Torenklim met puber

Eens in de zoveel tijd zijn er kerktorens open voor beklimming.
Vandaag was zo’n dag de Oude Kerk in Huizen was op de HUIZERDAG open voor beklimming.

kerk huizen
De toren stamt uit 1509, later dan de kerk, die in 1409 ingewijd werd.
We beklimmen eerst een houten draaitrap en dan kleine rechte houten trapjes.
Onderaan zit een man te tellen hoeveel mensen ernaar boven gaan; er mogen er vier tegelijk naar het volgende level. Dáár staat de volgende vrijwilliger die een sein geeft wanneer  de volgende vier naar boven mogen; De trap naar boven is ook de trap naar beneden en er moet goed gecoördineerd worden.

Wij volgen een moeder met 2 kinderen. Ik schat de jongen op 11 en het meisje op 8 jaar. Ze hebben onderaan de trap al ruzie. Om ze af te leiden vraag ik de jongen of hij de treden voor me wil tellen.Zo is hij wel even bezig. De trap op gaat goed.
De laatste etappe lopen we vlak langs de klok. Net als ik mijn voet buiten  zet begint hij te beieren. Ik ga razendsnel in het gootje buiten staan.
Buiten is het geluid gelukkig minder erg en resoneert het niet zo.
Er is een heel smal gootje om de vierkante toren waar je net 2 voeten naast elkaar kunt zetten. In het gootje liggen op sommige plekken plasjes.

Het jongetje, dat vóór mij loopt wil eigenlijk terug. Zijn moeder legt uit dat dat niet kan, er lopen mensen achter hen, passeren is onmogelijk en de trap is nu vol met afdalers.
De puberende jongen wordt dwars als zijn moeder zegt; “Ga eens kijken of je het huis van oma kunt zien”
– Ik zie het huis van oma elke dag –
“Maar toch niet van zo hoog”?
Stilte.
“Kijk daar eens, de kermis”
De dochter: “Gaan we daar zo heen?”
De moeder die een uitweg ziet “ Als  jullie hier even rustig omheen lopen kunnen we dat wel doen straks, ja”

Helaas zijn de mensen vóór de moeder en het meisje niet van plan om door te lopen. Ze staan met zijn allen te wijzen en te bekijken. Wij staan ook even stil en kijken naar bekende en onbekende gebouwen, die er van boven vaak heel anders uitzien.
Het lijkt of Huizen rondom in de bossen ligt, zoveel hoge bomen zijn er te zien.
De moeder gaat educatief te werk: “Kijk, dat was vroeger het weeshuis, waarin de kinderen die geen ouders meer hadden werden gehuisvest”
De zoon verveelt: –  Daar fiets k elke dag al langs.
Jeetje er ligt hier een megaplas, daar kan ik niet omheen.-
Zijn zus ”Nou, en?”
– Ik heb nieuwe schoenen ja! Met oranje, dat wil ik zo houden.-
De moeder kijkt verontschuldigend achterom naar ons ”Pubers!”
Wij weten uit ervaring en zeggen dat ook “Het gaat over”.

De kerktoren blijkt ca. 32 meter hoog te zijn én, zo vertelt de puber ons, 135 treden te hebben “of zoiets”.
Terug moeten we allemaal achterste voren lopen en staan er weer vrijwillige heren die ons een seintje geven als we per vier afdalen mogen. Dit is best wel een beetje eng, ook de twee kinderen zijn nu stil, ze hebben al hun aandacht nodig bij het vasthouden.

De heer die ons geteld heeft bij het trap opgaan streept ons nu door. Hij zit, zie ik nu,  bij een donatiebus. Ik gooi er wat in. Heel stil valt mijn munt.
Ik kijk in de bus; er ligt een theedoek onderin: Geen geldgerammel in de kerk!!
Als we buiten in de zon lopen blijk ik mijn zonnebril vergeten te hebben.
Ik loop terug.
Gelukkig ligt hij naast de donatiebus en hoef ik niet 135 treden “of zoiets”  weer naar boven te lopen

Oude auto’s

fest.of transpEén van de laatste dagen dat we in Engeland waren zijn we naar het Festival of Transport in Hellingly geweest. Een mega groot stoppelveld om (gratis) te parkeren, een giga groot weiland voor de deelnemers om te kamperen met tenten, caravans en huifkarren (het evenement duurde meerdere dagen) en vele velden vol met Oldtimers, oude vrachtwagens, dubbeldekbussen, tractoren, stoommachines, motoren, scooters en brommers.

