Plannen kunnen gewijzigd worden.

Wij wilden wandelen rond het Henschotermeer en vertrokken met de auto.
Toen we er dicht in de buurt kwamen konden we nergens onze auto kwijt.
We zagen door de bomen het water in de verte glinsteren, maar nergens was een plek om te parkeren (niet druk, gewoon géén plaats voor parkerende auto’s)
We maakten omtrekkende bewegingen, maar nergens een groot blauw P-bord.
Toen waren we te ver van het water en besloten we maar in de bossen daar te gaan lopen.
Nergens een parkeerplaats of stopplaats daar te vinden. Leuke zand- en bosweggetjes alom, maar dan met een slagboom om tegen te gaan dat je dáár een auto zou achter laten.

De aanhouder wint.
Een onverhard  bospad met een P met pijl. We rijden erop, een flink eind verder staan een paar auto’s. Mannen in strakke glimmende pakken staan hun fietsen van de fietsendrager af te laden.
Er blijkt een mountainbikeroute te zijn.
Er is géén echt bos, maar wel een grote hei.
Soms heb je plannen, maar moet je die ter plekke aanpassen.
Geen meer?  Geen bos? Dan maar hei.

De zon schijnt, het is er lekker weer. Op elke bank dat we tegenkomen zit een (of meer) mens (en).
Wij groeten en lopen door.
Ik vind het moeilijk om me die, nu uitgestrekte bruine vlakte, voor te stellen als één grote paars veld, dat het a.s. augustus/ september zeker zal zijn.

Ik herinner me nu weer dat we hier al eens eerder waren en spraken met de beheerder van dit gebied. Ik vroeg hem waarom die paar bomen in dat heideveld NIET gekapt waren en alle andere wél. Hij antwoordde dat er, toen de bomen omgezaagd werden om de hei weer HEI te laten zijn, er een roofvogelnest in dat groepje bomen zat. Om de broedende vogels niet te verstoren waren die paar bomen toen blijven staan en werden ze ook later niet omgezaagd.
We zijn nu wat te vroeg in het jaar voor het nestbouwen anders zou het leuk zijn om eens te kijken of die vogel
 ( ik ben vergeten welke soort ) ook dit jaar daar weer een nest gaat maken.



Tussen de hei staat bekertjesbos; ik vind dat altijd aandoenlijk, die kleine vaaggroene bekertjes!
Her en der staan de prachtige witte stammetjes van de berken, de katjes ervan dansen in de wind.


Voor mensen die niet meer weten waar ze zijn staat een richtingenbord!

We zien mensen met honden (aan de lijn), mensen met kinderen, die luid roepend de hellingen op- en afrennen en oudere stellen die zichtbaar lope te genieten.
Het is een mooi golvend gebied.
We missen het water niet echt.

De volgende keer maar vooraf thuis eens kijken wáár we de auto kunnen parkeren om te lopen bij het Henschotermeer!

Verborgen bospareltje

In de buurt van Warnsveld ligt in een bos een “verborgen plek”
Als je het niet WEET vind je het niet.
Ik liep er met iemand die het WIST.

We liepen door een bos, gaan van het gebaande pad af, stappen over een draad en lopen door ritselende bladeren en dan……… “opeens” staan we in een wonderlijke wereld.

Bouwsels, trappetjes, muurtjes, een vijver, een hoop oude stenen, het  lijkt een sprookjeswereld, die gemaakt is voor “kleine mensjes” Het kost me geen enkele moeite om me hier kabouters of elfjes te verbeelden.

Het lijkt heel oud.
Maar dat blijkt het niet te zijn. Hooguit 20 jaar, begreep ik.
Een initiatiefnemer heeft ooit (hele) oude stenen verzameld en is hier met de bouwwerkjes begonnen; hij heeft er ook een tuin aangelegd.
Door tijdgebrek is hij gestopt en is het gebiedje verwilderd. Er ligt nog een stapel oude stenen, dat ziet er naar uit of er zó weer verder gebouwd kan worden.
Het verhaal gaat dat de vroegere initiatiefnemer best NU weer verder zou willen bouwen maar dat de huidige eigenaar van dit grondgebied (die WEL wandelaars op zijn grondgebied toelaat) geen attractie wil, dus ook geen verdere bouwactiviteiten.
Misschien ook wel zo goed, want het ziet er, overgroeid zo prachtig “wild” uit; de natuur heeft het overgenomen.

