Film: The Children Act (2017)

Hoofdrollen: Emma Thomson , Stanley Tucci, Fionn Whitehead
Regie: Richard Eyre

Children Act
Een bijzondere film die gaat over een vrouwelijke rechter van het (Engelse) Hooggerechtshof, gespecialiseerd in familierecht.
Ze moet oordelen over bijzondere zaken, zoals het scheiden van een Siamese tweeling (baby’s)
De ouders willen ze niet scheiden, omdat er dan één baby ZEKER zal sterven. Zonder separatie zullen ze beiden overlijden.
De rechter spreekt haar oordeel uit: separatie.
Haar motivatie; één levend kind gaat boven twee dode kinderen.

De rechter wordt alom gerespecteerd door vakgenoten, maar haar privé leven loopt niet zo lekker.
Ze werkt, werk meer en is thuis bezig met inlezen en voorbereiden. *)
Haar man brengt  fijntjes het feit ter sprake dat ze al 11 maanden geen seks hebben gehad.
Ze gaat niet met hem in discussie.
Dan kondigt hij aan dat hij denkt een affaire te gaan beginnen. Ze zegt dat dat hij dan kan vertrekken (hij is daarna 2 dagen weg maar komt terug)

Ondertussen komt een andere zaak op haar pad. Een 17 jaar (én een paar maanden) oude Adam heeft leukemie en ligt in het ziekenhuis. Hij en zijn ouders zijn Jehova getuigen en weigeren bloedtransfusie. Jehova’s wet verbiedt hen bloed van dieren of andere mensen aan te nemen: bloed vertegenwoordigt het leven dat hen door God is geschonken, dat mag NIET vermengd worden.
Zonder een bloedtransfusie zal Adam sterven.
Het ziekenhuis doet een beroep op een wettelijke uitspraak.
Bij de hearing, door haar geleid komt Adam’s arts aan het woord, die de medische relevantie van de bloedtransfusie uitlegt. De advocate van de ouders legt uit waarom Jehova getuigen bloedtransfusies weigeren (ze beroepen zich op teksten in de bijbel)
De rechter besluit met Adam zelf te gaan praten om te horen wat ZIJN mening werkelijk is of dat hij onder invloed van zijn ouders dit besluit (gedwongen?) neemt.

De scene in het ziekenhuis is bijzonder. Ze vertrekt ná het ziekenhuisbezoek  naar de rechtszaal en spreekt haar oordeel uit
Hierna zou de film afgelopen kunnen zijn.
Maar het gaat verder.

De afloop van de film is dramatisch


Nawoord:
Ieder mens kijkt naar een film, leest een boek met zijn of haar achtergrond en zijn of haar eerdere levenservaringen; dat bleek bij het napraten met  andere filmkijkers in de bioscoophal: Verschillende meningen over de uitspraak en de handelingen van de rechter daarna.

 

 

*) het echtpaar heeft géén kinderen

Medische snelheid

Gisteren was dé dag dat ik naar een specialist moest (orthopeed) om meer te horen  over mijn voeten en het gevolg ervan: pijnlijk lopen.
Ik moest mij melden bij de poli en kreeg een briefje voor radiologie. Even wachten en toen werden er 2 foto’s van mijn voet gemaakt.

Toen naar de specialist, waardoor ik, omdat alles zo razendsnel ging, een half uur te vroeg was.
ziekenhuis KIn de wachtkamer staat een kinderspeeltafel. Waarom? Daar kom ik snel genoeg achter: in het half uur dat we er zitten (mijn lief is mee voor moral support) komen er 4 kindjes met spreidbroekjes voor controle. Hele kleine pukkies, kruipen over de vloer, één met alleen een papa, één met alleen een mama, en 2 met papa en mama en nog een kleuter erbij, die naar de speeltafel gaan. Het brengt leuk kijkvermaak.De kleintjes lijken zich niets aan te trekken van hun “harnasje” en schuiven  vrolijk over de grond.

ziekenhuis arthoEr komt een co- assistente me halen. Ze vraagt meer dan 10 dwazen kunnen beantwoorden, ze moet nog leren, vertelt ze me. Ik geef op alles antwoord en ze knikt, typt in, stelt weer een vraag en zo zijn we leuk een tijdje bezig. Ik vertel dat er foto’s zijn gemaakt. Ze roept ze op  de computer op en laat ze me zien. Ze zegt dat hierop alleen botten te zien zijn. Dat zie ik (waarom zijn ze gemaakt als ik geen botprobleem heb? denk ik, maar ik vraag het niet. Ik wacht af)
Ze gaat overleggen met de orthopeed en dan komt hij naar me kijken, zo waarschuwt ze.

