Berenjacht

berenjact
De berenjacht is een initiatief om kinderen af te leiden van het Coronavirus en is geïnspireerd op het in 1989 verschenen Engelse prentenboek We’re going on a bear hunt  In het boek gaat een vader met zijn kinderen op berenjacht en……vinden ze een beer.

Het, op het boek geïnspireerde idee om een beer voor je raam te zetten en zo kinderen “iets te doen te geven”, een speurtocht langs beren te houden is in Australië begonnen en via België nu ook in Nederland gearriveerd.

Als ouders en kinderen “even” naar buiten gaan voor een frisse neus kunnen ze, onder het wandelen door, naar beren zoeken. Het initiatief gaat zover dat er op internet diploma’s en berenkaarten zijn te downloaden. Daarmee wordt het voor de kinderen helemaal echt.

Wat ik NIET wist is dat je ook (via internet) kunt aanmelden dát je een beer (of meer) hebt neergezet.
Als je dat gedaan hebt komt er een beer op de plek waar je woont op de kaart van Nederland bij.
Al meer dan 20.000 mensen schijnen dat gedaan te hebben.

berenjacht
Toen mijn lief en ik een stukje gingen fietsen zag ik bij toeval een beer voor het raam (niet eerder aan gedacht) We hebben toen samen “gezocht” naar meer beren en kwamen op 12 beren!We hadden er lol in. Thuis meteen een beer (sommige van de “bijzondere” knuffels van de kinderen heb ik bewaard) opgezocht en voor een bovenraam gezet. (Ons raam op de benedenverdieping is van de weg af niet te zien).

Inmiddels hebben we, tijdens het door de wijk wandelen, al vele beren gezien (record van ons staat op 35 beren ) We zien ze voor onder- en bovenramen staan, zelfs één hangend (zoals de tas van een geslaagde) aan een vlaggenmast.

Niet alleen voor ouders met kinderen, leuk voor iedereen die “even” naar buiten kan/mag/gaat.
(Niet in groepen! Alleen of met huisgenoten)

corona

Waar jekkeren toe kan leiden.

Vanmorgen belden onze nieuwe buren aan, ze waarschuwden ons dat ze vandaag gingen jekkeren.
Ik had het woord nog nooit gehoord, maar begreep dat het herrie maakte.
En dat deed het; steenstrips verwijderen met een kango.
Wij kozen eieren voor ons geld oftewel we pakten de fiets voor een tochtje
Mijn lief was daarvoor nog enorm slim: hij bood ze ook onze kango aan: Dan zou de klus dubbel zo snel gaan. Ze accepteerden het aanbod met graagte!

We hadden gelezen dat de Tafelberg in Blaricum  in opdracht van het Goois Natuurreservaat (GNR) zou zijn opgeknapt, dus dát werd ons fietsdoel.
Déze tafelberg ligt op 39,2 meter boven NAP en is de hoogste heuvel  (deel van de Utrechtse Heuvelrug) van het Gooi. Ooit was het baken voor schepen op de Zuiderzee. Vandaar dat de naam Kooltjesberg vroeger gold voor déze Tafelberg, verwijzend naar de kolen die er nodig waren om het vuur brandend te houden als baken voor de scheepvaart.

Vroeger lag de berg aan de postkoetsroute van Naarden naar Blaricum.
In 1921 werd besloten een waterreservoir bovenop de Tafelberg te plaatsen met daar bovenop een voor het publiek toegankelijke uitzichttoren.
Er is een oude ansichtkaart van hoe deze Tafelberg er vroeger uitzag.
tafelberg vroeger

tafelbergNu is de Tafelberg opgeknapt en las ik dat zowel Huizen als Blaricum vroeger claimden dat de berg (zo noemt men deze opgeworpen heuvel) op hun grondgebied lag.
In 1815 is de grens over de berg vastgelegd. Die grens is nu zichtbaar gemaakt door metaalkleurige noppen die exact over het midden lopen.
Het ziet er nu netjes uit, maar ademt (vind ik) niet meer de sfeer van vroeger.

