Blog

Pasen 2021

In de loop van de jaren heb ik al diverse blogs over het Christelijke Pasen (Jezus opgestaan uit de dood)  én het Joodse Pasen – Pesach ( herdenking van het einde van de Joodse slavernij en de uittocht uit Egypte) geschreven.

Over hoe de eieren bij Pasen betrokken zijn (overschot door het vasten) en wanneer de Paashaas opdook (pas sinds 1825 als vermaak voor de kinderen)

Ook wannéér de viering van Pasen plaatsvindt: op de zondag ná de eerste volle maan in de lente is in een vroeger blog van mij al “voorbijgekomen”
Die datum van Pasen verschilt dus per jaar; dit jaar valt Pasen op 4  en 5 april:
Paaszondag en Paasmaandag.

Dat we 2 dagen “vieren” toont de belangrijkheid van het event aan én komt doordat de Christelijke feestdagen een religieuze én een sociaal aspect hebben; de eerste dag is er één van kerkgang en contemplatie, de tweede dag is genieten van de dag dat er niet gewerkt hoeft te worden.

In 1618 werd  afgesproken dat de Christelijke feestdagen een TWEEDE dag zouden hebben, maar of  een burger niet hoefde te werken hing  toen nog af van  de streek waar de burger woonde.

Sinds 1815 ( samenvoeging met België: één koninkrijk  met Willem I) is de Tweede Dag, de maandag na Pasen, Kerst en Pinksteren, een officiële vrije dag geworden, waar we heden ten dage nog van genieten.

Boek: Zondagskind

Schrijfster: Judith Visser
Met als ondertitel: Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is.


Publicatie 2018

Soms lees je een boek waar je, ook als het uit is, niet van loskomt.
Zo’n boek is Zondagskind.
Het heeft me diep geëmotioneerd, zo erg dat ik soms niet verder kon lezen.

Het gaat over een autistisch meisje: Jasmijn Vink.

De schrijfster Judith Visser
( geboren 1978 Rotterdam) heeft dit autobiografische boek geschreven omdat ze, zoals ze zelf zegt “Boeken  wil schrijven die voor mensen iets betekenen”
Dat gebeurde zeker bij Zondagskind
Zelf heeft Judith een vorm van het syndroom van Asperger,  maar kwam daar pas achter toen ze al volwassen was.
Het is een vorm  autisme,  een ontwikkelingsstoornis. Dit wil zeggen dat bij iemand met Asperger, zo las ik, de problemen in de sociale omgang al vroeg in het leven duidelijk worden, al duurt het soms nog jaren voordat echt een diagnose gesteld wordt.

Ook Judith kon, net als het boekfiguur Jasmijn Vink al op haar derde lezen, werd letterlijk ziek van verjaarsfeestjes en voelde zich veel beter op haar gemak bij dieren dan bij mensen.
Judith heeft nu 2 wolfshonden waarvan één naar lezingen meegaat en de ander naar bezoek van scholen: Yuriko en Fontana
Jasmijn had één hond “Senta”.

Jasmijn ontdekt, als ze 11 jaar is de muziek van Elvis Presley; er komen posters van hem op haar kamer. Ze praat niet vaak met “echte” mensen, wél met  de poster van  Elvis.
Dat is NIET gek, want ’s morgens zit de hele klas ook allemaal met gesloten ogen en gevouwen handen in de klas voor het ochtendgebed. Zoals Jasmijn zélf opmerkt “Spreken ze dan ook met iemand die geen van ons ooit gezien of gehoord heeft. En dát wordt door niemand gek gevonden”

Een geweldig, bijzonder geschreven boek; een boek dat ik niet meer vergeet!
Een aanrader voor mensen die willen lezen hoe “anders” de zogenaamde gewone wereld ook voor iemand kan aanvoelen; alsof je op dezelfde planeet woont maar géén spelregels hebt gekregen, alléén jij niet



Schrijfster: Judith Visser

















Goede (?) Vrijdag

2 april 2021

Nooit heb ik begrepen waarom de dag van de  kruisiging van Jezus GOEDE Vrijdag moet heten.
Onlangs las ik dat dat een “christendingetje” is: er gebeuren vreselijke dingen, maar daar komt ook vaak iets GOEDS uit voort.

