Binnenactiviteit

We kunnen ons concentreren op wat we NIET mogen in deze Coronatijd, maar waarom zouden we dat doen? Je wordt er NIET vrolijk van.

Beter om ons te concentreren op dingen die we nog WEL kunnen zoals binnenactiviteit: bioscoop.
Bijvoorbeeld CinePlus bij Kinepolis.

Dat is op een “rustig” moment naar de film gaan, naar speciaal geselecteerde kwaliteitsfilms. Een ticket kost € 7,50 plus in de pauze koffie of thee*)
Kinepolis bioscopen zijn  in het hele land (zie: https://kinepolis.nl/)
Ook op die site is te zien welke films er nog gaan komen. [O.a. de beentjes van Sint Hildegard met Herman Finkers, geheel in het Twents gesproken (en hopelijk ondertiteld)]

Het rustige moment  begint in Kinepolisbioscopen in Almere, Breda, Huizen, Den Helder, Dordrecht en Haarlem: donderdag om 14.00 uur (inloop vanaf 13.30).Voor mensen die in dié plaatsen géén donderdagmiddag vrij hebben is de “gewone” bioscoop ook iets om “even” verstrooiing te bieden.

Van tevoren reserveren en mondkapje zijn verplicht totdat u op uw plaats zit. Er zijn  geen pauzes!

Het is vaak verrassend naar een andere film te gaan, dan die je zelf zou uitkiezen.
Wij hebben al diverse goede (en ook minder goede) films gezien.





*) Gedurende deze Coronatijd is er geen koffie, thee of frisdrank te krijgen
Deze keer lag er op onze gereserveerde plaats een blikje fris!!



Buitenactiviteit.

We kunnen ons concentreren op wat we NIET mogen, in deze Coronatijd, maar waarom zouden we dat doen? Je wordt er NIET vrolijk van.

Beter om ons te concentreren op dingen die nog WEL kunnen, zoals buitenactiviteit Pitch & Putt.

Een buitenspel waarvoor je géén spullen nodig hebt (die kun je, zonder kosten, lenen op de baan) en waarvoor je géén diploma (golfbewijs) nodig hebt én waarvoor je bij elke Pitch & Puttbaan (na een telefoontje of email voor reservering) terecht kan. (In heel Nederland zijn Pitch & Puttbanen)

Kom je de eerste keer dan krijg je een korte instructie en kun je daarna meteen de baan op
Dit jaar is bijvoorbeeld de baan Strand Horst (Ermelo), als het weer het toelaat, de hele winter open.
Bij Strand Horst is bovendien de extra mogelijkheid om footgolf te spelen, ook een Coronaproof buitenspel.

Footgolf is een combinatie van voetbal en golf! Je speelt met een voetbal en loopt, net zoals bij golf, een 9 of 18-holes ronde. Je schiet de voetbal vanaf de aftrap in de richting van de vlag. Het is de bedoeling om de voetbal in zo min mogelijk schoten in de hole te krijgen (gewone schoenen géén voetbalschoenen)

Voor ons begint “de pret” al met de reis erheen; door de Flevopolder, waar in weilanden ganzen “grazen”; op lantaarnpalen aalscholvers zitten te drogen en waar we op een van de T- palen langs de weg zien een buizerd zien zitten.
We zien ook, in the middle of nowhere, een witte kat door een weiland sluipen.


De baan is prachtig, de zon schijnt, het is warm met een jas aan en dat voor half november!
Er is daar een mogelijkheid om naar de toilet te gaan en aan de kiosk is koffie, thee en fris te kopen (helaas op het terras zitten kan NU nog niet)
Ik speelde als een krant, maar genoot van de omgeving.
Zelden heb ik het gras zo mooi groen gezien, het leek wel lichtgevend!
Deze baan is prachtig onderhouden en heeft vele (spel)uitdagingen.
Probeer het eens!


