De vermiste poes.

De deurbel gaat.
Best bijzonder in deze Coronatijd, waarin we geadviseerd worden om niet bij elkaar op bezoek te gaan.
poesVoor de deur staat onze achterbuurvrouw.
Ze is haar poes kwijt. Die kwam nooit buiten en is  nu weggeglipt
De poes is ziek en de buurvrouw is bang dat ze ergens onder een struik is gaan liggen, misschien om te sterven.
Zou ik in mijn tuin willen kijken?
Natuurlijk wil ik dat. Ik kijk.
Ik kijk onder elke struik, in elk hoekje: geen poes.
Dat zeg ik haar ook.
Ze gaat nog bij één buurman langs en dan heeft ze de dichtstbijzijnde buren allemaal gehad.

Een dag later lopen we ’s avonds een ommetje. Vlakbij een kinderspeelplaats horen we miauwen.
Er zit een poes precies zoals onze achterbuurvrouw beschreven heeft.
We proberen te lokken, maar de poes trapt er niet in.
Gelukkig heeft mijn lief zijn telefoon bij zich en kan hij een foto van de poes maken.
Ze zit niet stil, dus makkelijk is het niet, maar het lukt.
Mijn lief houdt in de gaten waar de poes zich bevindt en ik ren terug naar de achterbuurvrouw met de telefoon. Ik bel aan en de achterbuurvrouw doet open, ze is aan de telefoon. Ik laat haar onze telefoon zien met de foto van de poes.
– Ja, dat is ze.-
Ze zegt  in de telefoon dat ze terugbelt, pakt haar sleutels en loopt meteen met me mee.

Als we aankomen bij de speelplaats staat mijn man met een dame met een hond te praten.
“Loos alarm” zegt mijn lief.
De buurvrouw kijkt naar de kat die nu onder de pingpongtafel zit.
kat en hond– Ja, dat is ze- zegt de achterbuurvrouw.
– Nee, dat is ze niet – zegt de dame met de hond.
– Dat is namelijk MIJN Annie, die loopt vaak een stukje mee als ik met de hond ga lopen –
– Ach jee, zegt de achterbuurvrouw, – ze lijkt zo sprekend op de mijne, ook zo’n mager ding –

Ik heb medelijden met haar, nog steeds is haar poes weg.
We nemen afscheid nadat ik me nog een keer verontschuldigd heb, ik vind het zo sneu voor haar en heb spijt dat ik haar even HOOP gaf, ook al kon ik daar niets aan doen.

De dame met hond én poes lopen naar huis en wij maken ons ommetje af, maar we blijven uitkijken naar zo’n soort poes.

Genezend medium

Een tijdje geleden schreef ik een aantal columns over het paranormale en mijn bezoek aan mediums. Wat ik toen  (nog) niet  beschreef was een bezoek aan Johanna Wilhelmina Petronella Damman Ze was bekend onder de naam Jomanda.
Zij hield in de jaren negentig healings in een evenementenhal in Tiel.
Ze was, naar eigen zeggen, een medium die mensen via “hogere machten kon genezen”

Met een groepje vriendinnen ging ik ooit, met de trein, naar Tiel om zo’n healing eens mee te maken.
Ik sta mét een portie  gezonde scepsis, best open voor het bovennatuurlijke, de vriendinnen wilden voornamelijk pret maken “en dat wel eens zien”

We liepen de zaal in en gingen naast elkaar zitten (ik geloof dat we met zijn vijven waren)
Achterin de zaal was een soort balie waar koffie én zo te ruiken, ook soep was te krijgen (kopen) De zaal was zo goed als vol, alleen op de laatste rijen was nog plaats.
Her en der stonden Jomanda’s helpsters. Waarom ze daar stonden werd later duidelijk. Op een plek achter Jomanda stonden een soort brancards. Naast de ingang stonden heel veel flessen (ingestraald) water. Die waren er te koop.
Commerciële dame die Jomanda!
We waren daar gekomen met NS combi kaartjes gekomen ( entree + treinreis)