Het fenomeen tafelberg wordt voor het eerst vermeld in de 10e eeuw. Deze heuvels werden om opgeworpen  met een afgeplatte bovenkant (de tafel) waarop religieuze feesten gehouden konden worden.

vlag kaapstadDe bekendste Tafelberg is ongetwijfeld de Tafelberg in Kaapstad, platte bovenkant, beeldbepalend, 1.085 m hoog en 3 km breed en ook een toeristische attractie.
Hij staat (gestileerd) op de vlag van Kaapstad.

Na het bezichtigen van de “tafel”  fietsen we nog een stuk door vóór we terug naar huis gaan (we willen niet te vroeg terugkomen en horen dat er nog gejekkerd wordt en in deze tijd is onderweg op een terrasje zitten er niet bij)
We komen langs wandelende mensen met sjaals voor hun mond en mensen die op het fietspad lopen en ver de (Tafelberg)hei in lopen als ze fietsers zien aankomen. Er loopt een gezin met 4 kleine kinderen, waarvan 2 peuters op loopfietsjes op het fietspad. Mijn lief fietst met een boog om ze heen, waarop een van die kleintjes zegt : “Dag lieve meneer”
We rijden langs een school, waar op een ruit groot geschreven staat:
Kinderen, we missen jullie, eromheen zijn rode hartjes op het raam geplakt.
We komen langs een verzorgingshuis met een spandoek ervoor: Team, jullie zijn geweldig!
Het is fris, maar de zon schijnt.
Met rode wangen en extra energie van natuur en inspanning (wij fietsen met beenkracht en zonder elektrisch motortje) komen we thuis, waar helaas nog wel gejekkerd wordt.
Nog een uurtje roepen de nieuwe buren ons ongevraagd toe.
We denken dat het hele leuke buren gaan worden; leuke mensen zijn het al.

 

 

 

 

Het achtste wereldwonder?

Het 8ste wereldwonder, zo noemt men wel het leger van de eerste keizer van China (259-210 v. Chr) Qin Shi Huangdi.
Qin verenigde met jarenlang bloedvergieten héél China tot één land én was de stichter van de Qin -dynasty.
8000 terracotta soldaten  werden als grafgift aan deze keizer meegegeven toen hij overleed.
De keizer hield van grote aantallen: 700.000 arbeiders hebben aan zijn mausoleum meegewerkt (er werd al tijdens zijn leven aan zijn mausoleum begonnen)
De arbeiders die nog leefden toen de bouw klaar was, zijn levend begraven in het ondergrondse paleis, zodat zij niet konden verklikken waar dit alles gebouwd was.
Dát heeft gewerkt, want pas in 1974 vonden boeren die een put aan het graven waren één terracotta soldaat per toeval.
terracotalegerDe opgravingen die toen volgden brachten duizenden soldaten en paarden aan het licht
Het mausoleum van de keizer is (nog) niet geopend!
(Men wacht op technische ontwikkelingen die in staat zullen stellen om alles zorgvuldig en voorzichtig aan het licht te brengen)
Het terracotta leger is te bezichtigen 30 kilometer ten oosten van de miljoenenstad Xi’an, in het binnenland van China, 11 ½ uur treinen vanaf Beijing en bevindt zich sinds 1979 in een museum daar; in 3 grote overdekte hallen.
Niet iedereen kan “even” naar China, terwijl je deze unieke figuren, misschien wel het “Achtste WereldWonder”, wél wil zien.
Een gedeelte van dit terracotta leger reist.
In 2008 waren 14 soldaten van dit leger in het Drents museum in Assen
Niet alleen de soldaten waren daar te bezichtigen maar ook andere grafvondsten en kleinere terracotta beelden

Nederlands-Chinese-Handelskamer_logoNU, zo las ik, is een gedeelte van*) dit leger wéér in Nederland te zien in het Alexandrium Shopping Center te Rotterdam.
De tentoonstelling, georganiseerd door de Nederlands Chinese Handelskamer vindt plaats in het speciaal ingerichte Pop-up museum aan de Kleine Beer 8, Rotterdam.

