BEL-ARTiesten

In 2008 gingen de BEL-dorpen (Blaricum, Eemnes en Laren) een, voor die tijd, unieke samenwerking aan: de BEL-combinatie (samen tellen deze gemeentes ongeveer 30.000 inwoners) De gemeenten Blaricum en Laren liggen in de provincie Nrd.Holland en de gemeente Eemnes in de provincie Utrecht.

Met het samenwerkingsverband kwam er ook één gemeentehuis! Op 7 oktober 2009 werd het nieuwe gemeentehuis aan de Zuidersingel 1-5 in Eemnes in gebruik genomen; hier is tevens het BEL-kantoor gevestigd.
Door dit gebouw is het samenwerkingsverband tussen de drie zelfstandige gemeenten fysiek zichtbaar is geworden (ontwerp: Amsterdamse bureau ADP Architecten)


Behalve allerlei “gemeentezaken” zijn er soms ook tentoonstellingen te zien in de openbare ruimte van het Gemeentehuis (toegankelijk tijdens de openingstijden)

Vanwege de Coronapandemie waren er een tijd geen tentoonstellingen te zien,
NU is er t/m eind december kunst te zien van BEL-ARTiesten.

Dit laatste is een woordspeling omdat BEL-Art  een Stichting is die zich bezig houdt met werk van kunstenaars in de spotlights te zetten.
NU staat de kunst van de kunstenaars, die deze stichting vormen zelf in de schijnwerpers

Als je het gemeentehuis binnen komt valt, in de openbare ruimte, meteen HET PAARD op.
Niet bij deze tentoonstelling horend maar immer aanwezig :een zwart paard mét lampenkap op zijn hoofd.

Eliza van der Werff’s schilderij “Mijn verjaardag in Coronatijd” staat prominent op een ezel.
Verder hangt en staat er werk van beeldend kunstenaar Kees Kerkhof, (die zich, dmv een folder, ook aanbiedt voor optredens als klankzanger van Griekse en Russische “wereld” muziek)
En er is werk te zien van de kunstenaars Bia Maas en Karin de Boer.

Als u in de buurt bent, rijdt er even langs, mooie gelegenheid om dit aparte gemeentehuis dat 3 gemeentes herbergt eens te bekijken én de kunst die er hangt

 Tuincentrum in kerstsfeer

Rond de kersttijd zijn er weer tal van kerstmarkten.
Vóór het Coronatijdperk gingen er  busreisjes van Nederland naar België ( oa. Gent, Antwerpen en Brussel) en naar Duitsland (Essen, Oberhausen en Düsseldorf) om daar een dagje te “kerstmarkten”


Er zijn grote, maar ook kleinere kerstmarkten; in steden, dorpen, maar ook bij tuincentra.
Een bekende  kerstshow in deze regio is de kerstshow in Soest bij tuincentrum Vaarderhoogt.
Het is NU al begonnen, binnen en buiten. De kersthuisjes zijn vanaf gisteren open voor 4 personen tegelijk binnen daarvóór was het 2pers.tegelijk).Touringcars zijn nu, in Coronatijd verboden, maar met auto en fiets zijn bezoekers welkom (gratis parkeerterrein voor de zaak)

Het is duidelijk een kwekerij, zodat bij binnenkomst op het buitenterrein de kerstbomen en decemberplanten het eerst opvallen.

Boompjes mét en zonder sneeuw!

Elke 3 a 4 dagen komen er andere “bewoners” in de kersthuisjes, dus na 4 dagen zijn er weer totaal andere artikelen te bekijken en te kopen

Elk jaar is er een stal met het kersttafreel en levende dieren. Dit jaar was een koe mijn favoriet,  in de stal  achterin gaven  de schapen hem “rugdekking”. Het ezeltje stond wat schrikachtig in zijn stalafdeling.

Dit jaar heb ik NIETS gekocht, maar wel wat ideeën opgedaan. Zo zag ik dat ik van pompoenen (nu nog op mijn schaal liggend) een kerststukje kan maken (ook leuk om weg te geven) en  hoe ik van een lange smalle doos, plank o.i.d. met besneeuwde dennenappels en windlichtjes een leuk kerststilleven maken kan.