Eigenlijk waren er alleen geen vliegtuigen.
Het was bere-interessant, helaas bloedheet, felle zon en geen enkel stukje weiland met schaduw.
Na 2 uur waren we bijna gesmolten en gingen terug naar onze.in de schaduw staande tent.
De kaartjes man, die we passeerden bij de uitgang trok zijn wenkbrauwen op: Waarom gingen we weg? Er was nog zoveel te zien! We noemde de hitte als oorzaak, zijn reactie: “It’s all in the mind!” Nee, goede man, we hadden ons niet ingesmeerd en smolten! (Ik heb wel een zonnehoed gekocht voor één pound! (Goede investering voor de laatste vakantie dag!)

oldtimerInmiddels zijn we bijna 2 weken thuis en nu naar het Oldtimerfestival in Huizen gegaan. Ook een groot (gratis) parkeerterrein, helaas helemaal vol, dus dan maar een eind verder bij de plaatselijke voetbalvereniging de auto gestald, een eind lopen maar gelukkig was het TOEN droog.
Ook hier Oldtimers en tractoren, motoren en vrachtwagens én ook open dag van de Brandweer met allerlei demonstraties én kraampjes met “brocante en lifestyle”
bus meeuw
Af en toe een miezerregentje, maar dan gingen we droog in een dubbeldekbus zitten, waar in een hoekje van de bus deze ( stille) “passagiers” ook zaten te schuilen.

Ook hier weer leuke oude auto’s gezien; de mannen waren meer geïnteresseerd in wat onder de motorkappen zat, ik kijk meer naar het leuke, nostalgische auto’s (de buitenkant) Van beide was genoeg te zien.

Bezienswaardigheden in de Cotswolds

Bourton-on-the-Water: Modelvillage; schaal   1 : 9


Winchcomb: Sudeley Castle en tuinen. Het enige Engelse  kasteel  in privé handen met een lichaam van een royalty: Catherine Par
Catherine Parr
Cheltenham:
In de 18e eeuw een beroemd Spa oord. Nu alleen in Pittsville Park nog de Pittsville Pump Room, de enige plek waar het helende Bronwater nog te drinken is.

 

 

Berkeley: Berkely Castle , 900 jaar in het bezit van dezelfde familie, dus met veel echt oude schatten.Berkeley castlestanwayfountain

Stanway: Cotswolds Manor house met daarbij de hoogste “gravity fontein” ter wereld.

Cheltenham – Broadway; stoomtreintje op dit 14 miles lange traject.Toddington trein

Speed Hill Climb

Naast het Bugattimuseum in Prescott is een Speed Hill  Climb racebaan ( 1.128 yards lang)*)

presc
De Bugatti Owners Club (opgericht in 1929) is de eigenaar van deze baan en heeft dit stuk land in 1937 gekocht en daar deze course aangelegd.
presc2Wij hebben het geluk dat als we er zijn er trainingen zijn: mensen kunnen met hun eigen auto hillclimbing onder de knie krijgen. Ze krijgen in een soort leslokaal onderricht en mogen het dan zelf  proberen (in hun eigen auto maar wel met een helm op) Dan gaan ze lunchen en bespreken en dan weer de baan op. (Wij kwamen er in lunch tijd en hebben gewacht tot ze weer de baan op gingen.
Het zijn mensen ( IK heb alleen mannen gezien) met zeer verschillende auto’s; we zagen een Morgan, Porsche maar ook een Vauxhall en andere “gewonere” automerken.

We spraken een oudere dame, die daar nu official is, zij had in haar “racedagen” haar persoonlijk record van 49 seconden gehaald, daar was ze best trots op; “onder de 50 gebleven!

