Blog

All you can eat.

Een concept dat je steeds meer ziet: All you can eat for een vaste prijs. Wij houden nogal van sushi* ) en hebben dit al verschillende keren op deze manier gedaan; in Scheveningen en Den Haag bij Sumo – 相撲


Sumo schijnt één van de eerste te zijn geweest die met het concept “All you can eat” begonnen is. Ze hebben niet alleen sushi, maar ook gerechten van de grill of de zogenoemde “yaki gerechten” (Japans voor “gebakken”)
Sumo restaurants zitten verspreid over heel Nederland. ( zie https://restaurantsumo.com/store-locator/)

Behalve de SUMO keten zijn er ook andere “All you can eat” restaurants in kleinere plaatsen.
Wij aten onlangs in Huizen ( Plein 2000 nr.7a) bij Goya.


Goya is gevestigd in een groot gebouw: Graaf Wichman, waarin onder andere een bibliotheek, bioscoop, kunstuitleen en bowlingbaan gevestigd zijn
Onder dit gebouw is een GRATIS parkeergarage.(Het ziet er van buiten niet echt “gezellig” uit maar de vriendelijke bediening én het heerlijk eten maken dat weer goed)

Op  iedere tafel staat een tablet met het menu en kun je intypen welke gerechten je wil; er kunnen zoveel rondes zijn als je wilt (binnen 2 uur)
Er worden verschillende prijzen voor weekend en doordeweekse dagen gerekend (€ 28,90 en €26,50), toetjes kunnen van de toetjesbar zelf gepakt worden; drankjes moeten apart worden afgerekend.

WIJ hebben genoten, zowel bij SUMO als bij GOYA; alle twee aanraders.

*) Sushi komt uit Zuidoost Azië en bestaat onderandere uit afgekoelde kleefrijst met ingrediënten zoals, ei, (rauwe) zeevis en groenten.

De kleur paars!

Paars schijnt de meest geestverruimende kleur te zijn die er is, dat heb ik niet van mezelf maar las een artikel over Jean-Gabriel Causse (1969- ) die het boek “De verbazingwekkende invloed van kleuren” heeft geschreven. Deze Franse kleurenexpert schijnt in zijn boek “wetenschappelijk” te schrijven over kleuren en hun invloed; kleuren kunnen mensen angst aanjagen, afschrikken of ons kalmeren.

Met  de benoeming van de kleur paars heb  ik nogal wat moeite: is iets paars, violet, purper of lila? Er zijn zelfs nog meer nuances zag ik nu!

Mijn lief is een ietsiepietsie kleurenblind in het roodgebied (dat kwam ooit uit toen hij een vliegtest moest doen) hij ziet (en benoemt) kleuren anders dan ik.
In een groen grasveld springt voor mij een rode bal er uit, hij ziet de bal pas als hij precies weet waar hij ligt. Kleuranders dus!

Ik heb ooit een kleurencursus gedaan daarin werd je je bewust welke invloed kleur had op je leven.
Blauw is rustgevend, weet ik nog, er verteld werd dat er vaak bij dokter, psycholoog, psychiater of specialist een aquarium in de wachtkamer stond. Mensen die daar naar keken  zouden daarvan rustig worden! (onze huisarts had ten tijde van de cursus een aquarium in zijn wachtkamer!)
Psychiatrische inrichtingen zouden vaak “een blauwe kamer” hebben, daarin konden patiënten “rustig” worden.

Toen wij dit nieuwgebouwde huis kregen heb ik de toilet blauw geschilderd (een andere “kamer” helemaal blauw vond mijn lief géén goed idee)
Als ik nu een kalmerende invloed wil ga ik naar de toilet!
Het werkt!

Op internet (kleurenpsychologie.nl) vond ik over de kleur paars:
Paars of violet is de kleur van luxe. Het weerspiegelt het gevoel met royaal, stijl, rijkdom en spiritualiteit.*)De kleur paars is eeuwenlang gebruikt door mensen die een elitaire status bekleedden.
(Lila, aubergine, lavendel en koninklijk paars zijn omschrijvingen die toebedeeld kunnen worden aan paars.
)

prinses Mariléne Koningin Maxima en Prince


Paars (ook wel violet of purper)  wordt in de Rooms Katholieke kerk gebruikt voor de dagen van de Adventstijd, de Kerstnoveen, de Veertigdagentijd en op andere boete- en voorbereidingsdagen, en bij begrafenissen.

