Bouwen van leem

Leem is een mengsel van klei en zand; leem heeft een zeer dichte structuur
In de middeleeuwen waren boerenwoningen vaak houtenconstructies aangesmeerd met leem en met daken waren van stro.
De allerarmsten hadden toen huizen geheel van leem
Dat soort huizenbouw hebben we losgelaten, we bouwen nu met andere materialen, andersoortige huizen.

Maar er zijn ook nu nog mensen die als droom hebben: een huis bouwen van leem en er in wonen.
Ik heb onlangs gehoord van 2 mensen die dat graag in Spanje zouden gaan doen. Ze gaan niet over één nacht ijs en zijn nu alles aan het leren over leem.
De standaardverhouding voor leem is 10% klei, 70% silt en 20% zand. De bindende kracht van leem wordt bepaald door de hoeveelheid klei erin. Je kunt leem verschralen door toevoeging van zand. De stevigheid die nodig is om met leem te kunnen bouwen ontstaat door droging aan de lucht en niet door een chemische reactie met gebrande bindmiddelen zoals kalk of cement.

oven3
Als je aan het leren bent moet je, in een bepaalde fase, natuurlijk ook iets bouwen.
Hun eerste bouwsel was een oven en daarna een rocket stove.

 

Van een rocket stove had ik nog niet eerder gehoord; het is een schone en efficiënte hittebron die gebruik maakt van een relatief kleine verbrandingskamer waarin hout wordt verbrand met een geïsoleerde schoorsteen waarin de rookgassen volledig worden verbrand.
Door de efficiënte werking is  maar ongeveer de helft van de hoeveelheid brandstof nodig  die bij een traditioneel open vuur nodig is.
Een rocket stove in een lemen huis warmt de muren op die daarna nog uren lang die warmte afgeven, er is dus minder hout nodig dan bij een ander soort kachel. Er is veel dood hout in Spanje, dát gaan ze in de toekomst stoken in hun rocketstove

Leuk dat er altijd mensen zijn die dingen “anders” willen. Voortrekkers, die soms iets starten dat (grote?) navolging krijgt en vaak zelf heel gelukkig worden van hun “andere” manier van leven.

 

Jezus in Bath

Ooit was ik in Bath (UK) en zag ik de indrukwekkendste kerk ooit.
Behalve de schoonheid, het pure en de sfeer gebeurt er iets heel bijzonders in deze kerk.
In het voorportaal van de kerk staat een soort balie met iemand die je welkom heet en die je vraagt in welke taal je een folder wil. Na je antwoord krijg je een folder met de meest bijzondere beschrijving van het leven van Jezus die ik ooit gelezen heb
plafond bath

bath2
Onlangs was een bekende van ons in Bath en ik raadde hem een bezoek aan de kerk aan.
Ook hij was onder de indruk én stuurde me een foto van de folder.
Zodoende kan ik u de tekst hier laten lezen.
Gelovig of niet,  mij overrompelde de eenvoud van deze tekst u ook?

bath3

Jezus werd meer dan 2000 jaar geleden geboren in een klein dorpje in het Midden-Oosten, genaamd Bethlehem.

In de eerste 30 jaar van zijn leven deelde hij het gewone leven en werk van een gewoon gezin.
In de daaropvolgende 3 jaar gaf hij mensen onderricht over God en genas hij zieke mensen aan de oevers van het Galileameer.
Hij vroeg 12 gewone mensen om zijn helpers te zijn.
Hij had géén geld.
Hij schreef géén boeken.
Hij stond niet aan het hoofd van een leger.
Hij streefde niet naar politieke macht.
In zijn hele leven reisde hij nooit meer dan 250 kilometer.
Op 33 jarige leeftijd werd hij ter dood veroordeeld en aan een kruis genageld.

Kerstgedoe.

boom2019De aanloop naar kerst is een drukke tijd. Kamers die normaal “slapen” moeten gebruiksklaar worden gemaakt. De zolder die volstaat met overwinterende tuinplanten wordt nog voller door dozen met kerstspullen die niet worden gebruikt maar die wél in de weg staan en spullen die hun eigen plekje hebben moeten weg, om plaats te maken voor kerstboom en andere kerst aanverwante artikelen, kortom : totale chaos. Het komt goed. Het komt altijd goed. Maar de tijd vóór de kerst blijft altijd een hectische tijd.

