Een afspraakloze dag

’s Morgens vroeg wordt een afspraak van die dag afgezegd; een afspraak die een groot deel van de dag zou duren. Opeens hebben we een afspraakloze dag voor ons. Mijn computer “zegt” dat het “straks” gaat regenen, maar aangezien “straks” niet gedefinieerd is, besluiten we naar het Gagelgat te rijden en daar een paaltjesroute te lopen. Het Gagelgat is een van de oudste (gebouwd in 1712)  langhuisboerderijen in de provincie Utrecht. Het is een rijksmonument en museumboerderij in buurtschap De Birkt ( in de gemeente Soest), en in het bezit van Stichting De Paardenkamp.

Het museum hebben we al eerder bezocht. We weten dat het in de omgeving daarvan leuk wandelen is, met hoogte verschillen, langs weilanden en door bossen mét hei, vandaar onze keuze om juist nu dáár te gaan lopen (misschien nog een paarse gloed?)

Stichting De Paardenkamp heeft veel weilanden gekocht en gekregen om er oude (werk)paarden een prettige oude dag te geven. Ooit (1962) werd de Paardenkamp gesticht door de Soester C.J.’t Hart. Hij vond dat paarden ná een leven van hard werken recht hebben op een mooi pensioen! Inmiddels staan in de weilanden van de Stichting zo’n 120 oude paarden.

één van de weilanden

Als we nauwelijks op pad zijn, zien we op een bospad een paardentrailer staan waaruit door paardenstaartmeisjes, 2 paarden worden gehaald, ze worden naar een wei met andere paarden gebracht; één paard hinnikt blij; hij kan haast niet wachten tot één van de meisjes het hek heeft geopend;

De Stichting Paardenkamp in vol bedrijf

Langs de weilanden is ook plaats gemaakt om te zitten en rustig naar de paarden te kijken, niet alleen een bank, ook een stoel! ( zoals het staat ziet het eruit als een setting voor een sollicitatie!)

De route loopt langs de Korte Duinen met stuifzand en zandzegge, een plant die het zand vast kan houden.

Er is flink wat hoogteverschil, zodat het verrassend is om hier te wandelen, wat ligt er in de diepte? en wat is er over die heuvel?

Behalve de oranje/rode paaltjes die we volgen zien we ook op een gedeelte van de route hartjesballonnen hangen. We vrezen door ze te volgen midden in een trouwceremonie terechtkomen, maar dat gebeurt niet.

Wat we wel tegenkomen zijn verschillende dieren; twee eekhoorns kruisen ons pad, te snel voor mijn camera. Wat langzamere dieren zijn wél te fotograferen
Een mestkever, de gewone mijnspin én een rups van een veelvraat.

We komen veel houtwallen tegen, overblijfselen van “eigendoms- of pachtgrenzen” uit de middeleeuwen. De meeste houtwallen zijn beplant met eiken. De schors hiervan werd vroeger gebruikt voor het winnen van looistoffen voor leerlooierijen.

Nu hebben, ik vermoed kinderen, van de vruchten van de eiken een kunstwerkje op de grond gemaakt.
Ook de natuur maakt kunstwerkjes; de rode bladeren van de wilde bramen zie je al van ver en van (heel) dichtbij schattige kleine plantjes; net kleine groene sterretjes.

Een groepje berken met hun prachtige witte stammen op een heuveltje met wat zonnestraaltjes erop: de natuur is prachtig.

Ook in hout zie ik kunstwerkjes: een boomstronk, waar een neushoorn in zit én een boom die lijkt een kort stuk ingesneden hout te “omarmen”.

Als we na een flink uurtje doorstappen weer bij de auto zijn trekt het Gagelgat ons toch, we lopen er door een lange laan met aan weerszijde hoge bomen naar toe. Daar aangekomen blijkt er een Theehuis naast te staan “Het oude Paard” Een deel van de opbrengsten van de thee en koffie hier genuttigd gaat naar de verzorging van de paarden. Dát doel willen we graag steunen, dus nemen we gebak bij de koffie, zó krijgen de paarden een grotere opbrengst!