Door de Coronacrisis is ook dit museum nu gesloten. Wilt u weten óf en wanneer deze tentoonstelling daar nog te zien zal zijn, dan kunt u de site raadplegen waar ze toekomstige bezoekers  op de hoogte zullen houden: https://www.terracottaleger.nl/

 

 

*) Ik kon niet achterhalen hoeveel van deze figuren in Rotterdam te zien zullen zijn.

 

Naarderbos

Wandelen in het Naarderbos was gisteren ons plan.
Even lekker eruit, wandelen in een onbekend gebied.
Naarden is in 2016 samen met Muiden en Bussum gemeente Gooise Meren gaan heten.

In het  woon- en recreatiegebied Naarderbos ligt  het Naardereiland, een woonkern met 45 rietgedekte villa’s die in 2016 opgeleverd werden.
In het recreatiegebied Naarderbos lag ooit een golfbaan (aangelegd in 2003) ontdekten we vandaag.
Er blijken daar al meerdere golfbaaneigenaren failliet gegaan  te zijn.
De laatste eigenaar,  Vastgoedbeheerbedrijf Nedstede  (ook eigenaar van speelpark Oud Valkeveen en sportcomplex De Vechtsebanen) ging  hier eind 2018 failliet.
Dit weten we niet toen we er rondliepen; de baan zag er wel “in de steek gelaten”uit.

 

We zien de (nog mooie) golfborden, maar ook het hoge gras, een enkele nog onbegroeide afslagplek én bunkers*) bunkerAllemaal slecht (niet) onderhouden.

Slecht
voor een golfbaan, maar als natuurgebied om in te lopen: prachtig.

bunker

Waterpartijen en een hoger gelegen gedeelte dat blijkt aangelegd  te zijn op een voormalige vuilnisbelt.
We komen een enkele wandelaar tegen en zien we in de verte een man met een golftas lopen
golfer naardenOmdat ik graag meer wil weten van dit terrein lopen we er heen en vragen hem naar de baan.
Hij vertelt met enthousiasme dat hij vroeger hier lid was én dat de baan helaas failliet gegaan is.

Volgens de laatste golfbaaneigenaar, de op 120 miljoen (Quote 500 2018) geschatte zoon van een timmerman uit Soest, kwam dat  faillietgaan door de exorbitant hoge huur van (clubhuis faciliteit) Waterfront**) dat op het terrein staat. Zeven ton huur was volgens hem niet op te brengen.
Vanwege dit hoge huurbedrag kocht de eigenaar een strandpaviljoen in Katwijk dat hij als tijdelijk clubhuis wilde neerzetten; de gemeente gaf daar géén vergunning voor.
Zonder receptie, kleedruimten, toiletten of horecagelegenheid was de golfbaan niet te exploiteren.
“Onze” golfer vertelde ook dat deze eigenaar al meer “problemen” met de gemeente Naarden had gehad (oa. met de exploitatie van Oud Valkeveen waar hij de opgelegde prettax van € 0,60 per kaartje weigerde te betalen) en dat dit kennelijk de druppel was die de emmer bij de gemeente Naarden liet overlopen.

“Onze” golfer is inmiddels lid geworden van een andere baan. Die baan is vanwege het Coronavirus gesloten, vandaar dat hij hier een balletje slaat, met opmerkzame ogen voor de “loslopende” wandelaars.
We  danken voor de info, nemen afscheid van hem en lopen verder.

We zien op afstand de driving range niet ver van een waterpartij. Hier zullen ooit drijvende doelen op het wateroppervlak hebben gelegen  en werd er geslagen met golfballen  die op het water bleven drijven.
Die tijd is echter voorbij; het houtengebouwtje maakt een desolate indruk.

Verderop groeit en bloeit tussen de bomen het speenkruid;  in een waterpartij zwemmen eenden en één enkel zwaan. Een treurwilg kleurt geel door de zon. Wát een  prachtig gebied!

app.naardenDrie witte appartementenblokken kijken uit op wat eens een golfbaan was. Thuis lees ik dat ze ontworpen zijn door Jan des Bouvries (wit!) in samenwerking met BD Architecten. Ontworpen voor de bovenkant van de markt!