Jomanda-armen-krachtenIn een blauwe jurk stond Jomanda voor ons met een gebogen mondmicrofoontje te praten.
Op een gegeven moment vroeg ze of de mensen die last van eczeem hadden naar voren wilde komen dan zou ze hen besprenkelen met ingezegend water, waarna hun eczeem zou verdwijnen. Een goed moment voor mij, met al dat geloop,  om naar het toilet te gaan. Ik zei het tegen de vriendin naast me. Toen ik terug kwam waren alle vriendinnen weg; ik zag ze schuifelen in een lange rij naar Jomanda toe. ???
Toen ze terugkwamen vroeg ik wat ze waren gaan doen. Het bleek dat ze allen in meer of mindere maten last hadden van een vorm van eczeem en onder ‘t mom van “Baat en het niet, het schaadt ook niet” waren ze hun “ingezegende waterdroppels” gaan halen.

Toen iedereen weer zat en Jomanda mensen uitnodigde naar voren te komen die last hadden van een bepaalde ziekte, viel er een vrouw in de rij voor ons van haar stoel. Stuiptrekkend lag ze op de grond. Nu werd duidelijk waarvoor de helpsters waren. ”Liggen laten, ik ben erbij” zei er één tegen mensen die aan de op de grond liggende vrouw wilde gaan sjorren. Het was een raar gezicht.
Werd hier een toneelstukje opgevoerd? Was dit echt? Ik had grote twijfels. De helpster bracht de vrouw naar Jomanda, die haar op een brancard liet plaatsnemen om te worden “behandeld” door “de andere wereld -artsen” Op de verhoging lagen verschillende “vrijwilligers uit het publiek” op de brancards.
Ze liep naar ze toe, zei dat ze in een diepe slaap waren en sprak iedere “patiënt” toe.
Na een tijdje maakte ze ze wakker en vroeg hoe ze zich voelde.
– Verfrist-
– Beter-
– Ik merk niets-
Dat soort antwoorden kwamen er.
Mijn vriendinnen gingen erwtensoep  halen.
De lucht van erwtensoep paste, in mijn ogen (neus) niet echt bij deze, toch “spirituele”
(of er in ieder geval zo uitziende) ervaring.

Na de healing vertrokken we weer naar het station. Niemand van de vriendinnen kocht een fles ingestraald water. Ze vonden het allemaal theater.
Dát snapte ik niet: waarom gingen jullie dan na haar toe om besprenkeld te worden?
– Je weet nooit – was het antwoord.
Kennelijk zit ik anders in elkaar: of ik geloof het en ga er in mee, óf het is theater en ik ga er NIET in mee.
Ik weet NU nog niet of het alleen theater was of dat er ook iets “echts” bij zat.

Een tijdje later was ik bij een aan kanker stervende vrouw van een collega van mijn man.
De collega vertelde dat hij, voor zijn vrouw, naar Tiel was afgereisd.
Je kon ook, volgens Jomanda,  ook voor een ander een behandeling  ondergaan.
(Zijn vrouw zelf kon niet meer reizen)
Hij mocht op een behandeltafel op het podium gaan liggen. Daar gingen volgens Jomanda “artsen uit de andere wereld” met hem aan het werk.
Hij lag nog niet op de brancard of hij sliep al.
Dat was niks bijzonders, zo vertelde hij.
Hij was zó moe dat zodra hij ergens lag al vertrokken was.
Jomanda zei echter dat het een teken was dat haar behandeling werkte.
De collega had zijn twijfels, maar wilde alles proberen om zijn vrouw langer te laten leven.
Helaas ze is ze niet lang daarna gestorven.

Jomanda kwam in opspraak in 2001, na het sterven van een t.v.persoonlijkheid, die zij had “behandeld”. Er kwam een rechtszaak waarin ze werd vrijgesproken, ook in hoger beroep werd ze vrij gesproken.
Jomanda vertrok naar Canada.

 

 

 

Duiken in het verleden

Al eerder blogde ik over het feit dat ik weer (thuis op de bank via de pc) in de genealogie ben gedoken.
Ik ontdek weer ontzettend leuke dingen.
In mijn man’s tak zit een familielid die eind 1800 in Zwolle woonde.
Zij heeft daar 2 kinderen gekregen, een jongen en een meisje (1891 geboren).
Van dat meisje vond ik een foto op internet.