We zagen ooit op tv een episode van de BBC serie Father Brown ( zich afspelend in de jaren’50), waarin een raceauto verongelukte op een racebaan, we weten nu vrijwel zeker dat deze scene opgenomen is op deze racebaan

 

*) record 35.51 seconden

Bugatti museum

Van Ettore Bugatti (1881-1947) wist ik niet meer dan dat het een Italiaans auto ontwerper was, dat veranderde in Prescott (Engeland) in een museum dat aan hem gewijd is.
Ook zijn familie leer je daar kennen: Rembrandt Bugatti die voorbestemd was om technisch ingenieur te worden maar liever beelden maakte en  “animalier” werd
(beeldhouwer van dierenbeelden) en Carlo die meubels ontwierp. Ook van hen staan er ontwerpen in het museum.

Behalve museum is deze lokaliteit ook een studiecentrum voor aankomende ontwerpers: er zijn 27.000 originele technische tekeningen van Bugatti’s ontwerpen, 10.000 foto’s en duizenden historische documenten.

Bugatti ontwierp, in Frankrijk, ondermeer de meest succesvolle racewagen  van die tijd (winnaar GP Lyon 1924) de Bugatti type 35;een  airspeedrecord vliegtuig; een “gewone”
(geen racewagen) 12 liter Bugatti Royale en een trein (eind jaren ’30 in Frankrijk rijdend) die het wereldrecord snelheid haalde. Bugatti, een veelzijdig mens

Een bijzonder museum als je van technische snufjes uit die tijd houdt

Naardereng

naardereng

Zondag liepen we een stuk op de best bewaarde eng (= bouwland) van het Gooi.
70 hectare, nu in het bezit  van het Goois Natuur Reservaat en vrij toegankelijk.
Nog steeds zijn er akkers met graan en mais, omzoomd met een strook wilde bermbloemen.
Ook is er bos, waar vroeger het eikenhakhout werd gebruikt voor het leerlooien, de dunne rechte stammetjes (geriefhout) voor de stelen van bezems en boerengereedschappen en waar ook brandhout werd gehakt voor de visrokerijen in
Huizen, een van oudsher vissersdorp én eerste dorp uit ’t Gooi met stenen huizen
(niet ver van de Naardereng)

briefjeBij het bord Naardereng hangt een in plastic verpakt briefje:
Aan heer met rode auto, Heidewachtel/Drentse Patrijs- achtige hond:
Mijn fototoestel is in uw auto achtergebleven
toen mijn herder-achtige hond in paniek daarin sprong.
Dan volgt een telefoonnummer.

Als ik dit lees voel ik een mini drama achtig tafereel.
De  man of vrouw die met zijn/haar herder-achtige hond thuis komt en ontdekt dat zijn/haar fototoestel in de rode auto is blijven liggen. Ze racet terug, maar de rode auto is weg.
Thuis schrijft ze een briefje, stopt het in een hoesje, neemt plakband mee en daar hangt dit briefje: nu is het wachten op de man met de rode auto die het gaat lezen.
Ik hoop dat de Heidewachtel of Drentse patrijsachtige hond daar vaker uitgelaten wordt en alles op zijn pootjes terecht komt.

Verderop voltrekt zich het volgende mini drama: een dame met een auto met open achterklep met daar 3 of 4 kleine hondjes roept: Skipper!” Ze mist nog één hondje en vraagt of wij naar hem willen uitkijken. Ze wijst op een bruin geval dat al in de auto zit “Zoiets, maar dan zwart”
We beloven naar hem uit te kijken.

vermolmdWe zien een aparte open vermolmde boom, welk knaagdier of insect zou zich hier te goed aan hebben gedaan? Ondertussen roepen we Skipper, maar zien geen zwart, klein hondje.
Wél, na een hele lange wandeltijd, de dame weer.We vragen wat we moeten doen ALS we Skipper vinden: hij draagt een penning met haar telefoonnummer, dus als we willen bellen graag: dan krijgen we haar man aan de foon, want ze hebben auto’s geruild, hij is met de andere 4 honden al thuis, zij blijft zoeken en wij ook. We komen andere hondenbezitters met hun viervoeters tegen en vertellen hen ook het verhaal en of ze uit willen kijken naar Skipper.
We lopen de Eukenberg op, 14,3 meter hoog mét houten treetjes. De Eukenberg blijkt een verbastering van  Kerkenberg en is vermoedelijk een tafelberg, een opgeworpen heuvel met platte bovenkant, die ooit werd gebruikt voor religieuze (offer)feesten. Bovenopstaand kunnen we het Gooimeer zien liggen.
eukenberg
Als we afdalen komen weer de hondzoekende dame tegen, ze wordt nu écht ongerust, bang dat iemand hem heeft meegenomen ”Zodra ze merken dat hij in huis poept zetten ze hem wel weer op straat, maar dan vindt hij zijn weg niet meer terug” vertelt ze.
Ook de zoekgeraakte hond is, evenals haar andere honden, een zwerfhond, die ze in huis genomen heeft.

