Blog

Paradiso (Amsterdam)

In 1877 scheidde progressieve geloofsgenoten zich in Amsterdam af van de Hervormde kerk en noemde zich “ De Vrije Gemeente van Amsterdam” De gemeenteleden van deze beweging geloofden dat niet alleen het Christendom wijsheid bevatte, maar dat ook andere religies en stromingen goede, wijze dingen in zich hadden.
Zij hadden een gebouw nodig om samen te komen en daarom werd in 1879 en het daarop volgende jaar aan de Weteringschans het Verenigingsgebouw gebouwd, ontworpen door de architecten vader en zoon Salm. Het gebouw mocht er niet echt “kerks” uitzien.
Tot 1965 werden er zondagsbijeenkomsten gehouden, daarna stond het pand een tijdje leeg en werd voor opslag gebruikt.

In 1968 werd, voor de verloedering geheel inzette, de Gemeentelijke Stichting Vrijetijdscentra Amsterdam opgericht en werd het gebouw Paradiso gedoopt – een kosmisch ontspanningscentrum, waar in de loop der jaren bands als de Rollings Stones en Pink Floyd optraden.

De tand des tijds knaagde aan het gebouw; glas en lood ramen met daarop filosofen en spirituele leiders sneuvelden en werden niet vervangen. *)Tot in de jaren ’90 twee kunstenaars (van Houwelingen en Strik) opdracht kregen nieuwe eigentijdse ontwerpen te maken voor de ramen.
Hun thema werd eigentijdse moraal.  Daaronder werd o.a. verstaan:  het homohuwelijk, secularisering en het recht op zelfbeschikking.

ruit PDe kunstenaars pakten deze opdracht serieus aan, ze plaatsten  o.a. een advertentie waarin gevraagd werd naar iemand met een euthanasiewens voor dit laatste thema: recht op zelfbeschikking
Een ernstig zieke, 48 jarige vrouw reageerde op de advertentie en de kunstenaars gingen bij haar op bezoek en spraken met haar Dit resulteerde in een camera opstelling met zelfontspanner.
De vrouw fotografeerde zichzelf, gekleed in kleurrijke rode kleding op een bed met een helderblauw laken, op het moment dat ze stierf: 10.11.2004.
Deze foto werd uitgevoerd in glas-en lood en is te zien in een raam in Paradiso.

 

 

 

 

*) een aantal gegevens uit het mei nummer van Relevant overgenomen

Medische snelheid

Gisteren was dé dag dat ik naar een specialist moest (orthopeed) om meer te horen  over mijn voeten en het gevolg ervan: pijnlijk lopen.
Ik moest mij melden bij de poli en kreeg een briefje voor radiologie. Even wachten en toen werden er 2 foto’s van mijn voet gemaakt.

Toen naar de specialist, waardoor ik, omdat alles zo razendsnel ging, een half uur te vroeg was.
ziekenhuis KIn de wachtkamer staat een kinderspeeltafel. Waarom? Daar kom ik snel genoeg achter: in het half uur dat we er zitten (mijn lief is mee voor moral support) komen er 4 kindjes met spreidbroekjes voor controle. Hele kleine pukkies, kruipen over de vloer, één met alleen een papa, één met alleen een mama, en 2 met papa en mama en nog een kleuter erbij, die naar de speeltafel gaan. Het brengt leuk kijkvermaak.De kleintjes lijken zich niets aan te trekken van hun “harnasje” en schuiven  vrolijk over de grond.

ziekenhuis arthoEr komt een co- assistente me halen. Ze vraagt meer dan 10 dwazen kunnen beantwoorden, ze moet nog leren, vertelt ze me. Ik geef op alles antwoord en ze knikt, typt in, stelt weer een vraag en zo zijn we leuk een tijdje bezig. Ik vertel dat er foto’s zijn gemaakt. Ze roept ze op  de computer op en laat ze me zien. Ze zegt dat hierop alleen botten te zien zijn. Dat zie ik (waarom zijn ze gemaakt als ik geen botprobleem heb? denk ik, maar ik vraag het niet. Ik wacht af)
Ze gaat overleggen met de orthopeed en dan komt hij naar me kijken, zo waarschuwt ze.

