World Port Tournament Baseball

Het laatste half jaar zijn we nog al eens naar softballwedstrijden gaan kijken ( zie blogs) maar gisteren waren we bij de andere sport die ons hart lang geleden al veroverde: honkbal!*)

WPT bord
Van 12 t/m 21 juli wordt dit jaar het World Port Tournament in Rotterdam gehouden. Dit jaar voor de 17e keer met als deelnemende landen: Team USA, Curacao, Japan, Taiwan en Nederland.

Om en om wordt de Haarlemse Honkbalweek (even jaren) en dit WPT
(oneven jaren) gehouden. Elk jaar proberen we ten minste één wedstrijd hiervan te zien.

Dus togen we naar Rotterdam. Onderweg op de A 20 sloeg mijn hart een paar slagen over toen een idioot met een rotgang van de ene rijbaan naar de andere voor ons langs schoot. Gelukkig reageerde mijn lief adequaat, maar schrikken was het wel.

Als we heelhuids in Rotterdam aankomen parkeren we voor een grote moskee (ruimte genoeg) en lopen binnendoor naar de Neptunusvelden, waar het toernooi wordt gehouden.
We hebben een dagkaart en zien dus 4 van de 5 deelnemende landen spelen.

cur-taiDe middagwedstrijd is Curacao tegen Taiwan; een ontzettend leuke pot.
Curacao, zo meldde de speaker had een dag eerder de grootste zege ooit op het WPT  behaald: 20-2 tegen het team van de USA.

Het was vrij rustig in het stadion wat betreft publiek; Achter ons zat de aanhang van team Curacao met een luide bel en werden veel  aanmoedigingen in papiamento geroepen.
Rechts voor ons zaten 2 Taiwanese gezinnen (4 volwassenen en 2 kids)
De moeder sloeg met 2 lege colaflessen op de stoel vóór haar en riep aanmoedigingen(?) in Taiwanees, waarop andere Taiwanezen (aan de overkant) gingen mee roepen.
Op een gegeven moment kwam er een pr.dame van de Taiwanese spelers naar hen toe en deelde de kinderen én volwassenen, lichtgevende megafoons en toeters uit.
Een gezellig sfeertje om ons heen.
Wij klapten voor ALLE goede acties, van welke team dan ook!
gele nagels
Halverwege de wedstrijd kwam een jong Curacao’s meisje voor ons zitten (ze had een felgekleurd shirt aan waarop Curacao stond, vandaar dat ik wist waar ze vandaan kwam)
Ze zat veel met haar telefoon te “spelen” zodoende zag ik haar lange gele nagels. Ik MOEST er naar kijken, zoiets had ik nog nooit gezien, zo lang, zo geel!

Het team Curacao maakte een paar prachtige dubbelspelen; de Taiwanezen hielden de spanning er in door blij te blijven, zodat het tot het eind een spannende wedstrijd bleef: Curacao won met 7-6.

Daarna een flinke tijd RUST voor het publiek, om bij te komen, te eten én de benen te strekken.
Er staan allerlei kraampjes waar je eten kunt kopen.
Helaas wordt bij deze wedstrijden een muntenverkoopsysteem gehanteerd. Dus eerst in de rij staan om muntjes te halen(minimaal 4 voor € 11,40) en dan weer in de rij voor het eten; dán tot de ontdekking komen dat je één  muntje te kort komt!

