Buikpotige met huisje

Weekdieren zijn ongewervelde dieren met een weeklichaam.
Tot weekdieren horen onder andere inktvissen en  slakken.
De wetenschappelijke naam voor slakken is gastropoda, uit het Grieks van gaster (buik,maag) en pous (poot).Vandaar dat wij deze dieren ook buikpotigen noemen.
Er schijnen wereldwijd ongeveer 75.000 verschillende soorten bekend te zijn.
Waarvan 150 soorten landslakken in Nederland bekend zijn.

Slakken eten voornamelijk planten, maar ook schimmels en ze worden gegeten door oa vogels, hagedissen, duizendpoten,egels, kikkers en slangen.

huisjesslakVandaag las ik dat bij een huisjesslak (iets moeilijker voor een vogel of ander dier te verschalken dan een naaktslak) zijn huisje onlosmakelijk deel uitmaakt van de slak. Het huisje groeit mee met de slak (een babyslak begint met een embryohuisje)
Een huisjesslak kan zijn huisje niet verlaten, het is feitelijk geen  “huisje” maar een lichaamsdeel.
Dit lichaamsdeel is gemaakt van kalk, het begint te groeien bij de plek die het dichtst tegen het lichaam van de slak aan zit. Dat houdt in dat het binnenste deel van het huisje het oudste is, terwijl de buitenkant nieuwer is.
Huisjesslakken eten voornamelijk dood blad.

Callicarpa

callicarpa

Een struik die ook wel “paarsebesjesplant” wordt genoemd.
Ik las dat die besjes NIET door vogels worden  gegeten, zodat er lang van het prachtige zicht van de paarse bessen genoten kan worden.
Maar omdat ik (bijna) alle “feiten” 3 dubbel check (en dan NOG ben je niet zeker of iets waar is) weet ik dat dit NIET waar is. Er staat namelijk ook een filmpje op de site MIJN TUIN, waar te zien is dat een merel zich te goed doet aan de paarse bessen.

Ik heb een struik in de tuin staan met een zachte kleur paarse bessen. Nog nooit een merel, of andere vogel, ervan zien eten. Terwijl de vogels zich wel tegoed doen aan mijn andere (rode) bessen struiken.
Een paar dagen geleden kreeg ik een tak van de callicarpa van een vriendin,  uit haar tuin.
De bessen waren groter en een veel hardere kleur paars *) dan die in mijn tuin.
Misschien heeft haar plant het meer naar zijn zin in haar tuin; is de grond beter, of heeft zij meer zon.
Je schijnt de callicarpatakken heel lang in een vaas (met water) binnen te kunnen hebben staan. Dát ga ik dan nu maar eens proberen.
Voorals nog is het een prachtig gezicht.

*) violet staat er als kleur op de plantensite

Cydalima perspectalis

Oftewel de buxusmot.
Het is een exoot, komt oorspronkelijk uit Azië en is door mensen naar Nederland gebracht, waar hij ( en/of zij) buxusplanten/ boompjes en hagen aanvreet.
Het schijnt dat er, met namen dit jaar, zoveel buxusmotten zijn omdat het beestje in Nederland (behalve de mens) nog (??) geen vijanden heeft.
Het lijkt er wel op dat koolmezen, eksters en kauwtjes deze nieuwe voedingsvariant al wel  (mondjesmaat) ontdekt hebben, dus de verspreiding van deze rupsen zal (hopelijk)  in de toekomst minder worden.
Voor de witte motten hoeven we  niet bang te zijn, zij leven maar 8 dagen en eten geen buxus; hun kinderen, de rupsen, echter wel!

buxusschadeGif helpt niet en is slecht voor al het andere leven, waarschuwt de Vlinderstichting.
Een feromonenval helpt wel; mannetjes buxusmotten worden door een lokstof aangetrokken, vliegen in de val, kunnen er niet meer uit en kunnen dus geen nageslacht meer produceren.
Ook slim is: de rupsen tijdig met de hand te verwijderen Helaas ben ik daarvoor te laat!

Vanmorgen zag ik bij de vuilnisbakken verschillende hele en halve  kale buxusstruiken liggen. Allemaal van mensen die het rupsengevaar niet hebben zien aankomen.

