Jonge en oude meeuwen

vliegende meeuw (2)Een zilvermeeuw (de meest voorkomende meeuw aan onze kust) hoort wit te zijn. Zo zie je ze ook op foto’s en in films.
Onlangs was ik weer aan de kust en zag mega veel meeuwen*) Met van die zwarte koppen, maar ook  een paar mooie witte.

meeuw

Máár, de meeste meeuwen  daar waren vlekkerig bruin. Een apart soort?

Ik wist het niet totdat ik onlangs “toevallig”**)  een stukje over zilvermeeuwen las. Daarin stond dat  jonge zilvermeeuwen vlekkerig bruin zijn. Dát verenkleed houden ze zo’n 3 jaar vóórdat ze dat mooie zilvergrijze verenkleed krijgen (pas als ze  een volwassen meeuw zijn)

Er zijn dus relatief veel, niet-zo-mooi-witte meeuwen want iedere meeuwenmoeder legt 3 eieren!

Blij dat dát opgehelderd is!

 

 

*) Er zijn 102 soorten meeuwen benoemd!
**)  Ik  gebruik het woord “toevallig”  hier wel maar ik geloof niet in toeval. Alles heeft een reden.

IVN paddenstoelenwandeling

Plaatselijke afdelingen van het IVN (Instituut Voor Natuureducatie) organiseren sommige weekends wandelingen mét een thema onder leiding van een IVN gids.
Dit weekend kon men mee met een paddenstoelenwandeling bij de Afdeling Heuvelrug en Kromme Rijn; verzamelen bij het Laantje Zonder Eind, bij huisnummer 25
Zo’n naam van een laantje vraagt natuurlijk  om moeilijkheden; geen één laantje is zonder EIND en dit laantje dus ook niet.  Een kwartier voor dat de wandeling begint staan we met zo’n  20 man/vrouw/kind bij huisnummer 25  waar een leefgemeenschap op antroposofische basis schijnt te huizen. Geen gids te zien.

Er gaan mensen de weg af verder lopen, er gaan mensen weg en een paar mensen blijven staan en wachten (de geduldigen)
Na een tijdje komen er mensen ons halen, de gidsen staan toch elders (Bij het eind van het laantje zonder eind!) Blij dat de wandeling tóch doorgaat lopen we die kant op. Er zijn al groepen met gidsen weg, maar er is een (top) gids voor ons overgebleven. We lopen met elkaar het natuurgebied Witte Hull in*)
De gids legt ons uit dat er paddenstoelen in groepen zijn te verdelen (zoals giftig /niet giftig, met steel/zonder steel)Eén van die verdeling in groepen is:

a.Mycorrhiza
– een samenlevingsvorm van planten en schimmels via de wortels. (schimmels halen mineralen uit de grond geven die aan de plant, die vervolgens weer suikers teruggeeft.**)

b.Saprofyt – schimmel die zijn celmateriaal opbouwt van dode organische stoffen (zoals hout, blad)***)

c.Parasiet- deze schimmel leeft ten koste van zijn gastheer.

koraalzwam
koraal zwam

We hebben een zeer gemêleerd gezelschap, waaronder ook (kleine) kinderen. Eén jongetje wandelt veel met zijn opa in het bos en weet al aardig wat van paddenstoelen. Hij ontdekt als eerste de koraalzwam.
Dan gaan de andere kinderen ook het bos in en wordt de gids telkens weer op “nieuwe ”paddenstoelen gewezen. De rest van het gezelschap loopt er achter aan en we horen wat de gids erover te vertellen heeft.
Natuurlijk kent iedereen de vliegenzwam, waarvan we er, aan het eind van de wandeling, vele zien.Wat ik altijd een aardappelboleet genoemd heb blijkt fout te zijn, zo leer ik nu: het is een aardappelbovist. Een boleet heeft een steel een bovist niet!

