Zoektocht

flessenpopEr is bij mij weer een creatieve periode aangebroken: ik maak weer dingen.
Momenteel ben ik bezig met flessenmannetjes.
Dat zijn kokers waar een fles in kan, die ik “vermom”.
Voor in de keuken met een fles olie erin om te bakken óf voor in de huiskamer om de port of whisky  in te verstoppen. Cadeautjes dus!

Hiervoor heb ik plakplastic nodig. De kleur maakt niet zoveel uit, het is voor de basis van de pop (én om de letters op de koker te maskeren) Mijn  voorraad raakt op, dus ik heb nieuw nodig.
Waar koop je dat?
Bruna? “Alleen transparant, mevrouw”
Blokker: “Neen”
Mijn lief kwam op het idee van een Doe-het-zelf-winkel.
Praxis: “Straat 7, onderaan in het midden”
Inderdaad daar lagen een paar rolletjes, houtnerf en marmer voor de prijs van € 9,en nog wat. Duur en niet echt geschikt.

Dan maar een eind fietsen naar de Action.
Niet te vinden bij de knutselspullen. Even vragen:
“Nee, hebben we niet”

Misschien de Xenos?fles
“Nee mevrouw dat hebben WIJ niet”
– Wie dan wel?-
“De Action”
– Daar kom ik nét vandaan, die hebben het niet-
Het meisje zucht” Ze zijn daar LUI, ze hebben het WEL”
Ze zucht weer “U bent al de tweede klant die ik ga uitleggen wáár het dáár ligt, dat is toch te maf voor woorden?”
Het was een retorische vraag.
Ze begint , na nog een zucht(je) met haar uitleg, die neer komt op een plek onder de bezems en vegers.
Ik vertrouw haar, het klinkt te ECHT om verzonnen te zijn dus ik ga terug naar de Action.

Mijn lief wacht daar. Ik zeg hem in het kort dat ik even bij de bezems moet kijken en dan weer terug kom. Een voorbijlopende heer kijkt mijn lief veel betekenend aan” O jee, die gaat straks vliegen”.
We lachen.
Ik ren de winkel in, de bezems en vegers liggen waar het XENOSmeisje zei en….eronder (helemaal . door de knieën gaan) liggen rolletjes plakplastic (voor € 1,39 per rol)
Ik kan weer verder fröbelen!

Leve het Xenosmeisje!

Terug in de tijd

Ik ben weer in de genealogie gedoken, op de pc.Om naar archieven te gaan en op microfilm te turen of oude papieren in te kijken is niet zo mijn ding.

logo. aldfaer
genealogie pc. programma

Mijn lief deed dat ooit wel en zag bijzondere documenten (maakte er soms kopietjes van, leuk om te hebben) We hebben ook die gegevens ingevoerd om een compleet beeld van onze voorouders te krijgen.

Ik ben meer een thuis, op de bank,  een uitzoeker.
Jaren geleden mee begonnen.
De oudste rechtstreekse voorvader van MIJ is in 1686 getrouwd, zijn geboortedatum heb ik NIET kunnen achterhalen, zijn sterfdatum wel: 1719.
Van mijn man is de oudst gevonden, rechtstreekse, voorouder is in 1715 geboren.

Van díe mensen kun je niet veel meer vinden, maar ik ben met allerlei zijtakken verder gegaan.
Is een vader diamantslijper en zijn zoon trouwt later met een meisje wiens vader ook diamantslijper is dan vermoed ik verbanden (en laat mijn fantasie de vrije loop)
Een meisje is dienstmeisje en trouwt, als de heer des huizes weduwnaar is geworden, met hem. Dát vind ik een soort miniverhaaltjes.

Ook vind ik “bijzondere” voorouders (bij tv programma Who do you think you are wordt van een bekend persoon vaak een bijzondere voorouder gevonden, maar dan vaak met wel een enorme ubocht; de moeder van de tante van de oom etc. om het programma aantrekkelijker te maken, vermoed ik)

De moeder van mijn opa heet van achteren Bach.
Als je daar de vader van de vader van de vader etc. van neemt kom ik uit bij Vitus Bach (ook wel Veit genoemd) die de stamhouder is van de Bachfamilie en dus ook de voorvader van Johan Sebastiaan.
Misschien mag ik me dus wel een (verre) nazaat van Bach noemen?
Van de muzikaliteit is helaas bij mij NIETS terug te vinden.