Cookie drive-in

Stel je bent een Goed Doel, dan is 2020 een rampjaar. Met collectebus langs de deuren gaan?
Niet Coronaverstandig.
De jaarlijkse smulkraam op koningsdag? Ging niet door.
BBQ, stamppotverkoop, sponsorestafette, het ging allemaal niet door.
Dus weinig inkomsten.
Op een goede dag voor de Goede Doelen (en een minder goede dag voor een producent van bakproducten)  kreeg Pax Kinderhulp Eemnes een aanbod.
Ook voor een Amerikaanse producent van bakproducten waren deze Coronatijden géén goede tijden: door het sluiten van de horeca raakte de producent zijn bakproducten niet kwijt.
Hij besloot zijn kant-en-klare producten aan Goede Doelen te schenken; zij mochten de producten verkopen en het geld houden.

Om die producten Coronaproof te verkopen zijn veel vrijwilligers nodig, dus besloot Pax de handen met 2 andere Goede Doelen in Eemnes in één te slaan: Stichting Friersdale en de Thuisfrontcommissie van de Nederlands Hervormde Gemeente en Pax bedachten het plan om een Cookie Drive-in te organiseren

.

Op 21 november kunt u weer het boerenerf aan de  Wakkerendijk 31 te Eemnes op rijden.
De Cookie drive-in, is al van veraf te zien door de enorme bos rode tulpen in Delftsblauwe pot.
Er is een in- en er is een uitgang. Volg de aanwijzingen van de vrijwilligers en rijdt het erf op naar het “loketje” en doe uw bestelling. De man/vrouw in het hokje hengelt een bekertje met bonnetje naar u toe, als u het geld erin stopt (of het pinapparaat wat voor u gehengeld wordt, correct bedient) mag u daarna doorrijden naar een afhaalbalie waar de koeken voor u klaar staan.

Wij waren hier op 14 nov om half 3, toen waren de triple chocolade cookies al op, alleen de bosbessen muffins waren er nog. Voor € 2,50 per 5 konden we daar zoveel zakken als we wilden van meenemen. ( De triple chocolade cookies zullen er de 21ste weer zijn!!)

Dus: Tussen 9 en 4 op 21 november: Cookie Drive-in – Eemnes
         Lekker én voor een Goed Doel

Ook op de Lange Voorhout

In het voormalige winterpaleis van koningin Emma in Den Haag (in 1764 gebouwd) waar zij resideerde van 1901 tot en met  1934 is sinds 2002 het Eschermuseum gehuisvest. (Emma was de moeder van Wilhelmina, die de moeder van Juliana was , die de moeder was van Beatrix, die de moeder van onze huidige koning is)
In het paleis een “vorstenappartement“: een vorstenlogeerkamer mét vorstenbadkamer. Sinds 1950 was dit de slaapkamer van prinses Wilhelmina, die dit paleis na haar abdicatie ook als winterpaleis heeft gebruikt.
Zowel koningin Juliana als Koningin Beatrix hebben dit paleis als werkpaleis gebruikt


In een folder staat dat dit het enige Openbare gebouw is waar de oude paleisfunctie nog te ervaren is. Ik weet niet of het het “enige” is, maar het is zeker een PALEIS met kroonluchters en prachtige trappen ( in tegenstelling tot Paleis Soestdijk dat zeer sober is)

De Rotterdamse kunstenaar van Bentem ontwierp verschillende kroonluchters voor de voormalige koninklijke vertrekken in Het Paleis, waaronder een zeepaardje

Zaalraam met uitzicht – Binnentuin –

In het Eschermuseum, ben ik jaren geleden al geweest (ik schreef daar een artikel  over bij  mijn vorige blogprovider) M. C. Escher (1898-1972) was een kunstenaar die wiskundige figuren met uiterste precisie tekende, grafische voorstellingen schiep die onmogelijk waren (water dat omhoog stroomde, reptielen die uit het papier kwamen, handen die elkaar tekenden)
Er hangen in dit museum prachtige werken van hem én er is een film over hem te zien in een filmzaal met stoelen op Corona afstand neergezet.

Dit keer bezocht ik dit museum voor de Grandioos Glastentoonstelling. (Op 3 oktober blogde ik ook al over prachtige glaswerk: toen in het MAGmuseum in Ruurlo)

Deze keer heeft de Stichting Modern Glas het mooiste optische glas uit haar collectie hier tentoongesteld.
Optisch glas wordt meestal gebruikt om spiegels, brillenglazen en lenzen te maken, maar Tsjechisch-Slowaakse kunstenaars kunnen er prachtige  abstract geometrische kunstwerken van maken. De top van dat werk is NU ( tot 8 nov. a.s) te zien in het Eschermuseum.



