Eindige vriendschap

vriendschapseind

Dit verhaal gaat over twee vriendinnen die elkaar, allebei 50+, door een wederzijdse kennis leerden kennen. Ik denk niet dat ze, zonder die kennis, ooit vriendinnen geworden waren.

Laten we ze Felicia en Ans noemen.
Felicia was altijd blijven werken, ook na de geboorte van de kinderen, had een nanny voor de 2 kinderen aangenomen en had een verantwoordelijke baan.
Haar man en zij hadden een tijdje in het buitenland gewoond en gewerkt.
Met vakanties verbleven ze in hotels
Ze hadden een hond.

Ans
was meteen na de komst van haar eerste kind gestopt met werken en had weliswaar af en toe administratieve (betaalde én onbetaalde) klussen aangenomen, maar alleen als haar man thuis was en op de kinderen kon passen.
Met vakantie gingen zij en haar gezin altijd in een tent kamperen.
Ze hadden een hond.

De mannen konden het, hoewel totaal verschillend; de één creatief, de andere een techneut, best met elkaar vinden.
Het beeld is wel duidelijk denk ik nu.

De wederzijdse kennis ging verhuizen en omdat veel vrienden, familie en bekenden het “ té druk ” hadden waren Ans en Felicia de enigen die konden (én wilden) helpen verhuizen.

Ze hoefden tijdens het verhuizen niet veel te bespreken, de één deed dit, de ander dat, het liep allemaal gesmeerd én ze hadden veel pret. Ze merkten dat de verhuisklus haast vanzelf ging, zó waren ze op elkaar ingespeeld.

vriendschapssymboolNa de verhuizing werd de band tussen de twee steviger. Felicia en haar man woonden weliswaar in een heel ander deel en behoorlijk ver van Ans en haar man vandaan, maar ze had een questhouse en daar konden Ans en haar man tijdens hun bezoek aan hen verblijven

Ze gingen zelfs met zijn vieren op vakantie; een culturele vakantie; historische dingen bekijken.
Niet in een hotel (Felicia) niet op een camping (Ans) maar een compromis: ze huurden gevieren een appartementje.
Het was een bijzondere vakantie; het culturele en historische verbond; het samenleven in het appartementje beviel ze alle vier.

De vriendschap duurde jaren.
Op een gegeven moment kwam er een alarmerende email bij Ans binnen: Felicia wilde scheiden.
Aangezien ze (afstand) niet naar Felicia toe kon, belde ze haar op.
Het werd een emotioneel gesprek waarbij bleek dat Felicia haar man had betrapt bij het naar porno kijken. Felicia was daar zo van geschokt dat ze alleen maar WEG van hem wilde, Ans bood aan dat ze bij haar kon komen. Felicia zou erover denken.
Een tijdje hoorde of zag Ans niets van Felicia. Ze stuurde een “voorzichtige” mail, niet refererend aan de “problemen” maar met algemeen met de strekking “Hoe gaat het met jullie?
Geen reactie.

De verjaardag van Felicia kwam er aan; geen uitnodiging voor een feestje zoals andere jaren. Ans stuurde een felicitatiekaart.
Er werden verschillende apps en mailtjes van Ans naar Felicia gestuurd; geen reactie.
Totdat er een verhuiskaart kwam; Felicia én haar man verhuisden naar een ander deel van het land.
Ans stuurde een  “gefeliciteerd met jullie nieuwe huis-kaart” namens haar en haar man.

De verhuiskaart was het eerste teken van Felicia naar haar toe.
Ans schreef een brief persoonlijk naar Felicia dat ze niet snapte wat er was, wat was er tussen hun gebeurd? Had ze iets verkeerds gezegd? Gedaan? Konden ze daarover praten?
Geen reactie.
Ans was er verdrietig over: sommige vriendschappen kwijnen weg of lopen stuk, dat kon  gebeuren, maar dit was een zo onbevredigend einde.

Uiteindelijk bedacht Ans dat het misschien niet Felicia was die de vriendschap wilde beëindigen, maar de man van Felicia.  Dát was de enige verklaring  die Ans kon bedenken.Misschien had Felicia haar man verteld dat Ans HET wist en durfde (of wilde) de man háár niet meer onder ogen te komen(.Het positieve was wel dat t stel kennelijk bij elkaar bleef)

Maar zelfs na al die jaren, deed het Ans nog steeds pijn; een dierbare vriendin te verliezen aan….. ja, aan wat?
Zou ze ooit te weten komen of haar gevoel juist was en niet haar vriendin maar haar man de breuk had veroorzaakt?
De vriendschap weer herstellen, dat dát niet zou gebeuren daar had Ans zich bij neergelegd. Jammer

Citaat: Kahlil Gibran

“Laat openingen

                           in uw samenzijn,

                                            zodat de hemelwind tussen u danst”

 

kahlil
Kahlil Gibran
 (1883-1931)
Geboren als Gibran Kahlil جبران خليل جبران in Libanon
Schrijver, dichter.