De Paus

Wikipedia: De kleur paars wordt ook wel gezien als een symbool voor passie, inventiviteit, inspiratie, originaliteit en spiritualiteit.

De kleuren blauw en rood worden samen paars.

In de politiek hebben we een Paars kabinetten (KOK 1 en 2) gehad, het blauw was van de VVD en het rood van de PvdA (en het groen van D66) Kabinet-Kok I (1994-1998) was het eerste Nederlandse kabinet in tachtig jaar waarin geen confessionele partij zitting had.


In de natuur is de kleur paars (of violet, purper of lila) geen zeldzaamheid.
Ik heb een paar foto’s (van mijzelf ) van paarse planten in onze tuin opgezocht.

Sebastiaan en andere spinnen

Onlangs las ik, dat in een gemiddeld huis zo’n 1500 spinnen leven
( bron: Brancheorganisatie voor Plaagdierenbeheersers)

Ik ben niet bang voor spinnen maar 1500 vind ik toch wel wat veel om samen in een huis mee te leven. Aan de andere kant, 1500 spinnen uit mijn huis verdrijven lijkt me wel een tijdrovende bezigheid.

Spinnen zijn nuttige beesten; ze eten oa muggen, motten en oorwurmen. Dus als heb je spinnen hebt, zul je geen, of weinig oorwurmen, motten en muggen in je huis hebben.

Bepaalde spinnen zijn in praktisch ieder huis te vinden: zoals  bijvoorbeeld de grote trilspin en de getijgerde lijmspuiter:

De grote trilspin doet zijn naam eer aan, hij gaat, als er gevaar dreigt heel hard trillen in zijn web. Dat trillen is een verdedigingsmechanisme. Buiten schrikt hij dan vogels (zijn vijanden) af, dan gaat hij zo hard heen en weer dat vogels de spin niet mee zien

De getijgerde lijmspuiter is een klein spinnetje (3 tot 6 millimeter) die zich graag verschuilt in de donkere hoekjes van een huis, hij eet kleine insecten en soms kleinere spinnen. Zijn naam heeft hij te danken aan het feit dat hij draden uit zijn hoektanden “spuugt” (bij de meeste spinnen komt het spinsel uit een klein gaatje in hun achterlijf, maar de lijmspuiter maakt zijn plaksel in een gifklier in zijn kop)

Spinnen wonen graag op plekjes waar de mens niet of nauwelijks komt, zoals achter een radiator. Ze houden niet van stof, want als dat in hun web gaat zitten kleeft het niet meer en vangen ze geen prooien meer.

Bij het opzuigen met een stofzuiger gaan  de meeste spinnen dood; ze stikken door het stof in het apparaat. Als ze NIET meteen stikken kunnen sommige huisspinnen (met een lijf van minimaal 1,5 centimeter) de stofzuiger wel uitkruipen.

Wil je toch (een begin maken met) het verwijderen van spinnen dan is het oppakken van een spin met een kartonnetje en een glas  de diervriendelijkste manier, je kunt hem (of haar) buiten in de natuur weer loslaten .


Zelf pak ik de meeste spinnen gewoon( blote handen) voorzichtig op en zet hem of haar in de tuin (Een avondspin brengt zegening en een spin in de morgen brengt kommer en zorgen)

Wie was “Sebastiaan” in de titel van dit blog?
Dát was de spin die Annie M.G.Schmidt “verzon” en waar ze een geweldig gedicht over schreef


Tot slot las ik een tip ( die ik zelf nog niet geprobeerd heb):
Spinnen schijnen een hekel te hebben aan de geur van munt!
Een muntplant in de vensterbak schijnt spinnen “af te schrikken”( net als een citroengeranium muggen verjaagd). Een tip die te proberen valt, al denk ik niet dat één muntplantje genoeg is om 1500 spinnen af te schrikken)


Bestorming van de Bastille (14/7)