We zitten op het terras, de zon schijnt, hoewel er al wel donkere wolken samentrekken (de computer gaat gelijk krijgen “straks” Ons uitzicht is op een wei van het Paardenkamp en op een gele helianthuspracht in de tuin. Aan de stalmuur hangt een kunstig van hoefijzers gemaakt paardenhoofd.

Hoewel er wel meer mensen op het terras zitten is het hier rustig, net als de hele gelopen wandeling.

We lopen terug naar de auto en net als we weg willen rijden vallen de eerste dikke druppels op de autoruit. We hebben het maximale uit deze, onverwachte, afspraakloze dag gehaald!

Staal: Jeanne Bieruma Oosting

In Staal is momenteel, zoals ik gisteren al blogde, ook een tentoonstelling over het werk van kunstenares Jeanne Bieruma Oosting (1898-1994)

Dichtbij STAAL staat HET ELGER, vroeger het buitenhuis van Jeanne Oosting, waar ze zich tot haar dood, elke zomer terugtrok en schilderde oa. vanuit haar raam

Het was een bijzondere dame, deze Jeanne Oosting, die eens haar rijbewijs haalde, maar het nimmer verlengde. De plaatselijk agent wist hiervan af, maar hield haar nooit aan. Ze reed in een groene Morris ( met hout) die op de poster vóór museum Staal staat)

Ze deed vroeger haar boodschappen bij de plaatselijke bakkerswinkel, op de plek waar nu STAAL is gevestigd.

In Staal krijgen de schilderijen van Jeanne een “titel” dichtregel uit een gedicht van Staring of een andere dichter.

zelfportret J.Bieruma Oosting





Weer prachtig aangeklede “tableaus” (zoals bij Staring) met Oosting’s kunstwerken

Na het bezoek aan Staal, lopen we “even” door Almen heen.
We zien bekende namen op straatbordjes: de net bezochte dichter én een pleintje genoemd naar tante Na, de vrouw die ooit achter de toonbank stond  in het pand, waar nu een bijna identiek huisje is gebouwd, behorend bij STAal!

De bank in Almen is verdwenen, maar in het gebouw ervan is nu een supermarkt gevestigd met heel veel meer dan alleen maar kruidenierswaren! Een echter winkel van Sinkel!

We zien ook een herinneringsteken aan de “heks” Aleida.  Ze is de eerste vrouw in Nederland van wie bekend is dat ze wegens beschuldiging van hekserij op een brandstapel het leven liet

De Zompenafvaartplek bezoeken we ook en we zien de Berkel, inspiratiebron voor vele kunstenaars, stromen. Het is daar zo rustig.

En dan, volkomen onverwacht GROTE letters, niet zoals in Amsterdam vóór het (RIJKS)museum, maar hier in Almen ergens op een braakliggend stukje voor wat huizen;

(Misschien moeten de letters hun “echte” plek nog krijgen?)

Wij onderschrijven de letters; wat een leuk plaatsje! Wat een geweldig museum! Wat een mooie natuur!

De tentoonstelling van Jeanne Bieruma Oosting is nog in Staal t/m 30 oktober 2022.
Staring blijft! Een museum dat het bezoek meer dan waard is!

Staal; museum Staring in Almen

Neerlandsch enige romantisch dichter A.C.W Staring was niet alleen dichter, hij was ook én land- & waterbouwkundige; landeigenaar (Kasteel De Wildenborch) én 1811/1812 burgemeester van Laren (Gld) én hij hield van de Achterhoek!
[15 mei 2019 schreef ik al eens een (kort) blog over het Oogstlied van Staring]

Nu ik in de buurt van “zijn” museum was, wilde ik dit bezoeken. Een beetje huiverig was ik wel omdat ik weet dat een schrijver eigenlijk gelezen moet worden. Een museum van een schrijver of dichter heeft meestal veel boeken, regels van de schrijver en één of meer portretten van de schrijver of dichter op de muur. Maar of dat aan de beleving van het geschrevene kan toevoegen?
We zullen het zien.