Op een pleintje staan tal van eet- en drinktentjes; wij kozen voor de poffertjes (staand opeten) , vreselijk lekker maar niet slim als je een zwarte wollige jas aan hebt! Ik zag er daarna “bestoven

Op een pleintje staan tal van eet- en drinktentjes; wij kozen voor de poffertjes (staand opeten) , vreselijk lekker maar niet slim als je een zwarte wollige jas aan hebt! Ik zag er daarna “bestoven

Op een pleintje staan tal van eet- en drinktentjes; wij kozen voor de poffertjes (staand opeten) , vreselijk lekker maar niet slim als je een zwarte wollige jas aan hebt! Ik zag er daarna “bestoven“ uit

Hoewel ik mezelf pas ná Sinterklaas toesta om in kerstsfeer te geraken vond ik dit toch leuk om nu te bezoeken in een rustige tijd qua bezoekers. Dat zal vast anders worden naarmate het korter voor kerst is!
Tot 23 december is Vaarderhoogt dagelijks te bezoeken van 10.00- tot 17.00 uur!

Lage Vuursche

Op een mooie weekenddag in november rijden we naar de Lage Vuursche.

De Lage Vuursche is een lintdorp in de Gemeente Baarn; er is landgoed Drakensteijn waar momenteel ons vroegere koningin (nu prinses) Beatrix woont, waar de mooiste midgetgolfbanen van Europa zijn en waar tal van (pannenkoek) restaurants zijn.

De golfbaan heeft 3 soorten banen: gras, gravel en biljartbaan.
De grasbaan is, als wij er zijn, gesloten; we kiezen de biljartbaan. Biljart heet zo omdat via stuit van de zijkanten ( band) gespeeld, puntenaftrek oplevert.

Een prachtig aangelegde baan met een Japans paviljoen, prachtige bomen, waarvan de acer nu, zowel de boom als de bladeren op de grond, beeldschoon zijn, waar Harry Potter de toilet aanwijst en Bobby, de hond van Kuifje op een baan probeert te komen én waar ook iets aan educatie wordt gedaan; er wordt iets over een moerbeiboom via een bord uitgelegt.

De laatste baan is  voorzien van een miniatuur van het kasteel Drakensteijn.
Na het golfen  lopen we door het bos in de buurt van het ECHTE kasteel.  
Er is vanaf  de bospaden slechts door het hek, een glimpje van het kasteel te zien. Camera’s op het hoge hek houden de langslopende toeristen in de gaten en bij het toegangshek staan leden van de marechaussee.

Naast het hek van Drakesteijn staat de Stulp (Ned.Hervormd) kerk met daarom heen de begraafplaats waar ook Beatrix zoon, prins Friso (2013) begraven ligt*)

Het bos er naast is prachtig met roodbruin en gele bladeren aan de bomen en op de grond en mooi gevormde en al dan niet begroeide stronken op de grond.

Aan het eind van de wandeling, zien we op een open stuk weiland  “witte wieven” **) het heeft iets mystieks.

Na de wandeling gaan we pannenkoeken eten bij één van de pannenkoekrestaurants die het dorp rijk is. (Geen bakker of groenteboer in het dorp, maar veel restaurants)
Het is druk met toeristen; (midget)golfers, wandelaars en mensen die een glimp van onze vroegere koningin hopen op te vangen. Zomers zitten de terrasjes vol, nu staan er de brandende vuurkorven.
De placemats van de door ons gekozen pannenkoekengelegenheid, de Vuursche Boer tonen het kasteel Drakensteijn in vroegere tijden. Er komen gigantische borden met grote pannenkoeken op te staan.
Een heerlijk besluit van een leuke dag in goed gezelschap.

*) De begraafplaats raakte in 2012 vol; de toenmalige Koningin Beatrix schonk toen, als “buurvrouw” van de begraafplaats 400 M2 van haar grond, voor uitbreiding van de begraafplaats.