Het was op een voorpagina van een historisch tijdschrift.
In dit blad dat gewijd was aan “100 jaar Zwolse interieurs” stonden nog meer foto’s van die tak van de familie.
Er stond ook in hoe de Historische vereniging aan die “foto’s” waren gekomen.
Iemand had 30 glasplaten gevonden die bij een Kringloopwinkel lagen, klaar om weggegooid te worden. Hij had ze meegekregen en laten ontwikkelen.
Ze werden  “ergens” tentoongesteld, daar had “iemand” ontdekt dat het om foto’s van haar oma ging.
Zo ging het balletje toen rollen.
logo histoHet eind van het liedje was dat de “gevonden” glasplaten geschonken werden aan het Historische Centrum Overijssel.
Daar gaan mijn lief en ik ooit eens een kijkje nemen.
Niet enkel  foto’s van het familielid, maar ook hun huis (van buiten) kunnen we dan bekijken!
Even een kijkje nemen in vervlogen tijden!

Poezen passen

kussen
Een frequente lezer wéét dat ik niet gek op katten ben en dat het voorkomt uit het feit dat katten vogels, kikkers en vissen opeten. Ik weet dat dat de natuur is, maar ik hoef het NIET te zien en vind het helemaal vreselijk als het MIJN vissen, kikkers en vogels zijn die gedood, of nog erger halfdood gemaakt worden.

Binnen vind ik het best leuke beesten. Doordat we ooit eens op 3 poezen gepast hebben
( die kwamen niet buiten dus konden géén levende beesten mollen) kwam ik er achter dat ze verschillende karakters hebben waarvan, net als met mensen, de één je meer aanspreekt als de ander.
Inmiddels hebben we al verschillende oppassessies in den lande gehad, van mensen waar we van houden (en probeer ik mijn poezenoordelen opzij te zetten)*)

Onlangs pasten we er op 3. tegelijk. Eén is mijn absolute favoriet en juist met dié heb ik op een dag ruzie gemaakt.
Hij was naar boven ontsnapt (niet door MIJN toedoen) en zat op “onze ” slaapkamer.
Dát is iets dat ik niet tolereer, hij (of zij?) moest daar dus absoluut weg.
De veroorzaker van deze toestand ging boven  kijken en kwam naar beneden met “Hij wil niet”.
Hoezo hij wil niet, ik rende de trap op, zakte op mijn knieën onder het bed en daar zat hij (of zij) lief naar me te kijken; ik was er ongevoelig voor. Alle deuren in de gang dicht, slaapkamerdeur open en kssst onder het bed. Geen succes, dan een klap op de vloer, weg schoot de kat, de trap af, de huiskamer in. Missie geslaagd.

Een half uur later hadden we nog maar 2 poezen (ik tel nog al eens, neem mijn poezenoppastaak zeer serieus) Ik roep, ga lokken met poezensnoepjes (die bestáán).Twee poezen kronkelen langs mijn benen en aanvaarden de gift. Nummer 3 is nergens te zien.
Mijn lief en ik krijgen bijna woorden want ik weet zeker  dat de poes in kwestie beneden gekomen is (hij heeft hem NIET gezien) Tegen beter weten in loop ik toch naar boven, geen poes  te zien (zoals ik al dacht)
Beneden zoeken we nu samen, krakend met het snoepzakje. Zodoende lopen er 2 katten om ons heen te draaien. Ik heb nu hartkloppingen, hoewel  ik én mijn lief ook ZEKER weten dat ze niet naar buiten ontsnapt kan zijn, maar waar…..

Opeens ziet mijn lief een klein rood koppie; de poes zit in een onmogelijk hoekje.
Ik erop af met mijn poezensnoepje. De poes  blaast en trekt zich terug “Rot jij maar op met je ksst, ik zat lekker onder dat bed”
Zal dit ooit nog goed komen?
Ik leg het snoepje vóór de kleine ruimte waar ik nu wéét dat ze daarin zit.
Ze komt niet. Koppig.
Ze lijkt wel wat op me, denk ik.**)

kattenbrokOp een ochtend kom ik naar beneden en wil thee zetten.
Op de grond in de keuken ligt het kattensnoepzakje. Het is beknauwd, nat en vol met nagelhalen. Als ik het oppak voel ik dat er nog wel wat inzit. Helemaal onderin konden ze ( één?) kennelijk niet komen.
Wie heeft het gedaan? Voor eeuwig een raadsel!

