Bessenpluk

Na eergisteren bramen in het bos geplukt te hebben zijn we gisteren naar een bessenpluktuin geweest.

Het was er een beetje triest, er waren veel bessen al verdroogd.
Het meisje in het winkeltje waarschuwde ons: er zijn niet veel grote bessen te plukken! De mensen die voor ons het winkeltje binnen liepen  verlieten na deze mededeling de tuin.
Wij wilden het wél proberen; op veld 7 en 8 mochten we plukken; we kregen een emmertje mee.

Het is een pluktuin met alleen blauwe bessen, maar wel een grote tuin! Achterin zijn de velden 7 en 8, er hangen af en toe emmertjes met een gele substantie erin, ik vermoed om iets weg te jagen! Als ik het bij het afrekenen vraag blijkt er appelciderazijn in de emmertjes te zitten.
Het meisje vertelt dat ze tot een paar jaar geleden nergens last van hadden en toen, opeens de Japanse fruitvliegjesplaag. Heel veel fruitvliegjes! Appelciderazijn is het beste middel om ze te lokken en in de emmertjes te vangen. Vandaar de emmertjes!

Veel struiken zitten vol met blauwe bessen, maar ze zijn niet groot en soms verdroogd.
We hebben de tijd, dus plukken hier en daar een paar grote bessen van een struik en lopen dan naar de volgende. Zo krijgen we toch nog wat bessen bij elkaar en verdient de tuin toch nog wat aan ons.

We lopen over het terras, waar nu niemand zit, (te heet?) naar het winkeltje en rekenen af. We hebben medelijden met deze mensen, zo veel handel aan het verschrompelen!

Als we bijna het terrein af zijn en naar de auto willen lopen zien we een omgehakte stam met gele zwammen; een waar kunstwerk door de natuur gemaakt.

In de auto ligt een koeltasje klaar waar de bessen in gaan, als we net de bocht om zijn en door het bos rijden zien we een hert lopen; hij kijkt ons recht aan en loopt statig het bos in; nog een natuurcadeautje!

Thuis spreiden we de bessen op een paar borden uit en leggen ze in de vriezer.
Een dag later maken we er kleine porties van die we apart invriezen, zo hebben we voor “later” nog ’s zomerse zelfgeplukte bessen!


Maffe dingen (uit Gelderland)

Lezers lieten me weten genoten te hebben van mijn  rubriek “maffe” foto’s, dus ik heb nu een selectie gemaakt van mijn “maffe foto’s voornamelijk gemaakt in de provincie Gelderland”.



De streekvlag van de Achterhoek kom je overal tegen, ook op sokken!
Hebben we hier (N.H.) veel buurtbibliotheken in voortuinen, zijnde kleine kastjes met een deurtje, in de Achterhoek hebben ze een Boombieb!

Over de Gelderse plaats Zelhem gaat het verhaal dat er vroeger een kruidenvrouwtje woonde, die ziektes kon genezen. Het verhaal werd aangedikt en aangedikt en “opeens” werd het een heks die altijd omgekeerd op haar bezemsteel zat en DUS, tegen de kerktoren aanvloog; ze verloor daarbij haar klomp zodat ze overal afgebeeld staat met maar één klomp. Ze hangt in Zelhem in de lucht, staat afgebeeld op vlaggetjes, is uitgesneden in de prullenmand én hangt als versiering tussen de Achterhoekse vlaggen in.

In Doesburg staat op een grootgebouw een jongetje afgebeeld die met zijn autootjes speelt, op het parkeerterrein ervóór staan échte auto’s wat het tafereel nog leuker maakt!

Zeker geen Achterhoeks, maar vernederlandst Engels ( to the loo=naar de toilet) is dit bordje dat ik zag in de hal van een Horecagelegenheid in Doetinchem

Ergens voor een huis zagen we deze 2 houten voorwerpen staan. Nog steeds geen idee wat het zijn!
(Als u het weet hoor ik het graag)

Dit lijkt een “gewoon” meisje te zijn die op haar (ouderwetse) schoolbank in slaap is gevallen, het is een tafereel in museum More (Gorssel) Het meisje is een beeld en ze is verre van gewoon, haar ene arm is veel langer en harig als een mannenarm.