Ik  zoek ook nog even na wie deze prachtige baan ontworpen heeft. Dat blijkt een Nederlandse landschapsarchitect te zijn geweest; Gerard Jol (1942) die zich gespecialiseerd heeft in golfbaan architectuur. (Hij is betrokken geweest bij meer dan  dertig Nederlandse golfbanen, sommige  banen ontworpen, sommige bestaande banen uitgebreid of aangepast.)

wilgenkatje
Het is treurig dat zo’n prachtige baan in verval is geraakt, maar tegelijkertijd geweldig dat nu zoveel meer mensen, ook niet-golfers,  kunnen genieten van dit prachtig aangelegde gebied.

 

*)  een bunker op een golfbaan is geen militair verdedigingswerk maar een met zand gevulde golfhindernis

**) Waterfront  in Naarderbos maak met 3100 m2 onderdeel uit van een groter complex waar op dit moment diverse ondernemingen zijn gevestigd: kantoren, fitnesscentra en horeca.

 

Zeilschip Peking (1911)

Een Engels familielid maakte me attent op een bijzondere  viermaster die gerestaureerd wordt. Een zeilschip waarop hij 3 jaar gebivakkeerd heeft
“Helaas”, appte hij, “ heeft het schip toen ik erop zat geen meter gevaren”

peking schipHet schip werd in 1911  in Hamburg gebouwd en was bedoeld om nitraat te vervoeren van Chili naar en Europa. Tot 1932 heeft het ook als zodanig dienst gedaan.
De eerste eigenaren waren de heren Laeisz. Zij bezaten aan het begin van 1900 de grootste en de snelste vrachtschepen.Door deze snelle vloot werd de bijnaam Flying P aan deze maatschappij gegeven (P omdat al hun schepen  met een P begonnen).

De overtocht van het Kanaal naar Chili werd in 70 dagen gedaan.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag het schip in Valparaiso (grootste havenstad van Chili). De viermaster is daar gedurende de hele oorlog gebleven
Daarna werd het een logies- en trainingsschip oa. voor de Engelse marine én een kindertehuis mét school.

Toen mijn familielid er verbleef lag het vrachtzeilschip in de rivier Medway ter hoogte van Upnor.

In 1974 kwam de viermaster  naar New York, waar mijn familielid het in de jaren ’80 bezocht toen het bij het the South Street Seaport Museum lag. Hij vertelde dat hij in de mess stond waar de meubelen toen al uitgehaald waren, maar waar de tafels en de banken op de muur waren geschilderd. Een bijzondere ervaring.

pekingDe Stichting Hamburg Maritiem kon het schip in 2015  voor € 100,-  overnemen.
Er moest wel 1 miljoen dollar worden geïnvesteerd om het schip op een dokschip naar Europa te vervoeren.  De Duitse Bondsdag maakte dit mogelijk door 26 miljoen euro beschikbaar te stellen.

De kosten lijken op dit moment de 42 miljoen euro  te  gaan overschrijden
De renovatie is nog niet klaar, verwacht wordt dat medio augustus/september het zeilschip in Hamburg te bezichtigen zal zijn.
Mijn familielid gaat er dan zeker heen om nog één keer te kijken hoe het weer in oude staat gebracht is.