STAAL belooft de bezoeker de Achterhoek te laten ervaren, voelen en beleven.


Staal doet wat het belooft!
Wat een geweldig museum. Prachtig ge/herbouwd. In 2014 werden een 7 jaar leegstaande mosterdmakerij, een slijterij en 2 belendende panden aangekocht om er een nieuw museum te stichten; een plek waar bezoekers een deel van het verhaal van de Achterhoek kunnen vinden.
De bestaande panden werden afgebroken en een ontwerp gemaakt voor een geheel nieuw pand met vormen van het oorspronkelijke gebouw: een gebouw passend in de omgeving, gedeeltelijk aangepast aan de moderne tijd

De foto’s van de oorspronkelijk winkel van Naatje Nijendijk hangen in het museum en meteen zie je dat de vorm en sfeer van het oorspronkelijke pand bewaard is gebleven, tegelijkertijd is er ook een heel apart met Cortenstaal bekleed, modern gebouw verrezen.

In het gebouw prachtige ruimtes met o.a. een model van het huis (na verbouwingen) in Gendringen waar A.C.W. Staring geboren is

Maquette van De Bringenborg te Gendringen waar op 24.1.1767 A.C.W.Staring geboren werd.

Tentoongesteld worden oa tableaus; sfeervolle settings waardoor zijn bijgeplaatste dichtregels geaccentueerd worden.

Een echte verrassing is de zaal met schommels, één-, twee-, en driepersoons schommels waarop gezeten prachtige beelden van de Achterhoek in projectie kunnen worden bekeken; stilzittend of zacht heen en weer wiegend. Een bijzondere Achterhoek beleving, waar Staring zijn thuis had.

Nog zo’n Achterhoekbeleving zijn de beelden  op 7 verschillend schermen; Je moet het ZIEN en ERVAREN

Een van de meest bekende gedichten van Staring “De hoofdige (=koppige) boer” staat op de toilet in tegeltjes afgebeeld.
Er is geen dames en/of herentoilet máár zoals op de deur te lezen staat; een toilet voor IEDEREEN!

Er is meer in het museum te zien NU ook ( t/m 30 oktober) werk van kunstenaar Jeanne Bieruma Oosting (1898-1994) maar daarover morgen meer

Internationaal festival voor professioneel buiten- en locatietheater

Hét internationale street arts festival , 3 dagen TOP theater in de Amersfoortse binnenstad wordt elk jaar op het laatste weekend van augustus georganiseerd.
Spoffin is in 2010  ontstaan uit 3 voorgaande festivals: Keistad, Etcetera en Theater Terras; een waardige opvolger met veel internationale acts

Met als achtergrond historisch Amersfoort werd dit jaar de 12 editie van Spoffin  op 26 t/m 28 aug. georganiseerd.


Wij beperkten ons dit jaar tot 2 locaties: De Hof, het grootste plein in de Amersfoortse binnenstad  én het Lieve Vrouwekerkhof (in de volksmond: Lieve Vrouweplein) mét op de achtergrond de Onze Lieve Vrouwetoren, precies op het kadastermiddelpunt van Nederland gelegen.

Als we op het Lieve Vrouweplein aankomen zijn net  Still Us, onderdeel van de Kunstbende aan het dansen. Krachtige jonge vrouwen in het zwart/wit gekleed die op het thema “Me too” een krachtig vrouwenperspectief uitbeelden! Jammer dat we alleen net het laatste stuk van deze dans zagen; indrukwekkend!

Meer mensen willen net als wij de volgende act op het plein gaan zien; er is geen zitplek meer vrij. We zien wel aan de overkant op een terrasje nog 2 stoelen staan en een kop cappuccino zal er ook wel ingaan, dus gaan we daar zitten.
De act uit Spanje “Get ready” van TwoMuch Circus speelt zich niet ver van ons af, maar de Spaanse man en vrouw spelen de andere kant op, dus we kijken wel tegen ruggen aan. Het is fysiek theater; er worden groene doekjes van een tafel geritst, terwijl de dingen die erop staan, blijven staan; thee geschonken op hoofden;  en de dame friemelt zich, op de grond, in een soort lampendekenjurk. Er wordt vooral veel bewogen.