 

 

 

Persoonlijk:
Het citaat van vandaag vind ik mooi én in deze Coronatijd ook zó letterlijk toepasselijk én toepasbaar

Citaat : Toyo (5)

Toyo Shibata (1911-2013) was een Japanse vrouw die op 92 ste haiku-achtige verzen begon te schrijven
Een dichteres die mij zeer aanspreekt, misschien spreekt ze jullie ook aan.
Af en toe zal ik een gedicht in een blog aanhalen.
Vandaag no.5, een haiku, die ik pas onlangs ontdekte.
toyo

 

 

 

 

エピデミック – Epidemie

Ergens ter wereld
woedt ook nu oorlog

Ergens in Japan
geschieden pesterijen

Is het geen tijd
voor een griepepidemie
van vriendschap?

Symptomen van hoffelijkheid
wijd en zijd verbreid
Meer hebben we niet nodig

 

 

 

 

Citaat:Toyo (4)

Toyo Shibata (1911-2013) was een Japanse vrouw die op 92 ste haiku-achtige verzen begon te schrijven
Ik heb er ooit een aantal overgeschreven die ik  las en die mij zeer aanspraken, misschien  spreken ze jullie ook aan ?
Ik zal er af en toe in een blog één aanhalen.

Vandaag no.4
toyo
 貯蓄   –   Spaargeld

Weet je, als ik van iemand vriendschap krijg
zet ik die op een spaarrekening in mijn hart

Op eenzame momenten
Neem ik die vriendschap dan op
en voel me weer prima

Leg jij voortaan ook
maar zo’n spaarpotje aan

Veel beter, geloof me
dan een pensioenuitkering

Gescheiden vrienden.

Je hebt een vriend of vriendin. Hij of zij krijgt een partner; het wordt een bevriend stel.
Soms wordt de partner ook een vriend of vriendin, soms blijft het altijd de partner van je vriend/vriendin.

Dan gaat het stel uit elkaar. Soms “netjes”, soms met een vechtscheiding.
In sommige gevallen blijft je vriend/vriendin “gewoon” je vriend/vriendin en zie je de partner nooit meer en hoeft dat ook niet meer.

Soms zijn het vrienden geworden, vind je ze allebei aardig/leuk of sterker houd je van allebei.
Dan wil je vrienden blijven met allebei.
Dat blijkt in de praktijk best moeilijk.

Een vriendenstel ging uit elkaar. Ze schrijven ons een brief, waarin staat dat het niet langer gaat, maar dat ze hopen allebei onze vrienden te blijven.
Hij krijgt vrij snel een andere partner, we zien hem nooit meer.
Met haar gaan we nog een tijdje om. Dan krijgt zij ook een nieuwe partner én nieuwe vrienden. Onze vriendschap bloedt dood. We zien elkaar nooit meer.

Andere vrienden gingen uit elkaar. We hebben ze als stel leren kennen, we vinden ze allebei leuk.
Zij gaat naar een ander stuk  Nederland. Ze gaat samenwonen met een jeugdvriend.
Hij blijft vlakbij ons in de buurt. We blijven bevriend.
Op een keer komt in een gesprek zijn ex ter sprake en laat ik vallen dat ik haar onlangs nog gezien heb.
Hij is verbijsterd, vindt het niet loyaal, kan zich niet voorstellen dat we contact houden met haar en wil eigenlijk dat we daarmee stoppen.
Nu ben ik verbijsterd. Zijn we vrienden? Denkt hij dat ik dingen “overbrief”? Is er wederzijds vertrouwen? (We spreken nooit bij de een over de ander)
Onze vriendschap krijgt een deukje.
We blijven bevriend.
Met de ex zakt de vriendschap af tot het niveau van de jaarlijkse kerskaart, omdat ze ver weg woont, niet omdat HIJ dat wil.

Kennelijk hoort, na een scheiding, een NIEUW leven, nieuwe vrienden.
Een andere partner brengt, bij “oude” vrienden, ongemakkelijkheid met zich mee.
Er zou een gesprek kunnen ontstaan over dingen die “de nieuwe” niet heeft meegemaakt of  waar “de ander” ter sprake wordt gebracht, dat wil men soms vermijden.
Ook al gebeurt dat nooit, toch bloeden sommige vriendschappen dood.
Jammer, maar het is niet anders.