Met een hond kan ik lezen en schrijven; zijn gedrag kan ik lezen. Ook toen we een maand er 2 hadden (één oppas beardie en onze eigen beardie) kon ik zien als er iets gebeurd was wie de schuldige was. Maar bij katten?

Dus laat ik het maar zo. De dader wordt NIET gestraft.
Wel sla ik mezelf voor de kop dat ik het zakje niet beter heb opgeborgen.
poezeneten

*) ik pas alleen op poezen van mijn dierbaren.
**)Het kwam na een uurtje of zo gelukkig weer helemaal goed tussen de rode en mij!

 

 

Verre familie in de Tweede Wereld Oorlog

Weer ben ik op internet bezig gegevens over mijn en mijn lief’s familie te achterhalen. Ik “waaier” behoorlijk ver uit (Ben niet alleen in rechte lijn bezig, maar betrek ook bv. een broer van een opa en diens familie) Het gaat me niet alleen om familie, maar ook om een tijdsbeeld. Ik vind de meest bijzondere sites.

Gisteren stuitte ik op een gedigitaliseerd document “Overzicht  van predikanten die Joden hielpen”.
Daar stonden (verre) familieleden van mijn man op.
De ene (predikant) had geholpen bij het onderduikadressen vinden voor Joodse kinderen en de ander, zijn zusje, die lerares was “verzorgde” Joodse onderduikkinderen.
Zij heeft het helaas met haar leven moeten bekopen. Ze  werd opgepakt en overleed in 1945 in concentratiekamp  Ravensbrück.*)  ze is maar 32 jaar geworden.

Ik kom er steeds meer achter hoe geweldig het is dat er zoveel documenten gedigitaliseerd zijn én dus algemeen toegankelijk.
De documenten,zoals hier boven zou anders “zomaar” verloren kunnen gaan, of ergens opgeslagen liggen en voor bijna niemand toegankelijk.

digitaal Joods monument
Ik kwam er ook achter dat er een digitaal Joods Monument is, waarop ook de naam van deze lerares staat**)

Weer maakte ik kennis met een bijzonder stukje geschiedenis, van niet  eens zo heel lang geleden

 

 

*) Tussen 1939 en 1945 werden daar 132.000 vrouwen en kinderen;20.000 mannen en 1000 vrouwelijke tieners als gevangene geregistreerd

**)Het Joods  online Monument gedenkt de meer dan 104.000 personen die in Nederland als jood werden vervolgd en de holocaust niet overleefden. Ieder slachtoffer wordt herdacht met een persoonlijke pagina.

Zoeken – vinden – verder zoeken- verbijstering

Op internet speuren geeft mij nogal eens ergernis.
Het gaat niet snel genoeg;
ik heb teveel een resultaten (zoals nu: 1.980.000 in 0,67 seconden);
ik moet advertenties zien vóór ik kan lezen wat ik nodig heb of
ik moet lid worden (betalen) vóór ik iets in kan zien.
Kortom ik zit vaak achter mijn laptop te mopperen.

De positieve kant van het zoeken op internet is dat je (bijna) ALLES kan vinden, als je maar de juist zoekopdrachten geeft en geduld hebt om het uit een heleboel tinnef te filteren.

Gisteren was ik weer verbijsterd over het verhaal dat ik gevonden heb.
Aanvankelijk “alleen” door een sterfdatum op te zoeken van een (ver) familielid van mijn man.

hansa
Ik vond de sterfdatum en las daarbij dat na zijn overlijden, zijn vrouw met hun 2 kinderen is is vertrokken uit Danzig *)op 28 januari 1945 met het schip de Hansa.

Voor de “gein” zoek ik dat schip op en ik vind ” From September 1944 to May 1945 she participated in the,  Baltic sea Evacuations transporting over 12000 soldiers and civilians at a time. The Hansa was the last ship, which escaped from Hela.