Ook “aparte kunst” in een voortuin, geen idee wat een vrouwenhoofd (mét hoed) te maken heeft met slakken, maar ze staan samen op een bankje én er is nog een (kunst)slak op de grond naar haar onderweg

In de Achterhoek hebben de sportclubs leuke prijsjes; ik hoorde van een clubtoernooi waarvan de winnaar 1 maand lang de parkeerplaats het dichtst bij de kantine mocht gebruiken en ook de prijs op dit aanplakbriefje heb ik HIER ( in N.H.) nog nooit gezien.

Dit schaap is er één van twee die in een parkje staan; ik vind deze een bijzonder agressief hoofd hebben, terwijl het andere schaap een schaap is, zoals een schaap hoort te zijn, wollig en vriendelijk

Tenslotte een poes op een muur in Zutphen; een vredelievende poes, zo te zien want hij kan naast (een weliswaar gekleide versie van) een koolmees zitten zonder agressief te doen.
De koolmees kijkt een andere kant op onder het motto “Wat ik niet zie is er ook niet”.

Gelderland, een geweldige provincie om in te zijn!

Vogelkijkhut

Na het eten fietsen we naar de vogelkijkhut, die op het Eemmeer uitkijkt.
We zijn er dit jaar nog niet geweest.
Eerder zagen we alleen eenden, zwanen, meeuwen en talingen, maar het is een leuk fietstochtje voor na het eten.

Het was gisteren bloedheet overdag en ook die avond was het nog warm, maar in de polder op de fiets rijden we in een heerlijk koeltje.
Vóór we er komen moeten we een brug over.
We blijken de enige “gewone” fietsers te zijn, mensen 2x zo oud als wij vliegen ons voorbij terwijl wij voorover gebogen zwetend de brug op zwoegen.
Vier achter elkaar rijdende, in blitsend gekleurde strakke broeken geklede, wielrenners flitsen ons voorbij alsof we stilstaan.
Pfff

We zetten ons fietsen tegen het hek en moeten dan een stukje lopen.
Er staat al een auto bij het hek; we zijn vanavond niet de enige vogelkijkers
We klimmen 2 opstapjes over en lopen de dijk af.

De vorige keer toen we hier liepen, deelden we dit dijkpad met schapen (en hun keutels) nu waren we samen (geen schaap te zien), alleen in de verte rende een haas.

Als we de hutdeur opendoen staat er binnen een man door een Swarovski telescoop op statief naar het water te kijken.

We schuiven zachtjes op de bank aan, mijn lief pakt zijn verrekijker, terwijl ik………….. een ijsvogeltje over het water zie scheren; metaalblauw, geen twijfel mogelijk. De man met de kijker zegt dat hij een paar minuten vóór wij kwamen  een ijsvogeltje al hoorde.

Mijn lief zegt, door de verrekijker kijkend dat de witte vogels géén zwanen zijn, wat dan wel kan hij niet zien. Lepelaars zegt de man met de kijker.
Lepelaars! Gaaf.

Hij vraagt of wij door zijn kijker willen kijken en een zeearend zien.
Een ZEEAREND? Graag, die hebben we nog nooit live gezien.

Ik kijk met een oog door de kijker, moeilijk als je een bril op hebt; ik mag (zonder bril) scherpstellen. Hij dirigeert mijn oog: een windmolen, daar rechts van 2 dode bomen, daarin iets zwart bruins! Nog verder scherpstellen en ik zie het wit in zijn staart. Een zeearend!!

Ik maak plaats voor mijn lief. We zijn beide onder de indruk. De man weet te vertellen dat de zeearend (“een” zeearend) daar een vorig jaar gebroed heeft, het is dus bekend zeearendterrein.

Mijn lief kijkt ook nog even door de kijker naar de witte vogels: lepelaars!

Nog nooit hebben we zo veel “spannende” vogels in een vogelhut gezien
Maar ook nog nooit eerder hebben we door zo’n vergrotende kijker gekeken!
Dank u wel lieve meneer!

Personeelstekort

Eerst waren, moesten, winkels en horeca dicht door de Corona.
Toen mochten ze “even”  open. Sommigen durfden niet meer, stopten met hun bedrijf.
Wat als er straks weer zo’n situatie zou komen?
Die kwam. Weer alles dicht.
Weer sloten een aantal winkels voorgoed. Soms eigen keus, soms gedwongen; de koek was op!