De bestorming van de Bastille is een dag die mijn lief en ik ieder jaar vieren; niet dat in 1789 de Franse revolutie begon, maar dat wij elkaar op die dag hebben leren kennen (elkaar stormenderhand veroverden)

“Vieren” is misschien een groot woord maar we doen dan wel iets samen.
Dit jaar reden we, voor het eerst sinds lange tijd, naar zee; naar Nationaalpark de Kennemerduinen.
Eerst lopen langs zee en dan koffie met lekkers in strandpaviljoen Parnassia ( = bloem)

Wat ons nu opviel was het extreem schone strand, geen aangespoeld wrakhout, bierdoppen, blikjes of teer maar ook amper schelpen. Wél waren er kwallen op het strand.
Het andere wat we misten waren vogels! Geen strandlopers en zelfs maar een doodenkele meeuw en dan nog alleen in de lucht.
Alleen wind, mensen met honden en een enkele hardloper (en dat voor midden juli!)

Daarna met de auto naar Zandvoort, een plaats waar ik vroeger veel kwam (familie) en mijn lief ooit in een kindertehuis zat.
Onze gezamenlijke herinnering: heel veel weekends op het circuit- autoraces kijken.

We kijken nu op afstand naar het circuit waar een en ander wordt opgebouwd; we zien in de verte “ons”  vroegere plekje bij de Tarzanbocht

We eten een visje bij een strandkar gezeten op een bankje in de luwte. We zien, hoewel het rustig op het strand is (maar toch drukker dan in Bloemendaal), van daaraf de strandpret; kitesurfen, vliegeren en zelfs zwemmen.

Ook in de duinen is het heel stil, de vegetatie is apart, veel grijs, zilver en heel veel bodembedekkers tussen het helmgras.

We herinneren ons beide vroeger de enorme drukte op de weg als we terugreden van de  Zandvoortraces naar huis.
Deze keer geen files.
Opstijgende vliegtuigen van Schiphol (er gaan weer mensen met vakantie)
Buitenlandse auto’s op de wegen (er komen weer mensen vakantiehouden in ons land)

Wij hadden een prima dag “gekozen” voor onze zee/strand trip; Quatorze Juillet 2021

Omgaan met teleurstelling

Teleurstelling: het niet uitkomen van een verwachting, desillusie, deceptie, ontgoocheling;
Ieder mensen krijgt in zijn/ haar leven te maken met teleurstelling, ontgoocheling.
De realiteit van je leven sluit niet altijd aan bij je verwachtingen, dát kun je beter al vroeg in het leven leren.

Laatst hoorde ik een verhaal over een jongetje (5 jaar) die zich heel erg op zijn verjaardagspartijtje verheugde. Ze zouden mét 6 vriendjes naar een speelparadijs gaan.
Een maand van tevoren was het geregeld; elke dag zette hij een kruisje op de kalender, nog 29 nachtjes slapen, nog 28…..

Een dag voor zijn partijtje kregen zijn ouders een app van de basisschool waarop het ventje zat: zijn juf bleek Corona te hebben!
Geen partijtje op zijn feestdag!
Teleurstelling!

Zijn ouders hadden een “ritueel” voor zijn teleurstelling bedacht; hij mocht voor één keer, achter gesloten deuren heel hard het ergste (scheld) woord wat hij kende uitschreeuwen.
Het was even denken voor de 5- jarige, maar hij schreeuwde het anders verboden woord uit: De teleurstelling werd daarmee iets meer “hanteerbaar”!


Geweldig als je ouders hebben die begrijpen dat je iets MOET met je frustratie en je de kans geven die te uiten.
Al volwassen wordend leer je dat (té) hoge verwachtingen je kunnen teleurstellen.
Sommigen sluiten daarom verwachtingen uit, verheugen zich nergens meer op ”Ik zie wel hoe het loopt”
Of je teleurstellingen dán helemaal uit kan sluiten, betwijfel ik, maar wél weet ik dat je dan ook veel mist!

Jezelf verheugen op een etentje, een ontmoeting…….De blijde verwachting die je dan hebt..
Er kán een ontgoocheling op volgen: het etentje, de ontmoeting… ze gaan niet door of vallen tegen.
Jammer.
Maar de voorpret heb je gehad!