Hier en daar staat nog een plantje waarvan ik vermoed dat het hier is ooit is neergezet en er niet “oorspronkelijk” hoort.
Alleen de vijver is vol met troep en niet met mooi helder water; het lijkt vol met teerwater gestort; ik zie een vage olievlek. Zó zonde, want kikkergekwaak en waterplanten zou het plaatje helemaal sprookjesachtig maken.
Bierblikjes en troep in en bij het vijvertje maakt dit plekje weer [negatief] “menselijk”

Een héél bijzondere plek, verscholen achter een laag toegangs- uitgangshekje.

Nu we “in the mood” zijn voor sprookjesachtige tafrelen zien we meer bijzondere dingen: in het bos ligt een steen(tegel) met een “K” erop, (toch de K van Kabouterland?) en bij het uitkomen van het bos staat een holle boom met een wel zeer bijzondere “holte”.
Heb ik echt teveel fantasie als ik  me ook hierin kleine wezentjes kan voorstellen?

Een “sprookjesachtige” wandeling met een lekker temperatuurtje, af en toe een zonnetje, een fijn iemand om de wandeling mee te doen; een fantasierijke, natuur/architectuur boost!

Rond Soesterberg

Het is zaterdag 20 februari 2021 en 16 graden.

We gaan naar buiten,
waar de vogeltjes fluiten
en het zonnetje zo heerlijk schijnt

Louis Davids zong het ooit en na hem vele anderen.
Wij doen  wat het liedje zegt en gaan op deze op “ lente lijkende dag”  richting Soest rijden.
Er is daar behoorlijk veel te zien,
* de voormalige vliegbasis Soesterberg met Nationaal Militair Museum (dicht vanwege COVID-19)
* een eiken stubbenbos;
* landgoed de Paltz met Landgoedtheater de Kapschuur (dicht vanwege COVID-19)

Twee (Haagse) automobielhandelaren begonnen rond 1901 een burgervliegveld in een heideveld bij Soesterberg. Ze organiseerde daar hetzelfde jaar ook een vliegshow
In maart 1913 wordt het terrein door de Staat der Nederlanden aangekocht en maakte het leger haar eerste vluchten. [Vliegbasis Soesterberg was de eerste militaire vliegbasis van Nederland en het op één na oudste van de wereld]

In de bunkers, die er nu nog staan lagen duizenden kilo’s munitie opgeslagen. 
Misschien verwacht men dat er “ergens” onder de grond nog munitie ligt, want het is hier verboden te scheppen of te detecteren.

We zien een radarmast overal bovenuit steken; de radarantenne werkt nog steeds 24 uur per dag, 7 dagen van de week. Deze radarmast is nog steeds onderdeel van de bewaking van het Nederlandse luchtruim.

Van de “defensie kant” van dit terrein lopen we naar een ander stuk: Het eiken strubbenbos.
Een dergelijk eikenbos werd vroeger om de 10 tot 15 jaar afgezaagd, de stobben  ook wel strubben genoemd, werden gespaard zodat de bomen weer konden uitlopen.

We zien  hier prachtige kleine maar ook grote natuurstillevens.

Dan komen  we  bij het hek van Landgoed de Paltz, dit terrein werd in1874 ontworpen door landschapsarchitecten Copijn en Springer, en was lang tijd in particulier bezit; het is ongeveer  80 ha groot: het Utrechts Landschap beheert  het nu

[Van de twaalf provinciale Landschappen is Utrechts Landschap in 1927 als eerste opgericht, ze beheert nu zo’n totaal 5.800 ha natuurgronden!] Sinds 2014 is  landgoed de Paltz opengesteld voor publiek

Op het doorgaande pad staan bijzondere, goudkleurige lantaarns, en in het bos zie ik een beeld van een haas met een mandje (vroege Pasen dit jaar?) Of is het een kangoeroe?
In de villa zelf is het Herman van Veen Arts Center én Harlekijn Holland B.V. gevestigd. (Harlekijn produceert voorstellingen, concerten en boeken, cd’ s en dvd ’s van Herman van Veen en anderen)


We waren niet de enigen die er wandelden, maar het terrein is groot en we liepen elkaar zeker niet in de weg! Bovendien zijn er veel aspecten die verschillende soorten mensen trekken: vliegtuigenthousiasten ( er staan ook kisten buiten) legergeïnteresseerden ( radarmast, terrein, munitiedepots)  kunstminners (Herman van Veen), natuurminners (bossen)  en fietsers en wielrenners (er lopen fietspaden door het terrein)
Mooi om eens te bezoeken, welke interesse u ook heeft.