In dit geval wordt Jezus gepijnigd, vernederd, gekruisigd maar hij BLIJFT liefdevol en vergeeft zelfs zijn beulen (aldus het  Bijbelverhaal)
Daarom heet deze dag; GOEDE VRIJDAG.
Zelf ( Christelijk opgevoed) gaat het mij wat ver, maar wie ben ik?  (retorische vraag)

Nu ik toch “Christelijk” aan het lezen was, las ik ook voor het eerst het tijdstip van Jezus dood:
3 uur ’s middags (volgens de katholieken)
Ook schijnen de (sommige?) katholieken op de Goede Vrijdag avond een kruis door de kerk te dragen en  het te “eren”; de clerus schijnt dan rode kleding te dragen als verwijzing naar Jezus’ bloed.



Er zijn meer mensen gekruisigd: tegelijk met Jezus, 2 moordenaars, maar omdat de kruisiging op Pesach was en de traditie in die tijd voorschreef dat er op dié dag één gevangene zou worden vrijgelaten, mocht het volk kiezen wie van de 3 men zou vrij laten, dát werd Barrabas)

Vóor Jezus geboorte, in het jaar 333 liet Alexander de Grote een dam bouwen (tussen het huidige Libanon en het eilandstaatje Tyrus) daarna liet hij alle mannelijke bewoners van de havenstad kruisigen.

Ook ná het heengaan van Jezus werd er nog gekruisigd; in 1597 in Japan (Nagasaki) 26 Christenen en in Cambodja (tijdens het Rode Khmerbewind 1975-1979) werden gevangenen ook gekruisigd.

Waarom herinneren we, ook niet- gelovigen, dan in ONZE TIJD alléén de kruisiging van Jezus?
Omdat uit dié gebeurtenis een Wereldreligie is ontstaan.





Verspreiding Christendom


Eén bezoeker per keer.

De (regerings)Coronaregel is één bezoeker per keer en aangezien we niemand willen besmetten en zelf ook niet met Covid 19 besmet willen raken, houden we ons daaraan.
Dat heeft wel tot gevolg dat er weinig reuring bij ons thuis was.

Door mijn ziekenhuisopname kwamen er opeens “mensen” in huis netjes één per keer mét mondkapje voor. De één vertelde hoe ik mezelf uit bed kan hijsen met behulp  van een shawl, hoe ik de hoge voordeurstap mét krukken kan maken zonder te kukelen, met een hulpstuk zelf sokken aan kan doen. Een ander ging oefeningen met me doen en vandaag was er (het was  eerder nogal druk bij de ergotherapie geweest!) iemand die me liet zien hoe ik, met hulpmiddel WEL de hoge stap in ons bad ( waar de douche boven hangt) kan maken en weer zelf douchen kan!

Sokaantrekker en van- de- grond -pakker


’s Middags kwam er weer een andere dame beroepsmatig naar me kijken.
Waar ik namelijk aanvankelijk NIET aan gedacht had was dat als je NIET mag bukken, je niet je teennagels kan knippen en dat, ook in Coronatijd, die nagels gewoon doorgroeien. Dus ook daar kwam iemand voor.

Ik wéét dat ik in Coronatijd, vóór dit alles, wel eens riep dat ik  het zo stil vond in huis en dat de agenda zo LEEG was. Nu is dat allemaal anders;  zoveel mensen die komen om “aan me te zitten”, te zeggen wat ik doen kan om mijn onvermogen te verkleinen: Terug naar de arts, 2x per week fysiotherapie, terug naar de andere arts, ik ben er maar druk mee! Geweldig dat het kan en mag ( we hebben in Nederland een geweldig gezondheidssysteem) maar ik ben wel de hele tijd met mezelf bezig en dát is niet “gewoon”

Natuurlijk heb ik het allemaal zelf (of bijna zelf) in gang gezet om me te helpen min of meer “aangepast” te leven.
Maar eigenlijk wil ik weer alles “gewoon” zelf doen (zonder hulpmiddelen)
Ik heb begrepen dat dát nog wel een tijdje gaat duren, ook als ik ALLE oefeningen trouw doe ( en dus af en toe barst van de spierpijn)

Souvenirs -Nw Zeeland

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

De zilveren boomvaren is het nationale sportsymbool van NieuwZeeland.
Gigantische varens (van ca. 3 meter hoog) groeien daar in de regenwouden, we liepen er tussen, eronder en we bewonderden!