Ook zijn er mensen die overal teleurstelling inbouwen ”Ja dat of dat zou leuk zijn, maar…..het kan ook niet doorgaan” Die mensen stellen zich niet helemaal open, houden iets in reserve.
Komt de teleurstelling dan minder hard aan?
Ik betwijfel het, de voorprent is in ieder geval minder

Zelf heb ik als motto :Het is niet wat je overkomt dat je vormt maar hoe je ermee omgaat.
Dat geldt ook voor een teleurstellingen.
Er gaat iets niet door waar ik veel van verwacht had, heel jammer, maar misschien is het geen afstel maar alleen uitstel (zoals bij het verjaarspartijtje van het ventje) of misschien komt er iets  anders op mijn pad dat ook leuk kan zijn, ik probeer altijd VOORUIT te kijken ( vaak lukt het, soms ook niet)

Ik denk dat een “ritueel” bij een teleurstelling heel nuttig kan zijn; niet wegstoppen wat “even” verdriet of boosheid oproept, maar het uiten en dan weer verder naar de toekomst kijken.
Schreeuwen in een tunnel waar een trein overheen dendert of, zoals met de 5 jarige, een goor woord uitroepen kan zeker opluchten.

De 5 jarige kreeg later het partijtje van zijn dromen; het voldeed aan zijn eerdere verwachtingen, hij was superblij.

Als volwassene wéét je dat het “niet altijd goedkomt” maar je weet ook dat er “andere dingen” voor in de plaats komen. Dat het leven niet “perfect” is, dat je niet ALLES hebben kunt maar (desondanks) toch (redelijk) gelukkig kan zijn.



Limonade met bier

Een goede dorstlesser is Radler, een frisdrank, die voor de helft uit bier bestaat; de andere helft  bestaat uit vruchtenlimonade.



Er zijn  Radlers van allerlei merken, dus een merknaam is het NIET.
Ik drink zomers vaak Radler (de 0.0. versie) maar had me tot voor kort nooit afgevraagd waarom het “Radler” heet
Radler betekent in het Duits fietser, maar wat een fietser met dit drankje te maken heeft???

Zoals zo vaak heeft internet oplossingen
Het blijkt (volgens Biernet.nl) dat Franz Kugler, ooit eigenaar van een Beierse kroeg, regelmatig dorstige fietsers op zijn terras aantrof. In 1922 kwam hij op het idee om bier met vruchtensap te mengen, om zo een lekker verfrissend en dorstlessend drankje aan zijn fietsende klanten te kunnen aanbieden.


Er zijn Radlers die 2% alcohol bevatten en er zijn alcoholvrije Radlers.

Het drankje werd in 2013 in Nederland en België geïntroduceerd .
Er bestaan Radlers met citroenlimonade, maar ook met grapefruit, limoen, sinaasappel en limoen.
Radlers bevatten, afhankelijk van het merk, per flesje (300 milliliter)  4 tot 6 suikerklontjes.
Ik las nu dat er ook Radlers zijn  zonder toegevoegde suikers!


Ik heb een paar keer de “verkeerde” Radlers gekocht (met sinaasappel in plaats van limoen, en mét alcohol in plaats van zonder)
Dus Goed het etiket lezen als je de juiste Radler wil kopen en drinken. (ervoor op de fiets zitten hoeft niet) en verder…..

een
gewenst!

Geboortehuis

Ik ben zelden terug geweest naar het huis waarin ik geboren ben en waar ik tot mijn 6e jaar gewoond heb. Onlangs kreeg ik “opeens” zin om dat weer eens te zien.
Het zag er “anders” uit dan ik me herinner en ook de omgeving was totaal veranderd.

Het huis zoals het was, mét heg en zoals het nu is, zonder heg met “hok” in de voortuin

Aan één kant van de straat stonden huizen, waaronder het drie-onder-éénkaphuis, waarvan mijn ouders er één huurden.
Aan de andere kant van de straat was een hele hoge heg daarachter lag het rusthuis HEBRON.
Het was een voormalige villa “Belvedere” dat in de volksmond “het Hertenhuis” werd genoemd omdat het ooit vlakbij een hertenkamp lag.
Dat was echter allemaal (ver) vóór ik geboren werd.
Ik kende het alleen als rusthuis.