Toen ik jaren geleden dit onderzoek liet rusten was nog lang niet zoveel gedigitaliseerd.
Nu wel en is er dus van de “zijtakken” (veel)meer te vinden. Het is een beetje schat zoeken thuis op je eigen bank.
Ik heb nu heel wat personen in mijn systeem staan, maar eigenlijk moet ik er een stel uitgooien, dat zijn dan de ouders van de aangetrouwde nicht en daar weer de ouders van etc.
Voor de eigenlijke stamboom hebben ze geen enkel nut, maar het is zo leuk als je weer eens wat vindt. Ik kom beroepen tegen, die ik op moet zoeken om te zien wat ze betekenen:  trekwerker en  tabakskerver bijvoorbeeld.

Boeiend en leerzaam.

 

 

 

 

 

 

Landgenoten

Aanbevelingen van een ex Dolly Dot (Angela Groothuizen), een voetbalcriticus Hugo Borst)én een Nederlandse meteoroloog (Helga van Leur) sieren de voor- en achterkant van het blauwe boekje geschreven door historicus en opiniemaker Rutger Bregman.
Het boekje is blauw omdat het gaat over Nederlands water; Het water komt”.
Het is gegoten in boek(jes)vorm, maar het is een brief aan alle Nederlanders en begint (na een citaat van waterstaatkundig ingenieur Johan van Veen) op pagina 5 met Beste Landgenoot.

bregmanHet leest makkelijk weg, het schrikt op en het verbijsterd én het is (niet onbelangrijk voor Nederlanders) gratis verkrijgbaar door aanvragen via https://decorrespondent.nl/hetwaterkomt

De naam van Johan van Veen, vader van het Deltaplan, zou volgens Bregman iedereen moeten kennen. Na het lezen van het boekje vergeet je hem ook nooit meer! 

Na een stukje historie pakt Bregman het huidige probleem met het water in Nederland aan.
Hij begint met de zin: 4 graden warmer in 2100 is dat erg?
Ik wil de plot van zijn verhaal niet verklappen maar Ja het is erg!
Het voorbestaan van Nederland staat op het spel!

Kortom een boekje wat je gelezen MOET hebben.
Geen doemdenken maar info over een reële dreiging dat een groot deel van Nederland in de golven kan verdwijnen als we niets doen!
En het begin van de aanpak IS  er al:  op 28 mei  2019 werd de Klimaatwet aangenomen door de Eerste Kamer. In 2030, zo spraken ze  af, stoten we 49 procent minder broeikasgassen uit ten opzichte van 1990 en in 2050 minstens 95 procent.

Nu doorpakken!

Vraag het boekje aan, lees het én  kijk wat je zelf met de aanbevelingen kunt doen:
We zijn gewaarschuwd!
Dat had Johan van Veen ook gedaan vóór (ver vóór) de watersnoodramp in 1953:
Niemand luisterde en we weten NU waar dat toe geleid heeft!

Toegangswegen

De (nieuwbouw) wijk*)  waarin ik woon ligt in twee gemeentes en heeft 2 toegangswegen; één vanuit het ene OUDE dorp en één vanuit het andere Oude dorp.
De wijk heeft een oppervlakte van 102 hectare.

Eén toegangsweg loopt onder een appartementengebouw door. Nogal wat bezoekers van de wijk hebben moeite met díe toegangsweg te vinden, omdat het er niet als een weg uitziet.Appartementen aan de ene kant van de weg, die omhoog en weer naar beneden  loopt,  en appartementen aan de andere kant, met  hoog 2 loopbruggen daar tussenin

onderdoorgangDeze toegangsweg is een doorn in het oog van vele wijk bewoners. Er zitten kleine bedrijfjes op de begane grond van dit appartementengebouw, die moeten bevoorraad worden. Soms staat er een auto stil vóór een bedrijfje. Er omheen gaan is niet mogelijk dus als je aankomt en de wijk in of uit wil, zul je moeten wachten.
Er is een parkeerplaats (vlak ná de hobbel). Soms is dat té ver lopen om zware dingen in of uit te laden. Begrijpelijk maar wel irritant. voor bewoners die naar hun huis willen. Er zijn bedrijfjes vertrokken en momenteel staan er een paar van die ruimtes leeg, dus het oponthoudprobleem is  wel minder geworden.

