Blog

Wie schrijft die blijft!

Het valt me op dat er NU zoveel meer teksten als anders staan; rode vlaggen met de tekst Met elkaar, voor elkaar, teksten op spandoeken op scholen, op kerken,  op verzorgingshuizen en soms gewoon op huiskamerramen.
Men wil elkaar laten weten wat men vindt, solidariteit betonen met ouderen en zieken die binnen moeten blijven of  dank overbrengen aan mensen in de zorg.

Ik heb oog voor deze teksten, lees altijd  al alles wat ik tegenkom.
Vandaag zag ik, behalve de tekst “Bedankt team voor de goede zorg” tegen de muur van een instelling ook een sticker op een raam “Elk kakje in een zakje” met een plaatje van een hond erbij.
hondenbordjeOok de “gewone” dingen gaan door: poepende honden! (Er staat ook steeds meer van die NO- prikpennen met een poepende hond in tuinen en plantsoenen.)
Ik kan me niet voorstellen dat het helpt! Net zo min als in een grote stad een sticker met “geen fietsen tegen het raam aub” helpt. Meestal staan er fietsen tegen zo’n sticker.

Ook zag ik het woord GESLAAGD  in plakletters op een raam mét een uithangende vlag met daaraan een schooltas. schooltasDát symbool van geslaagd zijn had ik dit jaar nog niet veel gezien. Ondergesneeuwd tussen de “solidariteitsvlaggen”? Of minder als vorige jaren? Het voelt vermoedelijk “anders”, als je schoolresultaten bepalen of je je examen gehaald hebt of dat je echt examen moet doen.

Persoonlijk heb ik niets met die witte T-shirts met een rood hart erop voor het raam, als steun voor de zorg.
Iedereen hoort blij te zijn met de goede gezondheidszorg die we in Nederland hebben, NIET alleen nu er een pandemie is, maar altijd.
Geef de mensen in de zorg een beter salaris, maar een t-shirt met hart voor je raam………..pfft

Bijna alle winkels hebben de, voor hun branche geldende, speciale Corona maatregelen op de ruit geplakt,;de kapper in het winkelcentrum heeft er een briefje erbij dat, omdat er Coronamaatregelen in de zaak getroffen zijn, de kappersbezoeken NU € 2,50 duurder zijn. Ik ben benieuwd of die “toeslag” als de pandemie over is, weer gaat verdwijnen!

raambeerAl eerder blogde ik over de beren die voor de ramen gezet worden om kinderen en volwassenen iets te doen te geven als ze een wandelingetje maken: namelijk TELLEN.
Nu zag ik een raam met een vel papier met daarop in rood geschreven BEER. Waarschijnlijk iemand die mee wilde doen maar geen speelgoedbeer in huis had.

IK heb deze BEER meegeteld!

De Hilversumse mart

Geboren en getogen in Hilversum, een dorp dat zich Mediastad noemt, hadden wij, Hilversummers het over “naar de mart gaan”. (dan gingen we naar de markt)

Toen ik trouwde ging ik Hilversum uit, iets dat me tóen best pijn deed. We komen er nog wel eens omdat zoon en vrienden er wonen, maar dan is het parkeren voor de deur, op bezoek gaan en weer in de auto naar huis.

Vandaag gingen we “naar de mart”. De mart is nog steeds op dezelfde plek aan het Langgewenst (vroeger vond ik dat een sprookjesachtige naam) maar er  is verder mega veel veranderd.
Een groot gebouw waarop Vue staat, is gezichtsbepalend voor het marktgebied: een bioscoop.
Aan de andere kant een Foodhall, waar vroeger Casino was, een “feestzaal” waar vroeger de meesters en juffies van onze school één keer per jaar optraden voor de leerlingen. Later werd het de Eurobioscoop, waar ik menig keer een film zag.
Nu is er veel van het oude gebouw, dat in verval was geraakt, weer hersteld in de Art Nouveau stijl waarin het in 1912 gebouwd was ( dat vermeldt de reclame van de foodhall)
We drinken een biertje op het terras, leuke bediening lekker bier.

Dan lopen we over de mart. Door de Corona is er een looprichting en kunnen we niet over de mart “zwerven”.
Op de plek waar ik vroeger met mijn vader vis ging halen (ik dacht dat dié visboer toen uit Bunschoten of Spakenburg kwam) staat nog steeds een viskraam. Nu is het een Volendammer; we kopen er een dorade, die vakkundig gefileerd wordt.