Als het eten op is, de benen gestrekt en we, om beurten, even het terrein over gelopen zijn begint het zachtjes te regenen. We zijn voorbereid (zoveel jaren honkbal kijken soms met regen soms met veel zon, heeft ons zowel vuilniszakken voor de regen als zonnebrand en petten voor de zon in de honkbaltas te doen stoppen)
De vuilniszakken op schoot en één over de tas; de plu over de hoofden
( het zijn oplopende tribunes, zodat niemand achter je er  last van heeft)
De wedstrijd  am-nedNederland – team USA begint wel om 7 uur en maar wordt even later stilgelegd omdat de regen nu met bakken uit de lucht komt. Er worden plastic jasjes, poncho’s en plu’s te voorschijn gehaald en er zijn ook mensen die onder de tribunes de bui verder afwachten.
De werpheuvel en de slagzone worden met dekzeilen afgedekt. Na een korte periode houdt de regen op en wordt er verder gespeeld.
Een tijd later begint het weer te druppelen en ook nu wordt de regen wat heftiger en wordt het spel even stil gelegd.
Als het nu droog wordt blijft het droog en worden er 7 innings gespeeld.

Tussen de innings door is er wat entertainment. Iets dat voor ons absoluut NIET hoeft; we komen voor de sport.
Maar in Rotterdam draaft er achtereenvolgens een heel groot koor op: Prestige uit Alblasserdam (onverstaanbaar goed) 2  leuk aangeklede Casinodames, die met 2 kandidaten een spelletje spelen; mascotte BB bear doet een dansje en deelt popcorn uit en een Rotterdams groepje zingt wat (ook weer onverstaanbaar goed)

Ook dit is nét als de middagwedstrijd een leuke pot.
In de 3e inning staan er 3 man op de honken en slaat Denzel Richardson een homerun; 6-1!
Eigenlijk was toen de wedstrijd al beslist: in de 7de inning eindigt de wedstrijd met 13 -3  (bij 10 punten of meer verschil wordt er niet tot de 9e inning doorgespeeld)

Een sportieve TOPdag, met overwegend goed weer en geweldig honkbal!
Een aanrader om te gaan als je van de sport houdt!

 

 

 

* mijn lief en ik hebben elkaar leren kennen door deze sport

Struinen in de tuinen.

muziek in de tuinOp 7 juli waren er tuinen in Amersfoort (en ook in andere steden) die in intieme podia waren veranderd; kunstenaars toonden met hun voeten in het gras hun talent. Elke act duurde 30 minuten, er was geen entreeprijs; een vrijwillige bijdrage werd wel op prijs gesteld; Struinen in de tuinen
Thuis hadden we een paar acts uitgedraaid, die ons leuk leken om te bekijken. De eerste tuin die we wilden bezoeken was “verdekt” opgesteld. Achterom lopend komen we in een tuin, met bank,krukjes en stoelen die klaar staan en waar al wat publiek klaar zit, we schuiven aan.

We zullen een vocalgroup gaan horen.
Er komt een dame  die ons vertelt dat er in het programma een fout is geslopen en dat ze pas gaan optreden om half 2. ( programma vermeldde 12.45) Het spijt haar zeer.
“Maar” zegt ze : “we zijn nog niet gekleed”(dat versta ik tenminste) Dus ik vraag wanneer ze wel gekleed zijn. Een lachsalvo!
Ze zei dat de groep nog niet compleet was.
Hen was verteld dat ze pas om half 2 zouden optreden. De kleding was dus het probleem niet. Ze vraagt of we terug willen komen. Dat gaan we doen.
We verlaten ons bankje onder de vijgenboom.

lucy in the skyWe raadplegen het programma boekje en ontdekken dat als we flink doorlopen net of net niet de Westsingel kunnen halen. Dáár zal in de tuin van de monumentale mannenzaal van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis  (gebouwd in 1531)  Lucy in the sky optreden.
We halen het nét niet!
Snel lopend door de mannenzaal (al eerder bezocht, geweldig om de verhalen te horen en zien hoe het daar vroeger toeging) komen we in de tuin. We zien de achterkant van een dame en heer die gitaar zitten te spelen. We strijken neer op een muurtje om niet te storen (alle stoelen zijn trouwens bezet)
Mooie liedjes, leuk gitaarspel, leuke sfeer.
Er komt 2 stoelen vlakbij vrij, dus strijken we neer onder een gigantische appelboom en luisteren comfortabel zittend verder.
Ze spelen nog één nummer na 12.15, dan moeten we daarna echt weer terug “rennen” naar de Bloemendalsestraat voor Vivid, de close harmony vocalgroup in de tuin waar we al eerder waren.