Wij konden het rusthuis vanuit ons huis niet zien, alleen een heg met hoge bomen erachter.
Daar heb ik nog “bewijs” van; mijn vader was een zondagsschilder en schilderde het uitzicht vanuit ons huiskamerraam; het uitzicht: onze (lage) heg en Hebrons hoge bomenheg!

Aan het rusthuis zelf heb ik weinig herinnering. Ik zag het alleen als ik, samen met mijn broer,  in de herfst door een gat in het hek kroop om beukennootjes te zoeken; er lagen daar heel veel.
Het was best spannend want kinderen mochten daar NIET zijn. Ik denk dat onze ouders in de herfst een oogje toeknepen want als we thuis kwamen met een trommeltje vol beukennootjes werd nooit gevraagd waar we die vandaan hadden (dat was wél bekend)
Mijn moeder bakte er een ” plakkaat” van dat ze in stukjes sneed, het was stroperig en zoet, we noemden het nougat.

Mijn geboortehuis stond in een heel rustig straatje.
Het ís nog wel een rustige straat, alleen de uitstraling van toen is weg door bebouwing aan de overkant van ons huis.

Rusthuis Hebron is weg, gesloopt; er zijn woningen voor in de plaats gekomen.
De hoge Hebronheg is, met het huis, verdwenen.
Dat veranderde de “rustige “uitstraling!

Misschien was het niet slim om er nog eens te gaan kijken en was het beter de herinnering van toen te bewaren.
Te laat!








Leo Gerstenzang en zijn uitvinding

Geboren in  1892 in Warschau (Polen) en geëmigreerd naar de Verenigde Staten, waar hij in 1919 Amerikaans staatsburger werd

Over zijn overlijden bestaat kennelijk onduidelijkheid want ik vond op verschillende sites als overlijdensdatum oktober 1973 en op andere januari 1961. Het gaat wél om dezelfde Leo, namelijk de Leo die in 1920 de wattenstaafjes heeft uitgevonden.

Een voorwerp dat IEDEREEN kent, maar waarvan de naam van de uitvinder minder bekend is.
Ik kende die naam tot gisteren NIET.

De meesten van ons  zullen wel eens wattenstaafjes gebruiken.
Een  wetenschappelijk onderzoek (in Zd Afrika) wees uit dat 98% van de ondervraagden wel eens een wattenstaafje gebruikte om oorsmeer te verwijderen

Het verhaal gaat dat Leo zijn vrouw de oortjes van de baby zag schoonmaken met een tandenstoker met een bolletje katoen erop, dat inspireerde Leo het wattenstaafje (1923) uit te vinden.
Eerst noemde hij ze baby gays, later veranderde hij dat in Q tips baby gays ( waarbij de Q stond voor Quality) nog later heette het simpel “ Q tips”

Advertentie van 1927. Pas in 1970 kwamen de eerste berichten over het “gevaar” van wattenstaafjes in je oor te steken.
In 1980 kwam er een reclamecampagne over het multi gebruik van wattenstaafjes, ook voor je lippen en je wenkbrauwen

Op de verpakking van wattenstaafjes staat NU dat je ze NIET in je gehoorgang moet steken!

Dat komt omdat gebleken is dat:
* Er stukjes katoen kunnen achterblijven in je oren, waardoor je oor kan gaan ontsteken;
* in plaats van het oorsmeer te verwijderen je het verder in je gehoorgang kunt duwen waardoor de gehoorgang geblokkeerd kan worden;
* je het wattenstaafje té ver naar binnen duwen kunt waarmee je het trommelvlies kan beschadigen.

Beter dan “verder in het oor duwen” kun je het smeer in je oor  “zijn werk laten doen” namelijk het opvangen van stof en viezigheid. Het smeer heeft ook een antibacteriële werking!
Kortom: het is nuttig!
(Is je oor toch “geblokkeerd” door oorsmeer dan kun je naar de huisarts gaan, die het oor kan uitspuiten)

Wattenstaafjes kun je overigens wel gebruiken: maar dan om iets creatiefs van te maken of om mascara of uitgeschoten nagellak te verwijderen.