 

Droeve Dingen

Iedere dag schrijf ik een blog over iets dat ik heb meegemaakt of wat me bezig houdt.
De meeste dingen zijn blije dingen maar in de periferie van mijn vriendenkring gebeuren ook verdrietige dingen waar ik slechts zijdelings mee te maken krijg maar die me wel schokken.
Meestal schrijf ik daar niet over, omdat er al genoeg over nare dingen geschreven wordt, daar hoeft niet nog een blog bij. Maar nu ik in korte tijd 2 verdrietige verhalen van vriendinnen hoorde heb ik er toch een blog over gemaakt.

Een tijdje terug belde mijn vriendin verdrietig op: het kleinkind van haar zus, een jonge jongen nog, had zelfmoord gepleegd. Hij was een geliefde, sportieve jongen (op zijn begrafenis waren meer dan 200 mensen) Voor de mensen in zijn omgeving was zijn daad onbegrijpelijk.
Mijn vriendin had er erg veel verdriet van.

Een paar dagen geleden appte een andere vriendin me: de dochter van haar zus was dood gevonden; 32 jaar nog maar. Geen zelfdoding of misdrijf maar wat dan wel? Een gelukkige vrouw met een geweldige leuke baan ( ze schreef onlangs nog “ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik ben)
Een onbegrijpelijke dood, en verdriet voor veel mensen.
Hoewel ik de 2 jonge mensen zelf niet ken, raakt het me.
Zulke jonge levens afgebroken, diep treurig.

Wat me ook raakt is het verdriet van 2 dierbare vriendinnen.
Ik kan niets voor mijn vriendinnen doen, alleen er voor ze zijn.

De 8 bergen (P.Cognetti)

de 8 bergenMet sommige landen “heb je wat” en met sommige landen niet.
Dat kan met vroegere ervaringen te maken hebben, het kan ook totaal ongefundeerd gevoel zijn. Zo zijn Italië en Spanje landen “waar ik niets mee heb” (Ooit in Barcelona geweest, verbleef in Girona,  geweldige mooie plaats, fijne tijd gehad, dus waarom niet “ergens” anders Spanje kijken?)
Een lange inleiding om te vertellen dat ik dus geen Italiaans (vertaald) boek zou kopen. Ik kreeg “De acht bergen” en legde het op de stapel “nog te lezen boeken” Gisteren begon ik er aan en vandaag heb ik het uit.

Het boek gaat over een vriendschap tussen twee jongens en speelt zich grotendeels in de Italiaanse Alpen af . De natuur speelt een grote rol.
Een “traag” boek, waar geen “actie” in zit.
De hoofdrolspelers :
De vaderfiguur: niet gelukkig met het stadse leven(Milaan); competitief, het eerste boven willen zijn, alle toppen beklommen willen hebben;
De zoon: zich vrij in de natuur voelend, maar aan hoogteziekte lijdend en zich letterlijk met zijn vader omhoog slepend,  als klimtochten boven de 2000 meter komen;
De vriend, die in de bergen geboren is en geen ander leven kent.
De vrouwen in het boek zijn sterke vrouwen, de één zelden sprekend (moeder van de vriend), de ander altijd de harmonie bewarend (moeder hoofdfiguur) en de zich een eigen-weg-banende vrouw van de vriend

Het boek neemt je mee de “hoogte” in.
Het brengt mij persoonlijk ook terug naar mijn kinderjaren toen ik met mijn ouders in Oostenrijk “klom” en in een logboek in een berghut mijn naam mocht zetten. (Ik bleek, op die hoogte, het eerste kind onder de 10 jaar daar te zijn.)
Het boek gaat, in mijn ogen ook over verwachtingen, of liever over het NIET hebben van verwachtingen. De vader had zich het leven anders bedacht, de zoon en de vriend laten zich tot een bepaald punt “met de stroom meedrijven” (go with the flow) Ook in hun leven komt er een moment van bewuste keuze maken. De keuzes van de beide jongens kan ik niet beschrijven, dat zou de loop van het boek “verraden”, maar het zijn geen spectaculaire keuzes. Zoals, behalve misschien het beschrijven van de natuur, niets spectaculair is in dit boek. En juist dat maakt het boek zo bijzonder; zonder hoogte- of dieptepunten, het schept geen verwachtingen van hoe het zal aflopen, het neemt je mee in het leven van 3 anderen, “gewone” mensen op een prachtige plek in de Italiaanse Alpen.