.

Er is, i.v.m. Corona, géén mogelijkheid om iets van etenswaar of drank in het museum te gebruiken: de vroegere keuken van het paleis, in “goede tijden “ restauratie, is nu gesloten.

Het personeel is bijzonder aardig en hulpvaardig. Ik voelde me er, door alle maatregelen, die duidelijk waren aangegeven echt Coronaveilig

Lambertikerk – Zelhem

In Zelhem, een Gelderse plaats in de gemeente Bronckhorst staat de protestantse, in de 15e eeuw gebouwde Lambertikerk, genoemd naar de katholieke patroonheilige van de textielarbeiders: Lambertus van Maastricht. (Lambertus was de bisschop van Maastricht van 670 tot aan zijn dood in 705)

De kerk staat midden in Zelhem, op de plek waar rond het jaar 800 door Ludger (een Friese missionaris)  een kapel is gesticht.


Het is een open kerk, letterlijk: de kerkdeur staat open en is vrij toegankelijk.




Nu wij er zijn, eind oktober, guur en koud staat de kerkdeur ook uitnodigend open.
Er staat kunst in de kerk die we graag even willen zien.
Helaas is het licht in de kerk NIET aan en hoewel er door de prachtige ramen wel  licht valt op het middenschip*) van de kerk, zijn de zijkanten behoorlijk donker.
En dát is nu net waar de beelden staan in het halfdonker

We gaan niet naar het kerkse lichtknopje zoeken, de kerk is verder verlaten en straalt een serene rust uit, dát laten we zo!
De beelden zijn zeer apart en ik probeer er wat foto’s te maken, die bijna geheel zwart zijn (thuis kan ik er nog een paar een beetje oppeppen)
Er is gewerkt met “gewone” voorwerpen, zo herken ik een kaasschaaf en vorken.
Apart, aansprekende kunst, waar we helaas geen folder van vinden, zodat de maker van deze vogel, vissen en insect voor ons onbekend blijven.





*) de “lichte” interieurfoto is niet van mij en dus ook niet TOEN gemaakt.

75 jaar Verenigde Naties

Vijfenzeventig jaar geleden werd Nederland bevrijd én werd in datzelfde jaar de Verenigde Naties opgericht.
24 oktober is het precies 75 jaar geleden dat de Verenigde Naties werden opgericht.

Dit jaar wordt dat VN lustrum onder andere gevierd  met de tentoonstelling 75 jaar VN in 75 verhalen,   te zien op de Lange Voorhout in Den Haag ( van 17/10 t/m 29/11)

én een publicatie met dezelfde naam.

De publicatie wordt ingeleid door de huidige burgemeester van Den Haag ( belangrijke VN-stad).
Hij schrijft ondermeer: De VN verbindt vrijwel alle landen ter wereld [momenteel zijn 193 van de 196 internationaal erkende onafhankelijke staten lid] in hun streven naar vrede en veiligheid vanuit het wereldwijde besef dat internationale samenwerking hiervoor broodnodig is”

Onderstaand een paar citaten uit deze publicatie :

Nasser Kalantar: Iraans-Ned. kernfysicus en hoogleraar “De gevaarlijkste vorm van discriminatie is een regering die discrimineert, daar moet je tegen vechten”

Henning Melber: Duits-Namibisch politiek activist: “De VN is er om een stem te geven aan mensen die geen stem hebben in het orkest van de grote machten”

Mercy Kolok verhuisde vanwege de oorlog vanuit het toenmalige Sudan naar Kenia, woonde en studeerde er maar keerde in 2010 terug naar Zuid Sudan en ging werken bij UNICEF: “Solidariteit is levens redden zonder na te denken over iemands stam, afkomst of religie”

Deze mensen en meer anderen vertellen HUN verhaal in deze indringende publicatie.

Behalve de publicatie en tentoonstelling  zullen op 24 oktober markante plekken in Den Haag zoals het Vredespaleis, waar het Internationale Gerechtshof van de VN sinds haar oprichting zetelt, uitgelicht worden in VN blauw.