Nu lopen we niet “rustig”  meer. we roepen en zoeken de HOND!
Gelukkig komen we na een tijdje de rennende dame tegen. In het voorbijgaan zegt ze; “Dank voor het zoeken.Hij is gevonden door een dame, die bij de hangbuikzwijntjes met hem staat, maar haast heeft”

Een pak van ons hart; de in huispoepende zwerfhond komt weer bij zijn baasje.
Ook wij lopen nu naar de auto terug.
Een wandeling met “hindernissen ” maar daarom niet minder leuk.

World Port Tournament Baseball

Het laatste half jaar zijn we nog al eens naar softballwedstrijden gaan kijken ( zie blogs) maar gisteren waren we bij de andere sport die ons hart lang geleden al veroverde: honkbal!*)

WPT bord
Van 12 t/m 21 juli wordt dit jaar het World Port Tournament in Rotterdam gehouden. Dit jaar voor de 17e keer met als deelnemende landen: Team USA, Curacao, Japan, Taiwan en Nederland.

Om en om wordt de Haarlemse Honkbalweek (even jaren) en dit WPT
(oneven jaren) gehouden. Elk jaar proberen we ten minste één wedstrijd hiervan te zien.

Dus togen we naar Rotterdam. Onderweg op de A 20 sloeg mijn hart een paar slagen over toen een idioot met een rotgang van de ene rijbaan naar de andere voor ons langs schoot. Gelukkig reageerde mijn lief adequaat, maar schrikken was het wel.

Als we heelhuids in Rotterdam aankomen parkeren we voor een grote moskee (ruimte genoeg) en lopen binnendoor naar de Neptunusvelden, waar het toernooi wordt gehouden.
We hebben een dagkaart en zien dus 4 van de 5 deelnemende landen spelen.

cur-taiDe middagwedstrijd is Curacao tegen Taiwan; een ontzettend leuke pot.
Curacao, zo meldde de speaker had een dag eerder de grootste zege ooit op het WPT  behaald: 20-2 tegen het team van de USA.

Het was vrij rustig in het stadion wat betreft publiek; Achter ons zat de aanhang van team Curacao met een luide bel en werden veel  aanmoedigingen in papiamento geroepen.
Rechts voor ons zaten 2 Taiwanese gezinnen (4 volwassenen en 2 kids)
De moeder sloeg met 2 lege colaflessen op de stoel vóór haar en riep aanmoedigingen(?) in Taiwanees, waarop andere Taiwanezen (aan de overkant) gingen mee roepen.
Op een gegeven moment kwam er een pr.dame van de Taiwanese spelers naar hen toe en deelde de kinderen én volwassenen, lichtgevende megafoons en toeters uit.
Een gezellig sfeertje om ons heen.
Wij klapten voor ALLE goede acties, van welke team dan ook!
gele nagels
Halverwege de wedstrijd kwam een jong Curacao’s meisje voor ons zitten (ze had een felgekleurd shirt aan waarop Curacao stond, vandaar dat ik wist waar ze vandaan kwam)
Ze zat veel met haar telefoon te “spelen” zodoende zag ik haar lange gele nagels. Ik MOEST er naar kijken, zoiets had ik nog nooit gezien, zo lang, zo geel!

Het team Curacao maakte een paar prachtige dubbelspelen; de Taiwanezen hielden de spanning er in door blij te blijven, zodat het tot het eind een spannende wedstrijd bleef: Curacao won met 7-6.