Je kunt mij geen groter plezier doen dan de hele bups compleet met kerst hier te hebben. Helaas lukt dat niet alle jaren. Vroeger was mijn lief minstens één van de kerstdagen  aan het werk, tegenwoordig zijn het kinderen en familie die met kerst werken moeten. Maar gelukkig kunnen de meesten er wél bij zijn.

trapDe taken zijn, zonder er expliciet over te praten, hier in huis al jaren verdeeld. Ik versier boom,venster en huis en “rommel” wat in alle kamers, mijn lief zorgt dat vóór- en achtertuin elke dag vanaf 4 uur tot ’s nachts stralen van het licht*) kiest het kerstmenu uit en kookt het hoofdgerecht, koopt de drank in én zorgt dat alles het doet en blijft doen. Dat wil zeggen dat er “plotseling” een herder geplakt moet worden, dat er constant herlaadbare batterijen moeten worden verwisseld, dat  als er ergens iets knippert wat niet knipperen moet hij het fixt,  kortom mijn lief zorgt dat alles “werkt” en blijft werken.

Het enige dat ik echt vervelend vind, is het boodschappen doen. Het zoeken naar dingen die je normaal nooit koopt vind ik wel leuk, maar de “verse” dingen die kort vóór de kerst gehaald moeten worden en dan “op” kunnen zijn, bezorgen me milde paniekaanvallen. Het idee dat we “niet genoeg” hebben terwijl het huis vol zit, laat me het angstzweet uitbreken.
Maar verder is het een verwachtingsvolle, blije tijd.
venster

 

*) Het hele jaar zijn we energiezuinig bezig, maar in de kersttijd “mogen” de ledlichtjes stralen

Maffe ideeën en de uitvoering ervan

Mijn lief en ik hebben soms maffe ideeën. Soms blijven dat ideeën, soms werken we ze uit.
De eerlijkheid gebied  me te zeggen dat als er maakwerk bijkomt kijken, mijn lief de ideeën meestal uitwerkt want hij is veel handiger dan ik.

Ik zag in een winkel speelgoed lama’s met kerstmutsen op. Dat bracht me op een idee om voor onze, dit jaar in Engeland (voor een goed doel) gekochte Lamadeurstopper, een kerstmuts te maken Het idee was er, maar van de uitvoering kwam het  niet.
lama
Mijn lief had een idee en maakte de kerstmuts MET gaten voor de oortjes. De lama ziet  er niet uit (maar wel erg kerstig!)
Dit brengt een herinnering terug  aan een ander maf idee dat mijn lief vroeger eens heeft uitgevoerd.

Mijn ouders hadden een vaste caravanplek op de Hoge Veluwe, waar ze een groot deel van de zomer verbleven (ipv op een flat tweehoog)
t.v.toestelOp een gegeven moment kwam in de caravan een kleine t.v. Mijn moeder klaagde dat ze dat ding, die constant op de tafel stond, zo lelijk vond .Misschien kon er iets overheen gemaakt worden?
Ik had nog wel een lap stof van een gordijn over en mijn lief kroop achter de naaimachine. De hoes was zó af. Maar daarna ging mijn lief 2 dunne stroken naaien. Toen ze klaar waren gingen we ze met een haaknaald binnenstebuiten trekken, zodat het 2 prachtige, bijpassende hoesjes voor de antenne werden.
Toen we op de camping kwamen en mijn moeder de hoes gaven was ze erg blij; zó zag de t.v. er onherkenbaar en zonnig  uit. Mijn lief haalde de twee lange hoesjes uit zijn zak en schoof die om de antennes heen! Mijn moeder, die schat, wilde mijn lief niet voor het hoofd stoten, maar het moest er uiteindelijk toch uit Die antennes kunnen toch ook ingeschoven worden?” Toen proestten we het uit, het was zo’n maf gezicht, die oranje gele sprieten!!

 

Een shuffleboard, maar dan anders

Het is moeilijk om aan buitenlanders uit te leggen wat het Nederlandse woord GEZELLIG nu precies inhoudt. De Engelsen hebben “cosy” maar dat woord dekt ONS woord gezellig niet helemaal.
Onze gezellig komt van het basiswoord GEZEL, iemand die bij een gilde zat en een beroep aan het leren was. Zo iemand die aan het leren was, deelde met meerdere “gezellen” een ruimte; zaal (van daar gezellen) Gezellig heeft dus ook met gezelschap te maken.