Mijn vriendin vertelde dat in een dorp in de buurt alle buxusplanten uit de tuin óf verdwenen zijn, of onder de spinsels zitten. De rupsen eten namelijk niet alleen de bladeren, maar bedekken die met spinsels ( met daarin overblijfselen van vervelling en uitwerpselen) geen fris gezicht.

Ik hoop dat onze buxus het nog red, maar als ik de informatie  daarover mag geloven, gaat dat niet gebeuren als de mot en rups al deze standplaats eenmaal hebben ontdekt.

Jammer, ons buxusbolletje was erg leuk

 

 

De herfst in aantocht

eikelen
Er zijn veel vogels, zowel in onze voor- als in onze achtertuin.
We hangen danook speciaal voor hen voedsel op.

Vroeger moest je NIET het hele jaar door voeren, ze moesten zelf voor hun kostje zorgen, als het niet extreem koud was. Alleen in de winter voerden de mensen bij.
Tegenwoordig met steeds dichtere bevolking, minder tuinen met struiken, minder hoeken en gaatjes in onze moderne bouw én meer verdelgingsmiddelen zodat hun voedsel sterft, adviseert de vogelbescherming het hele jaar tuinvogels te voeren.

bessen2
Soms valt bepaald vogelgedrag me op.
In onze tuin staan  nu veel bessenstruiken met vol met  in bessen. Ik zie er deze tijd amper een vogel op zitten.

bessen
Vandaag las ik in een natuurblad dat veel bessen, voor vogels, pas “lekker” worden als er de vorst overheen geweest is! (Bovendien is er nu genoeg ander voedsel)
Ze wachten dus, net als wij met de boerenkool, tot de vorst over  de bessen is heen geweest is!

De natuur maakt zich al klaar voor de herfst, veel eikels, kastanjes en bessen aan de boom en ik heb ook al heel wat paddenstoelen in de bossen gezien.
De “gewone” maar ook al wat meer apartere exemplaren, zoals desponszwam Grote sponszwam (Sparassis crispa)
Het is inderdaad net of er een spons in het bos ligt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar mij trekt het niet zo.

koraalzwamWat ook leuk in het bos opviel was het kleverige koraalzwammetje (Calocera viscosa), de oranje gele kleur verraad hem al van verre.

Met het prachtige zonnetje zou het wel eens een hele mooie herfst kunnen worden.
Het IS al een mooie vóórherfst!

 

 

 

(gevaarlijke) Kat

We hebben het al eens meer over mijn verhouding tot katten gehad.
Mijn vaste bloglezers weten dat ik niet dol op ze ben.
Mét reden!
Ze bedreigen wat mij lief is.
De vissen en vogels in onze tuin.
Geen verbeelde dreiging! Realiteit.
We hebben meermalen poezendaders op heterdaad betrapt!
Met een vogeltje in hun bek, een vis (staart en kop staken aan weerskanten van de kattenbek uit) en zelfs ooit een kikker!!( die heb ik kunnen “redden” Poes schrok van mijn reactie dat hij hem uit zijn bek vallen)

dhjengisToch ben ik meer malen “betrapt” op het aaien van een poes. Bij broer en kinderen ben ik zelfs gespot met een kat op schoot.
IK deed dat niet, op schoot klimmen deden die poezenbeesten zelf.

Soms begint zo’n poes een charmeoffensief waar ik, als algemeen dierenliefhebber, niet tegen opgewassen ben.

Deze week hoorde ik een (negatief) poezenverhaal
Een katteneigenaresse betrapte haar poes met een vogeltje in de bek.
Ze pakte het af en….. de kat beet.
Niet zo zachtzinnig ook, want de dame moest naar het ziekenhuis er was een pees in haar hand doorgebeten: Baasje is lief, maar baasje moet niet aan mijn prooi komen.

Ik denk dat een poes dichter bij het OERdier staat dan een hond, die kun je, mits je er vroeg mee begint nog dingen leren! (eigen ervaring)

IK heb dat graag, dat je als MENS het idee hebt dat je “in de hand hebt “wat onder jouw verantwoordelijkheid valt” Dat jouw hond niet “zomaar” de straat op rent en niet het op bezoek zijnde kleutertje in haar been bijt.
Voor die gehoorzaamheid ga je dan eerst op puppycursus en later op de gehoorzaamheidscursus;  tijd investeren in de gehoorzaamheid van je hond.