Tot voor kort hadden de meeste wattenstaafjes een plastic kern.
Vanaf 3 juli is er een nieuwe Europese wet in werking getreden die bedoeld is om zwerfafval en de plastic soep in zee tegen te gaan. Die wet geldt voor plastic rietjes, wattenstaafjes, bestek, borden, roerstaafjes en ballonstokjes ( ze mogen NIET MEER op de markt gebracht worden)

Ze zijn er nu met een papieren kern




Aan de Vuntusplas

Al eerder blogde ik over de plaats Loosdrecht, waar vroeger een deel van mijn familie woonde en ook ik een tijdje gewoond heb.
Ik liet daarbij ook het schilderij zien dat mijn vader ooit van de Funtushoeve,* een hotel/restaurant dat zijn broer met echtgenote ooit runde gelegen aan de Vuntusplas*), schilderde.
Er is nóg een Loosdrechts schilderij van zijn hand: van de plas zelf.
(Helaas heeft een jong iemand er ooit met dartpijltjes naar gegooid zodat er nogal wat gaatjes inzitten!)

De Vuntusplas (soms worden alleen de Eerste tot en met de Vijfde Plas aangeduid als Loosdrechtse Plassen) is alleen vanaf de Eerste Plas toegankelijk via de smalle Heulsloot of Horregat (beide eenrichtingsverkeer) met zeer beperkte doorvaarthoogte.
De Vuntusplas grenst aan een laagveenmoeras, natuurgebied  dat wordt beheerd door Natuurmonumenten:

De Loosdrechtse plassen, gelegen tussen de rivier de Vecht en de Utrechtse Heuvelrug, vormden in de oertijd een bijna ondoordringbaar moeras. Na duizenden jaren ophopen van plantenresten is veen ontstaan .Vanaf de vijftiende eeuw is dit veenpakket hier en daar uitgebaggerd om turf te winnen. Zo zijn de plassen ontstaan, afgewisseld met legakkers en polders”.

Kaart van omstreeks 1870
( Michiel1972 op de Nederlandstalige Wikipedia)

Tot zover de “geschiedenis” van de Loosdrechtse plassen. Nu naar het HEDEN.
Door vrienden werden we onlangs meegenomen naar het Robberse eiland.
De naam Robberse eiland is voor mij te herleiden; de oom en tante die ooit de Funtushoeve runde hadden een dochter die trouwde met  de zoon van een Loosdrechtse aannemer Robberse, die woonde op de plek waar nu een restaurant staat.
In 2006  (zo las ik nu) zijn er ook  tweeëntwintig  studio-appartementen gebouwd, waar mensen met een beperking kunnen wonen en werken.

Ik herkende het terrein amper, misschien een beetje de timmermanswerkplaats die er (nog?) staat, totdat we op het terras kwamen; het uitzicht de plas, zó keken mijn nichtje, haar man en dochter uit de raam van hun toenmalige woning uit over de plas.

“Ons” tafeltje, zonder (helaas) een foto van het mooi opgediende eten, een lust voor het oog én de smaakpapillen, maar zo’n avond met vrinden hoort, vind ik, ZONDER mobieltje, dan dus ook geen foto’s.

Wat onze vrienden ervoor hadden gedaan weet ik niet, maar we werden naar het mooiste tafeltje van het hele terras geleid;  aan de plas; wat een uitzicht!
We zien een enkele supper (stand-up-paddler) en er legt een bootje aan met mensen die komen dineren, verder is er alleen het water en de zon. De avond die voor ons gekozen was om juist TOEN te dineren was subliem; in de zon aan het water in een zomerjurkje! Geen wind, geen kou. Heerlijk!

Over heerlijk gesproken; de bereide maaltijd was geweldig! Cijfer 9.5 ( nooit een 10; er moet wat overblijven om naar te streven!)
Ik ben een (hele) kleine eter en heb gevraagd of ik 2 voorgerechten nemen mocht in plaats van een voorgerecht mét hoofdgerecht.
Het was een topkeuze! Met als (voor mij)  het enorme voordeel dat er nog plaats in mijn maag was voor een overheerlijk toetje; cheesecake!
Ook de andere mensen van het gezelschap genoten van hun gerechtkeuze.