Bij dit festival koop je géén kaarten, betaal je géén toegang vooraf; je ziet de act en betaalt achteraf.
Er lopen fel paars geklede vrijwilligers rond, degene die een emmertje voor de bijdragen dragen vallen op door een fel paarse ballon.


We zoeken een ballon en deponeren onze bijdrage in het emmertje.( voor TwoMuch not too much)
Dan lopen we naar De Hof. Op het plein staat een fontein; een gezicht kan water omhoog spuwen; nu is het meer een kabbelend waterblupje dat uit zijn mond komt! Er mensen op de rand van de fontein, er is nog plaats dus wij strijken daar ook neer.( ik ben trots op deze foto met herkenbare fontein, onherkenbare mensen én luchtballonnen)

De sfeer is vol verwachting; er moet hier een deux chevaux komen met 2 Denen erin: Bängditos Theater zijn 2 mannen die in de Citroën op weg zijn naar Parijs, hier de weg kwijt.
Tijdens het wachten op de act begint het carillon te spelen, er gaat een luikje in de kerk open en we zien St Joris en de draak….. even!

Als de Denen eindelijk in hun rode autootje aankomen rijden en uitstappen mét grote uitgevouwen landkaart en alpinopetjes op het hoofd, vragen ze aan omstanders de weg naar Parijs. Ze stappen in, geven gas, mensen schrikken, wijken uiteen, het autootje gaat weer achteruit en de koffers vallen uit het rekje. De mannen spelen met het publiek, omstanders worden gevraagd te helpen duwen, een vrouw wordt “ontvoerd” en in de auto gedragen, er komt rook uit de auto, zelfs vuurwerk. Een komische act voor 2 personen mét betrokken publiek
Uiteindelijk rijdt de deux chevaux het plein af, nadat de mannen die hielpen duwen van allebei de artiesten 3 klapzoenen kregen.

We springen van de fontein af, een paarse vrijwilliger met emmertje komt op ons af. We doneren en gaan weer terug naar het Onze Lievevrouwplein.
We zijn er een dik kwartier voor de act die we willen zien, geen ruimte meer om te zitten, of het moet zijn op het lopertje op de grond vooraan, maar daar komt een vrijwilliger al aan om ook de kinderen die daar zitten naar achteren te wijzen; er komt een act met vuur!!
Er staat een rode driepoot, er liggen rode stangen,  er hang een hoepel het is een beetje raden wat er gaat gebeuren! (We staan vooraan pal achter de zittende en zullen de act goed kunnen zien)

Het wachten duurt lang, een oudere vrijwilliger met paars shirt gaat een spagaat doen, hij heeft een houten been; zijn spagaat ziet er apart uit. Mensen klappen en de man doet het nog een paar keer. Dan komt een andere vrijwilliger met een microfoon die de act van Firebirds; een man en vrouw uit Hongarije:  Proper en Mess, aankondigt.
Proper en Mess zetten de stangen in elkaar en er ontstaat een hoge rode driehoek met een hoepel erin. Ze zwaaien met brandende fakkels doen samen een dansje terwijl ze allebei jongleren met brandende ballen. Spectaculair!
Maar dan komt het spectaculairste de acrobatiek van de dame met vuur en in de cirkel in de lucht.

Deze act was echt een geweldige act om deze dag te besluiten.
Beter worden kan niet.
Dus we gaan naar huis.
Bij deze act moeten we echt zoeken naar de paarse ballon dame met emmertje.
We willen graag onze bijdrage geven!

We verlaten het plein, na nog één keer een blik op de prachtig verlichte Onze Lieve Vrouwetoren  geworpen te hebben.

Het was een bijzondere avond met een mooie slotact.

Een atelierroute

Er worden in de zomer her en der atelierroutes georganiseerd.
Je kunt in een dorp of stad met een routebeschrijving lopen of fietsen en dan ergens in een huis of tuin, voorzien van een vlag, kunst kijken.