Ik weet verschillende dingen niet, over de Baltic Sea Evacuations en wat is Hela?
Dus ik zoek verder.  Eerst op de Baltic Sea Evacuations: dan kom ik op operatie Hannibal.
Operation Hannibal was a  German naval operation involving the evacuation by sea of German troops and civilians from  East Prussia, and the Polish corridor  from mid-January to May 1945 as the  Red Arme advanced during the  East Prussian and  East Pomeranian offensives  and subsidiary operations.
Mijn mans vroegere verre familielid (overleden in 1992 op de leeftijd van 101!) was dus geëvacueerd met dit schip naar Hela

Ik zoek verder naar Hela **), dat is Pools, in het Duits heet het Hel.
Het is een 35 km lang zandschiereiland  in het noorden van Polen
Hel heeft tot meerdere landen behoord Na de deling van Polen is het door Pruisen geannexeerd. Na de Eerste Wereldoorlog werd Hel, als resultaat van de vrede van Versailles aan Polen toegekend.

Er werden daar dus 12.000 mensen naar toe geëvacueerd, van daar moesten ze verder. Hoe?
Verder ze afgehaald, gingen ze lopen?
Dát vertelt het verhaal niet.

oldenburgWel vind ik het familielid weer; op 2.3.45 zog Sie nach Oldenburg
Dan Oldenburg maar opzoeken: De binnenstad is oud: uit de 13e eeuw, het ligt in Nedersaksen; het was tot en met 2004 de hoofdstad van de regio Weser-Ems.

Was ze op het schiereiland van boord gegaan, gaan lopen of wat dan ook om op 2 maart naar Oldenburg te gaan? Of was ze al die tijd aan boord gebleven? Voer het schip met evacuees heen en weer?

Ze was arts :Kinder- en vrouwenarts.
Ik vond dat ze schiffsärtzin op de Hansa was geweest. Een heel kort periode: van 28 januari tot uiterlijk 2 maart, dan “duikt”  ze immers weer op in Oldenburg!

Er zijn nog veel dingen onduidelijk. Toch heb ik een  stukje levensverhaal kunnen reconstrueren door allerlei dingen op te zoeken.
Want er  is veel digitaal te vinden van iemand die in 1891 geboren is

 

 

 

*)Gdansk= stad in Polen die tot 1945 Danzig heette
Sinds de conferentie van Potsdam in 1945 behoort de Duitse stad bij Polen; de achtergebleven Duitse bevolking werd na enkele jaren internering vrijwel volledig verdreven.

**)De naam van het schiereiland komt waarschijnlijk van oud-Poolse woord “hyl / hel”, wat betekent leeg, zichtbare plaats.

Medium 3 (ectoplasma*)

Deze keer zijn we (een vriendin en ik) voor een spirituele avond in een chique zaal van een hotel (we betalen ook meer dan bij de duivenclub).In de zaal  is  een podium, waarop een soort “troon” staat.
Aan weerskanten van het podium staan mannen, die ik herken als veiligheidsmensen (geen V op hun jasje, wel dezelfde soort pakken én houding)
Als we allemaal zitten (geen stoel is onbevrouwd**) komt een kleine vrouw binnen,ze
neemt plaats op de “troon”.
Ik kan slecht leeftijden schatten; ik vermoed dat ze midden vijftig was.
Ze had haar haar strak naar achteren met een hoofdband; zag er uit of ze zich aan het afschminken was. Ze was bijzonder klein van stuk.

Mijn vriendin en ik zaten op de achterste rij. Na een korte inleiding van een andere dame; “Vandaag is, zoals in de aankondiging al stond, de voertaal Engels; wilt u lady X*** niet aanraken en als ze u naar voren vraagt, op de kruk voor haar gaan zitten met uw gezicht naar haar toe; U, publiek wordt gevraagd om hardop te zeggen wat u ziet, de veranderingen in Lady X gelaat; als lady X weer spreekt bent u allen stil”

Ik geef met mijn eigen woorden weer wat  de dame zei dat er kan gebeuren: het medium verandert zichtbaar in de overledene uit wiens naam zij spreekt.

