Eigenzinnig?

Ik had een eigenzinnige schoonzus.
Had, want ze kreeg kanker en stierf.

Toen ik haar leerde kennen zat ik nog op school, had zij een baan, eigen woonruimte en wat geld om uit te geven.
Er was nogal wat dat ons bond.
Eén van die dingen waar we allebei een bloedhekel aan hadden, was boodschappen doen en shoppen.
Toch moesten er wel eens dingen gekocht worden.
Soms ging ik met haar mee, zo ook een paar keer met schoenen kopen.
Ze ging naar een, in mijn ogen, hele dure schoenenzaak.
Ze liep naar binnen, zocht een bepaald merk, vond iets leuk, paste het, betaalde en liep er weer mét nieuwe schoenen uit. Geen verkoopster hoefde haar iets anders te adviseren dat wat ZIJ leuk en mooi vond.
Ik ging naar een soort schoenenmarkt en kocht schoenen, die weliswaar leuk om te zien waren (én goedkoop) maar die al snel verzoold moesten worden
Alle waar is naar zijn geld.

Nu  ik sinds kort orthopedische zolen heb, die niet alle schoenen passen, heb ik nieuwe open schoenen nodig.
Sinds korte tijd kan ik weer zonder pijn lopen, dus wil ik nu graag sandalen in plaats van die hoge dichte schoenen waar ik de laatste tijd op loop en die alleen onder een broek kunnen (vind ik)
De instrumentmaakster raadde me een bepaald merk schoenen aan ,waarvan ook sandalen zijn waar deze zooltjes inpassen.

Ik zoek op internet en vind.
En wat schetst mijn verbazing: de vroegere schoenenwinkel van mijn schoonzus verkoopt ze .(De zaak blijkt meer dan 90 jaar op die plek gevestigd te zijn)
Ik er heen. De zaak is onherkenbaar veranderd, vergroot en lichter geworden dan in mijn herinnering.

De aanwezige verkopers en verkoopsters zijn allemaal een klant aan het helpen. Er wordt naar achteren geroepen en er komt een dame aan die mij wil/kan helpen.
Ik vraag om het merk en vertel van de orthopedische zooltjes. Zij wil ze eerst zien vóór ze sandalen gaat halen, dus ik doe mijn schoenen uit en toon ze. Na de vraag wat voor kleur sandalen ik wil gaat ze weg en komt ze terug met 3 dozen.
sandalenDe eerste lichtblauwe sandaaltjes zijn beeldschoon en passen geweldig, maar zijn niet van het merk dat ik noemde.
Ook de andere niet.
Ik ben blij met het eerste paar, maar vind het toch “vreemd” dat ze niet deed wat ik vroeg en zeg dat ook. Ze antwoordt dat ze mijn zooltjes en voeten gezien heeft en niet denkt dat dát merk goed is voor MIJ.

Op mijn verzoek haalt ze dat merk toch even. Twee dozen. Het eerste paar is me te breed, het tweede paar vind ik niet mooi. Ik kom weer terug op mijn (en háár) eerste keus en zeg dat ook. De verkoopster knikt.
Ze is “een oude rot in het vak”  en schat mensen, voeten en zolen in.
En dat doet ze kennelijk goed..
Typisch een zaak voor mijn overleden schoonzus, net zo eigenzinnig als zij ooit was.

Ik ga blij de zaak uit.
Ik hoop morgen nog steeds blij te lopen mét mijn nieuwe schoenen én een rokje aan.

Medische snelheid

Gisteren was dé dag dat ik naar een specialist moest (orthopeed) om meer te horen  over mijn voeten en het gevolg ervan: pijnlijk lopen.
Ik moest mij melden bij de poli en kreeg een briefje voor radiologie. Even wachten en toen werden er 2 foto’s van mijn voet gemaakt.