Atelierroute Huizen 2020

Om nu, tijdens de Corona pandemie bij mensen thuis naar kunst gaan kijken lijkt ons géén goed idee, maar de overzichtsexpositie in de Kunstuitleen willen we wél proberen.
We gaan vroeg en het is nog rustig, mondkapje voor en kijken wat er voor moois dit jaar gemaakt is.

Dit jaar kreeg ook jong talent een kans op de Overzichtstentoonstelling, van leerlingen van het voortgezet onderwijs ( Huizermaat en Erfgooierscollege) waren ook een paar werkstukken tentoongesteld Er waren een paar bijzondere werkstukken bij. Mij trof vooral een theater compleet met roodfluwelen gordijnen en een spiegel, zodat je als je in de spiegel keek niet alleen de 3 toneelspelers zag maar ook jezelf. Leuk gevonden!

We besluiten daar en dan om wel nog even naar de Krachtcentrale te gaan.
De krachtcentrale is een prachtig industrieel erfgoed omgebouwd tot een ontmoetingsplek van Huizen; daar zijn  de ateliers van een paar kanjers van kunstenaars.
Als het gaat qua bezoekersaantal gaan we er naar binnen.

De krachtcentrale: Thinking inside the box!

We kunnen naar binnen. Handen desinfecteren en een, geplastificeerde, kaart meenemen, zodat men weet dat er máár 20 mensen binnen kunnen zijn (die kaart hang je bij het verlaten van het gebouw weer op.Dan pakt de volgende hem weer Ik weet niet of dát Coronaproef is, maar de handen kunnen dan wel weer gedesinfecteerd worden)
Er is een open hoge trap naar de ateliers. We lopen naar boven, ik voor het eerst met mondkapje.
Boven gekomen lijkt het wel of ik zuurstoftekort heb, ik voel me heel raar. Gelukkig zijn we alléén dus trek ik in een hoekje even mijn mondkapje weg en probeer mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Dat lukt.



Natalie Hoogeveen is edelsmid en maakt prachtige sieraden ( ik heb het geluk dat ze een prachtig sieraad voor me ontworpen heeft) Ze stelt haar werk ook heel mooi tentoon. Helaas heb ik géén gaatjes in mijn oren en ben ik doodsbang voor prikken (menig keer daarbij flauwgevallen) anders had ik NU in de verleiding gekomen de prachtige, door haar ontworpen en tentoongestelde bloemknopjes voor in de oren, aan te schaffen.*)

Het atelier van Danny Tupang is een feestje om te bekijken. Hij maakt rakketten, die ook gelanceerd kunnen worden en robotten van allerlei apparaten zoals camera’s en broodroosters. Er staat een klein soort oranje “spinnetje” dat hij ontworpen heeft als relatiegeschenk  voor een groot bedrijf, de basis is een groothoeklensje voor een smartphone en het kan nog werken ook. Origineel en apart om te zien!*)

Daarna gaan we naar het atelier van Pieter Hogenbirk, cartoonist/striptekenaar. Er zijn op dat moment geen bezoekers en hij draagt zelf geen mondkapje, dus ik  laat de mijne even zakken. Ik krijg meteen het idee dat mijn hoofd zich met lucht vult. Ik geniet (en moet lachen) om zijn strips, ze zijn knap getekend én grappig. Maar wat ons het meeste treft zijn de tekeningen van Vietnam; de bootjes en een vrouw met mandje op de rug; ik denk een lid van de Flower Mhong.  Zelf weet Pieter niet tot welke stam deze vrouw behoort, hij heeft getekend naar een foto, is niet zelf in Vietnam geweest.

Er komen bezoekers de trap op, mijn masker gaat weer helemaal op. Natalie is pijlen op de grond aan het plakken om de looprichting nog zichtbaarder te maken. We nemen afscheid en vertrekken met de verder lege, lift.
Heel leuk om dit weer even gezien te hebben.
Ook zondag (11 okt) nog te bekijken.




*) geen camera bij me, dus zijn de foto’s uit de folder. Van iedere kunstenaar een foto van zijn/haar tentoongestelde werk (niet specifiek van het beschreven object)

Vroegere met spoor nu met fiets

Ooit wandelden we, in Engeland, op een voetpad dat ooit een spoorrail was; van Polegate naar Hailsham. De spoorweg werd in 1849 geopend en sloot voor passagiers in 1965 en in 1968 ook voor goederenvervoer.