Eem- en Gooikust

De sneeuw uit de tuin was op één plek na, helemaal weg.
Die plek was er omdat mijn lief alle sneeuw die ooit voor de voordeur lag, dáár heeft neergegooid.

Het was gisteren lekker weer, bijna zacht te noemen.
We besluiten te gaan wandelen: langs de Gooi- en Eemkust.
Dát staat op het bordje, zodra we het  tourniquethekje door zijn. Er staat ook dat vrije wandeling op gemarkeerde route mogelijk is. We liepen, maar zagen nergens iets dat ook maar leek op een gemarkeerde route.

Een gigantisch “veld” met gras en mos, met aan de ene kant een paadje langs het Gooimeer, aan de andere kant rijen berkenstammetjes (bosje?) en daar weer naast de 27.
We besloten een “vierkantje” te lopen, te beginnen aan de kant van de berkenstammetjes en de mooiste kant (langs het water) voor de terugweg te bewaren.
We hadden laarzen/hoge schoenen aan.

Als sneeuw smelt wordt het water.
Water op een gras/mosland zakt wel weg , maar hoe diep?
Ik kan u nu vertellen: Niet erg diep.
We kwamen terecht in een soort moeras. Op sommige plekken stonden vennetjes, duidelijk zichtbaar; op andere plekken leek het alleen gras en mos, maar was het echt zompig.
Het wordt een spannende wandeling: houden we droge voeten of nét niet?
Er was daar niemand.
Halverwege zien we vóór de berkenstammetjes een plek SNEEUW. Dáár in de schaduw was nog een plek met ongesmolten witte sneeuw.

We “steken over” en lopen aan de andere kant op een soort paadje langs het water.
Prachtig is het daar. Gek genoeg is het minder drassig dáár dan aan de andere kant.
We komen een witte herder tegen met een enorme tak in zijn bek; hij staat stil, schat ons in, maar loopt dan door. We zien er  zeker niet “sterk” genoeg uit om een dergelijke tak flink ver weg te gooien; zijn baas, een stuk verder  achter hem heeft meer oog voor zijn foon dan voor de hond.
De herder loopt verder met een “dan draag ik hem zelf wel” houding

We gingen weer een tourniquetje door en komen dan op een breed pad.
Dáár begonnen de eerste regendruppels te vallen.
Het was ook té mooi om waar te zijn: de ene dag witte drab, de volgende dag (bijna) alles weg en lekker weer!
De lente is in aantocht, maar niet zo snel als we zouden willen.

Labyrint

Zoek en je zult vinden
Ook als je niet zoekt, kun je wat vinden.

Wij zochten niet.
Wij liepen in een bos (ten zuidoosten van Hilversum) en vonden een labyrint!

Dit labyrint, zo staat op een bord, is gemaakt naar het voorbeeld van het beroemde Chartres (hoofdstad van het Franse departement Eure-et-Loir) labyrint
Het labyrint, dat dáár te vinden ligt op de vloer van de (Onze Lieve Vrouwe)kathedraal van Chartres en staat symbool voor de levensweg
Pelgrims (de kathedraal werd gebouwd tussen 1194 en 1220) moesten het labyrint volgen tot aan het midden; vandaar konden ze de bijzondere ramen van de kerk bewonderen.

Foto’s Chartres: Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=510275

In/bij dit labyrint in het bos “moet” niets, je kunt de weg naar binnen gaan, maar je kunt het ook niet doen; als je het wél doet loop je één kilometer.

Een onverwachte “schat” in een verder “leeg”(qua mensaanwezigheid) bos.

Salehem- Zelhem- Bronckhorst


Mijn broer woonde (en werkte) vanaf eind jaren zestig tot zijn dood toe in de Achterhoekse plaats Zelhem. Hij werd daar lid van een oudheidkundige/archeologische vereniging

Hij vertelde ons over de vroegste geschiedenis van Zelhem, vroeger Salehem dat een  oud document  van omstreeks 800 de naam Salehem al vermeldde; een Friese missionaris Ludgerus (St. Liudger) bouwde er rond het jaar 800 een kapelletje (op de plek waar nu de Lambertikerk staat)

Het kapelletje is in het jaar 2000  (viering 1200 jaar Zelhem) zo natuurgetrouw mogelijk nagebouwd en naast de Lambertikerk, vlakbij haar oorspronkelijke plek gezet.