Oss

De avond tevoren zijn we uit eten gegaan met familie van de eigenaren van de poezen. We werden gefêteerd bij Bistro Louis, een aan te raden restaurant in Oss. Omdat het allemaal zo lekker was ( én ik een kleine maag heb) kon er écht geen dessert meer bij.
De ober stelde koffie met een friandise voor. Dat woord was ik nog niet eerder in mijn leven tegengekomen. Het is Frans voor zoetigheid,  snoeperij, tussendoortje
Het is klein, dus kan er altijd nog wel bij
Een leuke bistro met aardige bediening, gezellige entourage en een heerlijke keuken.
Het  diner met geweldig gezelschap was een besluit van een hele leuke dag.

cunenWat doe je dan een volgende dag?
We besloten op de culturele tour te gaan en bezochten het Jan Cunen kunstmuseum.
Het museum is gevestigd in Villa Constance, gebouwd in 1888 voor Arnold van den Bergh, zoon van de margarinefabrikant Simon van den Bergh.
Arnold noemde het huis naar één van zijn dochters.
Er woonden achtereenvolgend  particulieren in,  een zusterorde had er een pensionaat én de villa deed een tijdje dienst als stadhuis. Nu is er dus een kunstmuseum in gehuisvest, genoemd naar stadsarchivaris Jan Cunen (1884-1940).

Hij was degene die in het souterrain van de villa, die toen als stadhuis in gebruik was, een museumkamer vestigde. Hij was ook degene die in 1932 verklaarde dat de naam OSS (vroeger Osch geschreven) af kwam van het rundvee dat hier gehouden werd*)

haagse school

willem roelofs
Willem Roelofs: wadende koeien

Er is nieuw-, aan -en verbouw gepleegd  en sinds 2017 bestaat het museum in de huidige vorm. Er zijn mooie dingen te zien; Haagsche School, maar ook moderne werken.
Een heel bijzonder modern kunstwerk zou een ervaring moeten zijn, maar kon helaas niet “bezeten” worden (een soort schommel waarop je plaats moest nemen met geluid en licht effecten)
Vanwege de uitbraak van het Coronavirus was er besloten te stoppen met mensen op de
“schommel” te laten plaats nemen omdat er voor de totaalervaring een soort maskertje voor het gezicht moest worden voor gedaan.
Ik denk dat het een verstandig besluit was, maar jammer was het  wel.

Op een gegeven moment was ik  beneden ergens in een ruimte waar aangebeld werd en een dame voor de achterbuitendeur stond. Normaal ben ik niet te beroerd om even open te doen (ik stond er vlak bij) maar omdat ik niet wist of deze dame daar  “zomaar” in mocht deed ik het maar niet.  De dame werd door een andere dame binnengelaten, ze bleek een suppoost te zijn. We raakten aan de praat en zij vertelde ons dat vroeger de bewoners van Oss de naam hadden  messentrekkers  te zijn. (zelf verkondigt ze meteen dat ZIJ niet uit Oss komt en ook haar collega, die erbij kwam staan vertelde ons meteen NIET uit Oss te komen)
Er schijnt vroeger een bende van Oss te zijn geweest, die alom gevreesd was.
Wij zien het  nu als “iets van vroeger”,  en hebben alleen maar leuke ervaringen met mensen uit Oss .
Zoals overal zullen ook hier goede en slechte mensen wonen.

 

De kunst is mooi en bijzonder, maar mij fascineert toch het meeste het gebouw. De oorspronkelijke bewoners,  het fabrikantengezin dat hier woonde moet wel een aparte kijk op de wereld gehad hebben door zó te leven; De plafonds, de vloeren, de deuren, de trappen alles prachtig gemaakt van dure (duurzame?) materialen, het straalt ( en straalde) rijkdom, macht uit.

vloerdetail
detail vloer

Zouden zij zich ooit hebben kunnen voorstellen hoe anders het volk dat voor hen  in de fabrieken werkte zelf woonden en leefden? Voelden zij zich  in zo’n huis verheven boven de anderen?

Zulke dingen vraag ik me af als ik er rondloop en tegelijkertijd geniet ik van al het moois en ben blij dat dit soort huizen bewaard is gebleven en openbaar geworden, zodat iedereen er nu van genieten kan.

