Coronatijd: Ouders en kinderen

RIVM: Wereldwijd zijn er relatief weinig kinderen gemeld met COVID-19
Ze zijn er dus wél, maar relatief weinig.

Eerder schreef ik al dat ik van een leraar van een middelbare school gehoord had dat één van de leerlingen besmet was; het rooster moest worden aangepast en leraren en kinderen die bij de leerling in de klas hadden gezeten moesten thuis 10 dagen in quarantaine.

Vandaag hoorde ik uit de eerste hand van een moeder van kleine kinderen hoe hun leven door het Coronavirus ontwricht is, zonder dat er sprake is van een besmetting.
Als kinderen verkouden zijn mogen ze wél naar de dagopvang, als ze koorts hebben of hoesten NIET.


Een éénoudergezin met 2 kleintjes heeft dus een mega probleem als er één van de 2 hoest én koorts heeft. Deze moeder hélemaal omdat haar reserveopvang, haar ouders, ook (tijdelijk) zijn uitgeschakeld. Oma heeft een zware operatie gehad en zelfs een verkoudheid kan haar gezondheid ernstig schaden.
Het enige wat mogelijk is; zelf vrij nemen van werk. Maar vakantiedagen, ook als je dit jaar NIET met vakantie bent geweest raken op én de baas, hoe sociaal ook, is NIET blij met een werkneemster die wéér een tijdje, onverwacht, thuis moet blijven.

Een Coronatest zou een oplossing kunnen zijn, immers, niet besmet, dan kan een kind met “alleen” een verkoudheid gewoon naar de dagopvang, maar……………. medici testen liever géén kinderen onder de 6 jaar. Zowel de huisarts als de GGD wilden de kinderen in dit geval  niet testen (misschien ook wel logisch als de test NIET prettig is (kan traumatisch voor kleintjes zijn) en kinderen váák verkouden zijn, maar lastig is het voor deze moeder wél)

Een andere moeder, ook 2 kindertjes op de dagopvang, wordt gebeld dat er een leidster zich ziek gemeld heeft Kindjes moeten thuisblijven; de reserve-oppas wordt gebeld en gelukkig zijn deze opa en oma gezond en kunnen ze invallen.(Corona werd bij de leidster vermoed en inderdaad ná de test blijkt het inderdaad Corona te zijn)

Een moeilijke tijd voor 2 werkende ouders met kleine kinderen; de zorgvuldige planning met kinderopvang, papa- en mamadag, opa en oma/opvang, kan zó maar door een hoestje of een streepje koorts ernstig in de war gebracht worden en niet één keer maar vaker en wat dan?


Trouwen en begraven in Coronatijd

De tijd gaat, óók in deze Coronatijd, “gewoon” door; er overlijden mensen en er trouwen mensen.
Ik sprak mensen die bij huwelijksfestiviteiten in Coronatijd waren.

Eén stel heeft hun trouwerij in mei verzet naar september.
Dán zou het misschien wel weer mogelijk zijn “gewoon” te trouwen.
Helaas niet! Gelukkig hielp de horecagelegenheid, waar een groot deel van de festiviteiten plaatsvond, hen met ideeën hoe het wél kon, ook in Coronatijd.
Ze hadden toch een fijne trouwdag.

Het andere stel zou, in september, trouwen op een boot met  meer dan 100 gasten. Het ging door.
Ook hier dacht de, in dit geval rederij, mee. Er kon veel maar…. de gasten moest blijven zitten, zo kon de onderlinge afstand min of meer gewaarborgd blijven. Dat is met een feest toch wat moeilijk, niet dansen, niet je onder de andere gasten mengen, maar op je plaats blijven zitten en alleen met het bovenlijf een beetje meedeinen met de muziek. Ze zijn getrouwd en het was een gedenkwaardige dag.


Het ziet er naar uit dat we “voorlopig” veel familiegelegenheden moeten aanpassen; er kan veel, maar lang niet alles (zoals het “vroeger” wel kon) dáár zullen we mee moeten leren leven, maar ook sterven.