 

De kraam van Sjouwerman, bestaat al 100 jaar, dáár koop ik ook deze keer groente en fruit (toch een beetje vertrouwd)

Mijn geboorte dorp was nu  “anders “, maar toch een beetje vertrouwd.
 Lopen op de mart, pure nostalgie!

Kwikstaart – kool- en pimpelmees

 

Verleden jaar knutselde mijn lief 15 nestkastjes (+ 1 prototype) in elkaar om in eikenbomen bij de de Pitch & Puttbaan strand Horst op te hangen. De mezen die er zouden gaan huizen zouden de processierupsen die misschien in de eiken zouden willen gaan kruipen, opeten!
Een milieuvriendelijke oplossing.

Het recreatiegebied waarin de Pitch & Puttbaan ligt heeft ook veel eiken staan; er zijn rood/witte linten omgespannen om recreanten te waarschuwen en ook dáár zijn nestkastjes opgehangen.

Het was nu tijd om te gaan kijken hoe het zat met de bewoning van de nestkastjes ( én om weer eens een partijtje Pitch & Puttgolf te spelen)
Er zijn nestkastjes bewoond! We hebben er bewijs van!
Helaas ook bewijs dat er toch weer processierupsen zijn, minder dan vorig jaar, gelukkig
De nesten worden, indien mogelijk weggebrand, waarvan we óók het bewijs zagen.
(Ontzettende domme processierupsen, want dat nest was náást een nestkastje gemaakt; easy snacken voor die mezen.


                     Babymees kijkt naar buiten.    Brandplek wat ooit een rupsennest was


Na het golfen wilden we zelf ook wel wat snacken en omdat het daar héérlijk eten is, bestelden we wat en zaten heerlijk op het terras onder de parasol te eten

kwikstaart
Op
de baan en vlak daarboven nogal wat kwikstaartjes. Niet te fotograferen zo snel. (dus maar een plaatje ervan opgezocht) Geen idee of ze rupsen eten (hoop van wel, want het waren best veel kwikstaarten)





We zagen meteen de nieuwe 20 m lange steiger, zodat nu bootjes kunnen aanleggen en ook opvarenden van dit heerlijke eten kunnen genieten of een balletje slaan!

 

                     Wél even onthouden: Maandag is de baan én de Horeca GESLOTEN!

 

 

 

 

In of verkoop van huisraad e.d.

Soms is er iets, van huisraad bijvoorbeeld, NIET kapot, maar wil je het toch niet meer in huis hebben.

Er was een tijd dat onze zonen op kamers gingen en de zonen en dochters van vrienden ook. Al die jongelui hadden spullen nodig. Dus had je een lamp, een oude bank, een kruk of kastje over, dan ging het naar een kamerbewoner.


Mijn lief en ik zijn NIET goed in dingen verkopen. Ooit, vóór er computers bestonden ( Markplaats nog niet bestond) kochten we een nieuwe eethoek en hadden bij de supermarkt een kaartje gezet voor de verkoop van onze oude eethoek; ronde witte tafel met 5 oranje kuipstoeltjes.
Er kwam een dame in een sportautootje, die maar 1 stoel tegelijk kon meenemen en vroeg of wij ze niet wilden komen brengen én of het niet voor de helft van de prijs kon. Ze is, na vertrokken te zijn met één stoeltje, een paar keer terug gekomen, één keer met een kennis die de tafel kon vervoeren. We hebben nog niet de helft van het geld gekregen.
Natuurlijk hadden we eerst het geld moeten vragen en dan pas de eerste stoel meegeven, maar ja, dát hadden we niet gedaan!

Tegenwoordig zijn er sites zoals Marktplaats.
Ik heb er één keer iets via Markplaats gekocht, iets dat NIET meer in winkels te krijgen was en Ik graag iemand cadeau wilde doen..
Ik  werd binnengelaten in een woonkamer waar van alles gebeurde, dat ik niet wilde zien of horen en waar op een tafel “de waar” die ik wilde kopen, lag. Het geld werd me haast uit de handen gerukt door een kleine gast, die van de bank opsprong zodra ik GOED had gezegd.
De moeder vergoelijkte dat ze het geld hem had beloofd. Eéns maar nooit meer!

Laatst hoorde ik iemand, die van een flat kwam en nu een tuin kreeg  zeggen dat hij op Marktplaats eens ging kijken voor een tuinslang! Ik zou niet op het idee komen om voor een tuinslag op Marktplaats te kijken!

