Jonge en oude meeuwen

vliegende meeuw (2)Een zilvermeeuw (de meest voorkomende meeuw aan onze kust) hoort wit te zijn. Zo zie je ze ook op foto’s en in films.
Onlangs was ik weer aan de kust en zag mega veel meeuwen*) Met van die zwarte koppen, maar ook  een paar mooie witte.

meeuw

Máár, de meeste meeuwen  daar waren vlekkerig bruin. Een apart soort?

Ik wist het niet totdat ik onlangs “toevallig”**)  een stukje over zilvermeeuwen las. Daarin stond dat  jonge zilvermeeuwen vlekkerig bruin zijn. Dát verenkleed houden ze zo’n 3 jaar vóórdat ze dat mooie zilvergrijze verenkleed krijgen (pas als ze  een volwassen meeuw zijn)

Er zijn dus relatief veel, niet-zo-mooi-witte meeuwen want iedere meeuwenmoeder legt 3 eieren!

Blij dat dát opgehelderd is!

 

 

*) Er zijn 102 soorten meeuwen benoemd!
**)  Ik  gebruik het woord “toevallig”  hier wel maar ik geloof niet in toeval. Alles heeft een reden.

Strandtent

De zon schijnt (een beetje) dus op de fiets naar het duingebied. Daar begint het te miezeren, maar we rijden door tot aan de zee. Daar begint het te waaien en een zeemist onttrekt de horizon aan onze ogen. We  zetten de fietsen op slot en lopen een klein uurtje langs het strand. Het waait behoorlijk. Op een klein afstandje kun je elkaar al niet verstaan. We zien dus ook verschillende honden die verdwaasd kijken naar waar het baasje is. ( honden schijnen geen kleur te kunnen onderscheiden, dus mijn baasje heeft een  felroze trainingsjack aan, zit er niet er niet in, het fluitje of de roep én de ogen daar komt het op aan)

We stoppen bij een grote strandtent, nog geen tekenen van afbraak voor de winter bij deze tent.
De chocolademelk met slagroom is zalig. We raken aan de praat met een dame die daar werkt.
Ze gaan pas 28 oktober weg. De meeste strandtenten zijn al aan het afbreken. Half september kun je “bijboeken” om ook nog na oktober te staan (ze vertelt er niet bij hoeveel dat hen kost)
Wat ze wel vertelt is dat de strandtent naast hen voor een
miljoen te koop staat!

Wij zijn benieuwd hoe dit allemaal afgebroken gaat worden en zijn verbaasd als ze verteld dat in 4 dagen de hele strandtent weg is. Het meeste werk is het inpakken van de glazen, borden, bestek  én het terras, want de banken en stoelen zijn loodzwaar.

De strandtent zelf is opgebouwd uit segmenten, zo’n 12. Het zijn eigenlijk containers die met een hijskraan op een wagen worden geladen. De vloer en de plafonds blijven er gewoon in. Ze wijst onze de “ogen” bovenin aan, waar de kabels van de hijskraan in kunnen.
De strandtentopslagruimte is nog geen 10 minuten rijden van hun huidige standplaats vandaan. Dáár staan alle containers van alle strandtenthouders opgeslagen.

Het is altijd moeilijk om te besluiten wannéér je gaat. Gisteren had ze 3 klanten, vandaag (nu half 2) al 12! Als het stil is gaat ze de bijtent, de ruimte die ze verhuren voor partijen, presentaties en vergaderingen, vast ontmantelen “Dat scheelt straks weer”.

Zelf gaat ze na de 4 dagen afbreken( heel hard werken)  met het vliegtuig naar Zuid Afrika waar ze geboren is en ook haar vader nog woont; even uitrusten. In januari komt ze dan weer terug om dingen te regelen: personeel, menu herzien, reparaties etc. En in maart komen de voorbereidingen om alles weer hier neer te zetten; altijd op dezelfde plaats!

We wensen haar sterkte, nog een maandje én dan vakantie.
Strandtenthouder, it’s a way of life.

WIJ lopen weer terug naar onze fiets. De zeemist is opgetrokken, we zien boten in de verte. Ook de wind is inmiddels wat gaan liggen. We fietsen terug, maar eerst even een visje eten bij Simonis, die de lekkerste vis van Zuid Holland verkoopt!

 

 

Simonis

Zee

zee

Vandaag heb ik de zee (weer) gezien én… ik heb mij gedragen.
Het verhaal gaat namelijk (ooit door mijn moeder verteld) dat ik, toen ik de eerste keer de Noordzee zag,  op mijn kleine beentjes zo met schoenen en al van het strand de zee in liep.
Dát was in die tijd een klein drama; er bestonden toen nog geen crocs, teenslippers of watersandaaltjes. Als kind had je twee paar(leren) schoenen: een winter en een zomerpaar en beiden konden NIET goed tegen zout zeewater.

Nu fietsten we vanuit Den Haag via de Laan van Poot en het Westduinpark naar de zee. De vegetatie in de duinen vind ik apart; veel struiken met doornen, veel bessen, oranje, rood en geel en vooral veel zilvergrijze bladeren aan struiken en bomen.

We zetten onze fietsen  aan de ene kant van een duin en klauteren door het mulle zand  het duin op, waar een vrij steile trap onze naar het strand en de zee brengt.
In de verte liggen (zeker 10) grote tankers te wachten op vracht; een vliegtuigje van de kustwacht vliegt laag over; een politieauto rijdt op het strand langs de zee en er lopen veel mensen met een hond op het strand. Bijna allemaal gooien ze een bal de zee in en bijna alle honden rennen de zee in en komen met bal terug.

Na een wandelingetje langs de kust strijken we neer op een terras van een strandpaviljoen en willen we een lunch bestellen.
Naast ons zitten 2 vrouwen van omstreeks de 40, beide met een hond.
De één met een zwarte legging en een zwart shirt met lange mouwen en laarsjes, de ander met een zwart topje zonder bandjes, korte broek en blote voeten: beiden met een hond.
Ik kan het niet helpen dat ik hoor wat de ene tegen de andere (collega?) zegt:
“Je zal toch Miranda heten en vandaag de hele dag aan je computer moeten zitten”.
Ze gniffelen allebei (ik ook, al ken ik  die sneue Miranda niet.

Ik wil graag iets dat op de kaart als “ontbijt” (tot 12uur) staat en loop binnen (open keuken) en vraag aan de kokkin of ik dat toch bestellen mag: ”Voor u maak ik vandaag een uitzondering”.
Ik heb wéér mazzel! Zonder jas of vest eind september op een terras zitten te lunchen met uitzicht op de zee met een heerlijk lunchhap!
Een doordeweekse feestdag!