Buitenactiviteit.

We kunnen ons concentreren op wat we NIET mogen, in deze Coronatijd, maar waarom zouden we dat doen? Je wordt er NIET vrolijk van.

Beter om ons te concentreren op dingen die nog WEL kunnen, zoals buitenactiviteit Pitch & Putt.

Een buitenspel waarvoor je géén spullen nodig hebt (die kun je, zonder kosten, lenen op de baan) en waarvoor je géén diploma (golfbewijs) nodig hebt én waarvoor je bij elke Pitch & Puttbaan (na een telefoontje of email voor reservering) terecht kan. (In heel Nederland zijn Pitch & Puttbanen)

Kom je de eerste keer dan krijg je een korte instructie en kun je daarna meteen de baan op
Dit jaar is bijvoorbeeld de baan Strand Horst (Ermelo), als het weer het toelaat, de hele winter open.
Bij Strand Horst is bovendien de extra mogelijkheid om footgolf te spelen, ook een Coronaproof buitenspel.

Footgolf is een combinatie van voetbal en golf! Je speelt met een voetbal en loopt, net zoals bij golf, een 9 of 18-holes ronde. Je schiet de voetbal vanaf de aftrap in de richting van de vlag. Het is de bedoeling om de voetbal in zo min mogelijk schoten in de hole te krijgen (gewone schoenen géén voetbalschoenen)

Voor ons begint “de pret” al met de reis erheen; door de Flevopolder, waar in weilanden ganzen “grazen”; op lantaarnpalen aalscholvers zitten te drogen en waar we op een van de T- palen langs de weg zien een buizerd zien zitten.
We zien ook, in the middle of nowhere, een witte kat door een weiland sluipen.


De baan is prachtig, de zon schijnt, het is warm met een jas aan en dat voor half november!
Er is daar een mogelijkheid om naar de toilet te gaan en aan de kiosk is koffie, thee en fris te kopen (helaas op het terras zitten kan NU nog niet)
Ik speelde als een krant, maar genoot van de omgeving.
Zelden heb ik het gras zo mooi groen gezien, het leek wel lichtgevend!
Deze baan is prachtig onderhouden en heeft vele (spel)uitdagingen.
Probeer het eens!


De dag voor Moederdag

s Middags wordt er gebeld en staat er een man voor de deur met een prachtige bos bloemen.
“Voor de buren? “vraag ik meteen.
Maar nee, de bos is voor mij. Als ik het cellofaan heb losgepeuterd zie ik het kaartje.
Van onze jongste zoon en zijn vriendin; Voor Moederdag.boeket

Ze zullen er dit jaar niet bij zijn; zij (verpleegster) heeft Corona; ze kunnen dus voorlopig niet komen.
Ik ben ontzettend blij met de bos én de lieve details er in!

hartdetail

Dan gaan we door de weilanden fietsen en zie ik dingen die ik nog nóóit gezien heb;
Op een bol klinkerpad moeten we aan de kant: er komt een karretje met een 8 span pony’s voorbij. Acht deinende ingespannen pony’s klikken met hun hoefjes op de stenen; het ziet er koddig uit.
Als we werkelijk tussen de weilanden rijden zien we een heel smal slootje met een zwaan erin. Het slootje omsluit haar lichaam, (fits the swan like a glove) ze kan er niet in draaien, zo smal.

nature grass chick game

Iets anders wits trekt onze aandacht, het springt in de lucht, huppelt en springt weer.
Het is een klein lammetje dat ooien langs gaat en kennelijk haar ma kwijt is. Pas het vierde schaap accepteert haar guitige mondje om haar speen.

koekoeksbloem
Langs de waterkant staat een enorme pluk koekoeksbloemen, hier moet even bij stilgestaan worden en dan………… zie ik weer iets dat ik nog nooit gezien heb: baby grutto’s.
We hadden de ouders al horen schreeuwen en zagen er nu één in de lucht en één in het weiland met hoog gras, maar er was meer….