Aan de andere kant hoorde ik van iemand die een hele keuken voor €500,- op Marktplaats had gekocht. Precies  dat wat ze wilde; een kookeiland met alles erop en eraan. Er zijn dus echt wel “koopjes”

Mij verlokt het niet!Wat we “over”hebben gaat naar de Kringloopwinkel (die wij altijd Kringspierwinkel noemen)
Voor mij zijn ook de koopjes bij een Kringspierwinkel:  ik kan het voelen en bekijken, het prijsje staat erop en ik koop het in een “neutrale” omgeving, dat is meer mijn ding.

Fietsknoop


Bijster enthousiast over fietsen ben ik niet echt. Fietsen om van A naar B te gaan, prima, een stukje door de natuur ook prima, maar “zomaar” doelloos fietsen…………..
Voor mensen zoals ik zijn fietsknooproutes uitgevonden.

Een kaart van Nederland verdeelt in segmenten met cijfertjes er in. Je kiest een segment  en kijkt wáár je wilt fietsen. Je onthoudt de nummers en volgt de bordjes. Ben je het zat dan kijk je op een knooppuntbord en zoekt een kortere route terug.
Wij startten bij Austerlitz 03 en gaan via 16,04,05, 08, 70,07,06 terug naar naar 03

Als we net op pad zijn zie ik een gebouwtje (ik dacht een kerk) dat me aanspreekt en waar ik een foto van wil maken. Het blijkt de aula te zijn van de Algemene Begraafplaats Driebergen-Rijsenburg (46.500 m2 groot) Ik loop m het gebouwtje heen en……….zie een ree de blaadjes van de jonge boompjes af eten. Als zijn hertenlipjes  een jong boompje loslaten zwiept het boompje terug naar zijn oorspronkelijke staat.
Het is een komisch gezicht. We staan er lang naar te kijken en ik probeer wat foto’s te maken.
Zo nu en dan kijkt hij naar ons, oortjes gespitst, maar kennelijk vindt hij (of zij) ons géén bedreiging.
Echt leuk wordt het als hij naar een graf toeloopt en  een bosje anjelieren begint te ontdoen van de bloemetjes. Helaas is het in de schaduw, maar zo nu en dan zie ik een steeltje zonder bloemetje terugveren.
Voor ons een cadeautje van de natuur

Als we verder fietsen en ik moet remmen sta ik wel stil, maar is mijn remkabel geknapt.
Ik wil nu niet naar huis, mijn voorrem werkt nog wel, als ik voorzichtig rijd……….
Mijn lief vindt dat niet zo’n goed idee. Ook niet al mijn versnellingen werken; ik ben al naar de fietsenmaker geweest maar die had door de Corona reparatie-achterstand opgelopen; ik kon pas eind juni een afspraak maken. Dit wordt dus wel een krakkemikkig fietstochtje, want terwijl ik constant denk; ik moet remmen met rechts, knijp ik gewoontegetrouw bij  de eerstvolgende oversteek toch in mijn linker (dode) handrem.

We zijn bijna in Doorn en besluiten te kijken of er een fietsenmaker daar ons helpen wil.
Ik kan me niet herinneren ooit in Doorn (de plaats) geweest te zijn (wel in Huize Doorn, waar de Duitse ex-keizer Wilhelm II van 1920  tot zijn dood in 1941 gewoond heeft)

In het centrum is op een hoekje een makelaarskantoor, de deur staat open.
Ik sta in de deuropening *)en vraag de dame en heer, die tegenover elkaar achter de computer zitten, of hier een fietsenmaker in de buurt is Het antwoord: 3! De man legt het adres van de dichtstbijzijnde uit. Ik bedank, het is vlakbij.

Ik sta in de deuropening van de fietsenwinkel mét mijn fiets.
Binnen staat een kleine man met gele huid, kaal hoofd en pretoogjes. Ik vraag of ik binnen mag komen. Het mag. Ik vertel van onze fietstocht en de remkabel. “Ik maak”
Daar ben ik blij om, maar wil toch even checken of ik het goed begrijp: NU?
De man met de pretoogjes spreekt in korte zinnen: Jij gaat, komt terug, ik klaar.
Ik bedank hem en zeg dat we dan even koffie gaan drinken. Goed, dan klaar.
Ik loop de winkel uit, vlakbij de deur gekomen roept hij me na: Kost 15 euro, geen pin.
Prima, dan ga ik pinnen!
Wat hebben wij Nederlanders eigenlijk veel woorden nodig, besef ik opeens. Zoals hij het deed gaat het ook!