De begrafenissen en crematies zijn ook aangepast. Iemand die erg oud is heeft soms niet zo veel nabestaanden en als het “klein” is kunnen de meeste begrafenisrituelen wel uitgevoerd worden, zo hoorde ik van een nabestaande van een oude heer.

Bij een jonger iemand wordt dat moeilijker. Ik hoorde van een begrafenis in juni, waar de mensen “verdeeld” werden. In verband met de afstandsregels konden er 30 mensen bij de “echte” begrafenis aanwezig zijn; bij het afscheid nemen, de dag vóór de uitvaart: ook 30 en bij de kerkdienst ook 30.
Zodoende konden de meeste nabestaanden, weliswaar niet alles bijwonen, maar wel afscheid nemen.

We moeten alle de vieringen “klein” houden.
Even wennen misschien, maar in vele gevallen ook intiemer en niet noodzakelijkerwijs “minder”.

Bij een begrafenis of crematie is dat anders, iedereen die wil moet afscheid kunnen nemen, langs een graf kun je later nog gaan, maar met een crematie is dat vaak moeilijker.

Mensen zijn inventief, er worden mogelijkheden gevonden en, veranderingen toegepast.
Als we iets MOETEN zijn in deze tijd is het wel flexibel!


2021:Geen wegwerpplastic meer

Het aanstaande Europese verbod op wegwerpplastic dat in Nederland op 3 juli 2021 ingaat is een belangrijke stap naar een duurzame wereld.
Plastic bestek, bordjes en rietje mogen ná die datum niet meer verkocht worden; de plastic soep die in zeeën en oceanen te vinden zijn en dieren laten lijden en zelfs doden, MOET drastisch  verminderd worden.

Eén van de producten die verboden gaan worden en nogal in het nieuws zijn plastic rietjes.
0,03% van de “plastic soep” zijn plastic rietjes. Niet zoveel als de 46% van plastic visnetten (die sinds de jaren 50 van kunststofvezels worden gemaakt en niet vergaan en nu  dus zeeën en oceanen vervuilen) maar wel zijn de plastic rietjes het symbool geworden van het wegwerpplasticprobleem

De alternatieve rietjes van onder andere siliconen, glas ,bamboe, metaal en papier zijn voor sommige chronisch zieke en gehandicapte mensen  niet toereikend.





Hetgeen helemaal zeer zuur is, als je bedenkt dat de Amerikaan Joseph Friedman (1900-1982) in 1937 het flexibele rietje  als medisch hulpmiddel uitvond.



Mensen die door hun ziekte of handicap plat moeten liggen kunnen nu nog met een plastic rietje zelf drinken. De alternatieve rietjes zoals die er nu zijn, zijn niet voor iedereen geschikt, vanwege allergische reacties en verwondingen én ook zijn sommige rietjes niet geschikt voor warme dranken.
Alleen al bij spierziekten zijn er een paar duizend mensen afhankelijk van een plastic rietjemeldt  de woordvoerder van Spierziekten Nederland in One World ( journalistiek blad over en voor een eerlijke, duurzame wereld)

Toen ik e.e.a. las dacht ik dat er toch wel een uitzonderingsregel gevonden kan worden voor de medische toepassing voor de rietjes. Dat dacht ik kennelijk niet alleen en het antwoord van chronisch zieken en gehandicapten op zo’n voorstel was er ook al:” We moeten al zoveel EXTRA dingen doen, terwijl we daar juist de energie niet voor hebben, bovendien wordt  een nu voor iedereen vrij verkrijgbaar hulpmiddel verboden, terwijl er voor ons geen alternatief gevonden is”

Een aantal grote bedrijven*) die kleine verpakking drinken maken gaan nog dit jaar over en vervangen samen meer dan 100 miljoen plasticrietjes door gecertificeerde papieren rietjes

Het aanstaande Europese verbod op wegwerpplastic is een belangrijke stap naar een duurzamere wereld, maar het zou nóg beter zijn als gehandicapten en chronisch zieke mensen hier niet de dupe van hoeven te worden.