We zien ook de groene knolamaniet, de giftigste paddenstoel van Nederland (thuis lees ik zelfs één van de giftigste paddenstoelen van de wereld) Meteen krijgen de kinderen én de papa’s en mama’s een les over giftige paddenstoelen.

Er zijn veel van de beroemde heksenkringen; de eerste die we zien is van nevelzwammen.
stinkzwam

De kinderen vinden ook stinkzwammen. Deze komen uit een “ei”, dat de gids opensnijdt om te laten zien hoe het er van binnen uitziet. Een “volwassen” stinkzwam zien we ook, met heel veel vliegen erop, die voor verspreiding van de sporen zorgdragen, zo leren we.

Het is een leuke wandeling, maar ver komen we niet; de kinderen dragen steeds nieuwe paddenstoelen aan, waarover iets te vertellen is,er komt niet veel van wandelen.

Enig  dat de kinderen zo betrokken zijn.
We krijgen uitleg over elfenbankjes, de giftige narciszwam, de honingzwammen ( die bomen doden),de prachtige korstzwammen die zich vermeerderen op dode takken in het bos. Zwavelkopjes, mooi gele, maar ook vies zwarte, die hun beste tijd gehad hebben.

geweizwam
geweizwam

Het leuke is dat als je eenmaal (door de gids) gewezen wordt op een bepaalde paddenstoel dat je die speciale paddenstoel opeens “overal” ziet! Zo is dat bij mij met de geweizwam. Heel veel van die witte “geweitjes” gezien.

Ik word, door een jongetje, van mijn droom afgeholpen: kabouters bestaan niet én ze zitten ook niet op paddenstoelen! Dat u het even weet!

Na anderhalf uur worden de kinderen wat baldadiger en hebben ze hun concentratie verloren, we zetten er wat meer de pas in. Een gele trilzwam, die bij de minste beweging al begint te lillen, pakt nog wel even de aandacht. Dan zijn we terug bij het punt,waar we hadden moeten zijn bij het begin. We nemen afscheid van de gids en “onze” groep loopt terug naar huisnummer 25, waar onze auto’s en fietsen staan.
Een leuke, leerzame wandeling met een leuk, gemêleerd gezelschap en een leuke gids, die goed met kinderen én met volwassenen om kan gaan.

vliegenzwam                                      narciszwam

 

*) waarschijnlijk ooit zo genoemd omdat er een groot stuifzand( wit) gebied was met een heuvel(hul)
**)Grieks:  Mukes= zwam en rhiza= wortel
***) Grieks: sapros = verrot

 

 

 

 

Herfst

herfstOp school leerden we dat de herfst op 21 september begint. Feitelijk is dat niet juist, de herfst begint ieder jaar op een andere tijd. Dit jaar begon de Herfst officieel op 23 september om 04.29 uur.

Nadat we een tijdje in een grote stad hebben gebivakkeerd, gaan we, terug in ons boerendorp, de natuur weer in.

We gaan walnoten zoeken, er liggen er, mede door de stevige wind en regens, veel op de grond. Veel met een gat er in en leeg; ook vogels en eekhoorns lusten ze!
Ook veel tamme kastanjes (klein dit jaar) en de hazelnoten.
De hazelnoten die we een maand geleden van de grond uit onze tuin opraapten  (ze zijn al gepeld, geroosterd en bijna allemaal opgegeten) waren vrij klein. De noten die we nu vinden zijn veel groter ( wel gepeld,nog niet geroosterd en gegeten)

paddestoelen
Ook zagen we veel paddenstoelen, extreem veel. Soms in een heksenkring, soms in groepjes bij elkaar.
paddestoelen2
Gisteren waren we even bij het Gooimeer, enorme hoeveelheden zwanen hadden zich daar verzameld (ze leven in de winter in groepen, als het niet écht koud wordt blijven ze hier)

Een geweldig jaargetijde, waarop de natuur zich klaarmaakt voor de winter

Gemeenteplantsoen

Onze Gemeente had een Plantsoenendienst. Er waren wijkteams ingesteld.
Iedere wijk had zijn eigen plantsoenmedewerkers. Ze waren bekend bij de bewoners, in ieder geval hun gezichten; altijd waren er wel een paar in de wijk aan het snoeien, maaien of onderhoud plegen.

