We denken aan elkaar en voor elkaar.

postit scrabble to do todo
Mensen die nu niet kunnen werken, óók niet van uit huis, gaan nogal eens klussen.
In de tuin bijvoorbeeld. Als hier de groene bakken buiten staan (vanochtend) zitten ze nu vaak helemaal vol met snoeihout. Ik hoor nu ook regelmatig doordeweeks zo’n elektrische zaag.
Ook staan er steigers om huizen, zijn er mensen aan het schilderen en/of afbranden aan de buitenkant. Wat ze binnen allemaal doen weet ik niet maar ongetwijfeld wordt ook daar een en ander geklust.
Als je aan het klussen bent heb je dingen nodig: een latje, verf, kwasten of je wilt iets huren zoals een grote container, een versnipperaar of een boormachine.
Dus je gaat naar een bouwmarkt. Dat kan nog.

Ook mijn lief is iets aan het maken en heeft af en toe iets nodig. We gaan samen op de fiets, zijn we er even uit, lekker in de buitenlucht en rijden dan ook daarna niet rechtstreeks naar huis.
Vandaag waren we bij de bouwmarkt, maar daar hadden ze niet wat mijn lief hebben wou. Dus besloten we door te rijden naar de Action. Mijn lief dacht wel gehoord te hebben dat de Action dicht was, maar omdat we toch lekker aan het fietsen waren maakte ons dat niet uit; niet geschoten altijd mis.

logo acDe Action was open.
We werden welkom geheten door 2 werknemers, die ons vroegen elk een karretje mee te nemen.
“Ik hoor bij hem” en “We hebben maar één dingetje nodig” was voor hen géén argument: Allebei een karretje graag dan weten we hoeveel mensen er binnen zijn.
AHA. Slimme actie. We lopen allebei naar binnen mét ons karretje.
We zoeken en vinden ons product en gooien het in het karretje.
Omdat het zo zielig staat 1 boodschap, gooi ik er ook nog maar 2 chocoladerepen bij. (we mogen onszelf wel een beetje kietelen, toch?)
Voor de kassa hangt een doorzichtig stuk plastic; erachter zit de kassière.
Er staan strepen op de vloer, hoever we van elkaar af moeten blijven.
Het stel achter ons houdt zich er niet aan.
We laten het zo.
Mijn lief brengt onze karretjes terug, dan kunnen er weer twee nieuwe mensen de winkel in. (Ik ben vergeten te vragen hoeveel mensen er tegelijk de winkel in mochten) Als we de winkel uitlopen komen er net 2 vrouwen inlopen, ze gaan met een grote boog om ons heen.

Als ik thuiskom en ik kijk op mijn foon (ik neem hem zelden mee, als ik WEG ben, ben ik ook echt WEG) daar staat, gezonden door een vriendin, een videofilmpje op: veel mensen die alleen en toch tezamen zingen: You’ll never walk  alone.
Het blijkt dat ik dat vanmorgen gemist heb: toen draaiden 183 radiostations in Europa tegelijkertijd dit nummer.Het idee kwam van een Nederlandse radio dj Sander Hoogendoorn, hij wil tijdens de Coronacrisis de nadruk leggen op samenhorigheid.
Wat mij betreft is hij daarin geslaagd.

person gather hand and foot in center
friends

Gisteren kreeg ik van (een andere) vriendin een gedicht “Maar de lente wist het niet…” mooi en ontroerend. Je kunt het gedicht lezen op https://www.italie.nl/italia-varia/italiaans-gedicht-over-het-corona-virus/
Een vriend stuurde zojuist een parodie van “The sound of silence” van Simon & Garfunkel.  Nu heet het “Fight the virus” (Hello virus from Wuhan)  van Alvin Oon (Singapore)

hart-onder-de-riem

Als we dan niet ECHT (lijfelijk) contact kunnen hebben dan zijn
dit soort berichtjes “even” een hart onder de riem:
We denken aan je!
We denken aan elkaar!
Niet alleen individuen maar ook de supermarkt (ontsmettingsgel en tissues) Kruidvat met zijn “vakken” om afstand te houden en Action met zijn karretjesidee!
Top!