En dan komt de specialist zelf, een rijzige man die autoriteit uitstraalt. Hij voelt, hij kijkt en zegt bondig ”Gescheurde pees is de oorzaak, daar komt littekenweefsel omheen, dat gaat drukken en dat geeft pijn. Niet te opereren want daardoor komt meer littekenweefsel en lost niets op”.
Ik vertel dat mijn andere voet het ook heeft en hij voelt (met handschoentje aan) ook daar.
“Ja, dat klopt” Ik vraag of dat niet bijzonder is, dat allebei de voeten een gescheurde pees hebben.
Gelukkig is het een dokter met humor: ”Ik zou u graag zeggen dat u iets bijzonders bent, maar dit geval komt vaker voor” Hij glimlacht en ik ook.
We spreken over de oorzaak, hij bekent dat hij het niet weet, het kan al zijn door in het bos “verkeerd” op een takje te stappen. Het heeft niets met leeftijd of leeftrant te maken en kan iedereen gebeuren.
Maar nu! Wat kan hij/ik eraan doen. Hij niets. Ik ook niet. Maar……….. de instrumentmaker wel.
“Toevallig heeft hij nu spreekuur en kan u er meteen heen, misschien een tijdje wachten, maar dan meet hij u speciale orthopedische zolen aan, die de druk verlichten en u hopelijk van de pijn afhelpen. Ik leg een brief voor hem neer bij de assistente, als u daar even zegt dat u op hem wacht, wordt u zo binnen geroepen”
Hij steekt zijn hand uit en voor ik het weet is hij de behandelkamer uit en ben ik weer alleen met de co-assistente. Zij gaat me voor naar de assistente, die me weer naar de wachtkamer verwijst
Ik vindt alles best en ben erg blij dat dit allemaal achter elkaar kan worden afgehandeld en ik mogelijk al gauw weer (een beetje?) normaal kan lopen.

Na een dik half uur komt de instrumentmaker me halen. Hij vraagt het een en ander, bekijkt mijn podoloogzooltjes (“die brengen u helemaal geen steun”)
Ik leg hem snel uit dat die ook niet gemaakt waren voor deze klacht en hun werk “toen” hebben gedaan en spreek de hoop uit dat de nieuw te maken zooltjes mij opnieuw zullen helpen om de pijn te verlichten. Hij garandeert niets, maar ervaring heeft hem geleerd dat dat “meestal” wel het geval is. Twee en half uur later sta ik weer buiten met een afspraak over 14 dagen om de zooltjes op te halen.
Wat leven we toch in een geweldig land, dat dit allemaal zo snel geregeld kan worden.
Ik hoop zó dat de zooltjes gaan helpen en strompel intussen naar de geparkeerde auto; naar huis, naar koffie, dít heb ik weer achter de rug!

Een Amsterdamse

In het winkelcentrum is een nieuw kledingwinkeltje gekomen.
Er hangen fleurige blouses, rokjes, jurken en broeken buiten.
Er staat een handgeschreven bordje bij: ALLES € 15, OOK BINNEN.
Welke vrouw kan dat weerstaan?
Ik loop naar binnen.

Er staat een dame bij de balie met een blouse met een vlekje.
“Gaat dat er nog uit, denkt u?”
De dame achter de balie is eerlijk
– Geen idee. Ik geef ‘m voor € 12,50, probeer het. Gaat het niet, breng je ‘m maandag weer terug, krijg je je 12,50 terug, oke? –
De dame koopt de blouse, want het is de laatste en ze vindt hem beeldschoon, zegt ze. (maar dat IS hij natuurlijk niet, want er zit een vlekje op)

jurkIk vraag of ik een jurkje mag passen.
– Tuurlijk –
Ik maak haar compliment over de afhandeling van de vorige klant.
“Ja zo zitten wij in elkaar, mijn man en ik. Wat je geeft krijg je terug ook “
Er komt een kale man met tattoo binnen, een jurk op een hangertje in zijn hand “Nou dan heb ik nog heel wat van je tegoed” zegt hij lachend.
“Mijn vent” zegt ze tegen mij
“We komen uit Amsterdam, daar wonen we”

 

Ik vraag hoe ze dan hier terecht komen.
Onderwijl komt er een dame met een rollator binnen
“Hé, Annie” groet de eigenaresse de klant
– Heb je iets met een kragie? –
“Nee, Annie momenteel niet, zal ik het aan mijn moeder meegeven als ik wat met een kraagje heb? Dan kun je het thuis even lekker passen”
En tegen mij “Dat is de buurvrouw van m’n moeder, die zit hier in het rusthuis. Zodoende zitten we hier. Ik zag dat winkeltje vrijkomen, ik denk dát is van ons”
Annie rollatort de winkel uit en zwaait “Fijn meid, geef maar aan je moe mee”.

Ik pas en het past.
Vijftien euro’s wisselen van eigenaar.
– Weet u, we moeten het hebben van mond tot mond reclame.
Laatst zaten er 2 dames in het ziekenhuis hier over onze winkel te praten, een derde luisterde mee. Toen ze klaar was in het ziekenhuis is ze meteen hierheen gereden. Heb ik ‘r een blouse verkocht. Leuk toch? –
Ik beaam en loop met mijn zakje de winkel uit.
Een aanwinst dit echtpaar mét hun winkel.