NU mag en kan, al een een tijdje, alles weer open en weer sluiten er weer winkels, ze kunnen geen personeel krijgen!

In en in triest.
Ik sprak een paar ondernemers.

Een bloemenzaakeigenaar ”Geen personeel te krijgen, dan zonder personeel, alleen, de zaak draaiende houden en nooit een vrije dag, vakantie of ziek kunnen zijn? No way! Ik ga van 2 zaken weer terug naar één, gelukkig kan dat”

Een kapster “We waren met zijn drieën, één kapster vertrok. Ik heb nu al lang een vacature, amper reacties. Ja, één jong meisje, nooit in een kapperszaak gewerkt, maar ik wilde het wel proberen. ’t Was geen succes.
Ze stond als het even kan in het keukentje met haar telefoon te spelen. De wasmachine moest gevuld (handdoeken nodig) en de vaatwasser uitgeruimd. Als ik dat zei, was een diepe zucht het gevolg
En…. ze zei in de zaak “ Doei” tegen klanten.
Hier ga ik geen tijd meer insteken, ik werk zelf wel wat langer!


Een horeca ondernemer.
“Jongelui die nog nooit  bediend hebben opleiden kost tijd en energie.
Dan hoor je na een weekje “Het is toch niets voor mij”  dan kun je weer opnieuw beginnen.
En dan dat geapp de hele dag!
Ze lopen zo langs een tafel met lege glazen en kopjes  Dan zeg ik: ” Zou je dat niet mee kunnen nemen als je er toch langs loopt?”  Ze halen de tafel dan leeg en lopen een uurtje later weer met lege handen langs een volle tafel!!!”

Twee van deze 3 bedrijven gaan door, maar hoe lang nog houden ze het vol?
Waar zit het personeel dat wél gemotiveerd is en graag werkt?
De tijden veranderen.
Dat is altijd al zo geweest.
Stilstand is achteruitgang.
Maar zijn deze veranderingen vooruitgang?

Nu, lege winkelpanden en mensen die veel, zo niet alles online kopen. (In ons doodlopend straatje komen iedere dag minstens 3 koeriersdiensten pakjes afleveren),
Hoe kunnen de fysieke winkels het nog redden? Minder klanten, minder personeel, minder inkomsten.
Ik denk dat een centrum van elke stad of dorp er in de toekomst heel anders uit gaat zien; leger

Géén aanlokkelijk vooruitzicht.

De Derde Pool

Onlangs las ik dat we naast een Noord- en een Zuidpool nog een Derde Pool hebben, het Himalaya-gebergte, waar ook het ijs, door de klimaatverandering aan het smelten is.  

De Khardung La pas in het noorden van India is de hoogste, voor gemotoriseerd verkeer begaanbare pas ter wereld.

23 jonge milieubeschermers (deelnemers aan een Dialoog voor Onze Toekomst), gingen ter gelegenheid van Earth Day (22 april) op expeditie naar deze pas. Daar hakten ze een flink stuk ijs uit, namen het mee en boden het 72 uur later de Dalai Lama in zijn, woonplaats Dharamsala (=rustplaats in Hindi) aan.  *)om de urgentie van de klimaatverandering te benadrukken

(Dharamsala is een plaats in de staat Himachal Pradesh in het noorden van India)

Het ijs was een ludiek symbool van de klimaatverandering en een moeilijke “gift” om te verkrijgen (er is op 5300 m boven zeeniveau 70% minder zuurstof) en om  bij de Dalai Lama te krijgen (op de gletsjer is het behoorlijk koud maar onderweg naar Dharamsala kan de temperatuur oplopen tot 45 graden.)
Het ijs moest goed verpakt worden, natuurlijk in natuurlijke materialen én met duurzame transportmiddelen, fiets, Openbaar Vervoer en elektrische auto, vervoerd worden.