Nee, dan een poezenliefheb(st)ber, die gaat naar een nestje kijken, vindt één (of meer leuk) kittens leuk en neemt ze mee naar huis. Niks cursus of opvoeding: een kat doet wat hij of zij zélf leuk vindt; plassen/liggen op bed, vlees van de aanrecht afhalen én het ergste van alles: diertjes doden en mee naar huis brengen om aan de bazin/baas te geven.

Soms kan ik even mijn ogen sluiten voor die gruwelijke werkelijkheid en een poes aaien en een “beetje” lief vinden.

Vierkantje fietsen

Eemnes ligt midden tussen de weilanden.
Er is daar niets anders dan weilanden met koeien, kalfjes, paarden, schapen en lammetjes en een enkele stier.
Geweldig om daar een “vierkantje” te fietsen, het kost ongeveer een uurtje en je komt overal “los” van (knooppunt 02 beginnen dan 25)

Soms kom je een auto tegen, soms drie en, om met Wim Sonneveld (Nikkelen Nelis) te spreken soms geeneens geen drie. Wat je wél tegen komt zijn joggers, mensen die honden (vast)  uitlaten, een enkele wandelaar, andere fietsers en….. dierenooievaarsnest:
reigers (kolonie vlakbij)  een enkele ooievaar (molenwieknest) grazende ganzen, een eenzame haas,  laagscherende zwaluwen, een biddende roofvogel hoog in de lucht, een nerveus kievitje in het weiland en eenden en meerkoeten in de sloten.

 

Een aanrader om daar eens een vierkantje te fietsen.

De vroegere Zuiderzee

In 1932 hield de Zuiderzee op te bestaan, van die tijd af heette het water achter de afsluitdijk Het IJsselmeer. Nu is het IJsselmeer “verdeeld” in allerlei meernamen:  het IJmeer, Gooimeer, Eemmeer en de Randmeren, zoals Nuldernauw,  Nijkerkernauw en Wolderwijd.

wolkenAalscholvers, futen, meerkoetjes en scholeksters “bewonen” deze wateren en “dobberen” naast de eenden, zwanen en ganzen.
Gisteren fietsten we langs de Gooisekust en het Harderwijkerzand en zagen alleen af en toe een “mens” met een hond, een walnotenboom met al flink grote groene noten, prachtige dikke donkerbruine duilen en vooral veel, heel veel riet. De basaltblokken aan de waterkant, die vroeger goed te zien waren, zijn nu grotendeels aan het oog onttrokken door de enorme hoeveelheid riet die er voor en tussen staat.

Vandaag waren we aan het Wolderwijd, een strook water langs strand Horst, waar een pitch & putt (golf) baan aan ligt.golfbaan

Je kunt van het vaste land naar een (schier) eilandje slaan, daar zat een moeder zwaan met 4 kleintjes. We zijn even gaan kijken of ze “het goed vond” dat we op háár eiland kwamen, ze had er geen enkel probleem mee en de kleintjes ook niet. ( wij sloegen natuurlijk veel te zacht, bang om een zacht bolletje te raken)

Het is een prachtige, goed onderhouden baan, waar het ook op het terras goed toeven is.
golf balletjesIk sloeg nog, onbedoeld een ontzettend “apart” balletje exact naast die van mijn lief.
De foto lijkt wat op een Liefde is…. reclame.

Ook dit is een prachtig watergebied, want ook al golfen we met passie: we kijken ook om ons heen.

 

Mooi gebied daar om die vroegere Zuiderzee

9 In het uur

Er was gisteren veel te doen in deze contreien.
Geen idee wat, maar als we met de auto naar een bos willen rijden om te wandelen, worden we op verschillende plaatsen door geelgejaste verkeersregelaars ongevraagd naar parkeerplaatsen geloodst, of door hen juist verboden ergens af te slaan.

We trekken ons eigen plan en parkeren ergens in villawijk in een doodlopende laan. Dat doen meer automobilisten, maar die lopen naar een evenement. Waar wij het bos ingaan loopt niemand.
We lopen een stukje en horen meteen geen auto’s of mensen meer, alleen maar vogeltjes fluiten.
De eerste drie kwartier komen we alleen maar één dame met een hond tegen.