loopbrugIn de loop van de tijd zijn er nog al eens vrachtauto’s tegen de onderkant van de brug aangereden, hoewel de hoogte (natuurlijk) wél op borden vermeld wordt. De laatste (verleden jaar) keer is de loopbrug behoorlijk beschadigd.
De brug moet nóg hersteld worden, een verzekeringszaak, onderdelen die besteld moeten worden én een komende renovatie (vergaand verduurzamen)  van het appartementencomplex houden de “snelle” reparatie van deze loopbrug tegen, hoorde ik onlangs.
Jammer, want net als een voordeur het visitekaartje van je huis is, is ook een  toegangsweg een visitekaartje voor de achterliggende  wijk.
Onze  toegangsweg ziet er al lange tijd troosteloos uit: geen goed visitekaartje!

 

*) Nieuwbouw? De start van het  ene dorp stamt uit de 10 eeuw,  van het andere dorp werd in 1382  voor het eerst melding gemaakt; deze wijk stamt uit  1973.  In verhouding met de “oude” dorpen dus redelijk NIEUW: nieuwbouw dus!

 

Eemnes: Hilt wordt HvE

hilt
In Eemnes werd in 1978 De Hilt, sport- en ontmoetingscentrum geopend. Onlangs, januari 2020 heeft het voorgoed haar deuren gesloten en zal het duurzaam worden gesloopt om plaats te maken voor woningen.

hilt2

Er  voor in de plaats is een nieuw multifunctioneel sport- en cultuurcentrum gebouwd:
HvEHet Huis van Eemnes, kortweg HvE genoemd. Bij de bouw van dit complex was het uitgangspunt van het college dat er een kwalitatief goed gebouw voor de komende 50 jaar werd neergezet.
Het team bestaat uit een bestuur, directie, vast personeel, oproepkrachten en vrijwilligers.
Bij elkaar zijn dat zo’n 40 personen. Met elkaar hebben zij de ambitie om het Huis van Eemnes de tweede huiskamer van Eemnes te laten worden.  Je kunt er boeken lezen, koffie drinken, heerlijk lunchen, sporten, genieten van een mooie voorstelling en nog veel meer!

vlooien

Dat “meer” was vandaag een vlooienmarkt met 160 kramen. Het was er ontzettend druk en alle parkeerplaatsen  waren vol. Maar dat heeft ons niet weerhouden. Niet omdat we zo nodig naar de vlooienmarkt moesten, maar wel om eens fijn rond te kijken in dit nieuwe centrum.
We zagen de theaterzaal, de Biep met de trap en de makkelijke stoelen.

 

Vanuit de ramen zagen we de kunstgras sportvelden en de parkeerplaats met de kerk in de verte

 

én het speelveldje met de multifunctionele skatebaan.Niet alleen om op te spelen maar ook wateropvang voor het gebouw. Het wateropvangsysteem van de skatebaan zorgt er namelijk voor dat het regenwater vertraagd afgevoerd wordt naar een sloot. Dat wil wel zeggen dat er tijdelijk water in kan staan, maar daar is de baan tegen bestand.
Eemnes is een pracht, multifunctioneel gebouw rijker! (een vlooienmarkt hoeft voor mij niet meer, maar het was een mooi excuus om eens “overal” in HvE rond te kijken)

 

 

 

Zielenpijn

Vanmorgen bij de supermarkt liep een oma met een kleinzoon, een jongetje van een jaar of 10.
De oma had naar beneden getrokken mondhoeken.
Ik heb haar nog nooit eerder gezien, dus ik weet niet of  zij haar mondhoeken altijd zó had of dat ze alleen nú haar stemming weergaven.
Bij de kassa stonden ze samen achter me.
Ik heb het jongetje niets horen zeggen, maar wel de oma : “Wat ben je toch een vermoeiend kind”
traan2
Tranen schoten in mijn ogen.
Gelukkig had ik maar één boodschap. Ik gaf het geld aan de kassière, zei dag en vluchtte de winkel uit.