Aanvankelijk twee, maar bij beter kijken 3 kleine roodbruin gespikkelde bolletjes wol struinen door het gras met pinksterbloemen.
We zien kieviten in de lucht, ma of pa grutto schreeuwt ze weg. Af en toe is een klein bolletje babygrutto in het hoge gras verdwenen. Het lijkt me een zware taak voor een gruttomoeder om haar kroost in het oog te blijven houden.

haas (2)En dan zien we weer iets roodbruins, een haas dit keer, nee 2 hazen. Ze rennen achter elkaar aan door het hoge gras, zitten dan plotseling doodstil en rennen dan weer verder. Het ziet er speels uit.

ooievaarsma
Het is vandaag bijna Moederdag  en aan het eind van onze fietstocht zien we nóg een moeder met kindjes; geen idee hoeveel kinderen want deze moeder zit héél hoog. Dit is de ultieme moeder. De moeder die de kindertjes brengt: een ooievaarmama. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het óók de ooievaarpa zou kunnen zijn die zijn kinderen aan het voeden is)

We zien de ooievaarouder het eten uit haar krop terughalen en in een ooievaarsbabybekje stoppen. Het is niet goed te zien, maar we vermoeden aan de hand van bewegende bekjes, dat er minstens 2 kleine ooievaars in het ruime nest zitten.

Ik ben vandaag al  met een mooi boeket verwend, zag een aantal  dieren -mede-moeders mét kroost en  dan moet de Moederdag nog beginnen!

Foto schapen door Pixabay op Pexels.com

Polderland

Gisteren hebben we een route gefietst door polderlandschap Eemland.
Eerst over een dijk met aan weerskanten besmette (processierups) eiken. Het was mooi weer, dus hadden we T-shirt en “blote” broek aan; maar hopen dat de rupsenhaartjes de andere kant opwaaiden.

stiltegebiedDan door een stiltegebied langs eindeloos lijkende weilanden. In één zo’n weiland staan veel schapen, geen greintje schaduw te vinden. Dan zo’n wollen jas aan hebben!! Ik heb me laten vertellen dat boeren wel een afdakje o.i.d. willen maken, maar dat de gemeenten daar geen vergunning voor geven: bestemmingsplan onbebouwd is onbebouwd. (Misschien wel terecht, maar als het nog warmer wordt, zoals verleden jaar, is dat NIET diervriendelijk!)

fietspont

We komen bij een zelf te bedienen fietspontje. Aan de overkant van de sloot staat een dame met een fiets te wachten tot wij aan de overkant zijn (de pont ligt aan onze kant) Er staat een bord wat we moeten doen met veel waarschuwingen. De dame mét fiets woont hier kennelijk in de buurt want ze vertelt ons, als we “over”zijn, dat er regelmatig mensen naast het pontje vallen bij het eraf en erop gaan! Géén overbodige luxe dus, die waarschuwingsborden.

Er zijn ook hier veel weilanden met niets: geen dieren, alleen gras.
We zien één haas in zo’n weiland. Naast het pad staat een bordje vogelboulevard.
Helaas zien we maar 2 scholeksters; prachtig met hun oranje/rode poten en snavel.
Er scheren af en toe zwaluwen over het pad.
Hier moet ik  denken aan een weersvoorspellend rijmpje:
Vliegen de zwaluwen laag,
dan blijft het droog vandaag
.
Zo ziet het er ook uit vandaag: droog.
Verderop in een paar weilanden naast elkaar tel ik 40 paarden, misschien een stoeterij?
Hollen of stilstaan hier: veel weilanden met NIKS en dan opeens; veel schapen, koeien of paarden. Wisselweilanden?

Aan het eind van de route:  Polderrestaurant De Haven van Eemnes. We beklimmen een trap en zoeken een plaatsje in de schaduw; het terras kijkt uit over haven en polder


We bestellen iets te drinken, met niets te eten erbij, tot groot verdriet van de enige terrasmus hier, die van stoel op stoel hipt, op onze tafel komt kijken en ons vragend aankijkt;geen taart? Bier hoeft hij niet.

