Kwikstaart – kool- en pimpelmees

 

Verleden jaar knutselde mijn lief 15 nestkastjes (+ 1 prototype) in elkaar om in eikenbomen bij de de Pitch & Puttbaan strand Horst op te hangen. De mezen die er zouden gaan huizen zouden de processierupsen die misschien in de eiken zouden willen gaan kruipen, opeten!
Een milieuvriendelijke oplossing.

Het recreatiegebied waarin de Pitch & Puttbaan ligt heeft ook veel eiken staan; er zijn rood/witte linten omgespannen om recreanten te waarschuwen en ook dáár zijn nestkastjes opgehangen.

Het was nu tijd om te gaan kijken hoe het zat met de bewoning van de nestkastjes ( én om weer eens een partijtje Pitch & Puttgolf te spelen)
Er zijn nestkastjes bewoond! We hebben er bewijs van!
Helaas ook bewijs dat er toch weer processierupsen zijn, minder dan vorig jaar, gelukkig
De nesten worden, indien mogelijk weggebrand, waarvan we óók het bewijs zagen.
(Ontzettende domme processierupsen, want dat nest was náást een nestkastje gemaakt; easy snacken voor die mezen.


                     Babymees kijkt naar buiten.    Brandplek wat ooit een rupsennest was


Na het golfen wilden we zelf ook wel wat snacken en omdat het daar héérlijk eten is, bestelden we wat en zaten heerlijk op het terras onder de parasol te eten

kwikstaart
Op
de baan en vlak daarboven nogal wat kwikstaartjes. Niet te fotograferen zo snel. (dus maar een plaatje ervan opgezocht) Geen idee of ze rupsen eten (hoop van wel, want het waren best veel kwikstaarten)





We zagen meteen de nieuwe 20 m lange steiger, zodat nu bootjes kunnen aanleggen en ook opvarenden van dit heerlijke eten kunnen genieten of een balletje slaan!

 

                     Wél even onthouden: Maandag is de baan én de Horeca GESLOTEN!

 

 

 

 

Diergasten

De eerste vermeldingen van het dorp waar ik woon zijn omstreeks 1342.
Omstreeks 1973 werd er begonnen met een nieuwbouwwijk, die, eenmaal af, ongeveer 1900 adressen kent.
Deze “nieuwbouwwijk” wordt door een dorpsgrens in tweeën gedeeld (nergens te zien, alleen een kenner kan het zien aan de kleur van de huisnummerbordjes)

Omstreeks 2011 werden de eerste huizen van nóg een nieuwe wijk bij dit, van oorsprong boerendorp, opgeleverd. In deze wijk wordt nog steeds gebouwd (totaal zal het om 1100 woningen gaan, heb ik me laten vertellen)

diergasten2
Dierenbezoek aan de voorkant van ons huis

Het oude dorp wordt gescheiden van “onze” wijk door een stuk (natuur) natuurgebied (sinds 2008 Goois Natuurreservaat) Er broeden oeverzwaluwen, er is een moerasachtig gedeelte, een vennetje en er grazen schapen en runderen.

Onze wijk en de nieuwere nieuwbouwwijk worden gescheiden door een ringweg, een atletiekbaan, een groot grasveld dat ’s winters ijsbaan wordt, en honkbalvelden.

Het is hier goed wonen, redelijk rustig en met vrij veel groen. Hoewel dat groen de laatste jaren steeds minder wordt; de prachte kastanjebomen op het pleintje achter ons huis zijn gekapt, er zijn parkeerplaatsen voor in de plaats gekomen (gelukkig mét  aan de randen een paar magnoliaboompjes)
De parkeerplaatsdichtheid bij de bouw van deze wijk was, ik meen 1,4 plek per huis, terwijl nu de meeste bewoners 2 auto’s hebben (onze naaste buren zelfs 3)
Dus moesten er meer parkeerplekken gerealiseerd worden, helaas ten koste van groen.