**)Mistflarden of mistbanken worden in Noord- en Oost-Nederland ook wel witte wieven genoemd. 

Ronde van Sint Maarten

De weersverwachtingen voor gisteren waren wisselvallig, dus dikke kleren aan (plu in de tas) en dan, na het avondeten, op weg naar Utrecht.
Er is een parkeergarage onder het plein waar we moeten zijn.
Als we boven de grond komen waait het behoorlijk, het is koud!
We hebben afgesproken onder de overkapping van het busstation Leidsche Rijn

De overkapping, een ontwerp van Annebregje Snijders heeft in 2020 de Rietveldprijs gewonnen en bestaat uit een ruimtelijke staalstructuur waarin 10 hexagonale laagpuntvlakken zijn gespannen. Daartussen en -langs  zijn weer 18 driehoekige hoogpuntvlakken aangebracht; in het midden zijn nog weer 9 hoogpunten verwerkt.
Een prachtig ontwerp waaronder we nu, uit de wind kunnen wachten tot ons tijdsslot is aangebroken.

De kaartjes geven het tijdsslot aan (250 bezoekers per keer), waarop we de hekken in mogen. Het is event is buiten, de organisatie heeft een ontheffing van het QR-code tonen; het evenement heeft de status van een doorstroomlocatie gekregen.

Er zijn kinderen met (zelfgemaakte?) lampions; er is muziek, kortom het lijkt ook van een afstand, beregezellig.
Ik vermoed dat het koude weer (er dreigt regen) veel mensen mét kaartjes (ze zijn gratis) thuis hebben gehouden. Er lopen bij lange na geen 250 mensen! Wij vinden dat wel prettig. Alles is goed te zien (en Coronaproef)

We lopen langs allerlei, van papier gelijkend materiaal gemaakte, verlichte objecten, soms zien we wat het voorstelt, soms is het figuratief.

Het is niet alleen maar mooi en pret, de toeschouwers worden ook aan het denken gezet:
Zo vieren de Universiteit van Utrecht en het Universitair Medisch Centrum Utrecht  dit jaar 385 jaar wetenschap in Utrecht. er wordt  via een formulier opgeroepen een vraag te stellen, waarvan sommige (mét antwoord, neem ik aan) op de wetenschapsagenda zullen komen te staan.

De toeschouwers van dit Licht Event maken ook  kennis (d.m.v. foto’s en teksten) met Malala Yousafzai  uit Pakistan. Ze strijd oa voor het recht van kinderen op onderwijs. Daarvoor kreeg ze in 2014  de Nobelprijs voor de vrede .

Licht  bestaat bij de gratie van duisternis.
Het is nu, om half 10, behoorlijk donker, maar niet alleen trekken de witverlichte objecten de aandacht, ook her en der in roze en blauw licht staat een muzikant, een flamencodanseres.


En  (trieste) clowns, sprakeloos, maar met bordje met teksten als “honger”, “dorst” en “moe” staan her en der naar ons te kijken.
Een beetje surrealistisch, zo’n geschminkt persoon, die blijheid hoort uit te stralen, zo droef te zien, met op een kartonnen bordje de reden van zijn(haar?) droefheid

Overdag ziet het plein er zó uit, ik denk dat we deze plek ook bij daglicht wel eens gaan bekijken.

Vóór de bioscoop is de Ronde van Sint Maarten teneinde gekomen; op het Vuurplein zijn tentjes met drank en eten en picknicktafels om het te nuttigen. We zijn best koud geworden en gaan voor de warme chocolademelk met slagroom. Het smaakt goed.
We lopen weer terug naar de prachtige overkapping en gaan de parkeergarage in waar we, verrassend, niet hoeven te betalen!

We hebben het droog gehouden, mooie dingen gezien én zijn attent gemaakt op een lichtend voorbeeld: Malala Yousafzai.