*)Tegenwoordig houdt men  vast aan de verklaring aan dat de naam Oss betekent hoog gelegen plaats aan het water

Lith

vaanEr zou een reizende tentoonstelling in Oss zijn: Mens en Maas.
Helaas toen wij in Oss waren was de tentoonstelling  net afgereisd naar Lith.
Dus pakten wij onze fietsen en reden van Oss naar Lith.
Na een tijdje stond er een rood/wit fietsbordje: 3 km. naar Lith. Na een tijdje rijden stond er nog steeds op de bordjes Lith 3 km.
( Brabantse afstanden?)
Na weer een tijdje fietsen zagen we  de beltmolen Zeldenrust uit 1800 en waren we “opeens”  in Lith.

Onderweg kwamen we langs een broedgebied voor vogels. (Nog) weinig gebroed, maar wel hofmakerij hoog in de lucht waar 2 vogels om elkaar heen “walsten”.
Verderop een weiland vol met zwanen en nog veer verder een akkerland waar  verleden jaar nog de mais groeide en waarvan je nu de boer zou willen aanraden
 ga rijst verbouwen, zo drassig waren die akkers.

Ook zien we een weiland met typisch Brabantse dieren: berglama’s  Ze kijken ons schaapachtig aan, wel nieuwsgierig maar ook schichtig. (In ons logeeradres staat ook een berglama, die iets minder schichtig kijkt)

Het is koud, maar af en toe laat de zon zich zien; er zijn aan de onderkant afgeplatte wolken en het landschap is overwegend GROEN.

mens en maasDe tentoonstelling  Men sen Maas is in een gebouw dat de Snoeck  heet, er is niemand en we kunnen rustig rond kijken. Nou rustig?  De radio staat keihard aan en verstoort de “kalme ”tentoonstelling, waarin de “onlosmakelijke” verbinding met Oss en de Maas wordt benadrukt.  (Lith behoort ook tot de gemeente Oss)

Het klimaat verandert. Dat betekent dat het water in de Maas in de toekomst steeds vaker erg hoog staat. Het gebied moet opnieuw voldoen aan de nieuwe normen voor waterveiligheid. Daarom verbeteren we de dijk tussen Ravenstein en Lith en geven we de Maas meer ruimte.
Die verbetering van de dijken zal, mede,  de reden zijn van deze reizende tentoonstelling  zijn.

maasWe lopen naar de Maas, een geweldig uitzicht hebben we vanaf de dijk, waar een Lithse bakker ook lunches serveert. We zoeken een plaatsje bij het raam en hebben een geweldig uitzicht terwijl we onze bruine broodjes warme brie met honing en boterham eigengemaakte korketjes opeten.
bakkerij lithTwee ooievaars vliegen rond boven de weilanden, een Maasaak diepliggend (zandlading? ) vaart traag voorbij en  een pontje met drs.P-achtig allure vaart heen en weer en weer  weer en heen.
We worden ongelooflijk blij van dit geweldige uitzicht.

lambertusOm ook even stichtelijk te doen kijken we even binnen met de Sint Lambertus kerk. Er zit een hek voor, zodat we wel  een blik naar binnen kunnen werpen, maar de werkelijke stichtelijke sfeer niet kunnen voelen.
We fietsen terug, zien wel een donkere wolk aankomen drijven, maar we hopen dat die voorbij drijven (en we hopen goed )
We komen droog thuis met een voldaan gevoel. Dit was weer een bijzondere Brabantse dag.

 

Klooster Stad Gods

 


Dit klooster ligt in het zuidoosten van Hilversum, gelegen in een bosrijk gebied ten noorden van de Soestdijkerstraatweg. Dit gebied werd de Monnikenberg genoemd (naar middeleeuwse activiteiten, zo las ik)

Het werd niet gebouwd als klooster, maar in 1900, als villa Monnikenbos met een koetshuis en stalgebouw.
Pas in 1946 verhuisden de Zusters der Augustinessen van Sint Monica naar de villa en werd het een klooster. In de loop van de daaropvolgende jaren werd er aan kapel en drie woonvleugels aan toegevoegd.
De congregatie van Zusters Augustinessen van Sint Monica is in 1934 opgericht door pater Sebastianus van Nuenen (op Augustijnse leest) Ze leggen zich toe op de zorg van de allerzwaksten in de samenleving.
Op 15 mei 2014 vertrokken de laatste zusters; het pand staat nu leeg.*)

zuster
beeld van een zuster door M.J.v.d.Lee (zelfportret?)