Behalve dat er mooie, verrassende dingen te zien zijn kom je ook op plekken waar je anders nooit komt.
Zelf heb ik een soort gene om bij mensen thuis naar de door hun vervaardigde kunst te kijken (niet alle kunstroutes bestaan uit werk van alleen beroepskunstenaars)
Ooit stond ik in Amersfoort in iemands slaapkamer; op het bed lag een groot stuk hardboard en daarop stond kunst Ik vond het niet mooi, de kunstenares stond achter me, afwachtend van mijn commentaar; ik kan niet liegen of diplomatiek zijn, als ik iets ECHT niet mooi vind, en kon niet “ongemerkt” het pand verlaten. IK vond dat vreselijk!

Dus voor mij wél een atelierroute, maar NIET bij mensen thuis.
Deze keer was de route in Blaricum en zijn we (weer) op bijzondere locaties geweest.

Een tandheelkundige kliniek. Niet een plek waar ik normaal graag naar toe zou gaan, maar nu er geen “mondprofessionals ” aanwezig waren, maar een gastvrije kunstenares met mooi werk aan de wand, werd het een geweldig leuk bezoek.

Bij binnenkomst in de ontvangruimte, een prachtige paarse boeket in glazen vaas; mooie, lichte ruimtes met kunst waar ik blij van werd. (Deuren stonden open, dus ook de echte tandruimtes waren te zien)

Marja Boot

De Kolonie; 3 houten ateliers, opgeknapt door de Dooijewaard Stichting,Willem Dooijewaard
genoemd naar de schilders de gebroeders Dooijewaard (een Stichting die oa .6 vroegere ateliers heeft opgeknapt en voor tijdelijke gebruik aan kunstenaars beschikbaar stelt) In één van de ateliers heeft Piet Monderiaan gewerkt, in een van de andere Ferdinand Hart Nibbrig. Bijzondere plekken dus.

In één van deze ateliers woont en werkt Robin Speijer.
Ze vertelt ons dat ze eerdaags uit dit atelier weg moet; ze gunt een andere kunstenaar deze prachtige werkruimte maar vindt het heel jammer dat ze hier weg moet, zou graag blijven; een inspirerende, rustige, prachtige werkomgeving, vindt ze.

In het andere atelier zien we een werk van Kim Habers, zelf is ze er niet!
Er loopt een trap naar beneden daar zit kunstenaar Niek Hendrix

Stil leven Niek Hendrix naar schilderij van Gerrit Dou

We hebben een lang leuk gesprek over een project waar Niek Hendrix nu mee bezig is.
Mega interessant maar…………… het moet nog even geheim blijven.
Hij vertelt dat hij over 2 maanden uit dit atelier moet, dan is zijn tijd hier voorbij, dán wordt het “geheime” project openbaar ( er komt ook een televisie uitzending van het project!)

Ik fotografeer dus maar een schilderij van hem: een met doek bedekt, schilderij! Symbolisch voor het “geheime” werk wat nog komen moet!

Het derde atelier is wel open, maar we zien er niemand en lopen niet “zomaar” naar binnen (verderop in de tuin staat een tafel waar mensen aan zitten te praten, wie weet is het de kunstenaar die in het atelier woont? We laten de mensen praten)

Oerboer Willem

Prachtige pluktuin met beelden van Margot Pistor

en in de koeienschuur werk van Gerda Jellema en Laura Notari.

De schuur/stal hangt vol met boerendingen, zoals een runderschedel met hoorns en automatische koeiendrinkbakken, hier staan en hangen beelden en de schilderijen tussen.
Een bijzondere ruimte om te exposeren.

Gezondheidscentrum de Lloods

Hier exposeert kunstenares Barbara Houwers, haar inspiratie haalt ze uit “de Gestalte”:  krachtige vrouwenfiguren, op doek, maar ook als beelden. Ze ontwerpt ook 3D print multiples en keramische objecten.

