten tweede er is besloten om ook  ’s winters de baan NIET te sluiten; dus ook na de herfst, als het weer het toelaat,  is het mogelijk om pitch & putt spelen!
Wel tevoren reserveren, maar dat is nu door Corona ALTIJD al het geval.

Door de ruime opstelling kunnen nu ook binnen meer mensen ontvangen worden, ook met de 1,5 meter regel,om iets te drinken of te eten óf een feestje te vieren.

Wat ook weer gaat komen is moonlight golf.
Persoonlijk vind ik dat ontzettend leuk; golf spelen in het donker met verlichte balletjes; er branden fakkels tussen de greens, op het terras staan vuurkorven, kortom een sportieve, gezellige (romantische misschien wel) ervaring.
Soms gecombineerd met een barbecue.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen:

https://pitch-putt.nl/strand-horst/contact/
of telefoonnummer : 0341 552 431 (maandags gesloten)