In de toespraak die een van de milieuactivisten, Sonam Wangchuk ( Indiase ingenieur, innovator en onderwijshervormer, oprichter en directeur van de Students Educational and Cultural Movement of Ladakh) bij het overhandigen van het stuk ijs aan de Dalai Lama hield, gaf hij de wereld een boodschap mee “Leef eenvoudig, dan kunnen wij in de bergen ook eenvoudig leven.
En hij riep alle religieuze leiders op om, in navolging van Zijne Heiligheid, een klimaatvriendelijke levensstijl te bevorderen.

Sonam realiseert zich dat de tijd wegglijdt, zoals het ijs van Khardung La op die tafel in Dharamsala steeds verder smolt, drup, drup, als de tikkende klok van de klimaatverandering en voert actie om de wereld daarvan bewust te maken.


*) Dalai Lama woont al 63 jaar in ballingschap in India.

Baarns Bos (park)

Al eerder blogde ik over een bezoek aan de tuinen van Paleis Soestdijk.
Nu waren we er vlakbij in het Baarns Bos. Het Baarnse Bos was vroeger het park dat behoorde bij het 17e eeuwse landhuis De Eult.  Dit huis werd gebouwd in het midden van de 17e eeuw, ongeveer 10 jaar eerder dan het huis Soestdijk.
Van deze grond besloot Koning Willem III grote delen te verkopen aan bouwondernemingen.
(op het stuk grond aan de overkant van de Lt. Generaal van Heutszlaan kwam een villawijk)
Momenteel  is het Baarn Bos van Staatsbosbeheer en vrij toegankelijk.


Meteen als we de auto aan de weg geparkeerd hebben (parkeerinhammen) en het bos (park) ingaan zien we iets bijzonders.

Jonge bomen met een zak er omheen en een kaartje eraan.Het blijkt een druppelzak van 70 liter  te zijn Wanneer de zak met water gevuld wordt, zal de zak binnen 5 – 9 uur leegdruppelen door twee minuscule gaatjes in de bodem van de zak. Zo kan de boom het water rustig opnemen en raakt de grond rondom de boom goed verzadigd. Ideaal voor jonge bomen en nieuwe aanplant.
De zak moet 1 a 2 x per week gevuld worden, zo lezen we. Benieuwd of dat ook gebeurt; of er een man of vrouw belast is met 1 of 2 x per week deze zakken met water te vulln (er staan er meer!)
Save time, water and trees! staat er op het plakkaat!
Weer wat geleerd
We zien meer bijzondere dingen:

een “troon” compleet met kroontje



en een “natuur” kunstwerk (waarschijnlijk heeft dit gezwel én de zwammen wél de dood van de boom veroorzaakt)

én een dode boom met, naar wat lijkt, een cirkelzaag erin vast. Nergens een bordje of iets dat de herkomst verraad. (Thuis lees ik op internet dat een kunstenaar, t.w, Caspar Huurdeman, de maker hiervan is)

Heel apart en leuk gevonden.

Ook  zien we nog overblijfselen uit vroegere tijden: een  berceau, een soort tunnel van, in een bepaalde vorm gesnoeide, beuken die je omsluiten en je de kans geven een wandeling in de schaduw te maken, ideaal in deze warme, zonnige periode.

Vroeger was een blanke huid het ideaal van iedere dame, dus werd de huid zo min mogelijk aan zonlicht blootgesteld. Vandaar dat welgestelden met veel grond een berceau lieten aanleggen. Zo kon er  toch buiten een wandelingetje worden gemaakt zonder “bruin” te worden!



Aan het eind van de wandeling is een horecagelegenheid met terras. Helaas wél zitplaats, maar geen personeel genoeg om te bedienen, dus een behoorlijk gedeelte van het terras afgesloten en de rest volledig bezet! Geen kans om iets te drinken te krijgen, het spijt de ober zeer.

Dan maar op huis aan en daar aan de drank (een stuk goedkoper ook)

Vogelwetens(w)aardig (4)

Als lid van de Vogelbescherming komen veel vogelnieuwtjes tot mij. Af en toe noteer ik iets “opmerkelijks” om dat “ooit” te delen.
NU is weer zo’n deelmoment!

Vogelsterfte usutu

In 2001 dook het usutuvirus voor het eerst op in Europa, eerst in Oostenrijk.
Het Usutu-virus (de naam is afgeleid van Usutu, één van de lokale namen van de Maputorivier in Swaziland) vindt zijn oorsprong in Afrika en wordt overgebracht door muggen.
Vermoedelijk is het virus via trekvogels naar Europa overgebracht. Er volgde een massale slachting onder de merels in Duitsland, meer dan 300.000 vogels stierven, ook in Nederland stierven merels door dit virus!