Sint Maarten(skliniek)

Martinus van Tours,  (316 -397) een Romeinse legionair, sneed ooit de helft van zijn mantel af en gaf die aan een, aan kou lijdende bedelaar.
Martinus bekeerde zich later tot het Christendom. Na zijn priesterwijding werd hij in 372 tot bisschop van Tours gekozen en werd hij Sint Maarten genoemd.
(De helft van zijn mantel omdat de andere helft aan het Romeinse Leger behoorde)
Zijn naamdag is 11 november en in sommige streken wordt die naamdag gevierd.
Naar deze Sint Maarten is een kliniek genoemd, die in 1936 werd opgericht; Dokter Bär startte hier als eerste orthopedisch specialist; hij pleitte voor conservatieve orthopedie.

In de vestiging in Nijmegen worden  NU oa. orthopedische operaties gedaan.
Mijn vriendin heeft er onlangs een nieuwe schouder gekregen, dus rijden we een grotendeels mooie route van een kleine 100 km om haar daar te bezoeken.

Een mooie kliniek in een prachtige, licht heuvelende omgeving.
Gelukkig gaat het goed met mijn vriendin en wordt de pijn redelijk onderdrukt.
We hebben het fijn samen en ik hoop dat we haar (een beetje) hebben kunnen afleiden.
Een verpleegster vertelt dat ook haar beroepsgroep dáár een 3e Coronaprik gaat krijgen; ze weet nog niet of ze er blij mee is, ze is van de eerste 2 prikken behoorlijk beroerd geweest.

De twee andere kamergenoten van mijn vriendin gaan vertrekken.
De heer naast haar en zijn vrouw wachten al een tijd vóór de ontslagpapieren én de benodigde medicijnen verstrekt kunnen worden.
De andere, jonge, man heeft zijn vriendin op bezoek als ze horen dat hij naar huis mag; de vriendin gaat naar huis om een hogere- instap- auto te regelen, zodat haar vriend zonder pijn in kan stappen en naar huis worden vervoerd.

Het wordt stil om mijn vriendin heen, maar daar zit ze niet over in “Er komen wel weer andere kamergenoten”
Mijn vriendin is een optimist; dit is haar 25ste operatie!

Na het bezoek aan haar en vóór we weer helemaal terugrijden stelt mijn lief voor een stuk te wandelen in het bos bij Ede op de Veluwe en bij  uitspanning Planken Wambuis *) daarna iets warms te gaan drinken. Puik plan!
Ware het niet dat als we er aankomen meteen een bordje op de deur opvalt: verschillende personeelsleden zijn in quarantaine vanwege Corona, dus is het restaurant momenteel gesloten.
Teleurstelling.

Toch maar een wandeling, de zon schijnt prachtig over de rood/bruin/gele bladeren en “ piept“ af en toe met lichte stralen tussen de naaldbomen door.

Helaas zien we het (aangekondigde?) wildzwijn niet in het echt, wel zijn (haar) wroetsporen.

Het enige “wild” dat we op onze wandeling zien is een kloppende specht hoog in een boom en een mestkever, laag bij de grond.

Behalve overvliegende vliegtuigen is het hier heerlijk stil en veel te genieten, van het palet aan kleuren, tot het gezang van de vogels, de variatie in paddenstoelen en de speling van het licht.

We zien ook een gedenkplaat ter herinnering aan een Britse Stirling bommenwerper die hier in sept.1944 neerstortte en we lezen de namen van de 6 omgekomen en 2 geredde bemanningsleden.
Als we het bos verlaten, zouden we op een heideveld moeten uitkomen, maar de hei is overwoekerd door onder andere het pijpenstrootje (grassoort) Grazende schapen zijn hier hoognodig!

Mijn lief heeft weer een (puik) plan, we rijden naar pannenkoekrestaurant Ede (de Langenberg) en eten een pannenkoek alvorens helemaal huiswaarts te keren.

Vlak voor we de auto instappen zien we nog de boom die we van plan zijn,10 jaar later, als kerstboom op te halen om ons huis als kerstboom op te sieren.

*)Planken wambuis is een Oud Hollandse uitdrukking voor “houten jas“ oftewel doodskist.
Ik las ergens dat de oorspronkelijke uitspanning de vorm van een kist had en dat daar de naam van kwam. 

Promotie Achterhoek

Geen idee hoeveel mensen er naar de Achterhoek gaan voor een korte (herfst) vakantie in oktober, maar voor wie nog twijfelt: ik kan het aanbevelen.