*) Campina, Fristi, Chocomel en Optimel

Nog even Corona

Dat “even” slaat niet op het Corona-tijdperk, ik vrees dat dat nog wel een tijd gaat duren, áls we er ooit al uit komen. Het “even” slaat op het feit dat ik er nog een keer een blog over wil schrijven.

Onlangs was ik op bezoek in een revalidatiecentrum. Bij de ingang moest ik mijn emailadres opgeven en invullen voor wie ik kwam. Toen ik daar net mee klaar was en van gebogen stand overeind kwam richtte het meisje dat me gevraagd had om e.e.a. op te schrijven een soort “zelfscanner” op me en zei “36,5” Ik begreep onmiddellijk dat dit niet mijn “prijs” maar mijn lichaamstemperatuur was die ze zo gemeten had, maar ik vroeg me wel af of ze me dat niet eerst had moeten vragen

Diegene die in het revalidatiecentrum lag en bij wie ik op bezoek kwam, reageerde laconiek ”Anders was je er niet ingekomen”.
Ik begrijp dat. Maar zou het tóch netter gevonden hebben als ze gevraagd zou hebben of ze mijn temperatuur even op zou mogen nemen. Ik liet het moment van reageren voorbijgaan en heb daar nog steeds spijt van (in het kader van bewustwording van de ander)

Binnen gingen we in het restaurant aan een tafeltje zitten met de “patiënt”. Er waren tafeltjes met een plastic schot ertussen, daar ging hij niet zitten; wij volgden hem.
Wij aan de ene kant van de tafel (die wel een meter of zo breed was) en hij aan de andere kant.
Een ober kwam onze bestelling opnemen; hij stond pal naast de patiënt, niet op 1,5 m afstand  maar dichterbij!

Ik hoorde van een kennis dat hij zijn geplande reis naar Portugal had afgezegd, landen op Barcelona was NU géén goed idee! Andere kennissen waren wél naar Portugal geweest, maar deze keer met de auto ipv met het vliegtuig: te link op de vliegvelden!
Zij vonden Portugezen gedisciplineerd, men droeg mondkapjes en hield zich aan de anderhalve meter (dáár waar zij waren)

Men zegt dat kinderen COVID-19 bijna nooit krijgen, maar ik hoorde van leraar op een middelbare school dat 2 “kinderen” (jong volwassenen, laatste klas) Corono bleken te hebben.
Daar komt dan, voor de school, heel veel uitzoekgedoe bij kijken: want de leerlingen hebben sommige lesuren een andere samenstelling en een andere leraar; wie moeten er thuisblijven in quarantaine en wie kan “gewoon” naar school blijven gaan? (zowel leraar als kinderen)

Onlangs las ik een stukje van de Amerikaans filosoof Charles Eisenstein (1967- ) Hij schreef “Corona laat zien hoe machtig we met ons allen zijn als we het samen eens zijn over wat belangrijk is.
Hij vraagt zich af of we ons “oude leventje” eigenlijk wel terug willen? Hebben we niet iets gezien in deze periode dat we mee zouden willen nemen naar de toekomst?
Zouden we deze gezamenlijke  kracht in de toekomst niet kunnen gebruiken voor positieve dingen?
Bijvoorbeeld om te zorgen dat er niet, zoals nu, 5 miljoen kinderen per jaar van de honger omkomen óf om te voorkomen dat er wereldwijd meer dan  1 miljoen mensen per jaar zelfmoord plegen?

Eisenstein ziet deze tijd als een kans om oude patronen te doorbreken.

Het lijkt mij geweldig als dat zou kunnen. Maar wie geeft de eerste aanzet?
Zelf heb ik deze Coronatijd gezien hoe belangrijk de medemens is, maar dat wist ik al.
In deze tijd heb ik pijnlijk ervaren hoe het is als je géén vrienden kunt bezoeken die jou WEL nodig hebben, maar die je vanwege hun kwetsbaarheid niet persoonlijk bezoeken kan. Telefoon, app en mail, fijn dat het er is, maar het zijn geen échte vervangers voor persoonlijk contact.