vividEen geweldig optreden onder de leiding van hun dirigent Ruben Smits, die ook de meeste arrangementen verzorgd heeft. Als we de tuin in komen zegt de dirigent net dat de mensen die achterin zitten het misschien niet goed kunnen horen, ”Kom naar voren er is nog plaats”
Niemand staat op, dus wij lopen door naar voren en zitten dan helemaal vooraan.
Genieten! Geweldig optreden van een groep die nog maar een half jaar bestaat.
Ik heb tranen in mijn ogen, mooie stemmen, goede solisten en zeker één lied met een ontroerende tekst! Na afloop praat ik met de dame naast me, die in dat huis geboren is. Ze weet NIET hoe oud het huis is; er is wel een stuk aangebouwd. Toen zij er geboren werd was de tuin veel groter, daar waar nu de Flint staat, vertelt ze.
Bloemendalsestraat
We stoppen geld in de bus en lopen om.
Om het huis van de voorkant te bekijken.
Het is een monument meldt het schildje naast de voordeur. De voordeur gaat open en de huidige eigenaresse staat in de deuropening. Ik vraag  of zij weet wanneer het huis gebouwd  is. Het schijnt moeilijk uit te zoeken te zijn, maar ze weet zeker dat het van vóór 1850 is.
We zijn “vol” van de optredens en hoeven niet meer.(Veel is niet altijd beter)
Genoten, van de zon, de muziek én de tuinen!

 

 

Lommerrijke brink*) met Kunst

Van 14 t/m 16 juni wordt in Laren aan de vijver Coeswaerde voor de 24ste keer door Kiwanis Laren**) ART LAREN georganiseerd
De netto opbrengst is bestemd voor een goed doel tbv kinderen.

poff
De oudste nog bestaande poffertjes kraam staat al meer dan 100 jaar  in Laren op de Brink

 

Ik heb al eerdere jaren over deze Art Fair geblogd.K gorilla

Deze keer alleen maar wat foto’s van kunst die er stond en die IK mooi of bijzonder vond.

Ik ben wat “lui” geweest, heb alleen maar genoten en niet genoteerd wie wat gemaakt heeft.
Sorry lezers!

 

bergdorpbergdorp3bergdorp1

U kunt zelf nog gaan kijken, het is het hele weekend nog.
Zaterdag en zondag open van 11.00 tot 18.00 uur

 

 

 

 

 

 

Kooievaarbeest

 

openhaardvliegeren

 

 

 

*) Een brink is een open ruimte in een nederzetting op de zandgronden
**) Kiwanis is een wereldwijde organisatie van vrijwilligers die zich inzet voor het verbeteren van de wereld. Hun motto is: “serving the children of the world”

De Dag van het kasteel.

Op Tweede Pinksterdag werd voor de 12de keer de Dag van het Kasteel georganiseerd!
Wij hebben het kasteel Loenersloot *) bezocht.
Van tevoren reserveren was gewenst, dus dat deden we digitaal; er waren al rondleidingen volgeboekt. Op 13.00 uur was nog plek, dus daarvoor reserveerden we.
kasteel loenersloot2

brugwachterswoningVóór we bij het kasteel kwamen,  moesten we eerst langs de brugwachterswoning, die uit de 17e eeuw dateert, ook de ophaalbrug stamt uit die tijd! Vanaf 1676 werd hier tol (brugge)geld geheven