Waar we door het bos lopen is een treinrails.
We tellen 9 treinen in een uur (het stoort ons niet, het geluid vervliegt snel) verder horen we alleen de wind door de bomen ruisen en vogelgeluiden.dodeboomdodeboom3dodeboom4

Deze keer concentreer ik me niet op de levende natuur, maar op de dode.
Veel dode takken op de grond, grote boomstammen afgebroken én ook afgezaagde stammen met geverfde nummers erop, van de houtkavels vermoed ik.
Op sommige dode woudreuzen hebben zich berkendoders gehecht en zitten er spechtgaten in de holle staanders. Hele stukken zijn vermolmd door kevers en andere insecten.

Toch word ik niet droef dit van dit bos, dat komt ook omdat de zon tikkertje tussen de hoge varens speelt, lichte vlekjes lijken achter elkaar aan te zitten en weer te verdwijnen.

Uiteindelijk komen we bij een soort vuurplaats, het ziet er wild uit en toch ook weer “aangelegd”. We snappen waar we zijn als we kinderen met groene uniformpjes zien lopen; het is een padvindersterrein. Waarschijnlijk hebben de kinderen kamp gehad, want ze zien er, zonder uitzondering, doodmoe uit.

Ouders komen ze ophalen ( een evenement) en hebben waarschijnlijk hun auto niet vlakbij kunnen parkeren. Als wij teruglopen naar onze auto in het villawijkje, lopen er 2 moeders met ver daar achter sjokkende kinderen. De moeders lopen te enthousiasmeren, de kinderen lopen te drentelen en te vragen of het iets langzamer kan

We zien een parkeerterrein met een bord VOL erop en borden met pijlen waar in een weiland geparkeerd kan worden. Wij hoeven niet, we gaan naar huis. We hebben ons portie NATUUR weer binnen.

De naam David

 

Op 8 mei schreef ik al een blog over een eponiem; een voorwerp of handeling naar een persoon genoemd. Vandaag kwam ik een persoon tegen, na wie heel wat “dingen” zijn genoemd.
pater David
De Franse
pater David.
(David is een Hebreeuwse naam en betekent dierbaar)

Deze pater Armand David (1826-1900) was een pater in de orde van de Lazaristen en tevens plant- en dierkundige.
De pater is, kort na zijn wijding naar China, Beijjing gestuurd en daar deed hij de meeste van zijn zoölogische en plantenkundige ontdekkingen.

 

Ik kende hem al wel, want als je ooit in het natuurpark Lelystad (Oostvaardersplassen) bent geweest en de Pater Davidsherten gezien hebt en het bordje met hun verhaal erbij gelezen hebt, vergeet je  ze nooit meer. Ze komen in het wild niet meer voor en wereldwijd leven er nog maar omstreeks 1400.

paterDavid

De pater  “ontdekte” behalve het naar hem genoemde hert ook Davidia involucrata = de vaantjesboom.

Hij beschreef 9 soorten  “nieuwe” vogels, waaronder de Pére Davids nachtegaal.
Sinds vandaag weet ik dat ook mijn favoriete bloemenstruik naar hem genoemd is.
Ik kende hem alleen maar als Buddleja, maar hij blijkt voluit Buddleja davidii te heten.

Ik las, op een natuurkalender dat we ook de reuzepanda aan deze Pater te danken hebben. Ik keek het even op internet na en daar stond in Wikipedia (die, ja)  dat Pater David  de soortauteur is van de reuzenpanda!!! (Mij zegt zo’n zin niets)

 

 

 

 

 

 

Eén minder

tuin

Ik zit op de bank mijn blog te schrijven. De schuifpui staat open. De zon schijnt, de vogels kwieteren en het waait lichtjes.
Ik ga op in mijn werk.
Ik hoor vaag dat de vogels wel erg veel lawaai maken.
Op de vlonder voor de vijver zitten een aantal mussen te tjilpen en dan………….
het gaat allemaal zo razendsnel; Een vogeltje vliegt in een hoekje bij de schuur, een vlaamsegaai, schiet ook de hoek in, komt terug met een halve vleugel uit zijn bek, een rode poes rent van achter uit de tuin en springt op, mussenouders tjilpen en voor ik me ook maar een vin heb verroerd is het weer stil. Ik zie de rode poes nog net over de schutting verdwijnen, de mussenouders “verslagen” in een boom zitten en ik hoor de buurman zijn grasmaaier aanzetten.
Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik heb niets gedaan.
Er is weer een levend wezen minder op de wereld.
Ik sluit mijn laptop. Even geen blog.