Als eerste vraagt ze wie een Henry kent, er gaan vijf vingers omhoog, waaronder de mijne.
Dan vraagt ze aan die vijf mensen wie daarvan Maria heet.
Ik ben de enige, en mag naar voren komen.

Ik had graag eerst gezien wat ik zou kunnen verwachten; nu moet ik de spits afbijten.
De veiligheidsman helpt me het podium op en sist nog in mijn oor: Haar NIET aanraken.
Ik neem plaats op de tabouret met mijn gezicht naar haar toe.
Ze heeft geen rimpels. Na een korte inleiding als zichzelf “wordt ze een anderdie zegt dat ze veel van me houdt.
Uit de zaal hoor ik zeggen: “ze wordt in een man”
Zelf zie ik dat haar gezichtsuitdrukking iets verandert.
Ze zegt (alles in het Engels)  ”Ik was er niet vaak, maar je was wel in mijn gedachte”
Ik merk haar stemverandering nu ook op; lager.
Ook iemand in het publiek zegt dat.

Ik weet NU niet meer precies wat ze zei, maar wel dat ik  er emotioneel totaal  uit het lood van was geslagen.

Hier zat mijn overleden broer en sprak tot me. Hij had het over de emotionele moeite die hij had om zich te hechten en dat het hem speet dat hij nergens diep op inging, terwijl IK dat wel wilde.
Het medium keek me aan en was mijn broer. Ze tuitte haar lippen en ik kuste haar.

O jee, ik mocht haar niet aanraken! De uniformjasjes zeiden en deden niets, maar één van hen begeleidde me daarna van het podium af; de kus was kennelijk het einde van mijn sessie!
Ik kon haar geen hand meer geven of “bedanken”.
Het was een wonder dat mijn benen me droegen, ik “slaapwandelde” naar mijn stoel waar mijn vriendin “heel bijzonder” in mijn oor fluisterde.
Flabbergasted was ik

De volgende vragen van het medium bereikte een Indonesisch meisje (in de twintig schatte ik) die het toneel op mocht komen. Haar moeder (ze leken als 2 druppels water) zat ook in het publiek. Het leek alsof het medium schuine oogjes kreeg, haar gelaatstrekken veranderde. Het medium sprak Engels maar nu met een accent. Het publiek liet weer van zich horen, dat ze ouder leek, rimpels kreeg, een Aziatisch uiterlijk kreeg. De moeder in de zaal riep “O, mijn God het is mijn moeder”
Het meisje op het podium zei vragend “Oma?”

Het was (wederom) een bijzondere avond.
Met mijn vriendin heb ik nog doorgesproken wát er nou eigenlijk gebeurde toen ik op het podium zat. Was het suggestie of veranderde er werkelijk iets in haar gelaat? Ook vanuit de zaal? Mijn vriendin kent mijn broer niet, maar zei wel dat het medium er wat “mannelijker” uitzag toen ik daar zat.
Dat Aziatische uiterlijk hadden we allebei gezien of wilden we dat zien?

Wat bij mij de suggestie vergrootte was dat mijn broer, toen ik nog jong was,  naar Engeland geëmigreerd was; hij had een Engelse vrouw (waar we  nu nog steeds naar toe gaan) en een Engelse dochter. We spraken altijd Engels.
Alleen als hij, meestal voor zaken, alléén in Nederland was, spraken we Nederlands.

Nogal onder de indruk kwam ik die avond thuis.
“En? Hoe was het “? vroeg mijn lief.
Ik heb een oud vrouwtje recht op haar mond gekust–  viel ik met de deur in huis.
Daarna had ik behoorlijk wat uit te leggen.
( Ik ben geen kus-type, alleen hele goede vrienden en close familie zoen ik, en alleen mijn lief op de mond. Wat bezielde me die avond! Was ik in haar BAN geraakt?
Géén idee. Ik besloot  na deze avond de bezoeken aan een medium stop te zetten; ik raakte er in de war van, kon er “verder” niets mee.
Bijzonder was het wel.

 

*) Teleplasma is een substantie die in de omgeving van een medium kan worden gevormd. Deze substantie is beter bekent onder de naam ectoplasma.
Ectoplasma is soms zichtbaar en tastbaar maar vaak ook niet.
Ectoplasma komt bij de vele vormen van fysiek mediumschap voor.