Mijn oudste broer is ooit naar Engeland geëmigreerd, heeft daar een bedrijf gesticht en toen dat (?) tig jaar bestond, is hij met 6 man personeel  een weekend naar Nederland gekomen om dat lustrum te vieren. Mijn lief en ik hebben de organisatie hier op ons genomen: een busje gehuurd, waarmee mijn man de  sightseeing tour heeft gedaan,  we zijn naar Amsterdam geweest, hebben een rondvaart gemaakt en zijn, op mijn broers verzoek, een museum in geweest.
We hadden een hotel hier in de buurt voor ze geboekt, hebben hier thuis met ze gefondued.  Maar wat bleek achteraf het allergrootste succes van het weekend te zijn?
De avond sjoelen hier thuis.
Een sjoelbak kenden ze niet, ze hadden er geen echt woord zelfs voor.
Een shuffleboard zag er anders uit, vertelden ze me.
Van het sjoelen konden ze geen genoeg krijgen: highlight van het weekend

sjoelbakToen ik een jaar later met het vliegtuig naar mijn broer ging, nam ik een sjoelbak voor hem mee. Wel een beetje een gedoe zo’n sjoelbak van de lopende band halen en daarmee naar de uitgang sjouwen (ik was alleen)
Mijn Engelse nichtje haalde me van Birmingham airport op en kreeg een lachstuip: Ze was met een twoseater ! Gelukkig had het sportautootje een open dak en  kon de sjoelbak erbovenuit steken.
Mijn broer was verrast, maar niet echt blij! Wat bleek; hij dacht niet dat hij in Engeland een onderstel kon krijgen en dát had ik niet meegenomen.
Ik vroeg hem of hij wel een strijkplank had. Die had hij wel. Ik vouwde de strijkplak uit en legde de sjoelbak erop. Hij had geen moment bij ons thuis gezien dat de strijkplank het  sjoelbakonderstel was!
Toen was mijn cadeau een succes.

Ik ben een mens die gek is op tradities; de laatste 15 jaar staat onze sjoelbak tussen Sinterklaas- en Oudjaarsavond in de huiskamer..
Wij kregen hem ooit van mijn schoonouders als HET sinterklaascadeau voor het hele gezin.
De laatste jaren zijn het geen competities meer die we spelen, zelfs meestal geen wedstrijdjes:  De bak staat er en wie zin heeft speelt een spelletje; gezellig!

Leeg

Ooit kwamen wij in een nieuwbouwwijk wonen, allemaal tegelijk: 113 woningen in een plannetje met 6 verschillende type huizen.
Veel jonge mensen met kinderen of stellen “nog” alleen.
Vele tientallen jaren later zijn de jonge mensen van toen een stuk ouder geworden.
Er woonden lang nog  veel mensen van toen, maar langzamerhand trekken ze weg, naar bejaardenhuizen, bungalows, in- en aanleunwoningen; er ontstaat een nieuwe dynamiek.
Prima, niks mis mee.
Maar soms vergis je je toch in het effect van zulke processen.

Een aantal maanden geleden zijn onze naaste buren vertrokken. Het ging allemaal heel snel. Hij kon steeds minder goed lopen, kon de trap niet meer op, ging tijdelijk naar een revalidatiehuis en kwam niet meer terug. Zijn vriendin zocht en vond een aanleunwoning en na een maand waren ze weg.
Nu staat er dus een leeg huis met een bord in de tuin naast het onze.
Dat is raar.
Als we aan komen rijden of lopen, kijken de dode ogen van het buurhuis ons aan.
Het kijkt ook voorbijgangers aan “Doe wat met me, ik ben onbewoond en alleen”

Onze vroegere buren waren geen herriemakers, maar je hoorde wel eens de wasmachine, het toilet  doortrekken, de voordeur open en dichtgaan én vele malen ( ook s winters)  het zonnescherm piepend en knarsend neer- en ophalen.
Nu hoor je niets.
Of liever: ALLES.
Van tijd tot tijd spitsen we onze oren; iets “hiernaast” horen moet niet kunnen, hoe kan het dan dat wel?
Het voelt wat onzeker.
Van tijd tot tijd komt er een makelaar met bezichtigers;  dan leeft het huis even. Holle stappen door het huis, hier en daar een stem en een opengeschoven raam. Maar dan verdwijnen de geluiden weer en ligt het huis weer te wachten.
Eén keer belden hier jonge mensen aan, frisse, open gezichten, ik werd er al blij van.
Helaas, ze kwamen er niet wonen, er moest té veel  geklust worden om het huis voor hen geschikt te kunnen maken vertelden ze, maar ze maakten zich zorgen over een poes in die tuin. Dáár kon ik ze gerust mee stellen.
Zij bleven in de beurt naar een huis rondkijken, zeiden ze, misschien werden we toch wel nabije buren.
Jammer jongens, gemiste kans, om naast ons te komen wonen!