Er zijn in onze straat 3 nieuwe huisgezinnen komen wonen (in alle drie de huizen wordt nog getimmerd, gebroken en verbouwd) Het leuke is dat als je met de nieuwe mensen praat (vooral met diegene die van een bovenwoning komen) dat ze het hier zo groen vinden!
Daardoor kijk je zelf ook weer een beetje met andere ogen naar je omgeving.

We hebben hier nogal wat leuke “ diergasten” in de tuin mogen ontvangen.
Egeltjes en muizen, eekhoorns, kikkers, salamanders, specht, Vlaamse gaai; ze komen allemaal regelmatig “even” aan. Ook de “gewone” vogels: mezen, merels, eksters en mussen zijn er veel én helaas ook af en toe een reiger. Die komt dan snacken in onze vijver: menige vis is in zijn bek verdwenen.Vandaar dat we af en toe een net op de vijver hebben. Een naar gezicht, maar als we er  niet zijn en de reiger ruikt zijn kans dan………..

vijvervissen
Deze keer mét net omdat de reiger weer geweest was

De vissen zijn de enigen die (krijgertjes van mijn broer) we zelf ingebracht hebben, de rest komt vrijwillig ons met een bezoek vereren.

 

 

De corona stilte

Eerder schreef ik al over het fietsen in de natuur.
Omdat we veel binnen zitten en ons willen houden aan de RIVM-regels én omdat we de vorige keer in de polder weinig mensen zagen fietsen we weer de polder in. Ons doel: een (andere) vogelkijkhut.

We zien in de weilanden 2 auto’s staan, bij de een is een man een hek aan het repareren. De ander staat bij een schuurtje waar 2 paarden in staan. Verder nog een scooter met 2 tienermeisjes die een meegenomen colafles gevuld met water in een paardendrinkbak gooien en verder………………niks, stilte

De laatste tijd zijn er ook weinig vliegtuigen in de lucht merken we, dus ook daar…..stilte

We klimmen over het hek en…… stapten zo de drassigheid in, zompig!
Het pad naar de vogelhut

Om en om stonden er geknotte en ongeknotte wilgen op het dijkje.Ik zag een dode eend liggen, een skeletje van een kleiner vogeltje en 2 zwemvliezen met stukje poot. Er was hier een rover bezig geweest, een otter, een vos? Macaber gezicht.

We openen de luikjes in de hut: het grote niets wacht ons.  Een klotsend Gooimeer met heel in de verte  rustig dobberende vogels.
Gooimeer

Na “even” kijkend naar het water, zoekend naar……naar iets levends, dat we niet zien, aanvaarden we de terugtocht. Als we weer in het droge-voeten-gebied zijn aangeland komt er één man met een verrekijker onze kant op!  Iets levends!
De eerste wandelaar vandaag.

We lopen netjes met een boog om elkaar heen.
Nu, met de fiets terug, windje in de rug, het lijkt bijna warm! We zien een roofvogel die op een paaltje landt. Door de verrekijker kunnen we hem dichtbij halen en…zien dat het een buizerd is
lammetjesEr zijn lammetjes in de wei, ze zijn wat schrikachtig en vluchtten voor ons weg.
In het ooievaarsnest ligt een ooievaar. Te broeden? Majestueus komt de andere ooievaar aanvliegen en landt naast de ander.
ooievaarpaal
Hier is leven.Hier komt nieuw leven!

We moeten een snelweg oversteken om thuis te komen. Het verkeer “raast” minder, ook hier minder herrie als anders .
Het leven is stiller geworden door de Corona

Nationale Vogeltelling 2020

Ook dit jaar deed ik weer mee met de Nationale vogeltelling.
De telling werd afgelopen weekend gehouden. Omdat ik  dit weekend niet thuis was, zat ik vrijdag om 10.00 uur (de beste vogelteltijd volgens hen die het weten kunnen) achter de glazen schuifpui met pen en papier in de aanslag klaar.
Mijn gezicht werd alsmaar langer en langer (en ik heb toch al geen bolrond koppie!) er kwam namelijk geen vogel in onze tuin.
Hoog over zag ik wat meeuwen vliegen, op de schoorsteen van de overburen zaten 2 kauwtjes maar IN onze tuin; NIKS.
Om 5 voor half 11 kwam er gelukkig een roodborstje  de tuin in. Hij ging op de onderste sport van de houten tuinstoel zitten: echt zo’n Marjolein Bastin plaatje
Ik ben dol op die kleine rakker, maar deze keer kon ik hem wel zoenen!
Het bleef bij dat ene vogeltje.
MIJN telling was snel doorgestuurd: 1.roodborst