Daarna een flinke tijd RUST voor het publiek, om bij te komen, te eten én de benen te strekken.
Er staan allerlei kraampjes waar je eten kunt kopen.
Helaas wordt bij deze wedstrijden een muntenverkoopsysteem gehanteerd. Dus eerst in de rij staan om muntjes te halen(minimaal 4 voor € 11,40) en dan weer in de rij voor het eten; dán tot de ontdekking komen dat je één  muntje te kort komt!

Als het eten op is, de benen gestrekt en we, om beurten, even het terrein over gelopen zijn begint het zachtjes te regenen. We zijn voorbereid (zoveel jaren honkbal kijken soms met regen soms met veel zon, heeft ons zowel vuilniszakken voor de regen als zonnebrand en petten voor de zon in de honkbaltas te doen stoppen)
De vuilniszakken op schoot en één over de tas; de plu over de hoofden
( het zijn oplopende tribunes, zodat niemand achter je er  last van heeft)
De wedstrijd  am-nedNederland – team USA begint wel om 7 uur en maar wordt even later stilgelegd omdat de regen nu met bakken uit de lucht komt. Er worden plastic jasjes, poncho’s en plu’s te voorschijn gehaald en er zijn ook mensen die onder de tribunes de bui verder afwachten.
De werpheuvel en de slagzone worden met dekzeilen afgedekt. Na een korte periode houdt de regen op en wordt er verder gespeeld.
Een tijd later begint het weer te druppelen en ook nu wordt de regen wat heftiger en wordt het spel even stil gelegd.
Als het nu droog wordt blijft het droog en worden er 7 innings gespeeld.

Tussen de innings door is er wat entertainment. Iets dat voor ons absoluut NIET hoeft; we komen voor de sport.
Maar in Rotterdam draaft er achtereenvolgens een heel groot koor op: Prestige uit Alblasserdam (onverstaanbaar goed) 2  leuk aangeklede Casinodames, die met 2 kandidaten een spelletje spelen; mascotte BB bear doet een dansje en deelt popcorn uit en een Rotterdams groepje zingt wat (ook weer onverstaanbaar goed)

Ook dit is nét als de middagwedstrijd een leuke pot.
In de 3e inning staan er 3 man op de honken en slaat Denzel Richardson een homerun; 6-1!
Eigenlijk was toen de wedstrijd al beslist: in de 7de inning eindigt de wedstrijd met 13 -3  (bij 10 punten of meer verschil wordt er niet tot de 9e inning doorgespeeld)

Een sportieve TOPdag, met overwegend goed weer en geweldig honkbal!
Een aanrader om te gaan als je van de sport houdt!

 

 

 

* mijn lief en ik hebben elkaar leren kennen door deze sport

Struinen in de tuinen.

muziek in de tuinOp 7 juli waren er tuinen in Amersfoort (en ook in andere steden) die in intieme podia waren veranderd; kunstenaars toonden met hun voeten in het gras hun talent. Elke act duurde 30 minuten, er was geen entreeprijs; een vrijwillige bijdrage werd wel op prijs gesteld; Struinen in de tuinen
Thuis hadden we een paar acts uitgedraaid, die ons leuk leken om te bekijken. De eerste tuin die we wilden bezoeken was “verdekt” opgesteld. Achterom lopend komen we in een tuin, met bank,krukjes en stoelen die klaar staan en waar al wat publiek klaar zit, we schuiven aan.

We zullen een vocalgroup gaan horen.
Er komt een dame  die ons vertelt dat er in het programma een fout is geslopen en dat ze pas gaan optreden om half 2. ( programma vermeldde 12.45) Het spijt haar zeer.
“Maar” zegt ze : “we zijn nog niet gekleed”(dat versta ik tenminste) Dus ik vraag wanneer ze wel gekleed zijn. Een lachsalvo!
Ze zei dat de groep nog niet compleet was.
Hen was verteld dat ze pas om half 2 zouden optreden. De kleding was dus het probleem niet. Ze vraagt of we terug willen komen. Dat gaan we doen.
We verlaten ons bankje onder de vijgenboom.