We zitten op een terrasje, midden in Doorn, onder een parasol; het is heerlijk weer.
Na de koffie lopen we terug naar de fietsenwinkel waar de reparateur wijst op mijn fiets: Klaar.
Ik geef hem 15 euro bedank nog een keer (zo fijn dat het even zo kan) en verlaat de winkel met werkende remkabels!

We fietsen door de bossen, het gaat geleidelijk omhoog (verdorie die kapotte versnelling!) en dan best wel hard omlaag. Ik dank God, de fietsenmaker en mijn lief, die het reparatie-idee had, dat beide remmen weer werken; dit was anders een gevaarlijk tochtje geworden.
We komen veilig en voldaan thuis: een dag mét een ree!


*) Coronatijd = niet “zomaar “naar binnen lopen


Géén Corona hebben

Ons streekziekenhuis meldt (in een lokaal krantje) dat het géén Coronapatiënten meer in (zieken) huis heeft; de triage-tent vóór het ziekenhuis blijft voorlopig nog in gebruik.

Vier mensen die ik ken zijn getest, drie blijken géén Corona te hebben, één wel.
Zij is herstellende maar het herstel gaat héél langzaam.
Een (oude) vader van een kennis is overleden aan Corona; hij was opgenomen in een verpleegtehuis.
Verleden week kwam er een bekende met klachten bij. Hij heeft de Coronalijn gebeld en uitgelegd wat zijn verschijnselen waren; er werd hem geadviseerd een test te laten afnemen.

De Coronateststraat  waar hij heen moest, was bij een brandweerkazerne.
Goed geregeld zei het (lijdend) onderwerp van de test. Wat hij en ik niet wisten is dat er 2 monsters worden afgenomen.
Eén wattenstaafje in de mondholte en één in de neus. Dat laatste schijnt niet  “prettig” aan te  voelen. Binnen 48 uur de uitslag, tot die tijd was het dwingende advies thuis in quarantaine blijven. Gelukkig was het ook in dit geval géén Corona.

De maatregelen die getroffen zijn om de verspreiding van Corona tegen te gaan waren (zijn) best pittig en persoonlijk vind ik het geen contact hebben met ouderen en zwakkere in de samenleving behoorlijk zwaar; speciaal omdat DIE mensen JUIST behoefte hebben aan bezoek. Gelukkig is het mooi weer en kan er nu, met 1,5 afstand in de tuin gezeten worden.

Wat ik dan NIET kan begrijpen is dat er wel weer gevlogen kan worden. Wel met mondkapjes (één mondkapje kan  4 uur gebruikt worden; langere vlucht, nieuw mondkapje, zelf zorg voor dragen) Het mondkapje mag alleen af tijdens het eten en drinken!? (blijft het virus dan bij zijn gastheer?)
Gaat het hier niet om een schijnveiligheid? Ik heb een mondkapje voor dus mij kan niets gebeuren? 
Ik las een verhandeling over het luchtverversingssysteem IN een vliegtuig. MIJ geeft dat geen geruststelling in relatie tot een het COVID 19 virus.

Oké dan vlieg je toch niet,
zou u kunnen denken en u heeft gelijk: IK ga het niet doen.
Waar het bij mij om gaat is dat zolang we het virus niet onder controle hebben (er géén vaccin voor is) er zo min mogelijk mensen van het ene land naar het andere land moeten trekken, zodat we straks, bij een eventueel  NIEUW Coronageval uit het buitenland (terugkerende Nederlander of binnenkomende buitenander) niet  in een totale lockdown  hoeven gaan.

lizaIk weet het : economische belangen! Het gaat om GELD.
Het is zoals Liza Minnelli al ooit zong:

Money makes the world go around

The world go around
The world go around
Money makes the world go around
It makes the world go ‘round

A mark, a yen, a buck or a pound
A buck or a pound
A buck or a pound
Is all that makes the world go around
That clinking, clanking sound
Can make the world go ‘round

Landgoederen Amelisweerd en Rhijnauwen

Deze landgoederen ontstonden in de middeleeuwen uit de 3 ridderhofsteden langs de Kromme Rijn. De landhuizen zijn nogal eens van eigenaar gewisseld.
De beroemdste eigenaar ( in 1808) was Lodewijk Napoleon.
In de 20e eeuw kocht de gemeente Utrecht de landgoederen.
1919 Rhijnauwen
1951 Oud Amelisweerd
1964 Nieuw Amelisweerd
Sinds 1964 vormen de landgoederen samen één groot recreatiegebied.