In 2013 is de kerk “verhuist” naar het terrein van museum Smedekinck, een bijzondere,  goed gelukte operatie.

In Zelhem staan en hangen op verschillende plekken afbeeldingen van een heks, dat is Smoks Hanne, een Zelhems kruidenvrouwtje uit de 19 eeuw (Hanne “smokste” altijd rond op veel te grote klompen) Haar personage kreeg na haar dood steeds wildere verhalen toebedeeld. Uiteindelijk is het vrouwtje verworden tot heks die “altijd” achterste voren op haar bezem zat en daardoor tegen de kerk klapte! ( de enige heks die achterstevoren op haar bezem zit, beweren ze daar!)

In 2005 werd Zelhem bij de gemeentelijke herindeling samengevoegd met Keppel, Hummelo, Steenderen en Vorden en werd toen gemeente Bronckhorst. Deze nieuwe gemeente (niet te verwarren met Bronkhorst zonder c) bestaat uit 44 dorpen en buurtschappen en is 28.643 ha groot.

Bronkhorst zonder c kreeg in 1482 stadsrechten en is een beeldschoon stadje met weinig huizen en bewoners en had ooit een Dickens museum. In kersttijd liepen (lopen?) er “Dickens figuranten” rond, werden er kerstliederen gezongen en was het stadje versierd, kortom  er was een heerlijk kleinschalige Achterhoekse happening ( zonder tent en bier overigens)

Mensen die wonen in de Achterhoek zijn TROTS op hun woongebied ( ze zetten het zelfs op hun sokken!)

Drukte in de natuur

Omdat we, óók in het weekend, weinig anders kunnen doen dan wandelen en fietsen*) gaan héél veel mensen de natuur in. Ook wij.
Dit weekend besloten we om eens te gaan lopen bij de Lage Vuursche (gemeente Baarn)
We rijden er met de auto naar toe. Onderweg komen we langs kasteel Groeneveld.
Doordat het winter is, geen bladeren aan de bomen, kunnen we de parkeerplaats goed zien, die staat tjokvol met auto’s. Het kasteel is ivm Corona dicht, dus wat doen al die mensen daar?
Wandelen op het prachtige landgoed?

Mijn lief krijgt angstige voorgevoelens; ook de Lage Vuursche is een bekend, mooi wandelgebied, zou het daar ook zó druk zijn? We komen daar vlakbij en zien een parkeerplaats, er staan mannen met gele jasjes aanwijzingen te geven op de zo goed als volle parkeerplek. Wat is hier te doen?
Wij rijden door.

Op een andere parkeerplaats zien we veel autos mét fietsendragers achterop.
Een man staat buiten de auto met bloot bovenlijf een strak wielrenpak aan te trekken, verderop zien we iemand een fiets in elkaar aan het zetten.
We rijden door.


Bij herberg Boschoord (geen parkeerplaats, maar een leeg stukje tussen de bomen) zetten we uiteindelijk onze auto neer. Er staan er meer, maar het is niet zo druk als elders.



Vóór ons loopt een ouder stel net naast het fietspad, er komt een wielrenner aan gereden
”He lullo, kun je niet uitkijken!”
De wielrenner schreeuwt, rijdt loeihard en maakt een bocht om de man heen. De wandelaar schrok erg, mijn lief roept de fietser na: “Doe normaal, ja”.
(effect nihil vrees ik)
We vervolgen onze weg naar een pad, waar ook een mountainbiketrack begint. We zien veel, met modder bespatte mannen hobbelend in het bos in verdwijnen.

We kruisen het pad met golfers, hun golfterrein is aan weerszijden van het pad. Nóg een sport die men, net als mountainbikers en wielrenners nu WEL kan doen.


Na een wandeling eindigen we weer bij Boschoord.
In de 19e eeuw liet de heer Glazemaker dit woonhuis bouwen. Zijn vrouw verveelde zich en begon, voor 5 cent per kop thee en koffie te verkopen, sindsdien is dit huis altijd horecagelegenheid gebleven. NU is er, Coronaproof, een mogelijkheid om iets te bestellen (koffie, thee, soep, gebak) en dan via de tuin aan de andere kant van het gebouw je bestelling op te halen. Ik heb één ijskoude hand (om gips gaat geen handschoen) dus ik kies voor soep!
Heerlijke warme mosterdsoep wordt ons bij de andere deur aangereikt. We lopen en drinken richting auto