Na het genieten, drinken en afrekenen dalen weer af tot normaal niveau en fietsen weer langs  weilanden. Nu zien we twee reigers. Het rare is dat hier nu in de “lege” weilanden enorm veel houtduiven zitten. In één wei langs het fietspad tel ik er 9! Wat zoekt een HOUTduif in een weiland?

Ná de weilanden komen we uit bij wel een leuk laantje máár met allemaal roodwitte linten met PAS OP er langs. Ik trek toch maar iets met lang mouwen aan en hoop er het beste van. ( gelukkig allebei géén last van JEUK gekregen)
Eén van de laatste paadjes waar we overheen fietsen is zand met stenen en DROOG; grijze stofwolkjes stijgen op onder de fiets voor me.
Boven een weiland zie ik een enorm grote roofvogel (helaas geen verrekijker meegenomen) zou het de zeearend zijn, die op het eiland De Dode Hond zijn domicilie heeft gevonden? Het zou zo maar kunnen.

Leuke fietstocht, heerlijk weer, lekker bier.
Ik had op deze poldertocht wel wat meer vogels verwacht.

Vogelhut I

Tot mijn grote vreugde hebben we de vogelhut, die we eerder NIET konden vinden, nu wel bezocht (blog 28/4) We fietsten weer naar dezelfde plek als toen waar het bordje vogelhut met een pijl stond. Wéér stonden we voor het doodlopende pad begroeid  met brandnetels. Een stuk verder in het gras lag een uit elkaar gereten konijn, geen prettig gezicht.
style eem
Mijn lief zag plotseling een overstapje (ik weet er geen ander Nederlands woord voor, in Engeland noemen ze het een style)
We klommen erover, liepen een klein stukje, en moesten er nog één over vóór we op een pad uitkwamen.

We liepen door de klaver, boterbloemen en hondsdraf en zagen een paar hazen in de weilanden rennen.
Opeens kwam er een bruine hond uit het niets die achter een haas aanging.
In de verte stond een man met een pet “Hou die hond vast, idioot” mompelde ik.
De hond stond stil bij een sloot, de haas was ontkomen, zijn leger in, vermoed ik.
Toen we dichter bij de man kwamen stak hij zijn hand op. Ik zag dat hij een koptelefoon op had en even later sneed het vreselijk geluid van een grastrimmer door de stilte. Geen idee waarom de man, ver van alles en iedereen vandaan een stukje hoog gras en riet aan het trimmen was, het zal wel zijn nut gehad hebben.
vogelkijkhut
We liepen verder en vonden de vogeluitkijkpost

vogelplaat

De deur was dicht, maar binnen waren de luikjes open en hing een geplastificeerde kaart met vogels die je zou kunnen zien. We had den allebei een verrekijker bij ons.

Er gebeurde echter weer hetzelfde als in alle vogeluitkijkposten die ik ooit in mijn leven heb betreden: NIETS bijzonders  te zien: 2 meerkoetjes vlakbij en heel veel zwanen in de verte
De “belofte” dat als je stil bent en alleen maar kijkt, je bijzondere vogels ziet, wordt zelden waargemaakt, is mijn ervaring. (misschien ben ik te ongeduldig en moet je er twee uur of meer in zitten om “iets” te zien?)

We liepen terug door het hoge gras, de hond blafte toen we over de “style” kwamen, de man hoorde of zag ons niet, zijn trimmer maakte ongelofelijke herrie.
Eenmaal bij onze fietsen ging ik, net als op de heenweg, de reigers in de weilanden tellen.
Heen zag ik er 12, op de terugweg 16.
Geen “bijzondere” vogels, wel veel!