Zoals gezegd waren we het weekend weg (zie blogs) pas toen we terugkwamen, de vissen gevoerd waren, het koffertje uitgepakt en de velen bossen bloemen verschoond, kwam ik er toe de resultaten van de telling te bekijken. MIJN enige vogeltje; de roodborst stond op nummer 9 en was 63.152 keer geteld!

Op 1,2 en 3 stonden dit jaar de huismus, koolmees en pimpelmees.
90.264 mensen telden dit jaar 1.581.156 vogeltjes.

Olijfboom

Onze neef heeft een leuk huis in de Achterhoek met een piepklein tuintje.
Dat tuintje is, van het begin van bewoning, betegeld en heeft maar één mooie boom erin.
Oorspronkelijk was dat een olijfboom. Een beeldschone, dikke stam met zilverkleurige blaadjes .
Het eerste jaar had ik, in het juiste seizoen, bij wijze van grap, er zwarte nepolijven in gehangen.
Helaas kwam er een strenge winter, de boom was (veel) te groot om binnen te halen en heeft het helaas niet gered. Het stond erg triest: zo’n tuintje met één dode boom erin.
Toen mijn neef moed genoeg verzameld had heeft hij de stam afgezaagd en de stronk met wortels en al uitgegraven.

olijfhoutOoit waren wij in Griekenland en zagen daar olijfboomgaarden met prachtige grillige stammen.
De lokale bevolking wist alles van de olijfbomen ten gelde te maken. Olijfolie, olijfpasta, maar ook prachtige dienbladen, kruidenmolentjes en allerlei andere souvenirs werden van  de vruchten en het hout gemaakt.
Het is heel mooi hout.

Toen onze neef vertelde dat hij de boom, kluit en stam naar de vuilstort ging brengen vroegen wij of we de stam mochten hebben.
Dat mocht.
De stam stond jaren bij ons in de schuur.
Ooit wilden we er wat mee.
Ooit duurde lang. Totdat…..
ik in een folder een, (zo leek het) uit hout gesneden uil  zag (bleek bij nader inziengeen hout maar kunststof te zijn)

Mijn lief zag het  als voorbeeld voor de olijfboom, zoiets zou hij willen maken.
uilIk zocht de stam en vond hem ergens achter in de schuur en mijn lief ging aan de slag.
De boomstam van de neef zal een nieuw leven als uil krijgen.

Neef zelf heeft een kersenboom op de plaats van de olijfboom neergezet, die inmiddels in het juiste seizoen ook al vruchten draagt.
Hij eet ze niet. Vóórdat hij ze wil plukken zijn de vogels hem  al voor geweest
Dat mág van hem.

Buikpotige met huisje

Weekdieren zijn ongewervelde dieren met een weeklichaam.
Tot weekdieren horen onder andere inktvissen en  slakken.
De wetenschappelijke naam voor slakken is gastropoda, uit het Grieks van gaster (buik,maag) en pous (poot).Vandaar dat wij deze dieren ook buikpotigen noemen.
Er schijnen wereldwijd ongeveer 75.000 verschillende soorten bekend te zijn.
Waarvan 150 soorten landslakken in Nederland bekend zijn.

Slakken eten voornamelijk planten, maar ook schimmels en ze worden gegeten door oa vogels, hagedissen, duizendpoten,egels, kikkers en slangen.

huisjesslakVandaag las ik dat bij een huisjesslak (iets moeilijker voor een vogel of ander dier te verschalken dan een naaktslak) zijn huisje onlosmakelijk deel uitmaakt van de slak. Het huisje groeit mee met de slak (een babyslak begint met een embryohuisje)
Een huisjesslak kan zijn huisje niet verlaten, het is feitelijk geen  “huisje” maar een lichaamsdeel.
Dit lichaamsdeel is gemaakt van kalk, het begint te groeien bij de plek die het dichtst tegen het lichaam van de slak aan zit. Dat houdt in dat het binnenste deel van het huisje het oudste is, terwijl de buitenkant nieuwer is.
Huisjesslakken eten voornamelijk dood blad.