Het was een mooie wandelroute mét iets extra’s; de wetenschap dat hier ooit passagiers uit het treinraam keken en misschien wel zagen wat wij toen zagen: namelijk BOS. Een spoorrails gemaakt door het bos, nu fiets en wandelroute; The Cuckoo Trail. (Sussex)

Nu leken we de mogelijkheid te hebben, in Nederland een oud, verdwenen spoor per fiets te volgen. Er liep vroeger een treintraject van Doetinchem naar Ruurlo
In 1885 werd dat treintraject geopend met, voor de reiziger, de mogelijkheid  zo verder te kunnen reizen naar Twente, Duitsland en Arnhem
Een gedeelte van de spoorbaan werd in 1937 opgebroken.
Er is geen fietsroute op internet of papier van, maar we besluiten, mét enige voorkennis, bij het voormalige station (nu zwembad en sportschool) van Zelhem te starten en te trachten dit vroegere spoortraject naar Ruurlo te volgen.

Trein op de grond getekend op de parkeerplaatsen van het vroeger het station Zelhem



De start is veel belovend, maar na een tijdje fietsen komen we bij een slagboom (met verbodentoegangsbord) van het landgoed HET ZAND. 

We worden gedwongen deze route te verlaten en proberen met een omtrekkende beweging de voormalige treinroute weer op te pakken.  Dat lukt niet, dus volgen we een knoopuntenproute naar Ruurlo, misschien kunnen we daar info krijgen hoe van dáár wél over deze route terug naar Zelhem te keren.

We rijden door bos, langs boerderijen, aardappelvelden en reeds gedorste, nu stoppelige maisvelden. Langs kasteel Ruurlo (schitterend museum maar door Corona alleen toegankelijk met vooraf gereserveerde kaartjes) .

komen we het dorp binnen



Ik zie in een kapperszaak en bij een supermarkt zowel personeel als klanten mondkapjes dragen (ze zitten in mijn tas voor geval dát)

Als we een HEMA zien krijgen we enorm zin in een stukje worst.
Ik doe (voor het eerst) mijn mondkapje voor, desinfecteer mijn handen, pak een (verplicht) mandje en vraag aan de dichtstbijzijnde Hemagejaste jongen waar de waar de HEMAworst is. Hij wijst naast zich, maar meldt direct dat de worst op is en vandaag niet meer komt.
Ik bedank voor de info, zet het mandje terug, kapje af en stap de fiets weer op.

We fietsen naar het VVV kantoor; een gebouw met veel glas, waarin ik van buitenaf 3 medewerksters zie staan zonder mondkapje. Ik loop (met “bloot” gezicht) naar binnen en stel mijn spoorrail/fietsvraag. Twee dames stormen naar de folderwand en zoeken, de derde klikt de computer aan.
Na een tijdje geven de folderdames teleurgesteld op; geen spoorroute te vinden.
De dame achter de computer zegt dat ze het niet kan vinden, maar de route zelf wel eens gefietst heeft, dus me zal wijzen, maar dat niet de HELE, vroegere treinroute er nog is, slechts stukken
Een van de vrijwilligsters heeft haar jas aan en kondigt aan, NU te vertrekken, dan komt ze nog droog thuis. De andere dame kijkt me aan en deelt mee dat het om 1 uur gaat regenen.
Ik hoop dat haar weerman/vrouw ongelijk heeft. Mocht hij of zij wél gelijk hebben dan komen wij NIET droog thuis

De dame komt achter haar plastic scherm vandaan met 3 kaarten, ze wijst de route aan totdat kaart 1 ophoudt, op  kaart 2  en 3 wijst ze verder, deze kaarten kan ik helaas alléén tegen betaling meekrijgen.
Ik, zuinige Hollander, memoriseer deze route, bedank haar en loop naar mijn geduldig wachtende lief, buiten. Hij stelt voor wat te gaan drinken. Ik ben wel vóór een terrasje, maar door dat uitstel  krijgen we ZEKER een bui op ons hoofd. Dus als ik  hem de VVV weersvoorspelling vertel, besluiten we maar meteen de route te gaan rijden.
Ietwat teleurstellend, het eerste deel is (wel een mooi) fietspad langs een grote weg, dan de bossen in en pas veel verder rijden we over een pad wat, misschien….  spoor  zou kunnen….