 

Foto “friends” door Pixabay op Pexels.com
Foto  “to do” door Breakingpic op Pexels.com

Ook gehaast in het zuiden

We zijn in Noord Brabant en meteen valt het ons hier weer op hoe relaxed het hier is (net als in de Achterhoek)  anders dan in de Randstad.

We lopen door een stad en zoeken naar een klein (voor kind) vergrootglas. Nergens resultaat. Uiteindelijk komen we bij een soort prijsvechter. Ik verwacht er niet veel van, maar loop toch even naar binnen. De ogen van de winkeldame lichtten op: – Heb ik –
Ze tovert een enorm (theeschotelformaat) vergrootglas met steel te voorschijn : ” De laatste”
Ik vind het heel sneu om te zeggen, maar hij is veel te groot voor het doel waarvoor wij hem willen cadeau geven. Mijn lief zegt het voorzichtig tegen de dame.
Ze kijkt hem aan en zegt – Gelukkig, het is de laatste en ik gebruik hem om de labels te lezen, die zijn vaak, zo klein –
“Dan willen we u daar niet van beroven” zegt mijn lief en we verlaten de winkel  en laten  een lachende winkeldame achter.

De volgende (boek) winkel heeft er ook geen een, maar ik zie wel een afgeprijsd puzzelboekje dat ik graag meeneem. Ik sta bij de kassa achter een oude meneer die net afrekent en vraagt of hij er nog centen in de kassa zitten, die spaart hij. Hij krijgt er 2 en de kassière zegt: “Ik heb ook nog een zakje met centen 1 en 2, daar doen we niks mee, wilt U die ook ? ”Dát wil de meneer wel. Terwijl de dame mij helpt komt er een collega met een plastic zakje vol met centen aan. Ze geeft het de meneer. Hij kijkt blij en zegt: “Hoeveel wil je er voor hebben” De dame weet het niet en vraagt het aan de kassière die net klaar is met mij. “Ach meneer, niks, neem maar mee, wij doen er toch niks mee”.
De man kijkt mega verheugd “zo wil ik wel vaker boodschappen doen, ik krijg wat toe”
De kassière lacht “Alles voor de klanten”

Relaxte mensen hier in Brabant. Lief ook.solarlights
Ik loop weer een winkel binnen en vraag naar een vergrootglas, dat hebben ze niet, maar we kijken wel even rond (we hebben per slot van rekening vakantie!) Deze keer is het mijn lief die iets “hebbenswaardig” tegenkomt.

Ik ga naar de kassa en reken af. De kassière heeft een klant die erg gehaast is. Als die de deur uit is zegt ze tegen mij “Iedereen is zo gehaast tegenwoordig, ik vind het helemaal niet leuk, alles moet snel, snel, niemand kan nog eens “rustig ” doen.
Ik lach en zeg dat ik uit de Randstad kom en dat het daar nog veel gehaaster  is dan hier.
– Echt? – ze kan het niet geloven. We maken een praatje en ik geloof dat ze iets vrolijker kijkt als IK de winkel uitga, dan toen de vorige klant de winkel verliet. Ook mijn lief is heel erg tevreden; zijn solarlichtjes waren voor de helft van de prijs; er zat een gele sticker op.