En dan komt de specialist zelf, een rijzige man die autoriteit uitstraalt. Hij voelt, hij kijkt en zegt bondig ”Gescheurde pees is de oorzaak, daar komt littekenweefsel omheen, dat gaat drukken en dat geeft pijn. Niet te opereren want daardoor komt meer littekenweefsel en lost niets op”.
Ik vertel dat mijn andere voet het ook heeft en hij voelt (met handschoentje aan) ook daar.
“Ja, dat klopt” Ik vraag of dat niet bijzonder is, dat allebei de voeten een gescheurde pees hebben.
Gelukkig is het een dokter met humor: ”Ik zou u graag zeggen dat u iets bijzonders bent, maar dit geval komt vaker voor” Hij glimlacht en ik ook.
We spreken over de oorzaak, hij bekent dat hij het niet weet, het kan al zijn door in het bos “verkeerd” op een takje te stappen. Het heeft niets met leeftijd of leeftrant te maken en kan iedereen gebeuren.
Maar nu! Wat kan hij/ik eraan doen. Hij niets. Ik ook niet. Maar……….. de instrumentmaker wel.
“Toevallig heeft hij nu spreekuur en kan u er meteen heen, misschien een tijdje wachten, maar dan meet hij u speciale orthopedische zolen aan, die de druk verlichten en u hopelijk van de pijn afhelpen. Ik leg een brief voor hem neer bij de assistente, als u daar even zegt dat u op hem wacht, wordt u zo binnen geroepen”
Hij steekt zijn hand uit en voor ik het weet is hij de behandelkamer uit en ben ik weer alleen met de co-assistente. Zij gaat me voor naar de assistente, die me weer naar de wachtkamer verwijst
Ik vindt alles best en ben erg blij dat dit allemaal achter elkaar kan worden afgehandeld en ik mogelijk al gauw weer (een beetje?) normaal kan lopen.

Na een dik half uur komt de instrumentmaker me halen. Hij vraagt het een en ander, bekijkt mijn podoloogzooltjes (“die brengen u helemaal geen steun”)
Ik leg hem snel uit dat die ook niet gemaakt waren voor deze klacht en hun werk “toen” hebben gedaan en spreek de hoop uit dat de nieuw te maken zooltjes mij opnieuw zullen helpen om de pijn te verlichten. Hij garandeert niets, maar ervaring heeft hem geleerd dat dat “meestal” wel het geval is. Twee en half uur later sta ik weer buiten met een afspraak over 14 dagen om de zooltjes op te halen.
Wat leven we toch in een geweldig land, dat dit allemaal zo snel geregeld kan worden.
Ik hoop zó dat de zooltjes gaan helpen en strompel intussen naar de geparkeerde auto; naar huis, naar koffie, dít heb ik weer achter de rug!

Info over kanker

Dit is de tijd van overvloed aan mogelijkheden om aan kennis te komen, maar hoe wáár is die kennis?
Als ik iets voor een blog op internet nakijk, bekijk ik 3 verschillende bronnen. Natuurlijk geeft dat geen garantie of het wáár is wat ik daar zie staan, maar je moet WAT.
Onlangs kreeg ik een brief van het WKOF. WKOF-Logo
Ik las daarna ook e.e.a. op de site van het KWF over deze punten.

In informatie van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds staat:

  1. De misvatting dat kanker voornamelijk een kwestie is van erfelijkheid en gewoon pech moet de wereld uit
  2. 1 op de 3 mensen in Nederland krijgt ooit kanker (per jaar meer dan 110.000 mensen, dat zijn ongeveer 300 mensen per dag)
  3. Kanker is doodsoorzaak nummer 1
  4. Overgewicht is*), op roken na, een van de belangrijkste risicofactoren voor kanker in onze leefstijl (overgewicht vergroot de kans op 12 vormen van kanker)
  5. Wij willen dat door gezonde keuzes in voeding en leefstijl minder mensen kanker krijgen.

logo kwfHet KNWF (Koningin Wilhelmina Fonds) meldt op haar website over punt 1 en 5

Een garantie om kanker te voorkomen is er helaas niet en in veel gevallen is er sprake van ‘domme pech’. Toeval speelt een rol bij het krijgen van kanker, maar mensen kunnen zelf de kans op het krijgen van kanker verminderen door gezonder te leven

Hoewel we niet altijd weten hoe voeding je kans op kanker beïnvloedt, weten we voor bepaalde voeding of voedingsstoffen wel dát het zo is:
Groenten en fruit bevatten belangrijke vitaminen en mineralen die je kans op kanker        verkleinen;
Rood vlees
(bijvoorbeeld rundvlees, lamsvlees en varkensvlees) en bewerkt vlees (vlees dat is geconserveerd door middel van roken, drogen, zouten of door toevoeging van conserveringsmiddelen, zoals boterhamworst) vergroten het risico op kanker.
 