We gaan dan maar genieten  van het landschap, zonder enige bijgedachten over een oude spoorlijn. Dat lukt wel.



We komen onderweg een veldje met notenbomen tegen, het hek staat open en een bordje vermeld dat hier de gemeente schapen laat grazen.
Of de schapen zijn weggelopen (open hek) of ze zijn er niet altijd!
Geen schaap te zien, maar wel liggen er her en der walnoten. We gaan rapen en komen allebei met een zakje noten bij onze fiets (en elkaar) terug.

Als we de straat van ons oppasadres inrijden beginnen de dikke druppels te vallen; ver na enen! Gelukkig heeft zo’n weerpersoon niet altijd PRECIES gelijk!

Martinikerk in Doesburg

….

De kerk heeft meerdere namen: Grote Kerk, St.Maartenskerk en Sint Martinuskerk.
Zelf wist ik, tot vandaag, niet dat Sint Martinus en Sint Maarten één en dezelfde zijn ( van huis uit Remonstrant ben ik ook niet zo opgevoed met Sinten! Behalve dan die  ene met dat rode pak aan en mijter op. Toen ik hoorde dat DIE niet echt bestond, geloofde ik  alle Sinten waarvan ik later nog hoorde, niet meer)

Het is een laat-gotische kerk met pijlers in Nederrijnse trant, gebouwd in 1490, de voorganger van die kerk werd in 1340 door een overstroming verwoest.
De basiliek heet sinds de reformatie ( in Doesburg in 1586) Grote of ook wel Hervormde Kerk.
Er gebeurde nogal wat met de kerk, brand, blikseminslag, de Fransen in 1672 schoten de toren in brand en de Duitsers bliezen de toren in 1945 op. Die toren is weer hersteld in 1965 tot 95 meter; daarmee werd hij de hoogste kerktoren van Gelderland (zegt men en ik geloof het)

Een apart weetje: Dit was de eerste kerktoren van Nederland die in 1783 een bliksemafleider kreeg!
Het is een kerk met een fijne sfeer. Modern met 2 glazen uitbreidingen, één die verhuurd wordt als vergaderruimte en één waar binnenkort een zilvermuseum in komt. Modern, maar zeker wel passend in de sfeer van de kerk.

En er staan aan weerszijde van de kerk t.v. schermen, iets dat ik nog nooit eerder was tegengekomen in een kerk. Maar dan wél met de oude zuilen als achtergrond!

De ouderwetse banken zijn vervangen door stoelen, die nu, in Coronatijd zijn neergezet in groepjes van 2. Als er een evenement in de kerk is, melden mensen zich van tevoren aan en gaat een vrijwilliger alle stoelen in de benodigde aantallen plaatsen, zodat iedereen met zijn of haar familie per gezin zitten kan, mét de afstand tot de volgende personen.

Omdat nu, in Coronatijd, grote evenementen, die geld in het laadje zouden moeten brengen voor het onderhoud van de kerk, geen doorgang kunnen hebben, is besloten om een permanente boeken en  c.d. verkoop in de kerk te installeren, waar dus ook (bijna) altijd een vrijwilliger om te helpen staat. De boeken en c.d.’s  kosten allemaal € 2,- zodat zo nog wat geld voor de kerk binnenkomt.

Een maquette van de kerk staat achterin

Een mooie, serene kerk mét, voor wie er oog voor heeft, mooie details.

Toeristische bezichtigingen in Ruurlo

’Ruurlo: ’s Morgens eerst de natuur in. Bij de Heikamp (van oorsprong een boerderij nu horecagelegenheid) zijn verschillende wandelroutes uit gezet. Deze ochtend wandelen wij de Molenplateauroute, die door bos en hei (helaas uitgebloeid nu) loopt.
We zien onderweg ergens een soort plateau en vermoeden dat hier een molen heeft gestaan!


Om 1 uur gaat het museum, dat we willen bezoeken en waarvoor we NIET hoeven te reserveren, open.