Atelierroute Blaricum is er ook nog zondag 28 augustus  van 11.00 tot 17.00 uur
De ateliers zijn te herkennen aan de blauwe vlag met gekleurde logo van de Atelierroute

De Mess en meer Naarden

Op internet zag ik een berichtje over een fototentoonstelling die me wel interessant leek en niet te ver uit de buurt gehouden werd, dus op een vrije dag erheen.

Naar Naarden. Een vestingstadje waar we al vaker geweest waren maar waar de naam van het gebouw  “ de Mess” ons niets zei. Wél toen we er voor stonden, toen bleek het vroegere VVV- gebouwtje te zijn (de VVV is nu in de Gele Loods gevestigd)
Heel vroeger was de Mess (de naam zegt het al) de garnizoenskantine van de vesting.

Een vesting of fortificatie was er,om een kasteel of een stad, te verdedigen tegen vijandige invallen. Het  huidige vestingstadje Naarden is in 1350 gesticht: de dubbele omwalling en het stratenpatroon zijn bewaard gebleven. Reden waarom er altijd toeristen in Naarden rondlopen om dit vestingstadje (1 van de 159 die Nederland telt)  te bekijken.


stervormig Naarden
De tentoonstelling “Inscapes” van fotografe/kunstenares Astrid Verhoef was klein, één ruimte met slechts een paar kunstwerken: intrigerende, geënsceneerde zwart/wit foto’s.

Als we ons van de geënsceneerde foto’s hebben losgerukt en buiten in het felle zonlicht komen, staan we op de markt waar het gezellig druk is en waar een prachtige bloemenkraam goede zaken doet. Vooral de artisjokbloemen vinden gretig aftrek (we zien in het stadje heel wat mensen met de grote stelen en paarse bloemen lopen!)

We lopen een stuk over de wallen, langs het Arsenaal en via de winkelstraat weer terug naar de auto.

Naarden is het chique stadje van het Arsenaal (eerste steen gelegd rond het jaar 1688); van het leger: Vestingmuseum, de kanonnen; de toeristen: de rondvaart en tegenwoordig ook het suppen in de grachten, het wandelen op de wallen en de antiekwinkeltjes, maar ook van de kleinste Albert Heijn in Nederland.

*) Het Arsenaal was tot1987 een militair onderkomen. Ruim twintig jaar geleden opende Nederlands bekendste interieurarchitect Jan des Bouvrie er een woonwinkel en showroom voor zijn ontwerpen in. Er zit ook een grill, brasserie en lounge in dit gebouw.

Bessenpluk

Na eergisteren bramen in het bos geplukt te hebben zijn we gisteren naar een bessenpluktuin geweest.

Het was er een beetje triest, er waren veel bessen al verdroogd.
Het meisje in het winkeltje waarschuwde ons: er zijn niet veel grote bessen te plukken! De mensen die voor ons het winkeltje binnen liepen  verlieten na deze mededeling de tuin.
Wij wilden het wél proberen; op veld 7 en 8 mochten we plukken; we kregen een emmertje mee.

Het is een pluktuin met alleen blauwe bessen, maar wel een grote tuin! Achterin zijn de velden 7 en 8, er hangen af en toe emmertjes met een gele substantie erin, ik vermoed om iets weg te jagen! Als ik het bij het afrekenen vraag blijkt er appelciderazijn in de emmertjes te zitten.
Het meisje vertelt dat ze tot een paar jaar geleden nergens last van hadden en toen, opeens de Japanse fruitvliegjesplaag. Heel veel fruitvliegjes! Appelciderazijn is het beste middel om ze te lokken en in de emmertjes te vangen. Vandaar de emmertjes!

Veel struiken zitten vol met blauwe bessen, maar ze zijn niet groot en soms verdroogd.
We hebben de tijd, dus plukken hier en daar een paar grote bessen van een struik en lopen dan naar de volgende. Zo krijgen we toch nog wat bessen bij elkaar en verdient de tuin toch nog wat aan ons.

We lopen over het terras, waar nu niemand zit, (te heet?) naar het winkeltje en rekenen af. We hebben medelijden met deze mensen, zo veel handel aan het verschrompelen!