Nóg een reden waarom bepaalde vogels stierven, maar dan tussen 1800 en 1900fashion statements! Welgestelde dames tooiden in die tijd hun hoed met vogelveren; in Europa stierven door deze “modegril: miljoenen vogels!

Niet alleen de veren, ook het dons werd gebruikt, met name voor moffen en kraagjes. Het futenbont (satijnachtige witte onderveertjes van de fuut) was zeer geliefd. Deze mode kwam ten einde oa. door de oprichting van De Bond ter bestrijding eener Gruwelmode in 1892. Deze bond was de voorloper van de in 1899 opgerichte Vereeniging tot Bescherming van Vogels.*)
In 1912 kreeg deze vereniging het voor elkaar ALLE wilde vogels in Nederland beschermd te krijgen. Nederland was daarmee het eerste  Europese land dat wilde vogels beschermde!

We blijven even bij de fuut én zijn/haar veren, die zijn namelijk ook voedsel voor kleine fuutjes!
De moederfuut plukt kleine donsveertjes uit haar borst en buik en geeft die aan haar babyvogeltjes te eten.

De kleine fuutjes krijgen, door het eten van deze dons, een soort beschermlaagje in hun maagje, zodat als ze het “werkelijke: voedsel krijgen: VIS, de graten geen schade aan de nog zachte jongefuutorganen kunnen aanrichten. De veertjes én de eventuele visgraatjes verteren niet en worden als “bal” uitgekotst. Daarna begint het proces opnieuw: nieuwe dons veertjes worden gevoerd vóórdat de vis wordt verorberd

Om bij braakballen te blijven, we weten allemaal dat uilen onverteerd voedsel als bal uitkotsen
(uilen kunnen botjes en haren van de diertjes die ze eten, niet verteren, daarom braken ze die weer uit)

Maar er zijn meer vogels die dat doen. De futen (zie boven) maar ook lijsterachtigen (zoals merels) braken onverteerde voedselresten, in hun geval kleine takjes, zaadjes en droge grassprietjes uit. Natuurlijk zijn hun braakballen veel kleiner dan die van de uil (of fuut)

En nu we toch bij de merels zijn beland laat ik u even weten waarom de merels hun kopjes vaak scheef houden als ze aan het eten zoeken zijn. Ik las namelijk dat ze dan luisteren! Ze horen de wurmen in de aarde bewegen en pikken dan op die plek met hun snavel in de grond.

Tips: Gratis online cursus Vogels in Nederland:http://www.vogelbescherming.nl
En..verkrijgbaar bij ANWB: de ANWB vogelgids (met meer dan 440 vogels)

*) Het huidige Vogelsbescherming Nederland

World Jazz Festival

Van 4 t/m 14 augustus vindt het World Jazz Festival, editie 43 in Amersfoort plaats.
Wij gingen kijken en luisteren naar Rein de Graaff, pionier van de moderne jazz in Nederland.
Rein de Graaff (1942) vergaarde roem als begeleider van tientallen, zo niet honderden Amerikaanse jazzsolisten.

Rein speelde nu met  Eric Ineke (een drummer met wie hij al 50 jaar samen speelt) en bassist Marius Beets, aangevuld met zangeres Marcela Hendriks, saxofonist Sjoerd Dijkhuizen en trompettist Rik Mol


Zij speelden niet in één van de 13 zaaltjes van de Observant, maar op de binnenplaats van het historische pand; heerlijk in de openlucht. Het was behoorlijk warm, ook ’s avonds nog, heet zelfs.

De meester zelf stelde zijn muzikanten en zangeres voor en speelde virtuoos piano

Een mooie plek met geweldige muziek
In Amersfoort brachten jazz muzikanten op meer buiten podia hun muziek ten gehore.
Toen we uit de Observant naar het Onze Lieve Vrouwplein liepen hoorden we een “ander soort” Jazzmuziek. De terrasjes waren er vol met (vermoed ik) jazzminnende  mensen die, onder het genot van een drankje de muziek tot zich door lieten dringen.