Vlakbij  Boschoord stuitten we op een grenspaal die de grens van de provincies Noord Holland en Utrecht markeert, deze grenspalen worden ook wel leeuwenpalen genoemd omdat er een leeuw op staat.( bovenop zier u mijn bekertje soep staan, die moest ik “even” kwijt voor het foto maken)

We rijden naar huis maar komen onderweg op nog een plannetje:
Op het parkeerterrein van Woonwarenhuis Nijhof, waar we langs komen staat al 20 jaar ’s winters de Poorters gebakskraam. Het lijkt ons een goed idee om daar nu wat heerlijke appelflappen te kopen voor thuis, bij een kop thee. 


In deze Coronatijd, waarin we vaker thuis zijn, verwennen we onszelf af en toe met iets lekkers te eten en/of te drinken. Eigenlijk is het niet af en toe, maar vaak!
Er kan zoveel niet én we moeten de lokale ondernemers steunen.
Dát hebben we vandaag weer gedaan door SOEP en APPELFLAPPEN te kopen. Goed bezig voor de ondernemers, slecht voor onze billen en buik


*) IK even niet ivm gipsarm.

Kerststalroute 2020

Voor de 25 ste keer werd dit jaar de tuinkerststalroute in Baarn georganiseerd.
In 257 tuinen staan kersttafrelen opgesteld (niet alleen kerststallen)
We hebben een stukje van de route gelopen. We kwamen wel her en der wat mensen (lopend) tegen, maar stonden maar op één plek “met elkaar” ( toen doorgelopen) dus 1,5 meter afstand was makkelijk te hanteren!

Het stuk van de route dat wij gelopen hebben liep gedeeltelijk door een “villawijk” met prachtige grote huizen en tuinen, maar ook een stuk door smalle straatjes met veel geparkeerde auto’s. 
Er reden weinig auto’s door die straten dus het lopen op de straat en oversteken was best relaxed (soms aan beide kanten van de straat iets te zien)

Ik heb wat foto’s gemaakt, maar eigenlijk is bijna alles leuk om te kieken.
Alles draait hier om Jezus en zijn familie. En aangezien niemand  hen ooit gezien heeft, is elke beeltenis mogelijk.

Qua stallen vond ik de, op elkaar staande stoofjes ( stoof=een houten kistje, dat aan één kant open is, met gaten aan de bovenkant, erin een test van aardewerk of metaal waarin gloeiende kooltjes werden gelegd; voetjes erop, zo hielden mensen vroeger hun voeten lekker warm) heel apart.
In elk stoof een kerstgroep (waarvan ik er máár 1 gefotografeerd heb)

Ook een kerstgroep in een kijkdoos is een “aparte stal”

We lopen een straat in waarin een klein meisje met roze bodywarmer op een roze stepje aankomt
“ Jullie gaan naar onze stal kijken! Wij wonen op…” Ze noemt haar adres en vertelt erbij waar we speciaal naar moeten kijken” Jozef ligt op de grond, ga maar kijken”
En inderdaad bij de opgegeven stal zien we een Mexicaanse Jozef op zijn rug liggen met zijn sombrero op zijn buik; even tukkie te doen!

In een smalle straat staan verschillende stalletjes in kleinere tuinen. Voor de één staat een container (stal bijna uit het zicht) en ergens anders staat een busje voor voor een lange smalle vitrine met schaduwknipwerk geparkeerd.

Niet iedere bewoner is waarschijnlijk enthousiast over de displays van de heilige familie: bij hen staat dan een kerstman voor het raam, of hangt een kerstster, of staat een zeer gedateerd kaarstrapje!

Elders staan kerststallen met een enorme knipoog: van lego gemaakt, met een kaboutergezin of een Nijntjegezin, waarbij de koningen fabeltjeskrantfiguren zijn.

Er zijn nogal wat stalletjes die zelfgemaakt zijn, unieke exemplaren.

Ook zelf kun je, als kijker, meewerken aan een kerstuiting in deze route. Papier, pen en punaise liggen klaar om een papieren figuur van een kerstwens te voorzien en die op een grote kerstengel te prikken. Toen wij er aankwamen was er een heer lang en uitgebreid aan het schrijven, dus heb ik de foto is een beetje “om hem heen” gemaakt. De sneeuwpop met (kinder?) tekst vond ik aandoenlijk!

Nog een doe-het-zelf-activiteit: een bord met afbeelding waar je je zelf als Jozef of als dier kan laten fotograferen!