**) de aanwezigen waren allen vrouwen

***) Het is lang geleden; ik heb haar echte naam niet genoteerd

 

 

 

 

 

 

 

 

Medium 2 (Psychometrie)

We zijn weer in het duivenverenigingsgebouw bij een spirituele avond.
Deze keer is het medium een dame.
Als we binnenkomen en betaald hebben vraagt de vrijwilligster achter de tafel of we een voorwerp van een overleden persoon op een grote tafel (met wit tafelkleed) willen neerleggen.
Dáár heb ik niet op gerekend en mijn vriendin ook niet.
ringS
Aarzelend schuif ik de zilveren ring van mijn vinger. Hij is me zeer dierbaar, is dat wel veilig die op zo’n tafel neer te leggen? Mijn vriendin pakt een sleutelring uit haar tas. We gaan naast de tafel zitten en lossen zo ons “straks-raakt-het-weg probleem” op; we letten er zelf op!

Het medium wordt aangekondigd en er wordt verteld dat ze, aan de hand van de voorwerpen iets kan vertellen over die overleden persoon (psychometrie)
Het medium loopt naar de tafel en pakt er een voorwerp af, ze concentreert zich en vertelt het een en ander van het voorwerp, daarna vraagt wie dit voorwerp heeft neergelegd en of het klopt.
“Een beetje” zegt de heer van wie de vulpen was.

Mijn vriendin’ s sleutelring komt niet aan de beurt, mijn ring wel.
De ring was eerst van een man, zegt het medium.
Daarna van een vrouw.
De vrouw is familie van degene die hem nu draagt en toch ook weer niet
Het medium vraagt wie de ring heeft ingebracht en als ik mijn hand op steek vraagt ze of IK dat begrijp “familie en toch ook weer niet”. Ja, ik snap het wel.
Maar ik ga er hier NIET op in.
Het medium voelt dat. Ze voelt meer. De vrouw van de ring is heel naar “overgegaan”.
Klopt dat?
Ja dat klopt, nu laat ik iets meer los “Ze is door een auto ongeluk om het leven gekomen, de auto vloog in brand en zij kon er niet uit”
Het medium knikt, ze komt naar me toe en geeft me de ring terug.

Het stukje van familie en toch ook weer niet, klopt.
De ring heb ik geërfd van mijn nichtje; de dochter van mijn oudste broer.
Mijn broer is ooit getrouwd met een vrouw die al kinderen had.
De jongste, een dochter was een jaar of vijf toen mijn broer iets kreeg met haar moeder. Ik ken haar dus al van af die leeftijd.
Ze stierf op 37 jarige leeftijd.

Wederom een bijzondere avond.
Ik weet niet zo goed wat ik met de informatie die ik gekregen heb moet.
Geen idee of de ring ooit van een man is geweest. Hij ziet er niet naar uit, maar het kan natuurlijk wel

Ik ben onder de indruk.
Is dit gokken? Is dit een “weten”?
Ik kom er niet uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Medium (zandlezing)

Een vriendin wilde ooit graag een medium bezoeken en vroeg of ik meewilde.
Er was in haar woonplaats een gebouwtje van een duivenvereniging waar één keer in de maand een avond was met een medium.
We zijn er zo’n 5x geweest.

Wat me bijgebleven is zijn de bezoeken waar IK werd uitgenodigd om naar voren te komen.
1. Dat was bij een medium die d.m.v.zandlezing contact had met een overledene;
2. Een bijeenkomst waar een medium aan de hand van psychometrie contact had met een overledene;

Ook heb  ik (3) nog een heel bijzondere avond  meegemaakt (met een andere vriendin) waarbij een Engels medium, was uitgenodigd  die dmv  ectoplasma contact  met overleden personen kon maken.
(4) Jaren later ben ik nog alléén naar een avond met een medium geweest

Een duivenverenigingsgebouwtje is precies wat je je ervan voorstelt: een kale ruimte met een provisorisch barretje, lange tafels en een heleboel stoelen.
Bij binnenkomst stond er een tafeltje met een vrijwilliger erachter, waar we konden betalen en die desgewenst je adres opschreef (om op de hoogte te worden gehouden van spirituele zaken)*)