Op de Borculoseweg waaraan het museum ligt staat ook een achtstammige zomereik (quercus robur) met een omtrek van ca. 10 meter die ooit diende als vast punt voor een eerlijke verdeling van de akkers, een soort grensteken.
Een bijzondere boom, die boeren eeuwen hebben laten staan. Nu is er bebouwing, vroeger alleen (landbouw) grond
Zomereiken hebben prachtige, grote kruinen, in de Achterhoek zeggen ze dan  “ne kroezeboom” (kroezen= machtige, groot, indrukwekkend)
De boom wordt geschat op 3 eeuwen oud, waarschijnlijk ouder.

Het is even na enen als we het museum binnengaan.MAG staat voor Maastricht Aardewerk en Glas*)
De eigenaar en zijn vrouw leiden bezoek desgewenst rond langs de vaak prachtige voorwerpen.
(Het glas heeft de eigenaar verzameld, het porselein verzamelt zijn dochter)


Petrus Regout (1801-1878), ’s Nederlands eerste GROOTindustrieel vestigde in 1834 zijn eerste glasfabriek in Maastricht, in 1836 een aardewerkfabriek en in 1938 zijn glasblazerij. Op zijn hoogtepunt had hij zo’n 7.000 werknemers in dienst en was daarmee de grootste werkgever in Nederland. Hij had ontwerpers in dienst onder wie de oorspronkelijke graficus Willem Jacob Rozendaal, van wie prachtige ontwerpen in het MAG museum staan.

Eén van de zonen van Regout begon in 1883 Mosa, de eerste Nederlandse porseleinfabriek, ook hij had bijzondere ontwerpers in dienst, onder wie Pieter Stockmans ( 1940-  ) (Stockmans blauw) en Edmond Bellefroid. Van beide ontwerpers is hier werk te zien (Pieter Stockmans ontwerpt nog altijd)


In het MAG staan prachtige voorwerpen, maar het heeft ( in mijn ogen) een duidelijke meerwaarde dat er zo begeesterd over verteld wordt. Voorwerpen kunnen prachtig, mooi of minder mooi zijn, maar het verhaal achter het voorwerp maakt het voorwerp interessant.

Zo had mijn moeder het vroeger wel eens over het chocolademerk KWATTA, waarbij je “soldaatjes” kon sparen voor (bijna) gratis artikelen. In MAG zag ik het zegelboekje met de ingeplakte zegeltjes waar echt soldaatjes opstaan en de bordjes die met de zegeltjes gespaard werden! Nostalgie!

(bijna) Alles wat hier staat is gemaakt in Maastricht, ook beeldjes van Jezus aan het kruis, waarbij één heel mooi strak ontwerp en één minder mooi (in mijn ogen “rommelig” beeld)
De ene KLOPT, de andere NIET.
De uitleg die volgt is bijzonder, het hoofd van Jezus aan het kruis hoort naar rechts gewend te zijn omdat Jezus kijkt naar Dismas,  de moordenaar,  die naast Hem aan het kruis hing en zich  ter elfder ure had bekeerd ( het “rommelige” beeld kijkt de andere kant op)

Dit zijn verhalen waarvan ik er niet genoeg kan horen.
Een echte aanrader dit kleine prachtige museum (zat en zondag geopend)
Bent u er te gast vraag om uitleg, het maakt uw bezichtiging zoveel interessanter!

Dan de laatste bezienswaardigheid voor ons deze dag in Ruurlo: een fietstunnel beschilderd met de “interessante” dingen die in Ruurlo te zien zijn, óók de fietstunnel aan( het eind van) de Borculoseweg.
De Kunsttunnel brengt voor ons nogal wat bekende punten naar voren.
Een erg leuk initiatief!


Van sommige tekeningen op de fietstunnel heb ik nog foto’s van het “origineel” . Treffende gelijkenissen.

Niet getekend, maar wel op de gele muur van de fietstunnel: langpootmuggen, heel veel langpootmuggen ( die houden zeker van de kleur geel!)



*) museumjaarkaart is in MAG NIET geldig. Donderdag, Zaterdag en zondag geopend van 13.00- 17.00 uur; reservering niet noodzakelijk, toegangsprijs € 7,50.In Coronatijd kunnen er dingen veranderen Kijk voor het bezoek even op de site:  http://www.hetmagmuseum.nl