Hier in Nederland ben ik al helemaal wous van varens, ik heb er al heel wat ( van vakanties) “meegesmokkeld” en in onze tuin gezet (sommige overleefden, sommige niet).  Vanuit Nieuw Zeeland met het vliegtuig, durfde ik niet levend materiaal te smokkelen. ( binnen Europa in een afgeknipte frisdrankfles met aarde in de auto is tóch anders)

Als souvenir kocht ik een broche  en een hangertje van een zilvervaren en mijn lief een pet met een varen erop.


Bovendien maakte mijn lief (ooit fotograaf) prachtige foto’s van de varens. Hij maakte er zelf (van meranti hout) lijsten om.Deze twee varenfoto’s hangen prominent in onze huiskamer.



De Nieuw-Zeelandse natuur heeft mega veel indruk op me gemaakt.
De nacht vóór de dag dat we van Noorder- naar het Zuidereiland zouden varen was er een aardbeving.
Nooit eerder zoiets meegemaakt; de camper schudde. De kade was vernield en vertrekken naar het Zuidereiland was dagen niet mogelijk.
Dus zijn we op het Noordereiland gebleven, een beetje teleurgesteld, maar voor de mensen die door de aardbeving gedupeerd werden was het erger. Ook op het Noordereiland was qua natuur genoeg te zien.
De sterrenhemel die we dáár gezien hebben was onvergetelijk!
(Elk souvenir dáárvan valt in het niet bij de herinnering)

Duurzaam afwassen

Al eerder schreef ik diverse blogs over duurzame artikelen, de reclame er over én de waarheid van die informatie (voor zover ik die kon achterhalen)
Ik sta open voor duurzame artikelen, wil graag de afvalberg terugbrengen, wil dingen proberen, mits mijn portemonnee het aan kan en het ook daadwerkelijk duurzaam is.


Een tijdje geleden kocht ik een afwasborsteltje van bamboe met een recyclebaar stuk kunststof en dito “haren” Het was een stuk duurder dan de “gewone” maar ik dacht er goed aan te doen.
Mijn lief vond het niets; er zit plastic aan, ook als is het dan recyclebaar.

Nu  blijkt hij nog meer gelijk te krijgen, want  het borsteltje blijkt niet zo lang mee te gaan als de “gewone” en gaat dus, na afkoppelen van het bamboehandvat (bewaarbaar voor????) de rest in de plastic bak. Toch nog plastic afval (wel recyclebaar)


Wat nu? Gelukkig zag ik wéér iets anders duurzaams (duurzamer?)
De onlangs gekochte afwasborstel is van lijnzaad geolied FSC gecertificeerd hout  en de haren zijn van tampicovezels.

Van tampico vezels had ik nog nooit gehoord, dus ik zocht het na.
Tampico is en stad gelegen aan de Golf van Mexico én het is een plant!  
Die plant levert Tampico vezels. Deze worden gehaald uit de bladribben van een agavesoort.
Ik las dat speciaal DIE soort agave alleen maar groeit  in één woenstijnregio in Mexico.
Er stond ook dat deze agavesoort (Agave Lechequilla)  volledig natuurlijk groeit  en NIET gekweekt wordt.
(Raken die planten daar dan niet eens óp?)

Op de site van Greenminds, die deze afwasborstel fabriceert staat: de tampico vezels worden gebruikt voor de “haren” van borstels en zullen niet snel vervormen.