Verder schrijf KWF nog op haar website: Naar schatting 30% van de nieuwe kankergevallen in Nederland wordt veroorzaakt door een minder gezonde levensstijl, en zou daarmee in principe voorkomen kunnen worden. Niet roken is hierin het belangrijkste advies maar ook gezonde voeding en voldoende bewegen helpen om het risico te verlagen. 

*) Je kunt bepalen of je aan overgewicht lijdt door  je BMI (Body Mass Index).
Is het getal hoger dan 25 dan is de kans dat je kanker krijgt groter.
Je BMI bepalen kan op https://www.voedingscentrum.nl/nl/mijn-gewicht/heb-ik-een-gezond-gewicht/bmi-meter.aspx?gclid=EAIaIQobChMIg5SVq8_94QIVV-h3Ch1swQ4GEAAYAiAAEgIXTPD_BwE.   als je je gewicht, leeftijd en lengte invult én of je een man of een vrouw bent

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IJS van de Dag!

We hebben een ambachtelijke ijssalon in ons dorp.
De dame  (SVH meesterijsbereider) die de zaak  runt heeft al vele prijzen in de wacht gesleept; de ijssalon heeft al 2 x  de beste ijssalon van Nederland -beker gewonnen.

profiteroleLaatst kwamen we er langs op de fiets; er stond een bord voor de salon met daarop het ijs van de dag: profiterol ijs.

Ik durf het toe te geven, géén idee wat dat voor smaak is.
Dus thuis maar eens opgezocht:  profiterol blijkt een gerecht te zijn, gemaakt van soesjes met daarin custard en overgoten met chocoladesaus (alleen al door het lezen voel ik de extra kilo’s aan mijn lijf vliegen)
Het ijs van de dag  van onze ijssalon zal dus die smaak gehad hebben.
Weer wat geleerd! NIET geproefd! (nog steeds even slank)

Artisblokken – microben

Vandaag de laatste dag dat ik van de artisblokken iets maak.
Echt “maken” is het vandaag niet. Vier microben, waarvan er maar één uit 2 blokjes bestaat; de andere drie bestaan uit één blokje
Het zijn dan ook micro organisme die niet met het blote oog te zien zijn:
blok microben groenalg, 2x een diatomee en een cyanobacterie.
Cyano heet in de volksmond blauwalg.
Van diatomeëen, eencellige algen oftewel kiezelwieren bestaan  zo’n 10.000 soorten( gelukkig hoefde ik er maar 2 te “maken”

Meer dan 100 dagen heb ik elke ochtend van de gekregen artisblokken*) een beest, bloem, boom of zoals vandaag micro organisme gemaakt. Het werd ‘s morgens een vast ritueel.
Als ik het dier niet kende zocht ik het op en vaak maakte ik er dan ook een blog van om u, lezer, in kennis te stellen van mijn onkunde en misschien ook  U met een nieuw dier te laten kennismaken.

Nu is het klaar! Na vandaag gaat de doos de kast in.
Totdat er een kind komt die met blokken “dieren” wil maken.
De duurzame blokken hebben me plezier en kennis verschaft.

 

 

*) op blokken afgebeelde dieren, bloemen, planten en micro organismen die in ARTIS voorkomen.