 

Dentofobie

Sommige mensen zijn bang voor spinnen (arachnofobie) anderen voor hoogtes (acrofobie). Ik heb dentofobie.

Ik ben een moedig mens en ga wel, elk half jaar naar de tandarts! Maar…. ik slaap een kleine week van tevoren slecht en op de dag zelf sta ik stijf van de stress.
Het helpt daarbij niet dat ik een slecht gebit heb en dus relatief “vaak” naar de tandarts moet.
Of het een fabeltje is of niet weet ik niet, maar mijn moeder zei vroeger dat omdat ZIJ Engelse ziekte heeft gehad, zij en ik een slecht gebit hebben.(?)

Als een tandarts al moeilijk is dan is een kaakchirurg natuurlijk helemaal “feest”.
De afgelopen jaren heb ik er 3 x naar toe moeten gaan.

De eerste van die 3 keer was het een bijzondere, roodharige man met gigantische handen, die, tijdens de behandeling zachte klassieke muziek liet draaien, kunst aan de muur had en beelden op sokkels. Hij straalde vertrouwen uit.

De tweede keer, was  2 jaar later en was die kaakchirurg, helaas voor mij, met pensioen.
Deze had geen kunst, geen klassieke muziek maar straalde een zelfverzekerdheid uit, die me kennelijk vertrouwen gaf, want ik zat redelijk “rustig” in de stoel.

Vandaag was ik weer bij hem (weer na een aantal nachten slecht slapen en opstaan met “een knoop in mijn maag”)
Het begon goed: toen ik in het ziekenhuis aankwam was de kaakchirurg weggeroepen en nog niet met zijn patiënten in de poli begonnen.
Dáár had ik nooit over nagedacht, dat ook een kaakchirurg een spoedgeval zou kunnen hebben en weggeroepen zou kunnen worden.
De uitlooptijd zou minstens een uur bedragen!

Vervolgens waren mijn foto’s er niet. De assistente zou de tandarts bellen. Maar aangezien ik toch lang moest wachten, besloot ik zelf langs de tandarts te gaan en te vragen alsnog mijn foto’s te mailen.
Het was heerlijk buiten, dus een wandelingetje deed me goed. De tandarts had (natuurlijk) wél de foto’s opgestuurd maar deed het met liefde nog een keer, maar niet naar het mailadres dat ik van het ziekenhuis had meegekregen: dat was volgens haar géén beveiligd adres.

Ik terug naar het ziekenhuis waar inmiddels de foto’s waren aangekomen. De assistente was allerliefst, ik kon nog koffie gaan drinken, de chirurg was al wel begonnen.
Na de koffie, weer terug bij de balie wilde de kaakchirurg nóg een foto.
Die ging helaas niet lukken, de plek was achter in mijn mond en ik kokte mijn darmen uit mijn lijf als het apparaatje met fotoplaatje achter in mijn mond kwam. Er werd overlegd. De foto MOEST echt, omdat de kieswortel wellicht bij de neusbijholte uitkwam en een gaatje in die wand NIET aanbevelenswaardig was.
De kaakchirurg kwam met het plan me vast te verdoven, zodat ook de kokreflexen wat minder zouden zijn en de foto alsnog  gemaakt kon worden.
Slim plan.
Mét de verdoving ging de foto goed en kon ik daarna doorlopen na de operatiestoel en gaan liggen. De doek werd over mijn hoofd uitgespreid (steriel werken en felle lampen) en de chirurg vertelde me elke stap die hij ging doen: Kies in stukken zagen en brokstukken eruit halen, terwijl de assistente de brokstukken wegzoog en zoutwater sproeide.
De geluiden en dreunen waren vreselijk voor zo’n HSP-er*) als ik, maar verdoofd is verdoofd, dus geen pijn.
Nu ging mijn neus dichtgeknepen worden en moest ik bolle wangen maken ( om te horen hoe het met mijn neusbijholte zat) de paniek bij mij werd gigantisch, (assistente:”U stopt toch niet met ademen he?”) Gelukkig was er geen verbinding tussen de mond en de kaakholte ontstaan en kon er gehecht worden . Ik  werd rustgevend toegesproken.

Een brief mee wat ik mocht en niet mocht en even later stond ik weer buiten.
De angst vooraf was vele malen erger dan de behandeling zelf! Toch weet ik bijna zeker dat het volgende tandartsenbezoek (over 2 maanden) de angst tevoren weer zal slaan. Jammer
Vandaag hebben assistentes en chirurg er alles aan gedaan om me op mijn gemak te stellen en niet overmatig te pijnigen.
Onze gezondheidszorg is geweldig!! (Gisteren op tv Ruben Terlou in Chinese ziekenhuizen gezien, dáár gaat het heel wat anders toe)
We zijn bevoorrecht dat we in Nederland geboren zijn.

*) Hoog Sensitief Persoon