Zeker als je uit een grote stad, of de dichtbevolkte Randstad komt en van natuur en rust houdt. Er zijn mega veel wandel- en fietsroutes in de Achterhoek en er is erg veel te zien; coulisselandschappen en bossen, musea en kastelen én vreselijk aardige mensen die nog “de tied hebben voor een praatje” en vertrouwen in de mensheid, getuige de manieren van afrekenen bij kraamverkoop

Het onverwachte treft mij steeds weer. Zoals gisteren
We fietsen een knooppuntenroute die naar Laag Keppel leidt; aardappelcountry!
Aviko = Aardappel Verwerkende Industrie Keppel en Omstreken, u vast bekend van aardappels in allerlei varianten, had hier haar oorspronkelijke domicilie (nu Steenderen)

We fietsen en zien van alles: een prachtig geel koolzaadveld met de zon erop (in OKOBER!) een Achterhoekse vlag met een UIL erop ( geen idee of het een echte was!) en een kunstwerk langs de weg om aan te geven dat hier Werkkamp de Wittebrink was (In 1937 gebouwd als werkverschaffingskamp en in 1942 gebruikt voor Joodse dwangarbeiders)

We strijken neer op een terrasje van een etablissement dat de Gouden Karper heet.
Ze hebben ook een terras aan de overkant van de weg waar ook het standbeeld van de karper staat. Dáár zit niemand, het staat namelijk onder kastanjebomen, die op dat moment constant kastanjes laten vallen die met knallen overal heen springen

Ik wil graag een kop thee met een koek. Er zijn hier heel veel soorten thee zegt het meisje dat ons bedient, ik vraag of ZIJ een lekkere kruidenthee voor me wil uitzoeken (kennelijk hier geen theedoos)
Wie zulke vragen stelt kán verrast worden. Er komt een kopje met een snoezig zeefje erop met lekker ruikende kruiden erin “Ik heb thee zorgeloos voor u gekozen, dat leek me wel toepasselijk”
Ze heeft prima gekozen, de thee is heerlijk

We komen bij een pluktuin en praten met de dames die het runnen. De bloemen lopen op zijn eind, maar er is nog genoeg moois te vinden. Ik krijg een schaar en een emmer met water mee.



Mijn lief fotografeert vlinders en ik ook één


Ik word gematst met de prijs en wordt helemaal BLIJ van wat ik geplukt heb. Zo heb ik eenmaal thuis nog een stukje Achterhoek.

Amaranthus, trosroosjes, kardoen, dahlia en sedum

We zien onderweg een kasteel tussen de bomen én een veld met wel 50 alpaca’s. Of ze lief zijn weet ik niet (vermoedelijk gehouden voor de wol) maar ze zien er enorm knuffelig uit.

Na die schattige Alpaca’s willen we ook nog even bij de leuke ezeltjes kijken, die niet ver van ons oppasadres op een heuvel staan
Vroeger was dit een vuilnisbelt, nu is het begroeid met gras; er is een kinder- zorgboerderij en je kunt er, als toerist, een wandeling maken met een alpaca, ezel of rendier. (Ook meerdaags tochten met overnachtingen!)

Over dit terrein loopt een Smoks Hanne route en boven op de heuvel zijn uitzichtpunten, en zie je ook een lager gelegen trailcircuit

De fietstocht was weer enorm leuk en verrassend.
De Achterhoek ECHT een aanrader

Een kleine selectie interessante gebouwen in de Achterhoek waar ikzelf geweest ben en die ECHT de moeite waard zijn. Van het grote MORE in Gorssel tot het kleine MAG in Ruurlo


Lalique Museum Nederland in Doesburg: glaskunst
kasteel Ruurlo (nu museum More; veel Carel Willink werk!)
Gorssel  –  museum More (modern realisme)
Ruurlo – museum MAG (Maastrichts aardewerk en glas)
Ziewent – grote kerk, ook wel Achterhoeks kathedraal genoemd
Dinxperlo – kleinste kerkje: de Rietstap
Borculo – Brandweermuseum