We zullen het zien. Eerdaags beginnen we met het gebruik van die nieuwe, duurzame afwasborstel (die overigens een  prachtig design heeft)

Nomen et omen

Nomen et omen is Latijns voor “je naam is een voorteken”.
Dat geldt ( misschien) voor voornamen, maar is ook bekend als een verschijnsel bij achternamen: De zogenaamde Aptoniemen
Een aptoniem (afgeleid van Latijn aptus, “geschikt” en Grieks onoma, “naam”) is een naam die aansluit bij hetgeen de drager van die naam in het dagelijks leven doet.

Voorbeeld: Ik heb vrienden die BAKKER vanachteren heten, hun beroep is echter niet dat van bakker; voorouders misschien?

Er was ooit een muziekgroep dat het Sprookjesensemble heette, de dirigent heette K.Bouter (echte naam of pseudoniem, dat weet ik niet)
Familie van me had vroeger een oogarts die dokter Duister heette(een tegengesteld beroep van zijn naam!) Zo’n voorbeeld vind ik ook de naam Menno Baksteen, voorzitter van de Vereniging van Verkeersvliegers ; een piloot met die naam die (op t.v.) sprak over een vliegtuig dat “uit de lucht gevallen was”
De achternaam bij het vak? We kennen allemaal de (tv) weervrouw Diana Woei.

Op namengebied kom je dingen tegen die een taalliefhebber zoals ik nooit vergeet:
Een vroegere vriendin die Agrea Veger heette en een vriendje kreeg die van achteren Stoffer heette( of het ooit wat geworden is tussen die twee????)

Een schooldokter van vroeger met de naam dokter Kip én de schoolverpleegster die zuster Haan heette.

En een latere schoolarts (vr) die de achternaam: Dokter droeg!

Ook vergeet ik nooit meer het verhaal dat mijn moeder over een achternaam vertelde.
Ze  kende vroeger een jongentje met de achternaam PIK. Hij werd veel geplaagd, ook op de Middelbare school. Zijn ouders besloten toen hij naar de universiteit ging een flinke investering te doen en hun achternaam te veranderen (dat kostte toen behoorlijk wat) Het was minder duur als je dezelfde letters hield maar in een andere volgorde zette, maar Pik of Kip was bijna even erg.  
Ze hebben hun achternaam veranderd in (van)  Hilvoorde.
Zelf heb ik de achternaam van een Nederlandse plaats.
Ik ben een amateur genealoog en heb de familiegeschiedenis uitgeplozen tot het jaar 1666.
Géén één voorouder kwam ooit uit DIE plaats! Dus waarom heten we zo?
Mysterie.

Shakespeare liet het Julia al zeggen “What’s in the name?” Wat maakt het uit hoe je heet, het gaat om wie je bent! Persoonlijk vind ik het wel leuk als een naam te herleiden is, maar voor wie je werkelijk bent maakt het inderdaad NIETS uit!





Bijna Pasen.

Het is bijna Pasen.
Dat zie ik niet aan de paaseitjes in de supermarkt, want daar kom ik met krukken “even” niet.
Ik zag het vanmorgen aan iets anders.
Er lag namelijk een paasei in de vijver!
Het dreef!
Omdat onze tuin verdiept ligt kan ik niet “even” ( met krukken) naar buiten en dat bekijken, ik moest wachten tot mijn lief de vissen ging voeren.
Die vissen trokken zich trouwens niets aan van dat witte ding in hun zwemgebied.

Er ligt momenteel een net over de vijver, een afschuwelijk gezicht, maar de reiger is al meer malen langs geweest om één van onze ( of allemaal?) vissen te verschalken.

Normaal vliegt hij weg zodra we tegen de schuifpui aan tikken, maar de laatste tijd laat hij zich niet meer zo makkelijk wegjagen. Hij heeft honger en wil VIS!
Dus is een (opvouwbaar gemaakt) net de enige optie.

Maar goed, het drijvende ei lag ONDER het net; de mazen van het net zijn té klein om een aanwaaiend ei door te laten. Het ei moet dus in een klein plekje zonder net gevallen zijn en daarna onder het net gedreven. Bijzonder.