lucy in the skyWe raadplegen het programma boekje en ontdekken dat als we flink doorlopen net of net niet de Westsingel kunnen halen. Dáár zal in de tuin van de monumentale mannenzaal van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis  (gebouwd in 1531)  Lucy in the sky optreden.
We halen het nét niet!
Snel lopend door de mannenzaal (al eerder bezocht, geweldig om de verhalen te horen en zien hoe het daar vroeger toeging) komen we in de tuin. We zien de achterkant van een dame en heer die gitaar zitten te spelen. We strijken neer op een muurtje om niet te storen (alle stoelen zijn trouwens bezet)
Mooie liedjes, leuk gitaarspel, leuke sfeer.
Er komt 2 stoelen vlakbij vrij, dus strijken we neer onder een gigantische appelboom en luisteren comfortabel zittend verder.
Ze spelen nog één nummer na 12.15, dan moeten we daarna echt weer terug “rennen” naar de Bloemendalsestraat voor Vivid, de close harmony vocalgroup in de tuin waar we al eerder waren.

vividEen geweldig optreden onder de leiding van hun dirigent Ruben Smits, die ook de meeste arrangementen verzorgd heeft. Als we de tuin in komen zegt de dirigent net dat de mensen die achterin zitten het misschien niet goed kunnen horen, ”Kom naar voren er is nog plaats”
Niemand staat op, dus wij lopen door naar voren en zitten dan helemaal vooraan.
Genieten! Geweldig optreden van een groep die nog maar een half jaar bestaat.
Ik heb tranen in mijn ogen, mooie stemmen, goede solisten en zeker één lied met een ontroerende tekst! Na afloop praat ik met de dame naast me, die in dat huis geboren is. Ze weet NIET hoe oud het huis is; er is wel een stuk aangebouwd. Toen zij er geboren werd was de tuin veel groter, daar waar nu de Flint staat, vertelt ze.
Bloemendalsestraat
We stoppen geld in de bus en lopen om.
Om het huis van de voorkant te bekijken.
Het is een monument meldt het schildje naast de voordeur. De voordeur gaat open en de huidige eigenaresse staat in de deuropening. Ik vraag  of zij weet wanneer het huis gebouwd  is. Het schijnt moeilijk uit te zoeken te zijn, maar ze weet zeker dat het van vóór 1850 is.
We zijn “vol” van de optredens en hoeven niet meer.(Veel is niet altijd beter)
Genoten, van de zon, de muziek én de tuinen!

 

 

Lommerrijke brink*) met Kunst

Van 14 t/m 16 juni wordt in Laren aan de vijver Coeswaerde voor de 24ste keer door Kiwanis Laren**) ART LAREN georganiseerd
De netto opbrengst is bestemd voor een goed doel tbv kinderen.

poff
De oudste nog bestaande poffertjes kraam staat al meer dan 100 jaar  in Laren op de Brink

 

Ik heb al eerdere jaren over deze Art Fair geblogd.K gorilla

Deze keer alleen maar wat foto’s van kunst die er stond en die IK mooi of bijzonder vond.

Ik ben wat “lui” geweest, heb alleen maar genoten en niet genoteerd wie wat gemaakt heeft.
Sorry lezers!

 

bergdorpbergdorp3bergdorp1

U kunt zelf nog gaan kijken, het is het hele weekend nog.
Zaterdag en zondag open van 11.00 tot 18.00 uur

 

 

 

 

 

 

Kooievaarbeest

 

openhaardvliegeren

 

 

 

*) Een brink is een open ruimte in een nederzetting op de zandgronden
**) Kiwanis is een wereldwijde organisatie van vrijwilligers die zich inzet voor het verbeteren van de wereld. Hun motto is: “serving the children of the world”

De Dag van het kasteel.

Op Tweede Pinksterdag werd voor de 12de keer de Dag van het Kasteel georganiseerd!
Wij hebben het kasteel Loenersloot *) bezocht.
Van tevoren reserveren was gewenst, dus dat deden we digitaal; er waren al rondleidingen volgeboekt. Op 13.00 uur was nog plek, dus daarvoor reserveerden we.
kasteel loenersloot2

brugwachterswoningVóór we bij het kasteel kwamen,  moesten we eerst langs de brugwachterswoning, die uit de 17e eeuw dateert, ook de ophaalbrug stamt uit die tijd! Vanaf 1676 werd hier tol (brugge)geld geheven