Ik las dat sommige mensen huidhonger hebben; behoefte aan aanraking.
Laatst was ik bij kennissen, ze stelde haar moeder aan me voor; zij noemde haar naam en stak haar hand uit (ik schat dat ze boven de 70 was) Zonder enige aarzeling pakte ik de hand en drukte die, toen bloosde ik: DIT hadden we NIET moeten doen. Ik keek haar man aan en knikte naar hem: “Aangenaam kennis te maken.” Hij lachte; “ze was het vergeten”
Ik lachte terug: “Ik ook”.
Héél even was er geen Corona, vergaten twee mensen het, ze schrokken ervan, maar waren ook allebei blij “even” NORMAAL te hebben kunnen doen.
schilderij “Met afstand”
van Jan Beutener

Onderweg

Steeds meer mensen bestellen, mede door de Corona uitbraak, online: producten voor in en om het huis, kleding, maar ook steeds meer voedsel (dan hoef je immers zelf geen voet in een winkel te zetten, gevaar lopen op besmetting, rekening te houden met 1,5 meter afstand of een karretje te ontsmetten).
Dit  online shoppen zorgt ervoor dat transport  steeds belangrijker in onze samenleving is geworden. Maar hoe zit het dan met de CO2  uitstoot?  

Het was een tijd STIL in de lucht, maar veel luchtvaartmaatschappijen hebben weer (een deel van) hun vluchten hervat. We horen en zien weer meer vliegtuigen.
In 2018 stootte de Nederlandse luchtvaartsector ruim 13 miljard kilo aan CO2 uit (met inbegrip van de uitstoot in het buitenlandse luchtruim)*)
Dat cijfer zal nu wel, door de lockdowns, fors minder zijn. Men verwacht overigens pas in 2023 weer op het oude niveau van het aantal vluchten terug te zijn.
Moeten we dat, met oog op de luchtvervuiling, eigenlijk wel  willen?

Als we online blijven kopen zullen er steeds meer vliegtuigen de lucht ingaan om al die spullen te vervoeren.
Zo heeft Amazon Air (Amazon is de grootste e-commerce speler ter wereld) zijn luchtvloot uitgebreid met twaalf extra Boeing 767‘s, om te kunnen voldoen aan de groeiende vraag naar pakketvervoer door de lucht.**)

Ik las dat thuiswinkel.org (branche organisatie met meer dan 2200  leden die samen ruim 70% van alle online consumentenbestedingen in Nederland realiseren)  1,5 miljoen pakketjes per dag bezorgd (busjes die door het land tuffen)

Nederland heeft de doelstelling om in 2020 een broeikasgasuitstoot te hebben die minimaal 25 procent onder het niveau van 1990 ligt.
Die doelstelling wordt gehaald als de uitstoot in 2020 minstens 16,3 megaton  CO2-equivalent lager is dan in 2019.( Voor 2030 beoogt het klimaatakkoord een reductie van 49% ten opzichte van 1990.) Eén megaton CO2-equivalent staat voor de broeikasgaswerking van de uitstoot van één megaton
koolstofdioxide (= 1 miljard kilogram CO2 )    ***)

                
Gaan we die doelstelling halen?
Kunnen we als burgers daaraan meewerken?
Misschien door niet (of minder) te vliegen, niet (of minder) on line te bestellen?
Nederland telt (juni 2020) 17.422.478 miljoen mensen, samen kunnen we toch wel wat bereiken? SAMEN, hét woord in Coronatijd

*) De uitstoot van buitenlandse maatschappijen die op Nederland vliegen, zit niet in dit cijfer.
**) Ze hebben al  zo’n 70 vliegtuigen
***) CO2-equivalent:naast koolstofdioxide (CO2) worden ook andere broeikasgassen meegeteld.



Mak’s Epiloog

In 2019 schreef Geert Mak het boek Grote Verwachtingen, een vervolg van zijn boek In Europa.
Het boek gaat over de eerste twee decennia van deze eeuw.
Dit boek heb ik NIET gelezen.
Recensies: erudiet, goed geïnformeerd en mooi geschreven  en  in feite een samenvatting van het meest depressief stemmende nieuws.