Mijn lief voerde de vissen en liet me het ei zien; het was een kunststof ei met een strikje en een lintje eraan. Mijn lief nam het niet mee naar binnen maar hing het in de geelbloeiende forsythiastruik; het staat wel paasachtig!

Uit ons slaapkamerraam zag ik later dat de hele buurtuin vol met paaseitjes hangt, aan hun pergola, in hun struikjes en tegen hun buitenmuur aan; ze hebben er echt een PAASTUIN van gemaakt.
Ik denk dat “ons” vijverei bij hen vandaan gewaaid is.

Hier binnen heeft Pasen nog niet toegeslagen. Mijn lief is niet zo van seizoensgericht versieren, dat is normaal MIJN ding.
De dozen met Paasspullen staan echter op zolder, voor mij voorlopig verboden gebied en voor hem niet zijn favoriete plek, schuin onder de hanenbalken

Wat ik wel binnen “handbereik” had was mijn doosje schapen.

Door mijn ongelooflijk handig pakapparaatje, kan ik, ook al mag ik met de nieuwe heup beslist niet bukken, wel dingen oppakken die laag staan: het doosjes met schaapjes was binnen mijn bereik.
Nu staan er verschillende schaapjes binnen mijn zichtveld, misschien niet Paasachtig, maar wel “lentig”

Behalve schapen staan er nog geschonken witte druifjes en hyacinten in de huiskamer dus met die lentesfeer zit het wel goed.

Ik weet het: één ei maakt nog geen Pasen, maar Pasen is wel in aantocht

(Niet) Bezig met gezondheid

Onlangs kreeg ik (ongevraagd) een folder in de brievenbus (mét Nee- sticker!) waarin tips voor het aanvullen van vitamines met NATUURLIJKE PRODUKTEN.


Vitamine D tekort? Vette vis of een  gekookt eitje. Wil je je  immuun systeem een boost geven: doe iets met verse gember ( bevat vitaminen B1,B2,B6 en C, natrium, calcium, koper, zink en magnesium) In verse gember zit gezonde gingerol!

“Overal” de lofzang van gember gezongen: Gember is al eeuwenlang een kruid dat wordt gebruikt tegen allerlei pijnen De antioxidanten en ontstekingsremmende eigenschappen van gember hebben bijvoorbeeld een positieve invloed op de huid .Gember schijnt het lichaam ook te zuiveren; het voorkomt ophoping van gifstoffen en stimuleert de doorbloeding

Verder dan een enkele keer gember(wortel)in een gerecht én natuurlijk gemberthee kom ik niet! Vroeger dronken we nogal eens gemberbier (geen idee waarom we daar ooit mee gestopt zijn?) of dat gezond was weet ik niet, maar lekker was het wel!
Vooral in Engeland was (is?) dit bier erg populair, ik las dat pubs vroeger kleine schaaltjes met gember op de tafeltjes neerzette, zodat mensen dat in hun bier konden gooien!( dát heb ik in Engeland nooit gezien, dus ze zullen er wel mee gestopt zijn)

Ook in tal van bladen word je “doodgegooid” met allerlei voeding/vitaminen supplementen die men MOET nemen. Vitaminen D zitten in de zon, ’s winters minder zon DUS supplementen ( vitamine D tekort is het meest voorkomend vitaminetekort!)

In een ander gezondheidskrantje stonden ook deskundigen die hun mening over oa. weerstand geven. Ik las dat een darmfloratherapeut (nooit van deze beroepsgroep gehoord) schreef dat als je supplementen slikt maar ongezond leeft “je dure poep aan het maken bent”
Die twee zaken gezond leven én iets er eventueel bij slikken gaan volgens haar hand in hand.

Voor een gezond leven (mét weerstand) is het ook belangrijk dat je slaap genoeg hebt (oei!! daar heb je me, ik slaap zelden meer dan 7 uur) Een onderzoek wijst uit dat mensen die 7 uur of minder slapen sneller ziek worden dan mensen die 8 uur of meer slapen!
Een slaaponderzoeker pleit voor een powernap!