Jazzmuziek in de openlucht in het sfeervolle, historische Amersfoort; een aanrader!

Het festival  duurt nog tot zondag. Zie het programma op www.Amersfoort jazz.nl

Homoniem :  golf

Homoniemen (woorden op dezelfde manier uitgesproken en geschreven, maar met verschillende betekenissen) hebben me altijd gefascineerd.
Af en toe pak ik een woord bij de lurven en zoek ik daar “alle” betekenissen van op én probeer dat blog zoveel mogelijk te larderen met mijn eigen [en familie] foto’s
Vandaag: golf

Een golf wordt in de natuurkunde gedefinieerd als :een verstoring in een medium (bijvoorbeeld water of lucht) en waarin deze voortbeweegt en haar energie verspreidt, zonder daarbij de deeltjes van het medium effectief te verplaatsen. Ieder deeltje trilt namelijk rond een bepaald punt (bv. heen en weer of op en neer). 

Er zijn letterlijke en figuurlijke golven, een golf (je) in de zee of  een golf van emoties, die over je heen spoelt. (Het meervoud van déze soort golf schrijf je golven)

Een golfjes in de Noordzee én de Golf van Kanagawa, een bekende houtsnede (1830) van Katsushika Hokusai

Golf is ook een sport. Een balspel waarbij een kleine, harde bal met een golfclub van de tee (afslagplaats) weggeslagen wordt in de richting van een met een vlag gemarkeerd punt (de hole).


Het doel is om de bal in zo min mogelijk slagen in de hole te doen belanden.
Je speelt golf met clubs, verschillende clubs voor verschillende slagen.
De sport schijnt ooit (1100 na Chr) ontwikkeld te zijn door Schotse schaapherders die met hun stokken stenen in konijnenholen sloegen!
In Nederland  is de oudste vermelding van colf (zoals het toen geschreven werd) een wedstrijd die gespeeld werd op 26 december 1297 in Loenen aan de Vecht.
Als je de sport golf beoefent dan golf je, meerdere mensen golfen; als met golfen een werkwoord (sport) bedoeld wordt, wordt het met een ” f “geschreven!

Instructie en dan spelen maar: golfen

Een golf zijn kan ook een zeeboezem zijn; zo bestaat er de Golf van Biskaje (gelegen tussen Frankrijk en Spanje) en de Golf van Mexico. Bij de betekenis van deze “golf” wordt een groot deel van de zee of oceaan het land binnengebracht.


In Groningen, Drenthe en Friesland werd vroeger het woord “golf” gebruikt om een hooivak in de schuur aan te duiden:  “de ruimte tusschen twee gebinten in eene boerenschuur.” (geen duidelijke foto van te vinden)

Een Golf is ook een type Volkswagen.

En nu we toch bij auto’s en verkeer zijn: Er is ook een verkeersterm met het woord golf; een groene golf ! Verkeer op een verkeersweg met meerdere verkeerslichten kunnen, als ze een bepaalde snelheid aanhouden, doorrijden zonder te hoeven stoppen. 

En tot slot nog een “golf” tegeltjewijsheid




Samen

Er zijn dieren die samenleven, omdat ze dat willen of, omdat wij mensen ze bij elkaar gezet hebben.

Dieren zoals koeien, schapen, geiten, alpaca’s zetten wij bij elkaar en we gebruiken ze voor vlees, melk, vacht of huid

Huisdieren, hebben we voor de “gezelligheid” soms een paar, omdat wij nogal eens weg zijn en ze dan elkaar als gezelschap hebben.

Er zijn ook dieren die van nature samen leven, zoals mieren (kolonie), bijen en vogels (zwerm) vissen (school)

Er zijn ook mensen die samenleven: als gezin, in een commune, in een studenten- of bejaardenhuis, soms eigen keus , soms gedwongen door de omstandigheden

En er zijn mensen die alleen leven, als vrijgezel, mensen die gescheiden zijn en mensen die alleen leven omdat hun partner is overleden -weduwe/weduwnaar.

Mensen die “in the middle of nowhere” wonen, in een dorp, stad of metropool hun domicilie hebben. Vrije keus of gedwongen door de omstandigheden


Maar ook als je als mens alleen bent, ben je samen