Het klooster had een beroemde bewoonster: Marie-José van der Lee (geb. 1912 in Westbeemster) Ze trad in januari 1943 in bij de orde van Zuster Augustinessen van Sint Monica, in augustus 1949 legde zij de kloostergelofte af. Als bij toeval ontdekte ze, in het klooster, haar talent voor beeldhouwen.  Haar beelden vonden hun weg naar Gooise kerken, maar ook daar buiten en zelfs in het buitenland.


Boven: Augustinus, onder het gezin (hoeksteen van de samenleving) beeldengroep gemaakt door Zuster Marie-José

Ik sprak met een dame die haar gekend had en  zij vertelde dat het een frêle dame was, waar je het beeldhouwen niet aan afzag.  Haar congregatie droeg in de zomertijd een wit habijt en ’s winters een donker habijt. De dame vertelde dat zuster Marie-José een enorm hekel aan het donkere habijt had en dolblij was als ze weer het witte aan kon trekken (niets menselijks was haar vreemd) Met haar beelden financierde ze het klooster voor een groot deel.

Ze zou heel graag de 100 jarige leeftijd hebben bereikt, maar helaas stierf ze een dik half jaar vóór haar honderdste verjaardag in een verpleeghuis in de Lage Vuursche (mei 2012)
Overigens hebben de zusters Augustinessen van Sint Monica op het terrein van het klooster een religieuze leefgemeenschap opgezet waar jonge mensen kunnen zoeken naar spiritualiteit, stilte en ontmoeting: Casella

 

 

*) Het  huis wordt in de toekomst geschikt gemaakt voor een kleinschalig woonproject voor demente ouderen.

 

 

 

 

 

Misdaad,moord en monniken.

amersfoortOp de extra dag (schrikkeldag) lopen we met een gids de Amersfoortse tocht met het thema:
Misdaad, Moord en Monniken
We verzamelen ’s avonds bij het vroegere klooster van de Celzusteren Sint Ursula, gebouwd in 1478  De Mariënhof. (nu restaurant)
Niet iedereen is precies op tijd, dus de aanvang van de wandeling loopt wat uit, wat best vervelend is want het is bitter koud
We zijn  uiteindelijk met 59 personen en worden in twee groepen gesplitst, ieder met een gids.
Er wordt verteld over de vroegere straffen radbraken, vierendelen, dood in hete olie en ophanging voor de “gewone”misdadigers en de wat hogere burgerij werd met een zwaard (zonder punt) om zeep geholpen.
Over monniken én nonnen die in Amersfoort hun kloosters hadden én over de ondergrondse gangen die de kloosters onderling verbonden.

We lopen naar de Monnikkendam, de waterpoort waaronder de Heiligerbergerbeek de stad binnenstroomt  (rond 1400 gebouwd) Hier wordt ons ook het eerste sterfgeval verteld: een monnik die in de onderaardse gang liep en “geruisch” hoorde, dat was de beek die hem “inhaalde”  waardoor hij verdronk.Daarna is er iets gemaakt zodat het water daar, in dien nodig, kon worden afgesloten.

Ook moord komt aan de orde bij Metgensbleek, een vroegere bleekweide met herberg. Tijdens het bestand in de Tachtig jarige Oorlog kwamen 3 soldaten (huurlingen die “even” niets te doen hadden) 2 Spanjaarden en een Portugees op het onzalige plan het geld te stellen van de herbergier (de man van Metgen) De herbergier was moedig, gaf zijn geld niet zomaar af en moest dat met de dood bekopen. Eén Spanjaard én de Portugees ontkwamen, de derde rover werd gepakt en is, volgens de gids, een vreselijke dood gestorven.

het hof
Hij werd op het Hof ( het grootste plein in Amersfoort) geradbraakt.