We wandelden daar en bezochten ook de pluk- en moestuin

De terrassen zaten, bij terugkomst van onze wandeling behoorlijk vol, dus reden we van de parkeerplaats af (genoeg auto’s die ons plekje willen)
Een klein stukje verderop is een kersenboomgaard waar het goed kersen eten is.
Er zijn behoorlijk wat vliegen, wat goed te zien was op mijn witte jasje.
Er mag geen koffie geschonken worden daar, maar wel vruchtensappen, dus namen we een frambozen-appelsapje en genoten van de rust, want dáár waren we  bijna alleen!



Vaderdag

Al eerder  (blog 11-5-2020) schreef ik over het ontstaan van Moederdag: dat was in Amerika*)
Het zal niemand verbazen dat ook Vaderdag blijkt ontstaan te zijn in Amerika.

papaIn 1910 was de eerste Vaderdag op 19 juni in Spokane in de staat Washington.
Uit welingelichte bron (mijn oudste zoon) vernam ik dat de Amerikaanse Sonora Smart Dodd haar stadsbestuur gevraagd heeft Father’s Day in het leven te roepen. ZIJ wilde haar vader eren voor zijn inzet in de Amerikaanse Burgeroorlog  (waar hoorden we dat nog meer? O ja, bij Anna Jarvis met het aanvragen van Moederdag)
Maar dat was niet alléén waarom ze haar vader wilde eren: William Jackson Smart’s vrouw stierf in het kraambed van baby nr.6; dus stond hij alléén voor de opvoeding van 6 kinderen! Dát vond zijn dochter een dusdanige prestatie dat hij geëerd moest worden met een  speciale dag!

(In Amerika werd Vaderdag werd pas erkend als een nationale feestdag in toen Richard Nixon de wet ondertekende in 1972)

christenenZoals bijna bij alle “weetjes” is ook hier een alternatief verhaal bekend; namelijk dat Vaderdag al sinds 1479 door Christenen  in Europa gevierd werd. Het werd toen gevierd op 19 maart.
De christelijke Vaderdag wordt ook wel het feest van St. Jozef **) genoemd.
Jozef, bijgenaamd de Timmerman, was volgens de Bijbel de pleegvader van Jezus. (Hij was ten tijde van Jezus’ geboorte met Maria verloofd, maar had nog geen gemeenschap met haar gehad. )

In Nederland worden Moederdag en Vaderdag in tegenstelling tot Amerika, niet erkend als een Nationale feestdagen.

*) Anna Jarvis vroeg dat aan de Am. autoriteiten omdat haar moeder, activiste in de Amerikaanse Burgeroorlog, de vrouwen opgeroepen had om “de nood van soldaten aan beide zijden de leningen”
In 1914 kreeg ze toestemming en werd de 2de zondag in mei officieel een Internationale feestdag

**) Sint Jozef is de beschermheilige van België en Canada. In Limburg wordt hij vaak liefkozend Sint Joep genoemd.

 

Heerlijkheid Stoutenburg

Ooit was de Heerlijkheid Stoutenburg een uitgestrekt landgoed met daarop een machtige burcht, gelegen op een strategische plek ten oosten van Amersfoort.

Toen de bisschop van Utrecht zijn oog had laten vallen op dit kasteel (1259) gaf hij de Heer van Amersfoort in ruil voor zijn kasteel stadsrechten aan Amersfoort.
Het kasteel is verwoest (eind 15e eeuw) en ook nog van Johan van Oldenbarnevelt geweest. Nadat de raadpensionaris in 1619 op het Binnenhof zijn hoofd was kwijtgeraakt is het landgoed verbeurd verklaard.

utrechts landschap
In 1999 heeft het Utrechts Landschap de restanten van het landgoed gekocht (het huidige gebouw ”Klein Stoutenburg” werd in 1888 gebouwd aan de andere kant van de Barneveldse Beek)

Helaas was het infocentrum nog tot augustus gesloten i.v.m. het COVID-19 virus.

De Heerlijkheid staat  momenteel in de steigers; er werd druk ge/verbouwd; het wordt geschikt gemaakt voor een instelling die demente bejaarden gaat huisvesten.(dát stond op een bord te lezen)

Er zijn op het landgoed wandelingen uitgezet en één daarvan liepen wij vandaag.
66 vogelsoorten zijn er geteld, stond in er in de folder. WIJ denken dat een groot aantal van die 66 soorten vandaag tegelijk aan het zingen waren.
nestkastroof
Heerlijk, geen auto’s of ander geluid (alleen in de verte het gehamer aan de Heerlijkheid)
We zagen een nestkast, waarvan ik vermoed dat het voor een roofvogel bedoeld is (‘t leek niet op de uilenkasten die ik ken)

Een leuke, korte wandeling die ons in de buurt van  pluktuin Stoutenburg bracht, waar een bord: koffie met appeltaart, ons naar het terras trok.