Dan meld ik me bij een tafeltje met een heer met geldkistje; ik had de print-out van onze reservering bij me en stond netjes in de rij. Een paar plekken voor me hadden mensen gereserveerd;ze stonden niet op de lijst, kregen 2 rode strookjes papier en konden doorlopen. Daarachter stonden 2 mensen die niet gereserveerd hadden, dat gaf niets, ze konden betalen en doorlopen. Dan kom ik: ook wij staan niet op de lijst, ik krijg 1 rood papiertje  (het geldt voor 2 mensen, de rode papiertjes zijn bijna op!) en mag doorlopen (mijn lief staat al bij het hek)

Op de trap voor het kasteel is het beredruk. Een, met ons wachtende dame, is verbaasd; op de site stond dat er maar 20 mensen per keer naar binnen mochten; dit waren er veel meer!
Er komt een “inleider” die ons op de trappen welkom heet en verteld dat hij nu zeker 60 mensen telt maar dat er in de tuinkamer, waar een miniconcert wordt gegeven maar plek is voor hooguit 45 man;” De rest moet dan maar verder in het kasteel gaan kijken.
Bij elke stijlkamer staat een gids die wat kan vertellen.”
Een beetje” vreemd”geregeld ( NIET geregeld) dit allemaal.

miniconcertGelukkig was er nog plek voor ons  in de tuinkamer en konden we het miniconcert bijwonen. De harpiste en dwarsfluitiste stelden zich niet voor, dus ik kan niet vertellen wie deze muziek speelden, maar mooi was het.  Er werden 3 nummers gespeeld waaronder een sonate, die Mozart in Den Haag schreef toen hij 8 jaar oud was en net terugkeerde van een concert in Engeland. Een echt wonderkind!
De tuinkamer is prachtig; de muren zijn behangen en daarop zijn taferelen geschilderd; veel bomen, maar ook huizen en mensen. Het was geen bestaand tafereel,  maar uit fantasie geschilderd zo wordt ons verteld. Het geheel is in redelijke staat (na zoveel jaar!!) er zijn 2 deuren die je, als ze dicht zijn amper ziet; het geschilderde tafereel loopt door!

kroonluchterEr hangt een kroonluchter die licht verspreidt. Elektrisch? Maar er loopt geen draad heen! Daar willen we het onze van weten.
Het is zoals mijn lief al dacht, met batterijen en op afstaand aan en uit te doen. Er was hier geen elektrisch licht, eerst werden er concerten gegeven onder het licht van de kaarsen in de kroonluchter. Totdat een toehoorder kaarsvet op zijn pak kreeg. Daarna is deze oplossing gevonden, zo vertelt een groengepolode gids.

donjon
We beklimmen de Donjon (geen pretje met mijn zere voeten maar ik wil het zo graag) helaas is er  een weinig spectaculair uitzicht; de daken van de bijgebouwen, de toppen van bomen  en weiland.

De portrettengalerij is een beetje “zielig” over heel veel gezichten, jurken en pakken zijn  “pleisters” geplakt. Dát is gedaan, zo verzekert een gids me, door vakkundige restaurateurs; het was nodig omdat er craquelé, optrad. De “pleisters” zijn noodmaatregelen om de schilderijen niet verder te laten craqueleren. (als er geld is dan volgt restauratie)

kasteel loenerslootEr liep een, in het ouderwets, zwart geklede dame door het kasteel, ik vroeg haar of ze de laatste eigenares “speelde” maar ze bleek de huishoudster te verbeelden én te zijn: ze hoorde bij de ploeg vrijwilligers  die zorgt dat het kasteel er NU goed BLIJFT uitzien. Een leuke, wat oudere dame, die vertelde dat de laatste barones**) een nors iemand was die vaak haar jachtgeweer in de aanslag hield omdat ze niet van bezoek hield! Ze hield ook niet van moderne fratsen; het huis was altijd koud in de winter, de barones reed dan op een fiets door het huis om warm te blijven.
Dat zijn nog eens verhalen!!

 

*)  Het kasteel is eigendom van Stichting Kasteel Loenersloot; het beheer van het kasteel en de belangenbehartiging worden uitbesteed aan Utrechts Landschap.