Als we bijna het terrein af zijn en naar de auto willen lopen zien we een omgehakte stam met gele zwammen; een waar kunstwerk door de natuur gemaakt.

In de auto ligt een koeltasje klaar waar de bessen in gaan, als we net de bocht om zijn en door het bos rijden zien we een hert lopen; hij kijkt ons recht aan en loopt statig het bos in; nog een natuurcadeautje!

Thuis spreiden we de bessen op een paar borden uit en leggen ze in de vriezer.
Een dag later maken we er kleine porties van die we apart invriezen, zo hebben we voor “later” nog ’s zomerse zelfgeplukte bessen!


Vogelkijkhut

Na het eten fietsen we naar de vogelkijkhut, die op het Eemmeer uitkijkt.
We zijn er dit jaar nog niet geweest.
Eerder zagen we alleen eenden, zwanen, meeuwen en talingen, maar het is een leuk fietstochtje voor na het eten.

Het was gisteren bloedheet overdag en ook die avond was het nog warm, maar in de polder op de fiets rijden we in een heerlijk koeltje.
Vóór we er komen moeten we een brug over.
We blijken de enige “gewone” fietsers te zijn, mensen 2x zo oud als wij vliegen ons voorbij terwijl wij voorover gebogen zwetend de brug op zwoegen.
Vier achter elkaar rijdende, in blitsend gekleurde strakke broeken geklede, wielrenners flitsen ons voorbij alsof we stilstaan.
Pfff

We zetten ons fietsen tegen het hek en moeten dan een stukje lopen.
Er staat al een auto bij het hek; we zijn vanavond niet de enige vogelkijkers
We klimmen 2 opstapjes over en lopen de dijk af.

De vorige keer toen we hier liepen, deelden we dit dijkpad met schapen (en hun keutels) nu waren we samen (geen schaap te zien), alleen in de verte rende een haas.

Als we de hutdeur opendoen staat er binnen een man door een Swarovski telescoop op statief naar het water te kijken.

We schuiven zachtjes op de bank aan, mijn lief pakt zijn verrekijker, terwijl ik………….. een ijsvogeltje over het water zie scheren; metaalblauw, geen twijfel mogelijk. De man met de kijker zegt dat hij een paar minuten vóór wij kwamen  een ijsvogeltje al hoorde.

Mijn lief zegt, door de verrekijker kijkend dat de witte vogels géén zwanen zijn, wat dan wel kan hij niet zien. Lepelaars zegt de man met de kijker.
Lepelaars! Gaaf.

Hij vraagt of wij door zijn kijker willen kijken en een zeearend zien.
Een ZEEAREND? Graag, die hebben we nog nooit live gezien.

Ik kijk met een oog door de kijker, moeilijk als je een bril op hebt; ik mag (zonder bril) scherpstellen. Hij dirigeert mijn oog: een windmolen, daar rechts van 2 dode bomen, daarin iets zwart bruins! Nog verder scherpstellen en ik zie het wit in zijn staart. Een zeearend!!

Ik maak plaats voor mijn lief. We zijn beide onder de indruk. De man weet te vertellen dat de zeearend (“een” zeearend) daar een vorig jaar gebroed heeft, het is dus bekend zeearendterrein.

Mijn lief kijkt ook nog even door de kijker naar de witte vogels: lepelaars!

Nog nooit hebben we zo veel “spannende” vogels in een vogelhut gezien
Maar ook nog nooit eerder hebben we door zo’n vergrotende kijker gekeken!
Dank u wel lieve meneer!

Baarns Bos (park)

Al eerder blogde ik over een bezoek aan de tuinen van Paleis Soestdijk.
Nu waren we er vlakbij in het Baarns Bos. Het Baarnse Bos was vroeger het park dat behoorde bij het 17e eeuwse landhuis De Eult.  Dit huis werd gebouwd in het midden van de 17e eeuw, ongeveer 10 jaar eerder dan het huis Soestdijk.
Van deze grond besloot Koning Willem III grote delen te verkopen aan bouwondernemingen.
(op het stuk grond aan de overkant van de Lt. Generaal van Heutszlaan kwam een villawijk)
Momenteel  is het Baarn Bos van Staatsbosbeheer en vrij toegankelijk.