Wat ik wél las was zijn Epiloog.
Geert Mak richt zich daarin (net zoals in Grote verwachtingen)  tot een denkbeeldige geschiedenisstudent uit 2069. Epiloog begint met “Waarde vriend. Wie had ooit kunnen denken, dat ons rondtollende bestaan zo plotseling in het luchtledige zou belanden. Zo’n drie maanden geleden dacht ik dat we klaar waren met deze periode, dat jij en ik elkaar de hand konden drukken en dat we elk ons weegs konden gaan, ik naar mijn eigen tijd, jij een halve eeuw verder.”

Epiloog beschrijft de toestand zoals die ontstaan is door het nieuwe virus met de naam SARS-CoV-2 ofwel Severe Acute Respiratory  Syndrome Coronavirus 2, ofwel COVID-19.
Er worden eerdere pandemieën in beschreven, zoals pest en pokken en ook de gevolgen daarvan:
“Pandemieën vormen, net als hongersnoden en natuurrampen telkens weer diepe ingrepen in de menselijke geschiedenis, door alle eeuwen heen. Ze versterkten de posities van vorsten en andere machthebbers, ze rechtvaardigden de meest drastische overheidsmaatregelen van huisvredebreuk tot detentie”

Het is een boek om verdrietig van te worden; dat is de situatie waar we nu in zitten ook.
Mak beschrijft het menselijke aspect; de economische  gevolgen van de pandemie wereldwijd én in Nederland : ”Deze crisis betekent een economische en sociale ordeverstoring op een niet eerder vertoonde schaal”

Zelf heb ik me in deze Coronatijd weggehouden van cijfers.  Omdat je door onderzoek (hoe? onder wie? door wie?) verkregen cijfers op verschillende manieren kunt interpreteren.
Zoals de cijfers van de Corona doden; alleen de mensen die getest zijn of bewezen Corona hadden en overleden zijn, telden mee. Terwijl er vele malen meer mensen overleden (meer als anders) die NIET getest waren, maar wel dezelfde klachten hadden gehad als de Coronapatiënten
Wie houd je dan, met de lagere cijfers,  voor de gek

Geert Mak bedient zich in deze epiloog soms ook van cijfers (en hun bron) en geeft meteen ook vergelijkingsmateriaal.
Zoals bijvoorbeeld het cijfer, dat voorspeld  wordt door de Europese Commissie, van krimp voor de hele Eurozone: 7,5%. Ter vergelijk; op het diepste punt van de bankcrisis (2009) kromp de Europese economie met 4,5%.
Het wordt een crisis die veel dieper zal reiken dan die bankcrisis een die nu al wordt vergeleken met de Grote Depressie van de jaren dertig.

Er zijn ook mensen die denken dat het “allemaal wel mee zal vallen”, anderen denken dat het één groot complot is tegen de burgerbevolking, én er zijn ook mensen die de gevolgen door ziek te zijn, of door het verliezen van inkomsten of baan NU al voelen.
Als je deze epiloog gelezen heb weet je dat het ook in de toekomst NIET mee zal vallen!
Mak: “Dit virus zal een wereld scheppen die minder welvaren, minder vrij en minder open zal zijn”

Ik vrees dat hij gelijk zal krijgen.
Wat zou ik graag, in 2069,  over de schouder van die geschiedenisstudent  kijken als hij deze epiloog leest én NU weten wat hij DAN weet!
Misschien is het maar goed dat we niet weten hoe dit af gaat lopen!


Geert Mak (1946- )

Journalist en auteur. Hij is geen historicus*) in de zin dat hij geschiedenis heeft gestudeerd;  wél werd hij tot 2 keer toe gekozen tot historicus van het jaar en ontving hij voor zijn boek “In Europa” in 2008 de Leipziger Buchpreis zur Europaïsche Verständigung en in 2009 de De Otto Von der Gablentz Prijs (eens in de twee jaar door het Duitslandinstituut uitgereikt aan een Nederlander of Duitser die zich heeft ingezet voor goede betrekkingen tussen Nederland en Duitsland)
Oók in 2009 benoemde de Franse regering  hem tot Ridder in het Légion d’Honneur.