De eerste keer was wat onwennig. We namen,toen ons dat gevraagd werd, plaats  op de klaargezette stoelen. Er waren ongeveer 25  mensen, meest vrouwen.  Vóór ons kwam een meneer staan die vertelde wat voor soort medium hij was en hoe hij te werk ging.
hand
Op de tafel vóór hem stond een bak met nat zand. Hij keek de zaal in, wees iemand aan die naar voren kon komen, zijn of haar hand flink hard in de bak zand moest drukken, zodat hij contact kon maken en “lezen”

Ik werd als 3de aangewezen. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje lachwekkend, maar ik hield me in en liep naar voren, drukte mijn hand in het natte zand en wachtte af.
Hij liet me de afdruk zien en vroeg of ik de vorm van een soort puntzakje in het zand zag. Die zag ik.
Dat was volgens hem een bos bloemen die ik van iemand van de andere kant kreeg als bedankje
Ik dacht aan niemand speciaal, maar in weerwil van mezelf begon mijn hart te bonzen
Het medium ging verder. De overledene was een man die tegen hem “vertelde” dat hij mij dankbaar was voor het bij elkaar houden van de familie.
Nu stroomde de tranen over mijn wangen!
Hij zei nog meer, maar ik kon de rest niet bevatten en na een tijdje mocht ik weer gaan zitten.
Mijn vriendin vertelde later wat er nog meer gezegd was.
Het was een vreemde gewaarwording.
Had e man contact met mijn pa? Verzon hij?
Hij kon NIET weten, dat onze familie “gebroken” was geweest en ik geprobeerd (en geslaagd was) in het lijmen van die breuk.(zelfs mijn vriendin wist dat niet)

De “geest” zo vulde ik in, was mijn vader; een familieman die het vreselijk gevonden zou hebben dat er (door zijn dood) onenigheid in de familie was gekomen. Ik zou me kunnen voorstellen dat hij blij zou zijn geweest dat ik, nadat de breuk jaren had geduurd, de stoute schoenen had aangetrokken en met beide partijen had gepraat, waardoor het allemaal weer goed gekomen was.

Het was een “aparte” avond waarin nog meer “aparte dingen gebeurde. Een man die boer bleek te zijn  drukte ook zijn hand in het zand. Zijn overleden vader waarschuwde hem voor het avontuur dat hij binnenkort aan zou gaan: er zat een risico in.
De man vertelde dat hij binnenkort zou emigreren.

Bijzonder!

*) Dit was  allemaal nog vóór het digitale tijdperk

 

 

Onmaakbaar

Er gaan wel eens dingen stuk.
Mijn lief is handig. Hij kijkt er naar. Kijkt op internet. Schroeft open en maakt.
Soms niet.

Er zijn repareerders die, voor geld, kunnen herstellen.
Zo zijn we een keer, na telefonisch contact, met een espressomachine naar Wijk bij Duurstede gereden. De afspraak was dat wij de machine én ons 06 nummer afgaven, een mooie wandeling gingen maken en gebeld zouden worden als de machine klaar was.
Helaas.
We waren nog geen paar voetstappen op het wandelpad toen de telefoon ging.
Onmaakbaar.
Wij terug. Man betaalt voor het openmaken-ernaar-kijken-en weten-dat-het-onmaakbaar-is, de overleden machine dáár gelaten en alsnog gaan wandelen.

melkopschuimerDeze week gingen er 2 dingen stuk; de melkopschuimer en het strijkijzer.
Van de opschuimer wéét mijn lief dat hij hem niet maken kan: ervaring leerde hem dat.
Het strijkijzer is doorgemeten, opengemaakt en overleden.strijkijzer

Van een melkopschuimer kun je nog denken: dan gaan we terug  naar een klopper en een steelpannetje (om niet wéér een melkopschuimer in het milieu te hoeven laten verdwijnen) maar een strijkijzer!!!!
Daar móet een nieuwe komen.
Helaas.
Die kwam er ook.Géén onderzoek vooraf gedaan, goed merk gekocht.
Thuisgekomen en gaan strijken. Het ging goed!
2 jaar garantie!