Meteen als we de auto aan de weg geparkeerd hebben (parkeerinhammen) en het bos (park) ingaan zien we iets bijzonders.

Jonge bomen met een zak er omheen en een kaartje eraan.Het blijkt een druppelzak van 70 liter  te zijn Wanneer de zak met water gevuld wordt, zal de zak binnen 5 – 9 uur leegdruppelen door twee minuscule gaatjes in de bodem van de zak. Zo kan de boom het water rustig opnemen en raakt de grond rondom de boom goed verzadigd. Ideaal voor jonge bomen en nieuwe aanplant.
De zak moet 1 a 2 x per week gevuld worden, zo lezen we. Benieuwd of dat ook gebeurt; of er een man of vrouw belast is met 1 of 2 x per week deze zakken met water te vulln (er staan er meer!)
Save time, water and trees! staat er op het plakkaat!
Weer wat geleerd
We zien meer bijzondere dingen:

een “troon” compleet met kroontje



en een “natuur” kunstwerk (waarschijnlijk heeft dit gezwel én de zwammen wél de dood van de boom veroorzaakt)

én een dode boom met, naar wat lijkt, een cirkelzaag erin vast. Nergens een bordje of iets dat de herkomst verraad. (Thuis lees ik op internet dat een kunstenaar, t.w, Caspar Huurdeman, de maker hiervan is)

Heel apart en leuk gevonden.

Ook  zien we nog overblijfselen uit vroegere tijden: een  berceau, een soort tunnel van, in een bepaalde vorm gesnoeide, beuken die je omsluiten en je de kans geven een wandeling in de schaduw te maken, ideaal in deze warme, zonnige periode.

Vroeger was een blanke huid het ideaal van iedere dame, dus werd de huid zo min mogelijk aan zonlicht blootgesteld. Vandaar dat welgestelden met veel grond een berceau lieten aanleggen. Zo kon er  toch buiten een wandelingetje worden gemaakt zonder “bruin” te worden!



Aan het eind van de wandeling is een horecagelegenheid met terras. Helaas wél zitplaats, maar geen personeel genoeg om te bedienen, dus een behoorlijk gedeelte van het terras afgesloten en de rest volledig bezet! Geen kans om iets te drinken te krijgen, het spijt de ober zeer.

Dan maar op huis aan en daar aan de drank (een stuk goedkoper ook)

World Jazz Festival

Van 4 t/m 14 augustus vindt het World Jazz Festival, editie 43 in Amersfoort plaats.
Wij gingen kijken en luisteren naar Rein de Graaff, pionier van de moderne jazz in Nederland.
Rein de Graaff (1942) vergaarde roem als begeleider van tientallen, zo niet honderden Amerikaanse jazzsolisten.

Rein speelde nu met  Eric Ineke (een drummer met wie hij al 50 jaar samen speelt) en bassist Marius Beets, aangevuld met zangeres Marcela Hendriks, saxofonist Sjoerd Dijkhuizen en trompettist Rik Mol


Zij speelden niet in één van de 13 zaaltjes van de Observant, maar op de binnenplaats van het historische pand; heerlijk in de openlucht. Het was behoorlijk warm, ook ’s avonds nog, heet zelfs.

De meester zelf stelde zijn muzikanten en zangeres voor en speelde virtuoos piano

Een mooie plek met geweldige muziek
In Amersfoort brachten jazz muzikanten op meer buiten podia hun muziek ten gehore.
Toen we uit de Observant naar het Onze Lieve Vrouwplein liepen hoorden we een “ander soort” Jazzmuziek. De terrasjes waren er vol met (vermoed ik) jazzminnende  mensen die, onder het genot van een drankje de muziek tot zich door lieten dringen.

Jazzmuziek in de openlucht in het sfeervolle, historische Amersfoort; een aanrader!

Het festival  duurt nog tot zondag. Zie het programma op www.Amersfoort jazz.nl