Vorden

Vorden behoort tot de gemeente Bronckhorst en ligt 10 km ten zuid oosten van Zutphen.
We rijden met de auto naar het centrum en zien meteen een VVV.
Ik loop naar binnen en vraag WAT ik in Vorden moet gaan bekijken.
“De kastelenroute per fiets”

– Ik ben hier met de auto –
“Ik kan nu de fietsenverhuur wijzen”
– Nee dank u –
“Iedereen die in Vorden komt MOET de kastelenroute zien”
-De kastelen zijn toch niet te bezichtigen omdat ze privébezit zijn?-
“Kasteel Vorden kunt u bekijken, als u oude zooi wil zien, moet u dat zien”
Ik lach, ben gek op “op oude zooi” maar we willen nu niet fietsen maar lopen.
Dan heb ik de Tegelroute voor u. Tegels met voorstellingen hoe het ooit was en nu niet meer is”
Nu lacht zij.

Ik pak de route aan, bedank en ga samen met mijn lief de route lopen.

Dwars als we zijn  gaan we NIET de geijkte1,2 en verder, maar beginnen bij 13.
Inderdaad zijn de tegels mooi, maar de gebouwen vaak helemaal weg.
Zelfs met mijn rijke fantasie kan ik me er niets bij voorstellen.
Maar dan komen we bij het oude station; het staat te koop.

We raken aan de praat met een mevrouw die vertelt dat MEN het wil behouden, maar dat het niet te bewonen valt zo vlak tegen het spoor aan, horeca schijnt niet haalbaar te zijn, kortom het is nog maar de vraag of het zal blijven bestaan. We zien de tegel én hoe het nu is.
Ja, wie zou dat kopen?

We zien een oud dorpje met leuke huisjes en een paar oude gebouwen die nog wél te herkennen zijn.

We strijken neer op het terras van het Meesterhuis, vroeger was hier een school naast (ook weg)
nu is hier aan het meesterhuis een prachtige aanbouw gedaan met veel licht en prachtig terras.
Het menu bestaat uit “proefwerkjes”.


Als we weer route gaan lopen zien we een kraam met theepotjes in houten “stalletjes” grappig.
Men vertrouwd de aspirant kopers onvoorwaardelijk want een bordje vraagt de koopprijs door de brievenbus te gooien!

Vorden centrum heeft huizen, waarin nog een beetje vroegere boerderijen te herkennen zijn en… molens
We zien er 2, in de ene is een woning gemaakt, het ziet er gaaf uit.
Vanuit dié molen is ook de andere molen te zien, dus ik maak een foto.

Men is hier waarschuwend van aard: er wordt via een kruiwagen gevraagd of je er 30 km per uur wil rijden en een groot bord waarschuwt tegen gladheid.

Een paar kerken in een dorp is gebruikelijk, we zien er in Vorden meerdere, maar één bijzondere: met een losse toren.

Als we teruglopen naar de auto, lopen we langs een perkje met prachtige sneeuwbessen.
Een mooi natuurbesluit van deze mooie, zonnige dag in Vorden.

Knooppuntenroute  Achterhoek

We zijn van plan een knooppuntenroute te fietsen. Wij hebben fietsen die benenwerk vereisen, geen motortje dus.
Als we wakker worden mist het en niet zo’n klein beetje ook. Een extra uitdaging.

Mijn lief fietst sneller dan ik, door de mist kunnen we elkaar nu snel kwijtraken, we spreken af dat hij bij een wegsplitsing even wacht.

We hebben een goed huwelijk (als hij van me af had gewild had dit eerder gekund)
De afspraak werkt!
Mijn fietslicht niet!
Ik heb zo’n fiets waar het licht vanzelf aangaat als het donker wordt; mist is kennelijk niet donker genoeg. Als we stoppen en mijn lief de lamp bekijkt, blijkt er of een draadje óf een lampje stuk te zijn.

We fietsen door

Ook al mist het, toch zien we nog behoorlijk wat.
“Opeens” is de herfst ingetreden en zijn er behalve mist ook paddenstoelen te zien.
Als we later de foto’s terug zien zullen we zeker weten in wat voor jaargetijde we deze route reden want overal zien we pompoenen staan!