Het was soms ook een “levendige” buurt met spelende kinderen en in een vitrine een” Wie is het?” spel geënt op de kerststal dat “gewoon” te spelen was

Ook de plekken wáár de stalletjes staan zijn soms bijzonder.
(vermoedelijk) In een kleine kerk, (deur was dicht, aankondiging stal was er wel) bij een watertoren, en bij een huis waar verbouwd werd.

Kerstgroepen stonden niet alleen in kerststalletjes, maar ook  afgebeeld op glas, op een bord, op een hek en op kerstballen.

Variatie ook qua kerstgroep, soms een kameel erbij, maar ook wel een haas, óf een traditionele kersgroep met op het dak van de stal een kerstman met caravan!

Veel variatie.
Heel drukke, volle kerststallen met bling bling én sobere stallen van alleen hout of met weinig figuren

Ook nog een leerzaam moment bij een stal uit Spanje. Het schijnt dat er daar bij de kerststal altijd een extra figuurtje staat: het Poepertje! (weer wat geleerd)

Deze route is nog te bezichtigen tot 6 januari 2021
Er is een routekaart uit te draaien: https://parochienet.nl/kerststallenroute/
Wij waren overdag, de stallen zijn (bijna?) allemaal verlicht, dus ook een avondbezichtiging is mogelijk. Ik raad dan wel aan een zaklantaarn mee te nemen, want soms moet er van stoepen af, om geparkeerde auto’s heen en langs heggen (met of zonder doornen)


Wat nog wél kan.

Om me heen hoor ik veel mensen zeggen dat zoveel NIET MEER KAN.
En ze hebben, helaas, gelijk.
Een heleboel dingen kunnen nu door de Corona en daardoor de ingestelde lockdown niet meer.
Veel dingen zijn nu niet verstandig omdat we elkaar daardoor kunnen besmetten en daarmee het COVID-19 virus niet onder controle krijgen. Thuis blijven is het advies.
Soms is het echter “even” nodig om eruit te zijn, even weg van thuis, hoe gezellig en warm dat ook is, even frisse lucht.


Ik besloot me in dit blog te focussen op outdoordingen die nog WEL KUNNEN (en mogen zonder iemand in gevaar te brengen)

Al in eerdere blogs had ik over wandel- en fietsroutes. “Zomaar” of via een knooppuntenroute.

Ook schreef ik al eerder over Pitch & Puttbanen waarvan sommigen nog open zijn ( wel mét gezin óf met één ander iemand en jezelf.) Geen golfbewijs nodig, benodigde spullen krijg je daar: een baan heeft 18 holes ( je kunt ook 9 holes lopen) Baan Strand Horst (bij Ermelo) is NU open!( (reserveren 0341-552431 )

Sporten in de Open Lucht. Her en der staan fitnessapparaten in de openlucht. Loop, fiets, of rijd erheen en doe zelf een work-out! ( Kijk op fitness-of, trimbaanroutes bij jou in de buurt.)

Je kunt ook tanken, dus ook als het fietsen of lopen te ver is, kun je met de auto erop uit naar een natuurgebied in de buurt om even frisse lucht in te ademen; het doet zoveel voor je welbevinden om even “weg” te zijn.

Loop langs het water! Enorm rustgevend. Een rivier, vaart, meer, kanaal of  zee.
Loop door het zand (strand) of vaar, als je een bootje hebt (met eigen gezin of één ander persoon en jezelf.) Neem even afstand, je kunt er daarna zoveel beter tegen.

Kunstexpostitie – S.K.I.L

Al eerder blogde ik over een tentoonstelling “Door de Bank genomen” in Laren.
Variatie aan kunst van verschillende disciplines.



Nu is er wéér een expositie in het voormalige RABO gebouw georganiseerd door de  Stichting Kunst in Laren (S.K.I.L.). Zeker de moeite waard.


Zó’n 40 kunstenaars laten hier hun werk zien én het is allemaal te koop (prijzen staan erbij)




Om een impressie te geven wat er te zien én te koop is, heb ik wat foto’s gemaakt

De expositie is nog  tot 21 januari 2021 te zien.

Geopend op de vrijdagen van 14.00 tot 18.00 uur
en op zaterdag en zondag van 14.00 tot 17.00 uur.

Vrij entree

Adres: Burg.v.Nispen v.Sevenaerstraat 6 in Laren.
Reserveren niet nodig, mondkapje verplicht.