*) Hij studeerde rechten en sociologie en doceerde (1972-1975) staats- en vreemdelingenrecht aan de Universiteit van Utrecht

Verantwoording

Veel mensen zijn het niet eens met de maatregelen die regeringen en stadsbesturen nemen in verband met de Corona pandemie.

Regeringen en stadsbesturen doen in veel ogen of té veel,  of  té weinig, of té laat of té vroeg.
En dat terwijl NIEMAND écht weet wát de pandemie kan stoppen en welke maatregelen genomen zouden moeten worden.

De verantwoording!
Ga er maar aan staan; je bent bestuurder en komt in een dergelijke situatie WAT DOE JE?
Je laat je adviseren door deskundigen. Zij kunnen voorspellingen doen, feiten verzamelen en daaruit moet JIJ, bestuurder, beleid maken.
Er sterven mensen. Had een ander beleid dit kunnen voorkomen?

Verantwoording.
Ik herinner me nog het moment, vlak na het baren, dat een klein bloot wezentje op mijn buik gelegd werd; blijdschap, trots, maar ook een overspoeling van de wetenschap; HIER moeten wij, ouders voor zorgen totdat hij het zelf kan. Dit kleine wezentje is er doordat WIJ het gemaakt hebben ,hij  is afhankelijk van ons; wat een verantwoording.
Je wéét het voordat je kinderen krijgt, maar het gevoel, de verantwoording krijg je pas als dat kleine wezentje er IS.
Hoe weet je dat je het GOED doet? Er zijn boeken, er zijn “deskundigen ”en  velen hebben vóór jou óók een kind gekregen, maar NIEMAND kreeg ooit DIT KIND, wéét wat DIT KIND nodig heeft.
De verantwoording!

Terug naar het vraagstuk : WAT moeten er voor maatregelen komen om het verdere verspreiden van  het COVID-19 virus tegen te gaan?
Niemand die het ZEKER weet maar zou, in plaats van een bestuur, een regering of een organisatie aan te vallen,  meedenken, meewerken, suggesties doen en begrip tonen niet productiever zijn?*)
We willen toch allemaal hetzelfde; COVID-19 de wereld uit!

Loesje regels

* ) Iemand aanspreken op zijn of haar verantwoording, dat kan altijd  (moét soms)

De scholen zijn weer begonnen!

Als ik ’s morgens vroeg naar de supermarkt ga kom ik langs een (Montessori) school.
Het fietspad loopt langs de school en één van de schoolingangen ligt áán het fietspad.

naar schoolGistermorgen was het hele fietspad geblokkeerd met bakfietsvaders en -moeders, kinderwagens, peuters en kleuters met fietsen en stepjes. De scholen zijn weer begonnen!
(Morgen of op zijn laatst overmorgen zal het fietspad op die tijd weer bijna vrij zijn; ouders en kindjes zijn dan weer gewend aan het FIETSPAD en dat je beter ernáást kan staan dan erop; maar zo’n eerste dag……….)

Ik geniet altijd van die bedrijvigheid.
Nu, in Coronatijd zijn er drie in- en uitgangen bij de school met rood/witlint afgezet, waar de ouders de kinderen kunnen achterlaten. Een meester/juf of andere ouder vangt de kinderen dan op en neemt ze mee naar binnen.

Zoals gezegd ik fietste er gisteren langs. Een stukje verder liep een vader, duidelijk op weg naar de school, met een pukkie aan de hand en een dreumes op zijn schouders.
Het pukkie had natte haartjes en een rugzakje om.
Ik fietste (langzaam) voorbij en hoorde ‘m zeggen: “Pap, ik denk dat ik superveel ga leren vandaag
Ik vermoed dat het zijn eerste schooldag was, maar dat hoeft natuurlijk niet.
Ik fietste net langzaam genoeg om de vader te horen antwoorden: “Ik denk dat je dan ook super knap wordt”

Lachend kwam ik thuis; onderweg kun je, als oren en ogen openstaan, van alles meemaken!