Nu gaan er geruchten in ons (bijna) doodlopend straatje: het buurhuis schijnt verkocht.
Het ís dat we geen gordijntjes vóór hebben én weinig tijd, anders zou ik achter de gordijntjes staan te loeren, want we zijn ontzettend nieuwsgierig welke mensen ons buurhuis weer een gezicht gaan geven.

(wordt vervolgd)
te koop

 

5 kilo maximum

Op mijn fiets zit voorop een zwart metalen boodschappenmandje.
transportfietsNiet erg hip want, wil je er “bij” horen dan bezit je tegenwoordig een transportfiets met zo’n kratje voorop.
Oké, ik geef het toe, dáár wil ik niet bij horen.
Een metalen fietsmand voorop dus. Ik doe daar mijn boodschappen in, maar ik heb ook een (hippe) tas achterop voor grotere (zwaardere) dingen

Laatst deed ik boodschappen.  Er waren aardappelen in de aanbieding, dus ik nam een zak van 2,5 kilo mee, 2 pakken melk en nog wat boodschappen.
fietsmandDe tas ging in het fietsmandje. Gelukkig bleef mijn blik  op dat moment “even” hangen op het fietsmandje en zag ik dat de bevestiging van het mandje aan de fiets, bijna helemaal afgebroken was; het mandje hing nog aan een heel klein stukje. Als ik met de zware tas was gaan fietsen was de kans groot geweest dat onderweg  het mandje afgebroken was.Wat er dan gebeurd zou zijn, daar wil ik niet aan denken.

Boodschappen in de achtertas gedaan en alleen de lichte dingen in het mandje vóór en zo naar huis gefietst

’s Middags maar even naar de fietsenwinkel voor een nieuw mandje.
De keuze was reuze!
Niet echt
In de grote fietsenzaak was maar één mandje voor vóórop de fiets.
Ach, wie heeft keuze nodig als die ene is wat de ander ook was?
De fietsenmaker keek het nog even na op de computer: maximaal 5 kilo mag in het mandje worden vervoerd.
Als ik zou kunnen fluiten, zou ik nu gefloten hebben én een andere kant opgekeken: mijn mandje had veel zwaardere dingen vervoerd! (vandaar misschien de breuk?)

Thuis bleek het nieuwe mandje door de vorm iets kleiner van inhoud te zijn dan de eerdere.
Aangezien de bevestiging exact hetzelfde was  heeft mijn lief het oude mandje met het
nieuwe bevestigingsmateriaal op mijn fiets gezet.
Ik kan weer boodschappen vervoeren, maar niet zwaarder dan 5 kilo weet ik nu.

Bioscoop

In een dorp nabij ons is een bioscoop die elke 14 dagen een middagfilm draait.
Ze geven een boekje uit met welke films er gedraaid worden met de data waarop.
Wij hebben met zijn drieën een afspraak dat áls we de film alle drie leuk vinden, en we kunnen, we er naar toe gaan.

In mijn agenda heb ik folders en uitgeknipte krant-en bladartikelen over wat er in onze regio te doen is en wanneer. Evenementen die “me wel leuk lijken”
Verleden week zag ik een knipsel van een filmhuisfilm die we eerder “gemist” hadden . omdat we toen niet konden,het leek me een goed plan om er gedrieën heen te gaan. De andere 2 vonden dat ook.

De bioscoop zit met filmhuisfilms nooit vol, dus reserveren is niet nodig. Eén keer zaten we echter op de nekkramprij (vooraan), dus als er een bijzondere film is reserveren we meestal online.
Mijn lief ging online kijken en kon de film niet vinden. Ik toonde hem het krantenknipsel: datum en tijd kwamen overeen met wat ik gezegd had. Helaas was de rest van de folder in de vuilnisbak verdwenen en had ik alleen DIT stukje uitgeknipt.  Totdat ik op de achterkant van het knipsel  keek: daar stond in een artikel 2018!
Een oud knipsel had in mijn agenda gezeten.
Goed dat we wilden reserveren anders hadden we in de bioscoop  voor Jan Doedel gestaan.

Ik trok het boetekleed aan en belde onze derde man.
Hij nam het me gelukkig niet kwalijk,  hij moest zelfs lachen.