In de 14e eeuw werd de Dieventoren gebouwd (ook wel Plompetoren geheten) Daar zaten misdadigers voor minder ernstige vergrijpen één of meer nachtjes, wél tegen betaling! Een gevangenis mét betalende gasten dus! (ideetje voor nu?)

herenpoort
Bij de Herenpoort kregen we het verhaal te horen van “heren” die de stadswacht om kochten om “even” de poort uit te kunnen om een borreltje te drinken buiten de stadspoorten of een bepaald soort “damesbezoek” af te leggen
We krijgen verderop ook nog een stukje geschiedenisles over Van Oldebarnevelt (raadspensionaris)  en lopen langs het huis waar hij “vermoedelijk” geboren is en langs het huis Bollenburg waar hij in 1549 met zijn ouders naar toe verhuisde. ( De plek waar hij geëxecuteerd is is het Binnenhof in Den Haag in 1619)

onderaards
nul33 x2Het is bitterkoud en we gaan nu met de halve groep (29 personen) NUL33 binnen, een gelegenheid in de Langestraat, waar ook een onderaardse tunnel is. We mogen die bekijken. Hij is grotendeels afgemetseld en ingestort, maar een gedeelte is nu voorraadkamer én de toiletten van het restaurant zijn er gevestigd.
Hier vertelt de gids dat, hoewel het lijkt alsof we in de kelder zitten DIT het straatniveau rond  1500 was.

 

 

nul33

gewelf
Behalve dit onderaardse gewelf mogen we ook helemaal naar boven om, achter glas, een mooi uitzicht over de Langestraat te hebben.
Er staat voor ons allemaal een glaasje glühwein of warme chocolademelk met slagroom te wachten. Zo’n warm drankje was ook wel nodig want de meeste van ons zijn door en door koud.

Het grootste gedeelte van de tour zit er dan op. Nog een paar verhalen en we zijn weer terug bij de Mariënhof.
Een interessante, leerzame avond in Amersfoort

Eemnes: Hilt wordt HvE

hilt
In Eemnes werd in 1978 De Hilt, sport- en ontmoetingscentrum geopend. Onlangs, januari 2020 heeft het voorgoed haar deuren gesloten en zal het duurzaam worden gesloopt om plaats te maken voor woningen.

hilt2

Er  voor in de plaats is een nieuw multifunctioneel sport- en cultuurcentrum gebouwd:
HvEHet Huis van Eemnes, kortweg HvE genoemd. Bij de bouw van dit complex was het uitgangspunt van het college dat er een kwalitatief goed gebouw voor de komende 50 jaar werd neergezet.
Het team bestaat uit een bestuur, directie, vast personeel, oproepkrachten en vrijwilligers.
Bij elkaar zijn dat zo’n 40 personen. Met elkaar hebben zij de ambitie om het Huis van Eemnes de tweede huiskamer van Eemnes te laten worden.  Je kunt er boeken lezen, koffie drinken, heerlijk lunchen, sporten, genieten van een mooie voorstelling en nog veel meer!

vlooien

Dat “meer” was vandaag een vlooienmarkt met 160 kramen. Het was er ontzettend druk en alle parkeerplaatsen  waren vol. Maar dat heeft ons niet weerhouden. Niet omdat we zo nodig naar de vlooienmarkt moesten, maar wel om eens fijn rond te kijken in dit nieuwe centrum.
We zagen de theaterzaal, de Biep met de trap en de makkelijke stoelen.

 

Vanuit de ramen zagen we de kunstgras sportvelden en de parkeerplaats met de kerk in de verte

 

én het speelveldje met de multifunctionele skatebaan.Niet alleen om op te spelen maar ook wateropvang voor het gebouw. Het wateropvangsysteem van de skatebaan zorgt er namelijk voor dat het regenwater vertraagd afgevoerd wordt naar een sloot. Dat wil wel zeggen dat er tijdelijk water in kan staan, maar daar is de baan tegen bestand.
Eemnes is een pracht, multifunctioneel gebouw rijker! (een vlooienmarkt hoeft voor mij niet meer, maar het was een mooi excuus om eens “overal” in HvE rond te kijken)