Dan meld ik me bij een tafeltje met een heer met geldkistje; ik had de print-out van onze reservering bij me en stond netjes in de rij. Een paar plekken voor me hadden mensen gereserveerd;ze stonden niet op de lijst, kregen 2 rode strookjes papier en konden doorlopen. Daarachter stonden 2 mensen die niet gereserveerd hadden, dat gaf niets, ze konden betalen en doorlopen. Dan kom ik: ook wij staan niet op de lijst, ik krijg 1 rood papiertje  (het geldt voor 2 mensen, de rode papiertjes zijn bijna op!) en mag doorlopen (mijn lief staat al bij het hek)

Op de trap voor het kasteel is het beredruk. Een, met ons wachtende dame, is verbaasd; op de site stond dat er maar 20 mensen per keer naar binnen mochten; dit waren er veel meer!
Er komt een “inleider” die ons op de trappen welkom heet en verteld dat hij nu zeker 60 mensen telt maar dat er in de tuinkamer, waar een miniconcert wordt gegeven maar plek is voor hooguit 45 man;” De rest moet dan maar verder in het kasteel gaan kijken.
Bij elke stijlkamer staat een gids die wat kan vertellen.”
Een beetje” vreemd”geregeld ( NIET geregeld) dit allemaal.

miniconcertGelukkig was er nog plek voor ons  in de tuinkamer en konden we het miniconcert bijwonen. De harpiste en dwarsfluitiste stelden zich niet voor, dus ik kan niet vertellen wie deze muziek speelden, maar mooi was het.  Er werden 3 nummers gespeeld waaronder een sonate, die Mozart in Den Haag schreef toen hij 8 jaar oud was en net terugkeerde van een concert in Engeland. Een echt wonderkind!
De tuinkamer is prachtig; de muren zijn behangen en daarop zijn taferelen geschilderd; veel bomen, maar ook huizen en mensen. Het was geen bestaand tafereel,  maar uit fantasie geschilderd zo wordt ons verteld. Het geheel is in redelijke staat (na zoveel jaar!!) er zijn 2 deuren die je, als ze dicht zijn amper ziet; het geschilderde tafereel loopt door!

kroonluchterEr hangt een kroonluchter die licht verspreidt. Elektrisch? Maar er loopt geen draad heen! Daar willen we het onze van weten.
Het is zoals mijn lief al dacht, met batterijen en op afstaand aan en uit te doen. Er was hier geen elektrisch licht, eerst werden er concerten gegeven onder het licht van de kaarsen in de kroonluchter. Totdat een toehoorder kaarsvet op zijn pak kreeg. Daarna is deze oplossing gevonden, zo vertelt een groengepolode gids.

donjon
We beklimmen de Donjon (geen pretje met mijn zere voeten maar ik wil het zo graag) helaas is er  een weinig spectaculair uitzicht; de daken van de bijgebouwen, de toppen van bomen  en weiland.

De portrettengalerij is een beetje “zielig” over heel veel gezichten, jurken en pakken zijn  “pleisters” geplakt. Dát is gedaan, zo verzekert een gids me, door vakkundige restaurateurs; het was nodig omdat er craquelé, optrad. De “pleisters” zijn noodmaatregelen om de schilderijen niet verder te laten craqueleren. (als er geld is dan volgt restauratie)

kasteel loenerslootEr liep een, in het ouderwets, zwart geklede dame door het kasteel, ik vroeg haar of ze de laatste eigenares “speelde” maar ze bleek de huishoudster te verbeelden én te zijn: ze hoorde bij de ploeg vrijwilligers  die zorgt dat het kasteel er NU goed BLIJFT uitzien. Een leuke, wat oudere dame, die vertelde dat de laatste barones**) een nors iemand was die vaak haar jachtgeweer in de aanslag hield omdat ze niet van bezoek hield! Ze hield ook niet van moderne fratsen; het huis was altijd koud in de winter, de barones reed dan op een fiets door het huis om warm te blijven.
Dat zijn nog eens verhalen!!

 

*)  Het kasteel is eigendom van Stichting Kasteel Loenersloot; het beheer van het kasteel en de belangenbehartiging worden uitbesteed aan Utrechts Landschap.

**)De laatste dame die dit kasteel bewoonde was barones van Nagell-Martini-Buys, die in 1997 op 88 jarige leeftijd (zonder kinderen) overleed.