Ik rijd een erf op omdat er een bordje vooraan de weg staat : “KOM KIJKEN ONDER ONZE CARPORT” (ik ben een gehoorzaam type; ik ga kijken) Er staan, in een kastje, kettingen en oorbellen te koop (niet mijn smaak) Als ik weg wil lopen zie ik een geinig bordje staan, ik neem een foto.
Een man met een pet komt achter me, mét mondkapje op, te voorschijn. Hij zegt in dialect dat hij even zijn vrouw zal roepen als ik wat kopen wil.
Ik wijs op het bordje en zeg “Doe maar niet” Hij lacht met gierende lach.
Ik bedank dat ik mocht kijken en draai me met fiets en al om en rijdt het pad af, hij lacht nog steeds

Ondanks de mist zien we onderweg bijzondere  dingen:
Een pauw in een boom, een giraf in een tuin en…. een waakpoes!
Hij lijkt misschien schattig, maar u hoorde de (katten)taal niet die hij uitsloeg…. Angstaanjagend!

We nemen een kleine omweg om “even” naar Halle Heide, een klein buurtschap met 15 woningen én De Heide Smid te gaan. Deze winkel met allerlei haarden, kachels en schouwen heeft ook woonaccessoires; zoals een enig bord met een recept voor boerenkool!
Ik koop er een cadeautje voor een zieke vriendin en we raken met de verkoopster aan de praat.
Kennelijk is duidelijk te zien dat we op de fiets zijn gekomen en er wordt gevraagd waar we vandaan komen. We vertellen het én over de route die we aan het fietsen zijn mét de kleine omweg naar deze “beroemde” winkel.
Maar dan wil u vast een kopje koffie of thee na zo’n eind fietsen. Suiker en melk?
En zo zitten we voor een haardje (lekker warm, jas uit) aan de cappuccino!

Als we na opgewarmd te zijn (van binnen en van buiten) afscheid hebben genomen mist het buiten nog steeds. Toch zien we ook nu weer onderweg “aparte” dingen:

*  een klomp als vogelhuisje, niet bij een huis maar langs een weg, in the middle of nowhere.
* een giga landgoed te koop.

Eén bord met te koop staat rechtop voor het landhuis, ook is er een groot liggend bord tussen het gras. Ik zag het bij toeval, een toekomstige koper had het gemakkelijk kunnen missen.

* een klein appelboompje vol met vuurrode appeltjes vóór een boerderijhek,

* een  tuinornament: dubbel tandem (4 fietsen achterelkaar) met bloembakken voor en achterop
* en een tuinornament van “slechts” 2 fietsen met pompoenen versierd.

En maisvelden, vooral véél maisvelden, met de kolven al geoogst en ongeoogste velden Het landschap zal er heel anders uit zien als alle mais geoogst is. Nu rijd je soms op een smal pad met aan weerszijden mais en dan weer op een fietspad tussen wat ooit maisvelden waren, maar nu zwarte aarde met kleine stoppels en héél ver zicht.

Een prachtige fietstocht in de mist, met leuke mensen onderweg.




Centrumstad voor de Achterhoek

Doetinchem is een centrumplaats in de Gelderse Achterhoek met ongeveer 80 km2 aan oppervlakte en met iets meer dan 58.000 inwoners.

De filosofie van Doetinchem:  “Natuurlijkgroen in de stad is een levensbehoefte; het maakt de stad gezond, leefbaar en aantrekkelijk” Bijna elke wijk in Doetinchem heeft dan ook zijn eigen park(je)
Park Overstegen in de gelijknamige wijk is rond 1975 aangelegd en werd in het begin Bonanzapark (?) genoemd.
We wandelen er even.

(De omgevallen boom (op mijn laatste foto) is vast (ver) vóór 1975 geplant)

Doetinchem heeft ook een kasteel, het ligt achter het Slingerland ziekenhuis, en is een voormalige havezate met landgoed. Het ligt op de rivierduinen van de Oude IJssel en komt vanaf 1662 voor in de leenregisters van Gelre. Vroeger heette het : havezate Hagen.