De Gemeente kwam tot de ontdekking dat ook het werk van de Plantsoenendienst goedkoper kon met inhuur in plaats van vaste krachten. Er vloeiden plantsoendienstmedewerkers natuurlijk af en de rest……?

Onze wijk wordt nu gemaaid, gesnoeid door inhuurkrachten.
Waarschijnlijk met een contract waar ze het NET van kunnen doen.
Dus ze rauschen met de maaier over de grasperkjes heen, het gras laten ze liggen (dát opruimen staat NIET in hun contract)
Het riet wordt uit de vijver gehaald met een soort rietwatermaaier en op de kant gekwakt, daar ligt het nu al tijden (een verdrietige hoop rottend riet)

plantsoenGisteren zagen we dat er grasrandjes van een plantsoen waren afgestoken. Het gras tussen de tegels  was niet meegenomen. In het gemeenteplantsoen groeien de brandnetels weelderig; het weghalen staat NIET in het contract.
plantsoen2 

 

Het is zo liefdeloos allemaal. De medewerkers van de plantsoenen dienst hadden hart voor hun werk, zorgden dat HUN wijk er goed bij stond.
Misschien IS het goedkoper, die inhuur, daar heb ik geen zicht op, maar er is ZEKER voor de wijkbewoners een stuk minder woongenot, zoals het er nu uitziet.

De vijverspecialist.

Onze vijver is troebel.
Dat is hij al een tijdje.
Normaal hebben we een vijver met helder water, waar we onze vissen (ook de kleintjes) in kunt zien zwemmen. Nu zien we alleen de grote en de felgekleurde vissen in een soort groene soep. Zweefalg denken we.

Onze zuurstofplanten maken zich klaar voor de winter en verdwijnen, de waterlelie heeft nog één bloem, verder zijn de bladeren aan het  afsterven. Ook de bladeren van de lissen zijn aan het afsterven.
Er is al een (juiste hoeveelheid) biologisch middel in de vijver gegaan, maar helaas heeft het niet geholpen. Tijd om naar een tuincentrum te gaan en daar de vijverspecialist te spreken.

We hebben een testmonster van ons vijverwater bij ons. (thuis al getest, water is oké)
De vijver-alweter test het en heeft bijna dezelfde waardes als wij al gemeten hadden; allemaal goed.
Volgens hem komt het door de afstervende planten en is er weinig aan te doen. CO2 tabletten hadden kunnen helpen, maar daar is het nu te laat voor.
Geen vis is ziek, de kwaliteit van het water is oké, alleen zichtbaar die groene soep: Jammer, kan geen kwaad.

Opgelucht maar toch ook een beetje teleurgesteld. We hadden graag iets (natuureigen) in de vijver gedaan, waardoor de vijver weer helder werd. Helaas.
Wel hebben we vermoedelijk té veel vissen ( er zijn veel jonkies geboren) maar omdat de kleine visjes nog zwart zijn en we niet weten wat t gaat worden, wil niemand ze hebben. Maar, zegt de vijverspecialist, al die vissen met elkaar zorgen wel voor veel vissenpoep met alle gevolgen van dien.

vijver_klein
De vijver in “heldere”tijden

reigerWe blijven nog even met de  vijverspecialist praten, met name over de reigers die in het voor- en najaar zich weer te goed willen doen aan de vijvervissen.Hij heeft een (onorthodoxe) oplossing: bij de vijver een droogmolen neer zetten; daar houden reigers niet van. Draadjes spannen over de vijver kan ook; wij vinden het een ROT gezicht We hebben alleen een doorzichtige draad OM de vijver zodat  de reiger daar niet kan (en wil) gaan staan (maar landen IN de vijver kan hij of zij natuurlijk wel).