**)De laatste dame die dit kasteel bewoonde was barones van Nagell-Martini-Buys, die in 1997 op 88 jarige leeftijd (zonder kinderen) overleed.

Vogelhut II

Nu hebben we de smaak te pakken van het kijken in een vogelhut (blog 23/5)
Vlakbij de hut die we onlangs zagen bezochten, schijnt er nog één te liggen zagen we op de kaart. Dus op naar de volgende vogelhut.
Ook deze kijkt uit op het Eemmeer.
style eemWe kunnen op een gegeven moment niet verder met de fiets en moeten een dijkje op lopen, weer met twee “styles” klimmen we naar de andere kant van de hekken
schapen eem

Daar staat een hele kudde ons op te wachten.
We groeten de dames  beleefd en kijken goed naar onze voeten wat de hele dijk ligt vol schapenpoep.
Een enkele ooi met kleintjes ligt midden op het pad, we zeggen dat ze mag blijven liggen en dat we ze niks doen, maar op één na staan alle gezinnen als we naderen op, luid blatend, dát wel.

ronde vogelhut

We komen bij een ander soort vogelhut dan de vorige: een ronde.
We kijken door de uitgespaarde gleuven, waardoor een straffe wind waait, ogen beginnen te tranen.
Ik zie, net als vanuit de vorige hut enorm veel zwanen, een fuut, wat kuifeenden (door ons Lakenfeldereenden genoemd vanwege de kleurschakering) en dat is het dan wel.
Ook hier een bord aan de wand waar onder andere opstaat dat met geld van het Ministerie van  LNV en de Provincie Utrecht een opkrikplan is uitgevoerd voor de grote hoeveelheid weidevogels in dit gebied.

bord vogels

De foto van een futengezin is aandoenlijk (minder leuk voor het visje dat wordt verschalkt.)

Op de terugweg worden we “aangevallen” door vogels. Ze cirkelen om onze hoofden en schreeuwen.We snappen aanvankelijk niet waarom, maar dan opeens zien we het: voor ons uit loopt een jong op het fietspad snel op zijn hoge poten. We stoppen, hopen dat het jong aan de kant gaat zodat het geen traumatische ervaring krijgt van 2 fietsers. Maar het blijft midden op het pad lopen, we stappen op onze fietsen en rijden langzaam, terwijl er in de lucht geschreeuwd wordt en dan….. stijgt het jong een stukje op, om even verderop wéér midden op het pad terecht te komen. Dat gaat zo nog een paar keer, waarna hij NET lang genoeg in de lucht blijft zodat wij voorbij kunnen. Meteen houdt het geschreeuw van zijn familie op en hebben wij een rustige fietstocht terug. ( Thuis nagekeken en het bleek om grutto’s te gaan, lange poten en snavel.)

ooievaarpaalWe gaan nog even kijken bij het ooievaarsnest, klimmen op de heuvel en zien na lang door de verrekijker turen eindelijk een babysnavel tegen de moedersnavel aan. Er wordt gebedeld om eten. Een van de ouders zal aan het voedsel zoeken zijn, de ander staat op één been op het nest en let op het kroost (waarschijnlijk 2 jongen)

 

Atelierroute Laren(N.H.)

Afgelopen zaterdag en zondag werd voor de 14e keer de Atelierroute Laren georganiseerd.
Wij waren de zaterdag “bezig” met Sport (zie blog gisteren) dus was de zondag gereserveerd voor Cultuur*)

tuin pepeEr is een prachtig magazine van deze Atelierroute uitgegeven; 64 kunstenaars doen deze keer mee en staan erin met foto’s van hun werk en waar ze exposeren.
Omdat we deze keer beperkt in de tijd zaten, hebben we er maar een bekeken.
Wel verschillende disciplines: schilderijen, beelden, kussens en fotografie [natuur-Arie van den Hout en Ineke Vaassen – vrouwen met bloemen]