Lente

Normaliter lopen we na het avondeten een eind. Nu dat, met mijn “rare” voeten (even?) niet mogelijk is, wordt het óf een heel klein rondje lopen óf we fietsen een stuk.
Verleden week werd het op een avond fietsen.
We zagen broedende meerkoeten, een zwaan op een nest en een stuk verderop  het andere zwanenzwaantjesechtpaar met…. 7 jonge zwaantjes (pulletjes) Grijs en wollig.
Waarschijnlijk vermoedden pa en ma zwaan dat we brood bij ons hadden want ze kwamen, gevolgd door hun kroos, vlakbij.

 

 

 

In de weilanden daar vlakbij graasden veel ganzen tussen de bloeiende paardenbloemen en in de berm naast het fietspad stond het koolzaad prachtig geel te wezen: samen met het  frisse groen was dat een prachtige kleurencombinatie.

In de hoge bomen was het een enorme herrie; de reigers hadden er hun nesten; ik telde zo al 12 nesten.
Verderop in de wei stonde zwarte schapen mét lammetjes. Hun hoofden hadden een aparte vorm en er liep een witte streep over hun kop (Zwartblesschapen zag ik later)
Een stukje verder liep het fietspad dood. Een bord meldde dat we wel het hek door mochten, maar dan wandelend. Geen optie voor mij. Dus dezelfde wegfietsend weer terug.

We hadden (weer) even de lente opgesnoven

Vierkantje fietsen

Eemnes ligt midden tussen de weilanden.
Er is daar niets anders dan weilanden met koeien, kalfjes, paarden, schapen en lammetjes en een enkele stier.
Geweldig om daar een “vierkantje” te fietsen, het kost ongeveer een uurtje en je komt overal “los” van (knooppunt 02 beginnen dan 25)

Soms kom je een auto tegen, soms drie en, om met Wim Sonneveld (Nikkelen Nelis) te spreken soms geeneens geen drie. Wat je wél tegen komt zijn joggers, mensen die honden (vast)  uitlaten, een enkele wandelaar, andere fietsers en….. dierenooievaarsnest:
reigers (kolonie vlakbij)  een enkele ooievaar (molenwieknest) grazende ganzen, een eenzame haas,  laagscherende zwaluwen, een biddende roofvogel hoog in de lucht, een nerveus kievitje in het weiland en eenden en meerkoeten in de sloten.

 

Een aanrader om daar eens een vierkantje te fietsen.

Polder

ganzen

Fietsen of wandelen in de polder is niet zo “spannend” als in een bos; je kunt immers kilometers ver zien en alles om je heen is groen.
Weiland met slootjes, aan de horizon misschien een weg en heel in de verte een boerderij, maar verder alleen maar gras en slootjes.

Er daalt een rust over me heen als ik daar fiets. Je hoeft niets, er IS niets.
Natuurlijk zijn er wel vogels. Vooral VEEL vogels. Zeker nu in deze tijd als ze aan het nestelen zijn. Veel van hetzelfde, in deze tijd; stern, kievit, reiger en scholekster en in en nabij de slootjes, zwanen, ganzen, meerkoet en waterhoentje (een Jezusvogeltje zoals mijn tante vroeger zei; dit vogeltje kan min of meer op het water lopen)

We zien ook een enkele haas met zijn grote oren, doodstil in het weiland zitten, een sluipende spierwitte kat, heel veel lammetjes en schapen en ook.. koeien!
Heerlijk als die weer buiten zijn; het weilandbeeld wordt dan pas compleet.
Hoewel er hier in de polder steeds minder te zien zijn.

We worden toch ook weer vandaag verrast met een prachtig schouwspel.
Op een weiland zitten heel veel Canadese ganzen (te veel om te tellen, het gras ziet er zwart/wit van) Door “iets” vliegt de hele meute opeens op, net terwijl mijn lief zijn camera voor zijn ogen heeft.
Zo kan ik jullie lezers ook visueel laten meegenieten van onze fietstocht in de polder