Bevrijdingsdag 2019

Er staat niet voor niets een jaartal in de titel van dit blog!
Mijn lief had namelijk gelezen dat er een “Bevrijdingsoptocht” in de buurt langs kwam op 5 mei.
Ik zou vanmorgen “even” op internet kijken wáár precies.
Ik las dat ze in een naburig dorp om 12 uur stopten. We namen wat marge en fietsten er om half 1 heen. Niets te zien. Ook geen voorbereidingen!
Wél 4 bijzondere vliegtuigjes in de lucht (dát had ik ook gelezen) maar geen voertuig te zien en ook geen mensen. Wel winkelende mensen in en bij de supermarkten.
Tegen de servicebalie medewerkster zei ik ”Wat is het rustig hier” en ze antwoordde ”Ja, helemaal niets te doen hier”. Ik wist genoeg.
We fietsten terug. Ik keek op internet: wat ik gelezen had was op 5 mei 2018!!!
Ik heb een begripvolle man óf hij kent me goed na zoveel jaar. Hij zei alleen maar “Muts”
En keek toen ZELF op internet: om half 5 zou de optocht in ons eigen dorp aankomen.

ned vlag

De vlag hangt uit. De originele vlag van mijn ouders die ook mei 1945 uit ons raam hing (zo is mij door mijn ouders verteld, want zelf was ik er nog niet)
Een paar rafels aan het rode gedeelte én een andere kleur blauw dan de moderne vlaggen, maar DEZE VLAG was bij de bevrijding en had de oorlogsjaren op de zolder “verstopt” gelegen.

Om half 4 gaan we, nu niet met de fiets maar met de auto “ergens” langs de route staan. Er staan al veel auto’s in de bermen en als we bij een bocht komen is daar een muurtje, waarop al mensen zitten. Er is een leeg plekje, het lijkt speciaal voor mij en mijn zeer voeten.
Ik zit naast een dame met een oranje shawl en een gebloemde jas aan (Ik heb mijn oranje polo aan en mijn oranje shawl om: het is maar 1x per jaar Bevrijdingsdag) Mijn lief staat naast ons.

We raken aan de praat, de mevrouw en wij. Haar zoon is oorlogsveteraan, natuurlijk niet van de Tweede Wereld Oorlog, maar van Afghanistan en Irak. Ze vertelt over de zorgen die ze gehad heeft toen hij daar was, over de jongen die weg ging en de man die terugkwam. Hij had veel meegemaakt en was een stuk harder, ruwer geworden vertelde zijn moeder. Ze was erg blij dat hij na zijn derde tour in Afghanistan het leger uit ging, maar in feite begonnen toen de problemen pas, de verwerking van alles wat hij daar had meegemaakt.
Het is een vrij heftig gesprek met een vrouw,  die ik nooit eerder gezien had en waarschijnlijk ook nooit meer zien zal (ze komt uit een andere plaats om hier naar de optocht te kijken)  Bijzonder.

leger1Dan komt er een legermotor met stoere vent erop, hij stapt af en zet zijn motor vlak voor ons neer. Al snel komen de rest van de voertuigen, weliswaar met soms lange tussen poses, maar vaak ook langzaam rijdend en zwaaiend, zodat het materieel én de mensen erin en erop goed te bekijken zijn. Ze zwaaien en wij zwaaien terug. Er rijden veel motoren, een tank, amfibievoertuigen, jeeps, een bus, vrachtwagens en veel Rode Kruis voertuigen mee.

leger2

In het gedrang dat ontstaat raak ik de “veteraanmoeder” kwijt, later zie ik haar verderop zwaaien naar de legervoertuigen. Als er een open wagen komt met een (hele oude) oorlogsveteraan erin met heel veel lintjes op zijn borst, schiet ik vol.
Aan hen hebben wij onze vrijheid te danken, als die jonge jongens niet voor de vrijheid van Nederland gevochten hadden, was de situatie NU  in Nederland misschien wel heel anders.

De Haagse toren (het strijkijzer)

Met een Hagenaar gaan we uit eten in Den Haag.
De lokaliteit is een verrassing. En wat voor één!
The Penthouse in de Haagse toren, het hoogste restaurant in Nederland op de 42ste verdieping.
Beneden worden we opgewacht door een receptioniste, die ons voor gaat naar de lift, we mogen op de 40ste verdieping uitstappen en dan nog 2 trappen lopen naar verdieping 42, vertelt ze ons.