Ons enige kleinkind is 10 jaar, we zien hem zelden.
Zijn ouders zijn gescheiden; hij leeft bij zijn moeder en komt eens in de 14 dagen een weekend bij zijn pa, onze zoon. Zijn ex is een nieuw leven begonnen met een nieuwe man en nieuwe kindjes, daar hoort geen ex-schoonmoeder bij.
Dát kan ik begrijpen, maar dat een opa en oma, die nóóit een ex opa en ex oma worden, weggehouden wordt van hun enige kleinkind, dát kan ik niet begrijpen.
We hebben er verdriet van.

Dat doet onze schoondochter niets: “Als je hem wil zien praat je maar met je zoon”.
Onze zoon krijgt weinig tijd van haar om met zijn zoon te bonden, als daar ook nog reisjes naar opa en oma af moeten houdt hij nog minder tijd samen over.
Hij doet het wel af en toe, dat is dan  voor ons een hoogtijdag.

De kleinzoon en wij dat klikt! Maar de loyaliteit met mama wint het.
Hij is net als mijn man en mijn zoon geen prater.
Eén keer opende hij zijn zieltje: “Oma weet je, als ik bij mama ben verlang ik naar papa en als ik bij papa ben wil ik naar mama.”
Wat zeg je dan als oma?
Je slikt je tranen weg en knuffelt. ( en hij liet het toe)

Film: Blinded by the light

Released: 2019
regisseur: Gurinder  Chadna
Hoofdrolspelers: Viveik Kalra; Gulvinder Ghir ;Nell Williams en Dean Charles Chapman

Een film naar een autografisch boek van Safraz Manzoor over de invloed die muziek heeft op een Pakistaanse jongen die in Luton (ca. 50 km van Londen) woont.
Een vader die naar Engeland komt om het beter te krijgen, in een autofabriek werkt (ten tijde van Margaret Thatcher) een onderdanige vrouw heeft en 2 kinderen die weten dat vaders wil wet is.
De vrouw zit achter de naaimachine, aanvankelijk om wat bij te verdienen, later als de vader bij de autofabriek ontslagen is (economische crisis, veel werkelozen) bijna dag en nacht  achter die machine om het gezin financieel draaiende te houden. Ook de kinderen moeten alles wat ze (bij)verdienen afstaan om in de “betere” wijk waarin ze wonen te kunnen blijven.

Het verhaal is niet erg sterk, de afloop voorspelbaar (hij krijgt het meisje en wordt schrijver)
Wat de film in mijn ogen wél de moeite waard maakt is het zien van Engeland in die tijd door de ogen van een jonge, niet Engelse jongen. De beelden van de lange rijen bij de arbeidsbureaus, de opkomst van het Nationaal Front, het leven in een voorstad van Londen, waar niets gebeurde, waar niemand wilde zijn, maar wél was.
Een terugblik in een voorbije (?) tijd, maar een tijd  die wel weer terug kan keren.
In zekere zin  is het een waarschuwingsfilm! Niet alleen voor Engelsen!

De muziek die de jongen de mogelijkheid gaf zijn leven te “verdragen” was van Bruce Springsteen. Deze muziek is veelvuldig in de film te horen. Zijn teksten lijken wel voor de Pakistaanse jongen in DEZE omstandigheden geschreven te zijn. Het lijkt alsof Bruce hem begrijpt en zijn teksten voor hem schrijft. Dit geeft hem kracht.

Ik denk dat Safraz daar niet uniek in was; dat veel jongeren die het moeilijk hebben (in welke tijd dan ook) een muziekHELD hebben. Waarvan zij denken dat hij hen begrijpt, hun teksten zingt (Kurt Cobain was in de jaren negentig ook een zanger waarvan de generatie TOEN dacht dat HIJ hen begreep)

Als de muziek van Bruce Springsteen je wat doet helpt dat zeker om de film meer te waarderen.

film pop
popcornmachine in de bios

 

 

Politiek meedenken

Als je je betrokken voelt bij wat er in het land waar je woont gebeurt én iets wil doen (actief of passief) kun je lid worden van een politieke partij*)
Je kunt daadwerkelijk iets doen! Zitting nemen in één van de organen, meedenken**) vrijwilligerswerk in die partij doen of alleen door lid te worden je steun geven!