Veranderende tijden

In onze supermarkt zie ik sinds de Coronacrisis een ander specimen van het mensensoort: ze zijn jong ,doelgericht en de meeste zijn van het mannelijke geslacht inmiddels weet ik wat het zijn: orderpickers! (Misschien waren ze al eerder, maar niet in zulke getalen)

Ze duwen boodschappenkarretjes voort met daarin kratjes en ze hebben een soort scanner in hun hand en roepen dingen naar elkaar als : “Weet jij waar D 1405 staat?”

kratje met

Ze maken, weet ik nu, online- bestellingen klaar.
Er zijn supermarkten die dat rechtstreeks vanuit hun magazijn laten doen, MIJN supermarkt niet.

Hier in de straat komen ook vaak bestelautootjes van een supermarkt die kratjes boodschappen bij de mensen thuis brengen. Uit zeer welingelichte bron, hoorde ik dat zowel orderpickers als chauffeurs voor die busjes HARD nodig zijn.
Vooral als eerdaags de middelbare scholen weer beginnen, zullen sommige “studenten”  afhaken en minder genegen zijn om bij te klussen.

Hoewel ik NIET van boodschappendoen houd, zal ik toch niet gauw mijn voedsel online bestellen.
Ik kom, al winkelend, graag op “menu-ideeën” en zie ook, door de zaak lopend, dingen die ik “vast” meeneem voor een later tijdstip (als ik géén zin/tijd  in/voor winkelen heb)

Zelf denk ik dat ook als deze Coronacrisis voorbij is, behoorlijk wat mensen boodschappen online blijven bestellen (gewenning, lekker makkelijk, tijdbesparend)
Net zoals veel bedrijven hun medewerkers zullen laten thuiswerken (of in ieder geval een aantal dagen per week) omdat het bewezen is dat het zó ook werkt én omdat er dan minder kantoren, (méér flexplekken gecreëerd) kantines, parkeerplaatsen en schoonmaakpersoneel nodig zullen zijn (besparing van geld)

koffieautSommige aspecten daarvan zijn prettig zoals minder reistijd en minder milieuvervuiling, maar ik denk dat veel werkgevers onderschatten dat de onderlinge samenhang van personeel essentieel is voor het goed laten lopen van een business. Die onderlinge samenhang is moeilijk als je elkaar alleen online spreekt en niet meer “even” bij  het koffiezetapparaat, in de kantine, of zomaar een praatje in het voorbijlopen.
Daardoor “weet”je dingen van elkaar, probleempjes in de werksfeer kunnen in de kiem worden gesmoord, uitgesproken, ideetjes kunnen worden uitgewisseld, hulp aangeboden, allemaal in de informele sfeer. Daar hoeft geen mail voor worden verzonden!
We zullen zien hoe dit op de lange duur gaat uitpakken. 

In de kranten lezen we dat er steeds meer ontslagen, door de economische crisis, plaatsvinden en nog zullen plaatsvinden.
Misschien zien we over een tijdje ook oudere orderpickers in de supermarkt!

Overlijdensadvertentie

Op 7 aug jl heeft schrijfster Naima El Bezaz (1974) haar lot in eigen handen genomen en is uit het leven gestapt, ze leed (volgens krantenberichten) al jaren aan depressies.

In één van haar boeken  (de Verstotene uit 2006) staat een gedicht van Thomas Brasch (1945-2001)  dat haar Uitgeverij Lebowski nu in haar overlijdensadvertentie heeft geplaatst en dat mij zo ontroert dat ik het met u, lezers van mijn blog, wil delen.

Wat ik heb, wil ik niet verliezen…
Maar waar ik ben, wil ik niet blijven
Diegenen die ik liefheb, wil ik niet verlaten
Maar die ik ken, wil ik niet meer zien.
Waar ik leef, wil ik niet sterven
Maar waar ik zal sterven, daar wil ik niet heen
Ik wil blijven, waar ik nog nooit geweest ben.