Callicarpa

callicarpa

Een struik die ook wel “paarsebesjesplant” wordt genoemd.
Ik las dat die besjes NIET door vogels worden  gegeten, zodat er lang van het prachtige zicht van de paarse bessen genoten kan worden.
Maar omdat ik (bijna) alle “feiten” 3 dubbel check (en dan NOG ben je niet zeker of iets waar is) weet ik dat dit NIET waar is. Er staat namelijk ook een filmpje op de site MIJN TUIN, waar te zien is dat een merel zich te goed doet aan de paarse bessen.

Ik heb een struik in de tuin staan met een zachte kleur paarse bessen. Nog nooit een merel, of andere vogel, ervan zien eten. Terwijl de vogels zich wel tegoed doen aan mijn andere (rode) bessen struiken.
Een paar dagen geleden kreeg ik een tak van de callicarpa van een vriendin,  uit haar tuin.
De bessen waren groter en een veel hardere kleur paars *) dan die in mijn tuin.
Misschien heeft haar plant het meer naar zijn zin in haar tuin; is de grond beter, of heeft zij meer zon.
Je schijnt de callicarpatakken heel lang in een vaas (met water) binnen te kunnen hebben staan. Dát ga ik dan nu maar eens proberen.
Voorals nog is het een prachtig gezicht.

*) violet staat er als kleur op de plantensite

Cydalima perspectalis

Oftewel de buxusmot.
Het is een exoot, komt oorspronkelijk uit Azië en is door mensen naar Nederland gebracht, waar hij ( en/of zij) buxusplanten/ boompjes en hagen aanvreet.
Het schijnt dat er, met namen dit jaar, zoveel buxusmotten zijn omdat het beestje in Nederland (behalve de mens) nog (??) geen vijanden heeft.
Het lijkt er wel op dat koolmezen, eksters en kauwtjes deze nieuwe voedingsvariant al wel  (mondjesmaat) ontdekt hebben, dus de verspreiding van deze rupsen zal (hopelijk)  in de toekomst minder worden.
Voor de witte motten hoeven we  niet bang te zijn, zij leven maar 8 dagen en eten geen buxus; hun kinderen, de rupsen, echter wel!

buxusschadeGif helpt niet en is slecht voor al het andere leven, waarschuwt de Vlinderstichting.
Een feromonenval helpt wel; mannetjes buxusmotten worden door een lokstof aangetrokken, vliegen in de val, kunnen er niet meer uit en kunnen dus geen nageslacht meer produceren.
Ook slim is: de rupsen tijdig met de hand te verwijderen Helaas ben ik daarvoor te laat!

Vanmorgen zag ik bij de vuilnisbakken verschillende hele en halve  kale buxusstruiken liggen. Allemaal van mensen die het rupsengevaar niet hebben zien aankomen.

Mijn vriendin vertelde dat in een dorp in de buurt alle buxusplanten uit de tuin óf verdwenen zijn, of onder de spinsels zitten. De rupsen eten namelijk niet alleen de bladeren, maar bedekken die met spinsels ( met daarin overblijfselen van vervelling en uitwerpselen) geen fris gezicht.

Ik hoop dat onze buxus het nog red, maar als ik de informatie  daarover mag geloven, gaat dat niet gebeuren als de mot en rups al deze standplaats eenmaal hebben ontdekt.

Jammer, ons buxusbolletje was erg leuk

 

 

De herfst in aantocht

eikelen
Er zijn veel vogels, zowel in onze voor- als in onze achtertuin.
We hangen danook speciaal voor hen voedsel op.