Op het bord staat horeca uitsluitend op afspraak; we hadden géén afspraak, dus voor ons géén koffie of anderszins. Het is wel mogelijk het kasteel te huren voor bijvoorbeeld diners, ontvangsten en feesten én om er te trouwen (maar ook alleen op afspraak!)
Sinds de laatste vier generaties behoort De Kelder toe aan de familie van Pallandt.
De orangerie wordt verhuurd aan een kinderopvang. Als wij er zijn komen net ouders hun kroost ophalen (vandaar de vele auto’s voor het “kasteel” )

Doetinchem zelf heeft een leuk centrum waar, als wij er zijn

tal van straatschilderingen gemaakt zijn:

Bij de kerk zijn veel terrasjes, we strijken neer op een terrasje waar voor onze komst niemand zat ( ook horeca waar niemand zit, wil klandizie)
We drinken en eten wat en onderwijl speelt het carillon van de kerk. Best hard eigenlijk.
We vragen aan de ober hoe lang dit duurt. Zijn antwoord: Té lang!
Het blijkt dat het klokkengelui  ’s morgens begint en pas om 9 uur ’s avonds ophoudt.

Het valt mijn lief op dat het ingewikkelde melodieën zijn, waarop de ober zegt dat het “nep” is, er zit geen beiaardier te spelen.
De terraseigenaars hebben de gemeente gevraagd of het “iets minder kan” (niet alle gasten zijn er van gecharmeerd)
De gemeente schijnt hier echter niets over te zeggen te hebben; de kerk kan zelf bepalen of en hoe lang het carillon speelt!
Nu we zo aan het praten zijn is het geluid ook best storend én nu we weten dat het carillon niet “echt” bespeeld wordt hebben we ook minder tolerantie.

We lopen terug naar de parkeergarage Amphion.

Net als we “thuis” zijn begint de regen.
We zijn verwend: WIJ zagen Doetinchem mét een zonnetje



Oldtimers, regen en een heks

In het Achterhoekse Zelhem (behorend bij de gemeente Bronckhorst) hebben ze hun eigen dorpsheks; Smoks Hanne. Het verhaal gaat dat ze ooit ECHT bestaan heeft, altijd omgekeerd op haar bezem vloog en zo tegen de Zelhemse kerktoren vloog.


Begin oktober wordt er vanaf Zelhem een OldtimerAutorit georganiseerd; de SmoksHannerit.



Ná de rit staan de auto’s opgesteld in het centrum van Zelhem, zodat iedereen ze kan bekijken, ook vracht-oldtimers staan daarbij opgesteld.

Dit jaar regende het, en niet zo’n klein beetje ook; voor de rit maakt dat weinig verschil, voor de bezoekers en de ondernemers met stalletjes en hun winkels open, des te meer; het was (te?) rustig

Wij trotseren de regen en gaan oldtimers  kijken.
Zoals ALLES wat in de Achterhoek georganiseerd wordt staat ook hier een TENT waar bier geschonken wordt! Smoks Hanne “vliegt” er boven rond.

En ook bij dit evenement is muziek!

Om het dorp af te zetten staat er een soort politieauto, een highway patrolcar met knipperende lichten. Net als wij er voorbij komen vraagt een jongetje waar het dakzwaailicht is; het antwoord is voor hem bedroevend: dat heeft deze auto niet! Als troost mag hij even de sirene aanzetten, dáár kan geen zwaailicht tegen op!


We zien Smoks Hanne overal terug in dit dorp, als mens van vlees en bloed, maar ook afgebeeld op de wegafzettingen, in het straatmeubilair, in een nis bij de supermarkt (vliegend om de kerk) en tussen de Achterhoekse vlaggetjes over de weg.

De “echte” Smoks Hanne mét bezem, loopt rond tussen de auto’s en praat met belangstellenden.
Ik maak een foto van haar en zie thuis pas dat ze één klomp en één aan schoen heeft!
Dit blijkt bij de legende te horen: omdat ze altijd op veel te grote klompen “ rondsmokste “ verloor ze een klomp op een van haar vliegtochten.