We krijgen het ook over de buxusmot, die, omdat ik GEEN bestrijdingsmiddelen wil gebruiken ook in mijn buxus WEER neergestreken is (verleden week zag ik haar zitten, beeldschoon; dat maak IK niet dood, maar ik wil WEL mijn buxusboompje beschermen) Oplossing onze onorthodoxe vijverspecialist: kippen houden. Die eten smakelijk van zijn buxusplatjes, mooie plantjes geen rups te zien! Ook heeft hij geen slak in de tuin, door zijn kippen.
DIE oplossing lijkt ons niets; we houden van veel beesten, maar kippen horen daar niet bij (evenals slakken overigens)

We verlaten het tuincentrum zonder “iets” voor de vijver, wel een advies de pomp uit te zetten en wat vissen “weg” te doen. Dus als u kleine visjes wil, waarvan we NIET kunnen garanderen wat het worden; grondels, goudvissen of koi’s, meldt u op het blog aan.

Oeverzwaluwen in steile wand

Er is een natuurgebied niet ver van mijn geboorteplaats waar vroeger, vanaf 1924, een deel van de grond afgegraven werd tot vlak boven het grondwaterpeil. Het afgegraven zand werd gebruikt om kalkzandsteen van te maken. Op sommige plaatsen is er nog een flink hoogteverschil te zien. Dit natuurgebiedje heeft NU de status van een aardkundig monument.

Mijn jongste broer en ook mijn huidige zwager gingen hier vroeger met de NJN
(Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie
) heen om naar fossielen te zoeken en de flora daar te bestuderen.

zwaluwen
Sinds enige jaren vestigen zich hier in het broedseizoen (maart) een kolonie oeverzwaluwen; ze maken in het voorjaar holen (nesten) in de steile zandwand.

Onlangs gingen we weer eens in dit gebied kijken. Hoewel de jonge zwaluwen al uitgevlogen zijn, zagen we toch nog een paar zwaluwen de holen in en uit vliegen.
poel
Door de droogte waren de meeste poeltjes opgedroogd, slechts de  twee grootsten hadden nog flink wat water

dophei
Tot mijn verbazing was de hei er al licht paars met roze plukjes dophei en ook de witte hei bloeide al.

Ook de klokjesgentiaan zagen we met zijn diepblauwe kelkjes langs het pad staan.
Er waren trouwens nog meer blauwe bloeiende plantjes te zien, zoals het grasklokje en het zandblauwtje.

Behalve de zwaluwen zagen we ook een haas door de hei springen, een heideblauwtje (vlindertje) vlak boven de hei fladderen en 2 reigers overvliegen.

Op een gegeven moment zagen we de Drentse heideschapen die hier verblijven, om de jonge stekken van de wilg en de berken “in de kiem te smoren”, aan komen rennen. Een van de schapen had kennelijk ruzie met een van de anderen want hij gaf hem of haar, een enorme kopstoot, zodat de ander even tegen de grond sloeg.
Daarna liep de kudde weer rustig verder

braamAan de randen van dit natuurgebied (buiten het hek) staan veel bramenstruiken. De vruchten aan de struiken in de schaduwkant waren nog rood, maar aan de zonkant waren ze al consumptiebereid; dus plukten we er een maaltje van om ook thuis nog na te genieten van dit prachtige stukje natuur.

Naardereng

naardereng

Zondag liepen we een stuk op de best bewaarde eng (= bouwland) van het Gooi.
70 hectare, nu in het bezit  van het Goois Natuur Reservaat en vrij toegankelijk.
Nog steeds zijn er akkers met graan en mais, omzoomd met een strook wilde bermbloemen.
Ook is er bos, waar vroeger het eikenhakhout werd gebruikt voor het leerlooien, de dunne rechte stammetjes (geriefhout) voor de stelen van bezems en boerengereedschappen en waar ook brandhout werd gehakt voor de visrokerijen in
Huizen, een van oudsher vissersdorp én eerste dorp uit ’t Gooi met stenen huizen
(niet ver van de Naardereng)

briefjeBij het bord Naardereng hangt een in plastic verpakt briefje:
Aan heer met rode auto, Heidewachtel/Drentse Patrijs- achtige hond:
Mijn fototoestel is in uw auto achtergebleven
toen mijn herder-achtige hond in paniek daarin sprong.
Dan volgt een telefoonnummer.