Op de 40ste verdieping staat weer iemand te wachten om onze jassen aan te pakken en op te hangen en ons de trap te wijzen die ons naar The Penthouse brengt (Het garderobebonnetje is tevens ons tafelnummer)

penthouse2Op de 42ste verdieping worden opgewacht door iemand die ons naar ons tafeltje begeleid, met een geweldig uitzicht. We laten ons door de Hagenaar*) bijzondere landmarks aanwijzen. Een jonge ober (in een geweldig mooie zwart met goud shirt) zegt dat we buiten op het balkon van het uitzicht kunnen genieten als we dat willen, onze tafel wacht wel.
Helaas staat er een straffe wind en hangen onze jassen 2 (traplopende) etages lager, maar we willen toch even kijken (en fotograferen) Het is geweldig om Den Haag zó uit de lucht te zien, maar het waait er wel!

penthouse3
Teruggekomen bij onze tafel duiken we in het menu, bestellen en genieten weer van het uitzicht.
We zitten 136 meter hoog in de Haagse Toren die in 2007 is opgeleverd en gebouwd door architect Paul Bontenbal. Alle tafeltjes zijn voor het raam en per 2 tafeltjes hangen ragfijne gordijnen, zodat het toch een intiem karakter heeft. We laten ons niet (weinig) storen door het stel dat ook aan onze kant van het gordijn zit en waarvan de jonge vrouw een flink aantal keren het k.. woord zegt en afgeeft op alles: van de stoel waarop ze zit tot de dame die bediend en uitsluitend Engels spreekt.
Er deugt werkelijk NIETS en aan het eind  deugde ook haar vriend (die in het begin nog haar hand op tafel pakte) niet meer.
ZIJ hadden géén gezellige avond, WIJ wel (hen zagen we maar als extra entertainment)

hague towerDe Haagse Toren is gebaseerd op The Flatiron Building in New York, misschien dat daarom er gesproken wordt van The Hague Tower, er binnen op de toiletdeuren ladies en gentlemen  staat en onze vrouwelijke ober uitsluitend Engels spreekt (maar wel Nederlands verstaat) Ze was aardig en wij vonden het Engels niet storend (maar eigenlijk wonen we wel in Nederland waar de voertaal Nederlands is en snap ik (uitsluitend) op dit punt onze “buurvrouw ” wel een beetje)

Het eten was nouvelle cuisine en werd ingeleid met zinnen als “ met een toefje van… ” en “op een bedje van…”   ( In het Engels dan!) Géén schaaltjes op tafel alleen het bord met  een “kunstwerkje” van voedsel.penthouseOndertussen bleven we, behalve naar ons bord,  kijken naar het geweldige uitzicht. Steeds ontdekten we weer nieuwe gebouwen. En terwijl we gang na gang kregen voorgeschoteld werd het alsmaar donkerder. De straatlantarens gingen aan en het werd nog meer een sprookjesdecor.
Na het heerlijke kopje koffie daalden we de twee trappen af om onze jassen weer terug te krijgen en daarna  stapten we de glazen lift in, die te snel naar ons zin, een eind maakte aan het prachtige uitzicht en ons op de begane grond afzette.
Een bijzondere belevenis was ten einde.

 

 

*) Een Hagenaar woont in Den Haag een Hagenees is er geboren

Mannencadeau

Voor de meeste mannen is het lastig cadeaus kopen, heb ik ervaren. Ze weten vaak niks en áls ze wat weten is het technisch.
Zo heb ik een keer een speciaal soort Stanleymesje willen kopen, dat op een verlanglijstje stond. Drama! De verkoper had er geen verstand van en ik dus ook niet. Van het “speciale” Stanleymesje waren verschillende soorten. Ik vroeg de verkoper wat het verschil in de mesjes was en hij zei “vijf gulden”(ja het is lang geleden) Misschien denkt u dat hij grappig was, maar hij was echt serieus; hij wist het anders ook niet .En wat doe je dan? Je koopt er één op de gok. De verkeerde, bleek later.

Een SOS cadeau geef ik beslist niet!! Stropdas, Overhemd , Sokken.
Dus wat dan?
Laatst zat ik op een terrasje met een man die binnenkort jarig gaat zijn. Hij bestelde een Indian tonic.
“Ha, lekker” zei hij na de eerste slok.
– Drink je dat vaker? – vroeg ik hem
“Eigenlijk alleen in de horeca. Als ik boodschappen doe zie het ook nooit staan”.