Het was mogelijk om de pluktuin te bezoeken.bloemenmandWe namen een bloemenmandje en een schaar mee en doken de pluktuin in.

 

Ik knipte 3 verschillende groottes allium (sierui) bloemen af, legde ze in mijn mandje en rekende af. De schatten achter de toonbank (wel 1,5 m. afstand houden) gaven me een vruchtensapflesje met water mee om de bloemen heelhuids en gezond thuis te krijgen!

Van zo’n dag krijg ik weer mega veel energie!

 

 

 

 

 

 

 

 

Vissenemigratie

visvervoer
vijvervissen (2)
Vandaag zijn een aantal van onze vissen geëmigreerd.
Niet geheel vrijwillig  meer geheel niet vrijwillig.
Ze waren met té veel op té weinig oppervlakte

Ooit begonnen we met een vijver (ca.2.500 L)
De eerste vissen daarin waren 11 windes; gekocht als een Oranjeteam, ten tijde van een WK-voetbal.

Daarna én daarbij kwamen sarasa’s , een  shubunkin en een sluierstaart tot……..
mijn jongste broer begon met koi’s in zijn vijver (ca.25.000 L)
Hij werd een KOI- enthousiasteling en bestelde bij zijn vijverman steeds meer bijzondere koi’s.
koi'sIn zijn toilet hing een grote poster met allerlei soorten met de (Japanse) namen erbij (zodra IK van de toilet af kwam was ik welke naam van welke vis dan ook al weer vergeten)
Welke naam ik nog wél weet was  de toevoeging ginrin, zo’n koi had ’n glinstering op zijn schubben.

Omdat dit nogal een dure hobby bleek, kocht hij soms kleine koi’s. Daarvan wist je vaak niet hoe ze opgroeide; het rood bleek soms, als ze groter werden, té oranje om er een prijsvis aan te hebben.
De vissen die bij hem in de vijver opgroeide en HET niet hadden moesten weg: die mocht zijn zusje hebben, die er maar wat blij mee was.

Toen hij eens een heleboel kleine koi’s (speldenknopformaat) had gekocht bleken daar ook spelingen van de natuur bij te zitten;  bijvoorbeeld met maar één oog of met rare uitstaande kieuwen.
In principe regelde de natuur dat zelf en werden deze vissen niet volwassen maar stierven.

flappie
Flappie

Een enkeling werd groter, pinkgrootte. Als hij bleef leven mocht ik hem (na soebatten: want zo’n vis zou toch doodgaan) Wij vonden die vissen bijzonder; ze kregen bij ons een leuk leven (als ze het redden)
We hebben nog één koi met uitstaande kieuwen (ooit heel klein in onze vijver gekomen nu groot) we noemen hem Flappie (het lijkt of hij flapoortjes heeft)

vijver nico met mosselplanten (3)Twee jaar geleden,  vandaag op de dag af, stierf mijn broer; er zouden bij ons nooit meer koi’s van hem  bijkomen.

Koi’s zorgen zelden voor nakomelingen in een vijver als de onze (je hoort dan bepaalde maatregelen te nemen, zoals borstels in de vijver te plaatsen)
Onze shubunkins, sarasa’s en sluierstaarten plantten zich wel voort. Met het gevolg dat we een teveel aan vissen hebben. Soms wilde iemand wel 1 of 2 vissen van ons, maar dat zet geen zoden aan de dijk.

Een zoon van een vriendin heeft een mega vijver in België,  dáár zijn 5 van onze vissen nu naar toe.
Ik had er graag veel meer gegeven, maar een net in de vijver vinden vissen niet erg (ik “vis” vaak blaadjes uit de vijver) maar zodra er collegavissen in een net verdwijnen, vindt de rest het NIET leuk meer. Een enkele, beetje slome vis laat zich nog wel vangen, maar de rest verschuilt zich.
Ik word niet vrolijk van het najagen met mijn net achter vissen aan; ik WIL dat niet.
Dus stopte het vandaag bij 5. We hopen dat ze het fijn krijgen in België!

Even leek onze vijver wat leger, maar nu, bij het avondvoeren, lijken het er weer evenveel als eerst.
koi