Nou ja, één nadeeltje heeft Brabant wel, althans DIT dorp. Als ik ’s morgen om 8 uur voor de deur van AH staat om lekkere verse broodjes en een krant te halen, hebben ze géén krant. In de standaard staat behalve de Telegraaf alleen nog een lokaal krantje .
Ik vraag of de rest van de kranten later komt. De AHdame kijkt verbaasd:” kranten? die staan daar toch?” Ik houd me in en maak niet mijn gebruikelijke opmerking over de Telegraaf (nl dat dát geen krant is). Ik vraag (netjes)- De Volkskrant? –
De dame verandert in een furie en spuwt uit “DIE hebben we hier niet”.
Ik reken af en ga naar de andere supermarkt: – Kranten? Nee, we hebben wel folders –
Dan maar verder zoeken. Er is een Bruna, maar die gaat pas later open. Ik kán naar ons logeeradres gaat mét verse broodjes, maar zonder krant……………………? Ik denk niet dat ik liefdevol ontvangen wordt. Dus ik loop rond tot de Bruna opengaat, koop de krant en fiets in het zonnetje begeleid door merelgezang naar “huis”.
Mooi Brabant

 

 

 

Straatbeeld Den Haag

Voor iemand zoals ik, die geboren en opgegroeid is in een dorp waar, toen ik op de lagere school zat  de 100.000ste inwoner werd geboren, is een stad zoals Den Haag, met meer dan een half miljoen inwoners, een totaal andere wereld.

Nu, zelf wonend in een boerendorp van net 10.000 inwoners, zijn we tijdelijk verkast naar het multiculturele Den Haag, waar het leven snel gaat, er altijd herrie is en zo veel “anders” is dan in ons boerendorp.

Er is zoveel te zien en te beleven. Vele keren per dag horen we de sirenes van ambulance, brandweer of politie. Denken we thuis nog bij dat geluid, wat zou er gebeurd zijn, hier is het een net zo vanzelfsprekend geluid als een toeterende auto.

“Ons” huis staat, zoals zovele in de stad, direct aan de straat (zonder voortuin) Als er mensen een praatje maken voor je raam lijkt het bijna of ze in je huiskamer staan.

Er zijn smalle straatjes, waar geregeld auto’s van koeriersdiensten midden op de straat staan en geen auto er meer langs kan  (wij doen alles op de fiets en gaan er dan vrolijk omheen)Ook  zijn er brede straten met een middenberm met bomen en gras, of geheel bestraat met geparkeerde auto’s. Soms staat er een soort “kooi” in die middenberm, met speeltuigen voor de kids, zodat ze veilig voor verkeer,  kunnen spelen
Gisteren reden we op de fiets langs een soort volkstuin met groenten en bloemen, waar een klasje kinderen onder leiding bezig was de tuin te verzorgen. Dit alles IN de stad.
In de brede straten met fietspad, zag ik ook een paar keer zo’n wit koeriersautootje op het fietspad rijden en zijn bestelling afleveren ( ik vraag me dan af hoeveel en of ze daar ooit bekeuringen voor krijgen en dat maar voor lief nemen).

VABGisteren zag ik voor het eerst een VAB, een Vol Automatische Autoberging; een soort “huisje” waar je je auto inzet, dan verlaat je de ruimte en wordt de auto volautomatisch “weggezet”.126 auto’s konden daar op die manier van de weg af, uit het zicht, onder de grond worden geparkeerd.
Ook hier zijn, net als in Amsterdam, de bakfietsen met kids erin een niet weg te denken straatbeeld. Evenals de panden met  op de ramen geschilderd, al dan niet versierd met roze en lichtblauwe figuurtjes: kinderopvang, kinderdagverblijf ,24- uurs kinderopvang en gastoudergroep.

In en bij straten met oer Hollandse namen als Hoenderlo-, Otterlo- en Ermelostraat zijn winkels met namen als Groszek, Shiva, Hali Yikama en Polskie Produkty op de ruiten geschilderd. Waarvan ik alleen bij de laatste bij benadering kan raden wat ze verkopen.

Veel portiekwoningen, met hoge, vaak steile, stenen trappen en vaak met prachtige ornamenten versierd. Dat hier ook oude mensen wonen kun je zien aan de vele trapliften die geïnstalleerd zijn en  waarbij boven bij de voordeur het stoeltje onder een zeil staat.

Ik voel me echt op vakantie en geniet van het straatbeeld.
Een Hagenees met wie ik sprak, denkt daar heel ander over.