De bediening is leuk, mensen die kennelijk bewust DIT vak hebben uitgekozen (én top gecoacht waren) Gastvrij, snel én met humor. Een geweldige combinatie.
Dit was een plek waar we zeker teruggekomen! Een aanrader!


*) De plas wordt met een V geschreven, de accommodaties eraan meestal met een F


Persoonlijkheidstest

Onlangs las ik een artikel over de Amerikaanse psycholoog Bertram Forer (1914-2000)
De psycholoog naar wie het Forer-effect is genoemd.
Dat effect verklaart waarom mensen naar waarzeggers gaan, horoscopen lezen, mediums bezoeken en persoonlijkheidstesten doen.

Deze psycholoog liet zijn studenten, in 1948 (!)  een persoonlijkheidstest doen en beloofde hen een week later, een persoonlijke, op maat gemaakte karaktertest.
Die tekst bouwde hij voor alle studenten dezelfde op uit zinnen uit krantenhoroscopen.
Hij vroeg de studenten hun “persoonlijke” analyse op (hun) waarheid  te beoordelen met een cijfer tussen de 1 en 5.
Het gemiddelde cijfer was een 4,26
Hieruit blijkt dat mensen die algemene, vage, vaak positieve uitspraken over zichzelf horen of lezen,  geneigd zijn om deze als juist te beoordelen.

Dit experiment is sinds 1948 honderden keren herhaald; het cijfer dat de mensen de uitslag van de test (die dus algemeen is) schommelt altijd rond de 4,2.

Quest, een populair wetenschappelijk tijdschrift heeft ook een persoonlijkheidstest in haar blad staan. Vóór ik over het Forer-effect gelezen had, maakte ik de test.


Dit was mijn uitslag:
“Je wilt graag dat anderen je bewonderen en aardig vinden, maar voor jezelf ben je kritisch. Hoewel je persoonlijkheid zwakheden vertoont, kun je die meestal goed compenseren. Je hebt een aanzienlijk ongebruikt talent, dat je nog niet tot je eigen voordeel hebt ingezet. Af en toe twijfel je of je de juiste beslissing hebt genomen. Je kiest voor een bepaalde mate van afwisseling, en van restricties en beperkingen word je ontevreden. Je bent trots een onafhankelijk denker te zijn. Je aanvaardt geen beweringen van derden zonder bevredigend bewijs. Je hebt ontdekt dat het niet verstandig is om jezelf tegenover anderen al te zeer bloot te geven. Soms ben je vriendelijk, extravert en gezellig. Op andere momenten ben je juist introvert, behoedzaam en gereserveerd.”

Naar nu blijkt, was dát de uitslag die IEDEREEN die deze test deed, kreeg.
Ik werd nu NIET gevraagd naar hoe ik de test vond maar van de ruim 60.000 mensen die Quest het eerder wél vroeg gaf 75% aan dat ze het eens, of helemaal eens waren met de uitslag van de test.
Men “gelooft” dus wat men WIL geloven. Daar spelen de persoonlijkheidstesten én horoscopen op in.

Quest  “waarschuwt” ook voor mediums, die, volgens hen, eigenlijk info die jezelf (ongemerkt) geeft verwerken tot een verhaal en dat  vervolgens weer aan je teruggeven.
Dat kán zo zijn, maar niet ALTIJD.
Ik ben (heb daar ook over geblogd) wel eens naar avonden met mediums geweest en van mezelf wéét ik dat ik daar NIEMAND kende, géén enkele informatie gaf en toch bijzondere dingen hoorde die géén algemeenheden waren.

Ik denk ook dat als je, een persoonlijkheidstest invult, een horoscoop leest of  een medium bezoekt omdat je dát leuk of interessant vindt (zoals ik ooit deed) je de “uitslagen” met grote korrels zout kunt nemen.
Als je “hulp” zoekt, kwetsbaar bent en je ziet de uitslagen als WAARHEDEN, dan wordt het een ander verhaal, dan is een (Quest)waarschuwing wél degelijk op zijn plaats; Laat je er niet door leiden, wees kritisch.