Als ik dit lees voel ik een mini drama achtig tafereel.
De  man of vrouw die met zijn/haar herder-achtige hond thuis komt en ontdekt dat zijn/haar fototoestel in de rode auto is blijven liggen. Ze racet terug, maar de rode auto is weg.
Thuis schrijft ze een briefje, stopt het in een hoesje, neemt plakband mee en daar hangt dit briefje: nu is het wachten op de man met de rode auto die het gaat lezen.
Ik hoop dat de Heidewachtel of Drentse patrijsachtige hond daar vaker uitgelaten wordt en alles op zijn pootjes terecht komt.

Verderop voltrekt zich het volgende mini drama: een dame met een auto met open achterklep met daar 3 of 4 kleine hondjes roept: Skipper!” Ze mist nog één hondje en vraagt of wij naar hem willen uitkijken. Ze wijst op een bruin geval dat al in de auto zit “Zoiets, maar dan zwart”
We beloven naar hem uit te kijken.

vermolmdWe zien een aparte open vermolmde boom, welk knaagdier of insect zou zich hier te goed aan hebben gedaan? Ondertussen roepen we Skipper, maar zien geen zwart, klein hondje.
Wél, na een hele lange wandeltijd, de dame weer.We vragen wat we moeten doen ALS we Skipper vinden: hij draagt een penning met haar telefoonnummer, dus als we willen bellen graag: dan krijgen we haar man aan de foon, want ze hebben auto’s geruild, hij is met de andere 4 honden al thuis, zij blijft zoeken en wij ook. We komen andere hondenbezitters met hun viervoeters tegen en vertellen hen ook het verhaal en of ze uit willen kijken naar Skipper.
We lopen de Eukenberg op, 14,3 meter hoog mét houten treetjes. De Eukenberg blijkt een verbastering van  Kerkenberg en is vermoedelijk een tafelberg, een opgeworpen heuvel met platte bovenkant, die ooit werd gebruikt voor religieuze (offer)feesten. Bovenopstaand kunnen we het Gooimeer zien liggen.
eukenberg
Als we afdalen komen weer de hondzoekende dame tegen, ze wordt nu écht ongerust, bang dat iemand hem heeft meegenomen ”Zodra ze merken dat hij in huis poept zetten ze hem wel weer op straat, maar dan vindt hij zijn weg niet meer terug” vertelt ze.
Ook de zoekgeraakte hond is, evenals haar andere honden, een zwerfhond, die ze in huis genomen heeft.

Nu lopen we niet “rustig”  meer. we roepen en zoeken de HOND!
Gelukkig komen we na een tijdje de rennende dame tegen. In het voorbijgaan zegt ze; “Dank voor het zoeken.Hij is gevonden door een dame, die bij de hangbuikzwijntjes met hem staat, maar haast heeft”

Een pak van ons hart; de in huispoepende zwerfhond komt weer bij zijn baasje.
Ook wij lopen nu naar de auto terug.
Een wandeling met “hindernissen ” maar daarom niet minder leuk.