Toen naar de specialist, waardoor ik, omdat alles zo razendsnel ging, een half uur te vroeg was.
ziekenhuis KIn de wachtkamer staat een kinderspeeltafel. Waarom? Daar kom ik snel genoeg achter: in het half uur dat we er zitten (mijn lief is mee voor moral support) komen er 4 kindjes met spreidbroekjes voor controle. Hele kleine pukkies, kruipen over de vloer, één met alleen een papa, één met alleen een mama, en 2 met papa en mama en nog een kleuter erbij, die naar de speeltafel gaan. Het brengt leuk kijkvermaak.De kleintjes lijken zich niets aan te trekken van hun “harnasje” en schuiven  vrolijk over de grond.

ziekenhuis arthoEr komt een co- assistente me halen. Ze vraagt meer dan 10 dwazen kunnen beantwoorden, ze moet nog leren, vertelt ze me. Ik geef op alles antwoord en ze knikt, typt in, stelt weer een vraag en zo zijn we leuk een tijdje bezig. Ik vertel dat er foto’s zijn gemaakt. Ze roept ze op  de computer op en laat ze me zien. Ze zegt dat hierop alleen botten te zien zijn. Dat zie ik (waarom zijn ze gemaakt als ik geen botprobleem heb? denk ik, maar ik vraag het niet. Ik wacht af)
Ze gaat overleggen met de orthopeed en dan komt hij naar me kijken, zo waarschuwt ze.

En dan komt de specialist zelf, een rijzige man die autoriteit uitstraalt. Hij voelt, hij kijkt en zegt bondig ”Gescheurde pees is de oorzaak, daar komt littekenweefsel omheen, dat gaat drukken en dat geeft pijn. Niet te opereren want daardoor komt meer littekenweefsel en lost niets op”.
Ik vertel dat mijn andere voet het ook heeft en hij voelt (met handschoentje aan) ook daar.
“Ja, dat klopt” Ik vraag of dat niet bijzonder is, dat allebei de voeten een gescheurde pees hebben.
Gelukkig is het een dokter met humor: ”Ik zou u graag zeggen dat u iets bijzonders bent, maar dit geval komt vaker voor” Hij glimlacht en ik ook.
We spreken over de oorzaak, hij bekent dat hij het niet weet, het kan al zijn door in het bos “verkeerd” op een takje te stappen. Het heeft niets met leeftijd of leeftrant te maken en kan iedereen gebeuren.
Maar nu! Wat kan hij/ik eraan doen. Hij niets. Ik ook niet. Maar……….. de instrumentmaker wel.
“Toevallig heeft hij nu spreekuur en kan u er meteen heen, misschien een tijdje wachten, maar dan meet hij u speciale orthopedische zolen aan, die de druk verlichten en u hopelijk van de pijn afhelpen. Ik leg een brief voor hem neer bij de assistente, als u daar even zegt dat u op hem wacht, wordt u zo binnen geroepen”
Hij steekt zijn hand uit en voor ik het weet is hij de behandelkamer uit en ben ik weer alleen met de co-assistente. Zij gaat me voor naar de assistente, die me weer naar de wachtkamer verwijst
Ik vindt alles best en ben erg blij dat dit allemaal achter elkaar kan worden afgehandeld en ik mogelijk al gauw weer (een beetje?) normaal kan lopen.

Na een dik half uur komt de instrumentmaker me halen. Hij vraagt het een en ander, bekijkt mijn podoloogzooltjes (“die brengen u helemaal geen steun”)
Ik leg hem snel uit dat die ook niet gemaakt waren voor deze klacht en hun werk “toen” hebben gedaan en spreek de hoop uit dat de nieuw te maken zooltjes mij opnieuw zullen helpen om de pijn te verlichten. Hij garandeert niets, maar ervaring heeft hem geleerd dat dat “meestal” wel het geval is. Twee en half uur later sta ik weer buiten met een afspraak over 14 dagen om de zooltjes op te halen.
Wat leven we toch in een geweldig land, dat dit allemaal zo snel geregeld kan worden.
Ik hoop zó dat de zooltjes gaan helpen en strompel intussen naar de geparkeerde auto; naar huis, naar koffie, dít heb ik weer achter de rug!