Wat bij mij wél  hoog scoorde was de opmerking dat je warm moet blijven! (ik heb het vaak koud) Je lijf heeft energie nodig om warm te blijven, heb je het koud dat moet het lichaam energie gebruiken om warm te worden/blijven, energie die beter gebruikt kan worden om gezond te blijven: dus trek een vest aan!

Na 5 uur ’s middags, als mijn actieve zelf een tempootje lager gaat, kun je me uittekenen in een (vaak hetzelfde) vest!

Tot slot wil ik u nog laten delen in een “weetje” waarvan ik altijd gedacht heb dat het flauwekul was en dat volgens het Voedingscentrum een FEIT is: Vitamines kunnen verloren gaan onder invloed van warmte, zuurstof en licht.



Mijn moeder zei vroeger altijd dat ik de sinaasappelsap onmiddellijk moest opdrinken ANDERS VLOGEN DE VITAMIENTJES ERUIT. Flauwekul dacht ik (maar deed het wel: Moeders wil was WET)
Het voedingscentrum: Producten die blootstaan aan zuurstof, geschild of gesneden zijn verliezen vitaminenkracht!

Heb ik toch weer e.e.a. geleerd van een dergelijke folder! En misschien u ook van mijn blog.

Je ziel uit je lichaam niezen?

Tegenwoordig, sinds COVID 19, hoesten en niezen we in onze ellenboog.
In de tijd van de oude Grieken geloofde men dat je, als je nieste, je je ziel uit je lichaam kon niezen.
Dat wilde je niet, dus wat deed je? Hand of ellenboog voor je mond?
Nee, je riep een Oppergod te hulp.

In het geval van de oude  Grieken en Romeinen was dat Oppergod Jupiter (God van de hemel, waar de ziel na de dood heen kon gaan én  de God van het onweer)
Na een nies riep men “Jupiter ontferm U ; een bezwering!

Mijn Engelse schoonzus zegt, als ik nies nog steeds: “Bless you”  Ze roept weliswaar Jupiter niet aan, maar  wel “haar” God om mij te behoeden van ziektes (of dat ik mijn ziel uit nies?)
Ik las onlangs waar de Romeinen, Grieken én mijn Engelse schoonzus dat God aanroepen vandaan hebben:

Omstreeks  het jaar 590 was er een pestepidemie uitgebroken ( men wist toen niet waardoor dat werd veroorzaakt) Het voor de handliggendst om zo’n epidemie te “bezweren” was, de clerus voor je te laten bidden.In de straten liepen toen biddende priesters.

De toenmalige Paus, Gregorius I in Rome ( bijgenaamde de Grote; de 64ste   paus) raadde de mensen aan om Gods zegening te vragen als men nieste.

In de Middeleeuwen zag men dat, als iemand nieste  er speekseldeeltjes in het rondvlogen, dus concludeerde men dat daar de pest (en andere ziektes) best eens door verspreid konden worden. Vandaar de  wens na de nies: Gezondheid!

Gezondheid



Zijn er dan alleen “slechte” dingen als men niest: dat je ziel je lichaam verlaat, dat je ziek wordt, dat je anderen besmet? Nee, want een bijgeloof “zegt” dat 3x niesen GOED WEER zou betekenen.
Dat bijgeloof schijnt ontstaan te zijn uit het feit dat mensen met hooikoorts vaker niesen als er pollen in de lucht zitten (mooi weer aankomt)

Ook las ik dat in de wereld van de zeelui, als een aanboordstappende zeeman aan stuurboord nieste, dat een goede reis voorspelde (aan bakboord niesen  was het tegenovergestelde: het zou een reis met slecht weer worden!)

Nu ik toch met bijgeloof en niesen (niezen mag ook) bezig was las ik ook dat als een bruidegom of bruid tijdens de huwelijksceremonie niest dat als slecht voorteken voor het huwelijk geldt.
Ik was bij huwelijksplechtigheden, waarbij de huwelijken later helaas ontbonden werden, maar ik kan me niet herinneren of er door één van beiden geniest werd tijdens de huwelijksceremonie.
Niesende bruidegom