Eén van de bijkomende (leuke) dingen van zo’n atelierroute is, dat je in woningen/ateliers/tuinen komt, waarin je normaal NIET komt.
Eén van de bijkomende nadelen, als je “gewoon” rondrijdt en naar binnengaat waar een atelierroutevaan buiten hangt is, dat je soms bij iemand in de huiskamer staat waarbij je in één oogopslag ziet: dit is not my cup of tea. Dan staat daar een (meestal) dame te stralen die je aanspreekt en wat dan?
Ik wil  graag altijd eerlijk zijn, maar dat is, in dit geval, wat NIET complimenteus.
Mijn lief zegt dan “bijzonder” of “apart” (ik heb die woorden niet paraat als ik iets ECHT NIETS vind)
Daarom kijken we nu in het  art-magazine wat we echt willen zien.

Op sommige plekken exposeren meerdere kunstenaars.
Onderstaand een aantal foto’s van dingen die ik wel wat vind **)
atelierroute2Ineke Onkenhoutatelierroute

Wat voor ons het hoogtepunt werd, was de tuin van Pépé Grégoire met zijn beelden.
De tuin is groot, de beelden komen er prachtig in uit.

beeld pepe
titel: Just married 

pepe

Ook zijn vrouw Marlin, interieurontwerpster, heeft prachtig expositiewerk binnen en buiten staan.
marlin

marlin3
Marlin Grégoire

Ná deze tuin reden we weer op huis aan.

We hebben genoten.

 

 

 

 

*) Niet de hele zondag, want mijn lief zou vanaf 3 uur passief sport bedrijven: formulerace in Monte Carlo (tv)
**) wat niet wil zeggen dat ik ze ook in huis zou willen hebben

Vogelhut I

Tot mijn grote vreugde hebben we de vogelhut, die we eerder NIET konden vinden, nu wel bezocht (blog 28/4) We fietsten weer naar dezelfde plek als toen waar het bordje vogelhut met een pijl stond. Wéér stonden we voor het doodlopende pad begroeid  met brandnetels. Een stuk verder in het gras lag een uit elkaar gereten konijn, geen prettig gezicht.
style eem
Mijn lief zag plotseling een overstapje (ik weet er geen ander Nederlands woord voor, in Engeland noemen ze het een style)
We klommen erover, liepen een klein stukje, en moesten er nog één over vóór we op een pad uitkwamen.

We liepen door de klaver, boterbloemen en hondsdraf en zagen een paar hazen in de weilanden rennen.
Opeens kwam er een bruine hond uit het niets die achter een haas aanging.
In de verte stond een man met een pet “Hou die hond vast, idioot” mompelde ik.
De hond stond stil bij een sloot, de haas was ontkomen, zijn leger in, vermoed ik.
Toen we dichter bij de man kwamen stak hij zijn hand op. Ik zag dat hij een koptelefoon op had en even later sneed het vreselijk geluid van een grastrimmer door de stilte. Geen idee waarom de man, ver van alles en iedereen vandaan een stukje hoog gras en riet aan het trimmen was, het zal wel zijn nut gehad hebben.
vogelkijkhut
We liepen verder en vonden de vogeluitkijkpost

vogelplaat

De deur was dicht, maar binnen waren de luikjes open en hing een geplastificeerde kaart met vogels die je zou kunnen zien. We had den allebei een verrekijker bij ons.

Er gebeurde echter weer hetzelfde als in alle vogeluitkijkposten die ik ooit in mijn leven heb betreden: NIETS bijzonders  te zien: 2 meerkoetjes vlakbij en heel veel zwanen in de verte
De “belofte” dat als je stil bent en alleen maar kijkt, je bijzondere vogels ziet, wordt zelden waargemaakt, is mijn ervaring. (misschien ben ik te ongeduldig en moet je er twee uur of meer in zitten om “iets” te zien?)