Eerdaags is hij, zoals gezegd, jarig dus dacht ik dat een paar flessen van die  Indian tonic en dan nog  van dat speciale merk leuk zou zijn.
Ik ben nu één slijter en vijf supermarkten af geweest en ze hebben het allemaal NIET.
Een slijter en één supermarkt hebben wel Indian tonic maar van een ander merk.

Ik ben niet met alles een moderne vrouw, want in mijn hoofd komt, bij het kopen van spullen nooit de internetvariant op. Bij mijn lief wel.
Hij stort zich digitaal op de Indian tonic en ziet het staan bij een supermarkt, uitsluitend verkrijgbaar door het bestellen via internet. Oké, go your gang!
Na een tijdje achter de pc zegt hij dat het hem niet gaat lukken, geen idee wat er fout gaat, maar het lukt hem niet.
De volgende dag ga ik naar die supermarkt en meld me bij de servicebalie. Er staat een vriendelijke dame die ik beken dat ik op internet iets bij hun wil bestellen, maar dat het me niet lukt.
Verrassend genoeg zegt de dame ”Mij ook niet, maar dan roep ik er even iemand bij, die het wel kan” Ze pakt de telefoon, belt een interne lijn en zegt na een tijdje “iets” te hebben aangehoord “Oké dan maak ik een notitie”.
De dame die het WEL kan is bezig en zal het later doen. Ik geef mijn bestelling op en zij noteert mét mijn naam en telefoonnummer. Morgen zal het er zijn.Ik bedank.

De volgende dag sta ik, zoals afgesproken weer bij de servicebalie. Er staat een andere dame. Ik zeg dat ik mijn bestelling kom afhalen. Ze kijkt in een hok en schudt haar hoofd. Ze vraagt of ik weet wie het besteld heeft. Ik weet zowel de naam van de servicebaliedame (ze droeg een naambordje) als de dame die het bestellen zou (die dame werd aan de telefoon bij haar achternaam genoemd)
Ze hoort me aan en belt een nummer, zegt dat ze de flessen niet kan vinden en vraagt of ze daar staan. Negatief. Ze luister naar de andere kant en zegt dat ze dat zal doen. Ze pakt een map, kijkt er in en zegt ”Het zal verkeerd gegaan zijn mevrouw, het is NIET besteld. Ik ga ze bestellen zodra de winkel sluit dan zijn ze hier maandag en kunt u ze afhalen. Is dat goed?”
De verjaardag is pas woensdag. Dus wat mij betreft kan het.
Ik dank en keer huiswaarts. Een paar uur later gaat de telefoon. De lieve dame van de servicebalie, ik hoor het meteen. Ze verontschuldigt zich óók zij kan de tonic niet bestellen. Ze heeft het 1x eerder met een artikel gehad, toen bleek dat alleen de supermarkt in België dat artikel had (de website is voor beide landen)
Stom, vond ze zelf. Helaas.

Twee dagen later sta ik in een supermarkt en zoek naar de tonic, helaas. Er komt toevallig een TEAMleider langs (dat staat op zijn jasje) Ik vraag naar de tonic en de teamleider kijkt meteen op zijn computertje. Het moet te bestellen zijn?
Blij zeg ik “Graag”.
– Loopt u even mee? –
Ik volg hem naar een inham van de winkel (nooit gezien) en hij begint razendsnel op de computer te rammelen. Ik zie het plaatje van de flesjes (literfles was niet mogelijk) hij begint in te vullen maar bij aantal (met sterretje, dus verplichte invoer) stagneert de machine. Hij probeert het nog een paar maal, kijkt over zijn schouder en zegt “Helaas,
het is uit het assortiment, vrees ik” Ik bedank voor zijn moeite en verlaat teneer geslagen de winkel. Het had zo mooi kunnen zijn.

Een paar dagen later spreekt mijn lief een gepensioneerde inkoper bij een groothandel en vraagt hij naar de tonic. De man vertelt dat een bekend biermerk een eigen Indian tonic maakt. Groothandels en supermarkten die DAT biermerk verkopen zijn verplicht om ook HUN merk tonic te verkopen.
Aha, nu begrijpen we meer. We krijgen de naam van een slijter die NIET dat biermerk voert.