 

Supermarktverlies

Omdat ik osteoporose heb, moet ik veel bewegen en aangezien ik geen sportschool- of  gymtype ben, heb ik mijn eigen routine bedacht. Iedere ochtend fiets ik naar de supermarkt (in een ander dorp) en doe er mijn boodschappen.
Boodschappen doen is NIET mijn favoriete bezigheid, dus meteen na het opstaan vertrek ik, dan heb ik het maar gehad (én zet ik, na de slaap al mijn functies weer áán )
Ik zet het boodschappenmandje in de winkel op de grond en pak iedere boodschap apart op en zet hem op de lopende band, zodoende doe ik (vind ik) voldoende ochtendgymnastiek!
(Over dat laatste krijg ik nog al eens commentaar van achter mij staande klanten:
“U kunt ook het mandje óp de band zetten. Zal ik het even voor u doen”?
Lief, maar onnodig, ik doe het expres!

Als je jarenlang bijna iedere dag  (het weekend heb ik vrij) in dezelfde supermarkt komt, leer je de staf (goed) kennen.

Ik heb al diverse “supermarktbazen” zien komen en gaan, maar bij het personeel is een vaste harde kern. Ze hebben het leuk met elkaar en dat is, ook als klant, te merken.

Bij de kassières zitten een aantal toppers. Eén van hen is begonnen in de slagerij. Zij en de slager waren een heel apart stel, vulden elkaar goed aan; een feest om daar vlees, vis of vleesvervangers te halen. Helaas kreeg ze ongelukje en kon niet meer zo lang staan. Ze ging achter de kassa zitten en is daar gebleven. Een leuke verschijning om naar te kijken, altijd vrolijk en hulpvaardig; zelden is er een erg lange rij; ze handelt ons, klanten, met een lach, snel af.

Vanmorgen hoorde ik dat ze weggaat. Ik kon het me niet voorstellen, ze doet haar werk altijd met zoveel plezier (liet dat merken en zei dat ook) Vertrek naar een andere supermarkt leek me echt onmogelijk; deze supermarkt voelt voor haar als familie, zei ze wel eens.
Ik ging dus meteen naar de bron en vroeg haar of het waar was dat ze weggaat.
Het was waar.
Ze vertelde dat ze de zorg in gaat! De helft van haar opleiding is klaar en ze kan nu een baan krijgen in een Woon-Zorgcentrum. Zelden heb ik iemand gezien die meer geschikt is om in de zorg te werken dan zij.
Een enorm verlies voor de supermarkt, maar een enorme winst voor het Zorgcentrum.

Wat haar ook tekent is het feit dat ze pas in januari weg gaat; “De decembermaand is de drukste tijd van het jaar, dat kan ik ze hier niet aandoen”.
Gelukkig kunnen wij, klanten en zij, het personeel, nog een maandje genieten van haar vrolijke verschijning en gulle lach

 

Bij de apotheek

Ik heb aangeboden voor iemand medicijnen bij een apotheek in een naburig dorp te halen.
apotheeDe apothekersassistente vraagt wat ze ALTIJD vraagt als je een medicijn komt halen: “Wat is de geboortedatum van meneer”?
Ik sta met mijn mond vol tanden. Ik ben ieder jaar op zijn verjaardag al vele jaren lang, maar voor de exacte datum heb ik een verjaardagkalender op de toilet hangen.
Ik weet dat het in juli is, maar dat is niet genoeg voor de apothekersassistente.
Ik pijnig mijn hersenen.
De assistente wil me helpen: ”Zijn adres?”
Ik rijd er zó naar toe, weet de straatnaam, maar het huisnummer?
Ik stuur nooit een kaart met de post: gooi een kaart “stiekem” ’s avonds door de bus zodat hij hem ’s morgens op de dag van een viering vindt.
De assistente is geduldig, ze stelt een vraag over de op te halen medicijnen, dáár kan ik wél antwoord opgeven en terwijl zij op de computer bezig is, weet ik opeens zeker zijn verjaardatum, alleen het jaar?
Ze lacht ”Ik ga ze even achter halen”
Opgelucht haal ik adem, wat dom dat ik dit niet vooraf bedacht had.
Ze komt terug met een beetje bezorgde blik “Er zit wel een medicijn bij dat betaald moet worden……”
Ik lach, dáár had ik dan WEL op gerekend! “Dát betaal ik wel”
Het voordeel van een bankpas bij je hebben, want inderdaad  een dergelijk bedrag aan contant geld heb ik zelden bij me.
Ze is superaardig:  “Wens meneer sterkte van me”
En dat heb ik dus gedaan.