We liepen terug door het hoge gras, de hond blafte toen we over de “style” kwamen, de man hoorde of zag ons niet, zijn trimmer maakte ongelofelijke herrie.
Eenmaal bij onze fietsen ging ik, net als op de heenweg, de reigers in de weilanden tellen.
Heen zag ik er 12, op de terugweg 16.
Geen “bijzondere” vogels, wel veel!

Amsterdam CS en meer

We zijn op weg naar Amsterdam Oud West, gebouwd aan het einde van de 19e eeuw; uitbreiding van de stad en grenzend aan het westen van het Centrum.
Met de auto naar station Diemen, waar een gratis parkeerplaats naast het station is en waar deze keer (gelukkig) nog een plekje vrij is. Dan met de trein naar Amsterdam CS.

Normaliter spraken wij met mensen af in de hal van Amsterdam CS náást de piano. Helaas is de piano nu weg; hij  heeft plaats moeten maken voor een bijzonder groot wit, uit driehoeken bestaand object.
Je kunt er niet omheen: letterlijk en figuurlijk; dus is het een goed meetingpoint.
adam csHet blijkt Impuls Amsterdam Centraal te heten: Achter deze wand werkt gemeente Amsterdam aan een droge en directe verbinding tussen trein en metro. Om de toekomstige verbinding te visualiseren is het bouwterrein omkleed met een patroon van driehoeken. Deze driehoeken zijn geïnspireerd op het plafond van de metroverdeelhal.
Het object pulseert als metafoor voor de levendigheid die zich onder de vloer afspeelt
.ontwerp studionvb & Buro Beleving. Uitvoering Brok Decor, Buitink Technology en Living Projects

Van het CS Station gaan we met de tram en lopen dan een stukje.
We komen door de Slatuinenweg, een restant van het Slatuinenpad, dat als kerkpad (voetpad) eind 1600 ( het besluit daartoe werd in 1697 genomen) werd aangelegd om bewoners van Sloterdijk naar de Petruskerk te kunnen laten wandelen.
Langs het pad werden warmoezenierstuinen*) aangelegd, vandaar de latere naam Slatuinenpad en nu dus Slatuinenweg.

wisteria
Ook komen we door een straat waarvan ik de naam niet weet, maar waar een Wisteria (blauwe regen, gouden regen en in dit geval WITTE regen)  zich verschillende verdiepingen langs de gevel omhoog gewerkt heeft. Een prachtig gezicht in de late middag zon.

 

 

*) warmoes is een oud  Nederlands woord voor groente

David Hockney’s werk in Amsterdam

Geboren in 1937 in Engeland en één van de bekendste vertegenwoordigers van de popart, zó staat Hockney bekend. Nú is in het Van Gogh museum de tentoonstelling; The Joy of Nature, waarin de parallellen van hem en  met van Gogh worden belicht.
Hockney  is een groot bewonderaar van Van Gogh en werd door hem geïnspireerd.

van Gogh
Irisveld – Van Gogh

hal v goghIk was nog niet eerder in het verbouwde Van Gogh Museum geweest. Van buiten oogt het prachtig met veel glas; de centrale hal is een geweldig entree, maar…

Ik ben er niet achter gekomen wát het is, maar het verdere gebouw zelf bereikt mijn hart niet, het is mij te kil (en misschien ook te donker)

Dit is niet een tentoonstelling waar je “zomaar”heen kan. Je moet tevoren kaartjes bestellen. We hebben 2x eerder geprobeerd naar deze tentoonstelling te gaan; niet gelukt, geen plek. Toen maar meteen gereserveerd voor de eerstvolgende mogelijkheid:
11 mei!

hockney
*)

De tentoonstelling van Hockney begint met een gefilmd interview op video. Hij is, ook om naar te luisteren, een bijzondere man Hij zegt onder andere dat perspectief hem begrensde, dus ging hij experimenteren met perspectief. En dat landschappen uit de “mode” raakten (omdat ze saai waren? hij vindt van niet) hij maakte ze weer helemaal hot

Woldgate
Woldgate**)

Als je landschappen ooit saai vond, na het zien van deze tentoonstelling zeker niet meer.