Bij een partijcongres komen allerlei dingen aan de orde.
Je kunt er (weer) gemotiveerd worden, naar boeiende sprekers luisteren, soms workshops bijwonen en je bewust worden wat er politiek allemaal speelt.

Bij de partij waar ik lid van ben komen NU moties aan de orde, die uit vóórcongressen en ledenparticipatie zijn ontstaan. Je kunt daar, als lid, momenteel thuis digitaal vóór, tegen of blanco op stemmen.
Dergelijke moties lezen (bestuderen soms) laten je weer (al dan niet diep) nadenken over wat JIJ belangrijk vindt. Wil je bijvoorbeeld dat jouw partij samen gaat met een andere partij bij de eerstvolgende verkiezing? Ben je vóór of tegen een algeheel vuurwerkverbod? Zulke vragen zetten je aan het denken.
Mij in ieder geval wel.

In Nederland polderen we wat af. Er zijn veel politieke partijen met soms andere uitgangspunten  (filosofie, religie) en daardoor soms (erg) afwijkende standpunten. Ik neem aan (ik heb een positieve instelling) dat ze allen het BESTE met Nederland en haar inwoners voor hebben.
Ze kunnen klein (weinig invloed) of groot (véél invloed) hebben.
De invloed  van de partijen maken wij, stemmers, uit!
Welke koers de partijen volgen maken ook de leden uit!

DOE
politiek

 

 

*) Geen één partij heeft precies JOUW gedachtegoed, zoek (en vindt) de partij die het dichtst bij je staat en “denk mee” over de koers van die partij. Denk niet dat het “niks uitmaakt” wat je zegt of doet, je bent één radertje van die politieke machine en vele radertjes doen die machine lopen!

**) Bij bijna alle partijen kan dat; dat heet democratie

Vrouwenpraat

Gedurende een vrouwenleven worden ca. 11.000 tampons of maandverbanden gebruikt. Op vrouwelijke hygiëne producten hoeven geen ingrediënten te staan.
Als dat wél zo zou zijn zouden wij vrouwen weten dat zo’n 90% van bv. maandverband, van plastic. synthetische materialen, kleurstoffen en latex  is gemaakt.
Tampons schijnen vaak van met pesticiden bespoten katoen óf met chloor gebleekte kunstzijde te zijn gemaakt.
Al dat spul komt bij ons afval terecht: meer dan 45 miljoen menstruatieproducten worden per jaar weggegooid!

Onlangs las ik een artikel over Natracare: natuurlijke tampons met 100% biologisch katoen; plasticvrij maandverband en natuurlijk incontinentiemateriaal.
Op zich al best bijzonder.
Ik las dat HUN materiaal te composteren valt! Dan niet in de groene bak, maar een eigen bruine compostbak maken, waar behalve de Natracare spullen ook karton en snoeihout in mag.
Het schijnt 18 tot 24 maanden (in goed afsluitbare bak i.v.m. ongedierte) te duren voor het gecomposteerd zal zijn, dan kan het “terug in de grond om toekomstige plantengroei zo goed mogelijk aan t sporen”

De  Britse eco-pionier Susie Hewson  begon zo’n 30 jaar geleden grote merken van maandverband aan te zetten om “andersoortige” minder schadelijke materialen in hun producten te verwerken. “Ze vocht een verloren strijd” zoals ze zelf zei.
pefcUiteindelijk is zij zelf begonnen met iets dergelijks te ontwikkelen én het is haar gelukt via een natuurlijk bleekproces en met gecertificeerde biologische ingrediënten Natracare op de markt te brengen.Natracare producten zijn bovendien met PEFC *) en
FSC
fsc**)gecertificeerd duurzame houtpulp vervaardigd én bevatten biologisch afbreekbaar GM-vrij ***) plantenzetmeel.

 

 

 

*) Endorsement of Forest Certification Schemes of PEFC International is een onafhankelijke niet-gouvernementele organisatie zonder winstoogmerk die het duurzaam beheren van bossen promoot via onafhankelijke certificering door derde partijen.
**) Forest Stewardship Council
*** ) GM vrij =Genetische modificatie vrij