Een nachtelijk geluid

Een paar avonden geleden kwamen we thuis van een bezoek aan vrienden. We dronken  wat, rommelden nog wat en gingen toen naar bed.
Ik word uit mijn eerste slaap wakker. Het is nog donker. Ik hoor een raar geluid.
’t Klinkt als een beest in nood. Ik wil weer slapen, maar het geluid blijft aanhouden.
Ik schiet wat aan, pak een zaklantaarn en loop de trap af, schuif de pui open en stap in de donkere tuin. Zou er een dier in de vijver gevallen zijn?
Ik schijn, vissen zwemmen, alles is rustig.
Ik schijn onder de patio, onder het bankje, in het hoekje bij de bamboe; NIETS
Het geluid is er nog wel, een soort schreeuw. Niet van een kat en zeker niet van een vogel. Schreeuwende eksters, Vlaamse gaaien en kauwen horen we vaak genoeg, dit klinkt anders.

berberisBij nader inzien (inhoor) denk ik  dat het uit de buurtuin komt. De berberis heg tussen ons en de buren is bij daglicht al bijna ondoordringbaar, dus ook nu kan ik er niets door zien.
De buren hebben metalen rolluiken, dus waarschijnlijk horen zij niets.

Ik ga naar bed. Het geluid blijft aanhouden.
Nu kan mijn lief er niet meer tegen. Ook hij schiet iets aan en terwijl ik het bed inkruip loopt hij met zaklantaarn de trap af.
Hij blijft lang weg. Het geluid houdt soms even op en begint dan weer.

Als hij  (koud)  weer in bed komt zegt hij nog steeds niet te weten wat de kreten geweest zijn. Een achterbuurman en zijn vriendin liepen ook in ochtendjas met een lantaarntje en gezamenlijk zijn ze de tuin van de buurman in gegaan en hebben gezocht. Niets te vinden.
Inmiddels was het stil en lag iedereen weer in zijn warme bedje.

Zijn het parende of vechtende egels geweest?

Gisteren zag ik DE buurman pas weer. Hij was een paar dagen (en nachten, zo bleek) weggeweest en had (dus) niets gehoord. Hij vertelde wel iets heel RAARS meegemaakt te hebben.
Toen hij ’s avonds laat terug kwam van weggeweest, kwam hij de voordeur in met zijn handen vol, hij deed dus niet meteen het licht in de huiskamer aan. Buiten, door de ruit van de schuifpui zag hij 2 paar ogen. Hij kon de zijnen niet geloven; 2 vossen in zijn tuin!

Thuis googlede ik op krijsende vossen en zag ik een filmpje van Vroege Vogels mét geluid. Het was dát geluid dat we ’s nachts hadden gehoord.
Vossen in onze buurt, je verzint het niet!

Koffie voor de armen (cichorei)

Mijn moeder vertelde me vroeger dat ze in de Tweede Wereldoorlog geen koffie konden kopen en toen surrogaatkoffie dronken. Die koffie was gemaakt van de cichoreiplant. Mijn vader wees de plant toen aan want hij groeide in het wild.
Later nooit meer (bewust) gezien.

cichoreiNa vele jaren van lopen in bos, hei en wei later zie ik NU “opeens” overal de cichoreiplant, het helder blauwe bloemetje valt op tussen de boterbloemen en kamille.
cichorei2Nu pas begon ik me af te vragen hoe er koffie van gemaakt werd ( wordt?)
Mijn vader en moeder zijn er niet meer. Internet wel!

Ik weet dat de plant bloeit omstreeks de langste dag: 21 juni. Ik las nu dat de plant er één is uit het geslacht van de composietenfamilie: compositae of asteraceae. Tot dit geslacht behoren ook de witlof*) en de andijvie
De surrogaatkoffie**) werd gemaakt van de geroosterde wortel van de cichorei. Die koffie werd ook peekoffie genoemd of koffie voor de armen.