Vroeger moest je NIET het hele jaar door voeren, ze moesten zelf voor hun kostje zorgen, als het niet extreem koud was. Alleen in de winter voerden de mensen bij.
Tegenwoordig met steeds dichtere bevolking, minder tuinen met struiken, minder hoeken en gaatjes in onze moderne bouw én meer verdelgingsmiddelen zodat hun voedsel sterft, adviseert de vogelbescherming het hele jaar tuinvogels te voeren.

bessen2
Soms valt bepaald vogelgedrag me op.
In onze tuin staan  nu veel bessenstruiken met vol met  in bessen. Ik zie er deze tijd amper een vogel op zitten.

bessen
Vandaag las ik in een natuurblad dat veel bessen, voor vogels, pas “lekker” worden als er de vorst overheen geweest is! (Bovendien is er nu genoeg ander voedsel)
Ze wachten dus, net als wij met de boerenkool, tot de vorst over  de bessen is heen geweest is!

De natuur maakt zich al klaar voor de herfst, veel eikels, kastanjes en bessen aan de boom en ik heb ook al heel wat paddenstoelen in de bossen gezien.
De “gewone” maar ook al wat meer apartere exemplaren, zoals desponszwam Grote sponszwam (Sparassis crispa)
Het is inderdaad net of er een spons in het bos ligt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar mij trekt het niet zo.

koraalzwamWat ook leuk in het bos opviel was het kleverige koraalzwammetje (Calocera viscosa), de oranje gele kleur verraad hem al van verre.

Met het prachtige zonnetje zou het wel eens een hele mooie herfst kunnen worden.
Het IS al een mooie vóórherfst!

 

 

 

(gevaarlijke) Kat

We hebben het al eens meer over mijn verhouding tot katten gehad.
Mijn vaste bloglezers weten dat ik niet dol op ze ben.
Mét reden!
Ze bedreigen wat mij lief is.
De vissen en vogels in onze tuin.
Geen verbeelde dreiging! Realiteit.
We hebben meermalen poezendaders op heterdaad betrapt!
Met een vogeltje in hun bek, een vis (staart en kop staken aan weerskanten van de kattenbek uit) en zelfs ooit een kikker!!( die heb ik kunnen “redden” Poes schrok van mijn reactie dat hij hem uit zijn bek vallen)

dhjengisToch ben ik meer malen “betrapt” op het aaien van een poes. Bij broer en kinderen ben ik zelfs gespot met een kat op schoot.
IK deed dat niet, op schoot klimmen deden die poezenbeesten zelf.

Soms begint zo’n poes een charmeoffensief waar ik, als algemeen dierenliefhebber, niet tegen opgewassen ben.

Deze week hoorde ik een (negatief) poezenverhaal
Een katteneigenaresse betrapte haar poes met een vogeltje in de bek.
Ze pakte het af en….. de kat beet.
Niet zo zachtzinnig ook, want de dame moest naar het ziekenhuis er was een pees in haar hand doorgebeten: Baasje is lief, maar baasje moet niet aan mijn prooi komen.

Ik denk dat een poes dichter bij het OERdier staat dan een hond, die kun je, mits je er vroeg mee begint nog dingen leren! (eigen ervaring)

IK heb dat graag, dat je als MENS het idee hebt dat je “in de hand hebt “wat onder jouw verantwoordelijkheid valt” Dat jouw hond niet “zomaar” de straat op rent en niet het op bezoek zijnde kleutertje in haar been bijt.
Voor die gehoorzaamheid ga je dan eerst op puppycursus en later op de gehoorzaamheidscursus;  tijd investeren in de gehoorzaamheid van je hond.

Nee, dan een poezenliefheb(st)ber, die gaat naar een nestje kijken, vindt één (of meer leuk) kittens leuk en neemt ze mee naar huis. Niks cursus of opvoeding: een kat doet wat hij of zij zélf leuk vindt; plassen/liggen op bed, vlees van de aanrecht afhalen én het ergste van alles: diertjes doden en mee naar huis brengen om aan de bazin/baas te geven.

Soms kan ik even mijn ogen sluiten voor die gruwelijke werkelijkheid en een poes aaien en een “beetje” lief vinden.