Zwanen, vlieg en afwezige vriendin.

zwaneneierenEr zijn hier in de buurt nogal wat zwanennesten.Vandaag besloten we die eens langs te fietsen om te kijken hoe het er mee staat.Het eerste nest was teleurstellend; verlaten. Bij nadere inspectie bleek het 4 eieren te bevatten, pa en ma zwaan nergens te bekennen.De sloot verder afgefietst; geen zwanengezin gezien.

Vermoedelijk nest verlaten; géén toekomstige pulletjes!

We stappen op de fiets en op dat moment vliegt er een vliegje achter in mijn keel.
Ik kuch om het eruit te krijgen (wel IN mijn elleboog) maar het vliegje blijft zitten waar het zit.  Ik begin kokhalsneigingen te krijgen ,waar ik maar aan toegeef; het MOET eruit. Water stroomt uit mijn ogen
Een in de verte aankomende lopende mevrouw kijkt naar me en draait om: Ik denk dat ik het stempel: wellicht Coronahoester van haar kreeg!

Ik denk dat het  wel weer gaat en stap op de fiets. Helaas het gaat niet.
Het lijkt wel of de vlieg onder in mijn keel een dansje doet.
Gelukkig woont een vriendin hier vlakbij.
We gaan om een glaasje water vragen.
buitenkraanHet huis ziet er verlaten uit.
Voor de zekerheid loop ik toch even door het hekje achterom.
Tuinstoelen hangend op de tafel. Ze zijn WEG!
Maar  ze hebben wel…..een buitenkraantje!
Ik maak een kommetje van mijn handen en lepel zo wat water naar binnen.
De vlieg verdrinkt!
Ik krijg weer “gewoon” lucht.
We kunnen verder

We rijden langs het Gooi meer; honderden zwanen ,
gooimeer met zwanen                                                           waarvan één gezin
pulletjes

Bij het strandje staat een ijscoman: we moeten de lokale ondernemers steunen, dus we stappen af.
Er zijn afstandsstrepen op de grond geplakt. Ik ben nummer 4 in de rij.
Vóór me staan drie meisjes in badpakje, die ieder 3 verschillende bolletjes ijs willen.
Als de ijscoman vraagt of het niet koud in het water was roepen ze in koor: Nee, lekker.
Met mijn lief,zittend op een fietsenrek,  eten we de ijsjes op; ze zijn  bijzonder lekker!

Het volgende nest (in een brede sloot) is eerst niet te vinden, alles is dichtge(be)groeid. We fietsen verder en rijden een bruggetje over en rijden terug.Dan zien we het nest mét  zwaan erop aan de overkant, pa zwaan zit in het water en komt naar ons toe en dan………………. komt ma met haar 6 pulletjes ook het water in.
Ze steken over en kijken ons alle acht verwachtingsvol aan.


Helaas,  we hebben geen zwanenvoer bij ons.
Onze zwanentoer was, met één uitzondering,  succesvol

Oud Loosdrecht

Een gedeelte van mijn familie woonde in Loosdrecht.
Het verhaal gaat dat de Oud Loosdrechtsedijk vroeger een karrepad was en dat mijn vader en zijn broer daar een pension zijn begonnen.

Voor mijn vader is dat maar van zéér korte duur geweest. Hij had namelijk ook gesolliciteerd bij de gemeente Hilversum en werd daar aangenomen.
In die tijd was het zo dat als je bij de gemeente werkte je ook in DIE gemeente moest wonen, dus mijn vader moest, wilde hij de vaste baan (vast inkomen) hebben, verhuizen naar Hilversum.
Dát heeft hij gedaan en zijn broer en vrouw hebben samen het pension gedreven.
Mijn vader was een zondagsschilder en heeft De Funtushoeve, zoals het etablissement heette geschilderd.funtushoeve

Nu, met de opruiming bij mijn broer kwam dit schilderij tevoorschijn en kreeg ik het mee. Enorm veel herinneringen komen boven. Het gebouw, aan de Funtusplas bestaat al jaren niet meer; het was toen een begrip in Oud Loosdrecht.
Nu, door het schilderij is het weer levend, het botenhuis, het terras en de plas.
Mijn oom had aan de steiger een roerboot liggen en kon gasten mee uit vissen nemen, weet ik nog.

Ik weet niet of het werkelijk waar was, maar in mijn herinnering waren we er ALTIJD met Pinksteren, stond het gras vol met pinksterbloemen, had ik een nieuwe jurk aan en was bijna de hele familie er dan.
Misschien een verjaardag of zo.
We zaten we op het terras en altijd was mijn tante druk met het bedienen van de gasten of stond ze in de keuken te koken.
Mijn oom hield ons dan gezellig “bezig”

Zelf hebben mijn man en ik ook een tijdje in Oud Loosdrecht gewoond, inwonend aan de plas bij een dame boven.
Loosdrecht, een plaats die ’s zomers vol met toeristen was en levendig met “dansen bij Van Dijk” en boten huren bij Ottenhome en de Uitkijk.
’s Winters was het een koude, verlaten gure dijk, met bushaltes (1 bus in een uur)  en een telefooncel voor de communicatie met “buiten” ( de telefoon opnemen en dan verbond de telefoniste je door)

Niet alleen oude foto’s brengen het verleden terug, ook oude schilderijen.