Zijn landschappen, soms in verschillende seizoenen geschilderd, bruisen van leven.

Van de hele tentoonstelling word ik vrolijk; door de voorstellingen, door de kleuren en door de liefde voor de natuur waarmee geschilderd is.

Hockney 2
met iPad

De 81 jarige kunstenaar is een mens die met zijn tijd meegaat en ook met een iPad werken maakt. Een voorbeeld van hoe hij op iPad te werk gaat is ook op de tentoonstelling te zien. Je ziet de fases van wat hij maakt; het werkt “groeit” waar je bij staat.

Waar ik bij Van Gogh soms verdrietig van word  (zelfs van zijn vaas met zonnebloemen kan ik niet echt blij worden) krijg ik Hockney bij elk schilderij een “vier de natuur- gevoel”, iets dat ik in de ECHTE natuur ook heb.
Zeker een aanrader om te gaan zien; nog tot 26 mei  te zien, wel reserveren!

 

 

 

*)In de zalen mogen geen foto’s gemaakt worden, dus heb ik foto’s genomen van een boek, waarin zijn werk staat dat in het Van Gogh museum hangt.

**)Woldgate is een secundaire weg in de East Riding van  Yorkshire (Engeland), die de lijn van een Romeinse weg volgt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Paradiso (Amsterdam)

In 1877 scheidde progressieve geloofsgenoten zich in Amsterdam af van de Hervormde kerk en noemde zich “ De Vrije Gemeente van Amsterdam” De gemeenteleden van deze beweging geloofden dat niet alleen het Christendom wijsheid bevatte, maar dat ook andere religies en stromingen goede, wijze dingen in zich hadden.
Zij hadden een gebouw nodig om samen te komen en daarom werd in 1879 en het daarop volgende jaar aan de Weteringschans het Verenigingsgebouw gebouwd, ontworpen door de architecten vader en zoon Salm. Het gebouw mocht er niet echt “kerks” uitzien.
Tot 1965 werden er zondagsbijeenkomsten gehouden, daarna stond het pand een tijdje leeg en werd voor opslag gebruikt.

In 1968 werd, voor de verloedering geheel inzette, de Gemeentelijke Stichting Vrijetijdscentra Amsterdam opgericht en werd het gebouw Paradiso gedoopt – een kosmisch ontspanningscentrum, waar in de loop der jaren bands als de Rollings Stones en Pink Floyd optraden.

De tand des tijds knaagde aan het gebouw; glas en lood ramen met daarop filosofen en spirituele leiders sneuvelden en werden niet vervangen. *)Tot in de jaren ’90 twee kunstenaars (van Houwelingen en Strik) opdracht kregen nieuwe eigentijdse ontwerpen te maken voor de ramen.
Hun thema werd eigentijdse moraal.  Daaronder werd o.a. verstaan:  het homohuwelijk, secularisering en het recht op zelfbeschikking.

ruit PDe kunstenaars pakten deze opdracht serieus aan, ze plaatsten  o.a. een advertentie waarin gevraagd werd naar iemand met een euthanasiewens voor dit laatste thema: recht op zelfbeschikking
Een ernstig zieke, 48 jarige vrouw reageerde op de advertentie en de kunstenaars gingen bij haar op bezoek en spraken met haar Dit resulteerde in een camera opstelling met zelfontspanner.
De vrouw fotografeerde zichzelf, gekleed in kleurrijke rode kleding op een bed met een helderblauw laken, op het moment dat ze stierf: 10.11.2004.
Deze foto werd uitgevoerd in glas-en lood en is te zien in een raam in Paradiso.

 

 

 

 

*) een aantal gegevens uit het mei nummer van Relevant overgenomen