Recept (van internet) om van cichoreipoeder koffie te maken: Om de cichorei op te lossen in water moet je gebruik maken van dezelfde verhouding als dat je bij koffie en water aanhoudt. Meng twee eetlepels cichoreipoeder in elke 180 ml water om het goed te mengen

De plant wordt in Nederland ook de wegenwachter genoemd, omdat hij veel in bermen langs de weg voorkomt.

witlof

*)  Witlof is een bladgroente die in het donker wordt geteeld, de witte bladeren ontstaan doordat het licht de plant niet kan bereiken. Zonder daglicht produceert de plant geen chlorofyl (groene kleurstof)

**  Het wordt afgeraden om koffie van of mét cichorei te drinken tijdens de zwangerschap.

Polderland

Gisteren hebben we een route gefietst door polderlandschap Eemland.
Eerst over een dijk met aan weerskanten besmette (processierups) eiken. Het was mooi weer, dus hadden we T-shirt en “blote” broek aan; maar hopen dat de rupsenhaartjes de andere kant opwaaiden.

stiltegebiedDan door een stiltegebied langs eindeloos lijkende weilanden. In één zo’n weiland staan veel schapen, geen greintje schaduw te vinden. Dan zo’n wollen jas aan hebben!! Ik heb me laten vertellen dat boeren wel een afdakje o.i.d. willen maken, maar dat de gemeenten daar geen vergunning voor geven: bestemmingsplan onbebouwd is onbebouwd. (Misschien wel terecht, maar als het nog warmer wordt, zoals verleden jaar, is dat NIET diervriendelijk!)

fietspont

We komen bij een zelf te bedienen fietspontje. Aan de overkant van de sloot staat een dame met een fiets te wachten tot wij aan de overkant zijn (de pont ligt aan onze kant) Er staat een bord wat we moeten doen met veel waarschuwingen. De dame mét fiets woont hier kennelijk in de buurt want ze vertelt ons, als we “over”zijn, dat er regelmatig mensen naast het pontje vallen bij het eraf en erop gaan! Géén overbodige luxe dus, die waarschuwingsborden.

Er zijn ook hier veel weilanden met niets: geen dieren, alleen gras.
We zien één haas in zo’n weiland. Naast het pad staat een bordje vogelboulevard.
Helaas zien we maar 2 scholeksters; prachtig met hun oranje/rode poten en snavel.
Er scheren af en toe zwaluwen over het pad.
Hier moet ik  denken aan een weersvoorspellend rijmpje:
Vliegen de zwaluwen laag,
dan blijft het droog vandaag
.
Zo ziet het er ook uit vandaag: droog.
Verderop in een paar weilanden naast elkaar tel ik 40 paarden, misschien een stoeterij?
Hollen of stilstaan hier: veel weilanden met NIKS en dan opeens; veel schapen, koeien of paarden. Wisselweilanden?

Aan het eind van de route:  Polderrestaurant De Haven van Eemnes. We beklimmen een trap en zoeken een plaatsje in de schaduw; het terras kijkt uit over haven en polder


We bestellen iets te drinken, met niets te eten erbij, tot groot verdriet van de enige terrasmus hier, die van stoel op stoel hipt, op onze tafel komt kijken en ons vragend aankijkt;geen taart? Bier hoeft hij niet.

Na het genieten, drinken en afrekenen dalen weer af tot normaal niveau en fietsen weer langs  weilanden. Nu zien we twee reigers. Het rare is dat hier nu in de “lege” weilanden enorm veel houtduiven zitten. In één wei langs het fietspad tel ik er 9! Wat zoekt een HOUTduif in een weiland?

Ná de weilanden komen we uit bij wel een leuk laantje máár met allemaal roodwitte linten met PAS OP er langs. Ik trek toch maar iets met lang mouwen aan en hoop er het beste van. ( gelukkig allebei géén last van JEUK gekregen)
Eén van de laatste paadjes waar we overheen fietsen is zand met stenen en DROOG; grijze stofwolkjes stijgen op onder de fiets voor me.
Boven een weiland zie ik een enorm grote roofvogel (helaas geen verrekijker meegenomen) zou het de zeearend zijn, die op het eiland De Dode Hond zijn domicilie heeft gevonden? Het zou zo maar kunnen.

Leuke fietstocht, heerlijk weer, lekker bier.
Ik had op deze poldertocht wel wat meer vogels verwacht.