Ik bel die slijter, hij is met het “probleem” bekend, heeft zelf geen flessen van dat merk maar het moet in België te bestellen zijn. Hij gaat er achteraan, als hij tijd heeft, want meerdere klanten hebben erom gevraagd. Ik vraag wanneer hij het zou kunnen weten. Druk druk druk: “Geef me uw telefoonnummer maar dan bel ik weleens”
Dat klinkt niet alsof het op korte termijn wat gaat worden.Ik geef mijn nummer (tot op heden niets gehoord)
De dag van de verjaardag breekt aan, ’s morgens ga ik naar die ene supermarkt die wel Indian Tonic heeft maar niet het juiste merk en ik koop er 3 flessen.
Ze vallen in de smaak bij de jarige! Gelukkig maar.

Mexicaanse Soldatenara [Ara militaris]

soldatenara2
Deze ara heb ik gemaakt met mijn artisblokken. Vanaf de krijgdatum heb ik elke dag een ander dier gemaakt, random.
Dus nu moet ik “zoeken” welk dier ik nog niet heb gemaakt, dit is één van de laatste.
Het oorspronkelijke leefgebied gebied  van de Mexicaanse soldatenara loopt van Mexico tot Argentinië.Ze leven in groepen van enkele tientallen hoog in de bomen op een hoogte van 600 tot 2600 m (dat schijnt hoger te zijn dan bij de meeste andere ara’s)
Soldatenara-De mannetjes en vrouwtjes (pop geheten )zijn gelijk gekleurd:
De algemene kleur is groen, de vleugelbocht, de vleugelrand en de buitenste arm- en handpennen zijn lichtblauw en het voorhoofd is rood. De onderzijde van de staart is olijfgeel.
Ze zijn zo’n 65 cm groot en wegen ongeveer 1 kilo en ze eten noten, zaden, bessen, bladknoppen en bloemen.
Ze kunnen 55 km per uur vliegen

Ik heb niet kunnen vinden waarom hun naam Soldaten ara (militaris) is. Misschien dat toen ze ontdekt werden en hen een naam gegeven werd, de soldaten in Zuid Amerika er qua kleur zo gekleed uitzagen?

Nu ik foto’s van ze zie denk ik dat het mogelijk kan zijn dat dit de ara’s waren die een collega van mij vroeger had.
Hij had er twee en ze naar kantoor meegenomen toen ik jarig was. Ik werd gevraagd op zijn kamer te komen en daar zat het tweetal. Hij wilde dat ze wat zeiden, hij had (volgens zijn zeggen)  Lang zal ze Leven met ze ingestudeerd, maar ze zeiden NIETS.
Ze maakten wel geluid, maar daar konden we met de beste wil van de wereld geen Lang zal ze Leven uit halen!

De aantallen soldatenara’s zijn sterk gedaald in de afgelopen 50 jaar, vanwege vernietiging van hun leefgebieden maar ook door de mens (vangst voor handel in huisdieren)
Ik las dat geschat wordt dat er nog  maar 10.000 exemplaren in het wild leven.

 

 

Lente

Normaliter lopen we na het avondeten een eind. Nu dat, met mijn “rare” voeten (even?) niet mogelijk is, wordt het óf een heel klein rondje lopen óf we fietsen een stuk.
Verleden week werd het op een avond fietsen.
We zagen broedende meerkoeten, een zwaan op een nest en een stuk verderop  het andere zwanenzwaantjesechtpaar met…. 7 jonge zwaantjes (pulletjes) Grijs en wollig.
Waarschijnlijk vermoedden pa en ma zwaan dat we brood bij ons hadden want ze kwamen, gevolgd door hun kroos, vlakbij.

 

 

 

In de weilanden daar vlakbij graasden veel ganzen tussen de bloeiende paardenbloemen en in de berm naast het fietspad stond het koolzaad prachtig geel te wezen: samen met het  frisse groen was dat een prachtige kleurencombinatie.

In de hoge bomen was het een enorme herrie; de reigers hadden er hun nesten; ik telde zo al 12 nesten.
Verderop in de wei stonde zwarte schapen mét lammetjes. Hun hoofden hadden een aparte vorm en er liep een witte streep over hun kop (Zwartblesschapen zag ik later)
Een stukje verder liep het fietspad dood. Een bord meldde dat we wel het hek door mochten, maar dan wandelend. Geen optie voor mij. Dus dezelfde wegfietsend weer terug.

We hadden (weer) even de lente opgesnoven