Vogeleieren en meer

In dit jaargetijde beginnen de vogels weer met takjes en dergelijke te slepen om een nest te maken.
Sommige vogels beginnen met niks, andere nemen een nest van vorig jaar en knappen  het wat op én er zijn vogels die een kant en klaar vogelhuisje confisqueren.


In onze tuin heb ik al kool- en pimpelmeisjes ons vogelhuisje zien binnengaan, maar nog geen idee of één van hen ook daadwerkelijk voor deze woonruimte gekozen heeft.


Het leuke vind ik ook altijd dat de aankomende ouders allerlei materiaal geschikt vinden voor hun nest. Vroeger, toen onze hond er nog was en vaak in de tuin lag, zagen we nogal eens een vogel wegvliegen met een hele bek met hondenhaar.
Nu heeft de buurman een soort uitvallende graspluimen die door de vogels in hun snavel meegenomen worden.
Ook  van een plantje dat ik op de tuintafel heb staan wordt regelmatig het mos uitgepeuterd: ze zijn er maar druk mee.

Er zijn natuurlijk altijd “vroege” klanten;  een familielid heeft al duivenkuikens in zijn hulst!
Bij ons zijn ze zo ver nog niet.


Andere tuinbeesten hebben we al wel: de vijver is vol van kikkers; 3 op elkaar, 2 op elkaar, overal zijn groepjes kikkers tezamen en…. er is ook al kikkerdril. Géén idee hoe onze vissen dat vinden.

Lekker?
Elk jaar hebben we wel wat kleine kikkertjes, dus “iets” komt er wel van uit.

Bij de tuinmuisjes hebben we wel al kleine muisjes gezien. Behalve de 3 die er deze winter waren, lopen er minstens nog 2 rond We moeten gaan vangen vóór we een kolonie krijgen, de muizenval is al te voorschijn gehaald. Zodra er één inzit brengt mijn lief hem minstens 250 m van ons huis en laat hem daar los en dat herhalen we tot ze allemaal weg zijn.
En dan maar hopen dat ze de weg niet terug weten ( de muizen, niet mijn lief!)


De lente ademt verwachting!


Lambertikerk – Zelhem

In Zelhem, een Gelderse plaats in de gemeente Bronckhorst staat de protestantse, in de 15e eeuw gebouwde Lambertikerk, genoemd naar de katholieke patroonheilige van de textielarbeiders: Lambertus van Maastricht. (Lambertus was de bisschop van Maastricht van 670 tot aan zijn dood in 705)

De kerk staat midden in Zelhem, op de plek waar rond het jaar 800 door Ludger (een Friese missionaris)  een kapel is gesticht.


Het is een open kerk, letterlijk: de kerkdeur staat open en is vrij toegankelijk.




Nu wij er zijn, eind oktober, guur en koud staat de kerkdeur ook uitnodigend open.
Er staat kunst in de kerk die we graag even willen zien.
Helaas is het licht in de kerk NIET aan en hoewel er door de prachtige ramen wel  licht valt op het middenschip*) van de kerk, zijn de zijkanten behoorlijk donker.
En dát is nu net waar de beelden staan in het halfdonker

We gaan niet naar het kerkse lichtknopje zoeken, de kerk is verder verlaten en straalt een serene rust uit, dát laten we zo!
De beelden zijn zeer apart en ik probeer er wat foto’s te maken, die bijna geheel zwart zijn (thuis kan ik er nog een paar een beetje oppeppen)
Er is gewerkt met “gewone” voorwerpen, zo herken ik een kaasschaaf en vorken.
Apart, aansprekende kunst, waar we helaas geen folder van vinden, zodat de maker van deze vogel, vissen en insect voor ons onbekend blijven.





*) de “lichte” interieurfoto is niet van mij en dus ook niet TOEN gemaakt.

Voor vogels?

Wij hebben verschillende vogelvoedersilo’s hangen, het is er altijd een drukte van belang en wij genieten erg van al die vogels in de tuin.

Laatst hadden wij “ergens” een ander vogelvoer dan normaal gehaald; de vogels werden nóg enthousiaster.
Wat bleek? Er zaten tussen de zaden ook meelwormen!
Het specifieke zaad dat ik ergens, en route, gekocht had, kon ik hier nergens krijgen dus kocht ik 15 kilo gemengde zaden, gooide die in mij voorraadton en hoopte nog ergens een zak gedroogde meelwormen te kopen

Gedroogde meelwormen. Niet te krijgen.
In een tuincentrum zag ik “iets degelijk” gedroogd. Ik liep naar de verkoper en vroeg of dit “een soort” meelwormen waren en geschikt om aan de vogels te voeren

Niet precies meelwormen, maar wel zo iets, vogels zijn er gek op. Mevrouw, ze gaan uit uw hand eten” Ik was overtuigd en kocht een zakje  van één liter. Trouwens best duur.
Thuis deed ik een beetje zaden en een beetje van de gammarus (dat stond op de zak)  in de voeder silo. Er kwamen een paar vogels, het leek of ze een hap namen en die uitspuugde.
Normaal is de voedersilo binnen 1 dag leeg, nu zat er een beetje in, de volgende dag hing het er nog.
Ik keek op de zak van de gammarus. Eigenlijk leken het niet op (gedroogde) meelwormen !
En op  het etiket stond een plaatje van parkietjes en een papegaai.
Zou het alleen voor tropische vogels zijn?
Toch maar even googelen:
Gammarus – vlokreeftjes: voor vele dieren een gezonde eiwitrijke traktatie!
…. ook een erg goed voer voor schildpadden;
……. koisnoepjes;
……geschikt voor alle insectenetende knaagdieren, zoals hamsters, muizen, gerbils en ratten.


Voor vogels? Ik zag het niet staan.
Ik gooide het voer uit de silo en vulde hem met “gewone zaden”’ binnen een dag was de silo weer leeg.
Gelukkig hebben we een vijver met koi’s; ik gooide wat gammarus in de vijver, de koi’s kwamen er likkebaardend op af, binnen no time geen gedroogd vlokreeftje meer te zien.


Ik googelde weer en typte nu in vogelvoer gammarus, na een aantal dezelfde sites als ik eerder gevonden had kwam er één (VoerdeNatuur.nl) waarop stond:
Dit vogelvoer is gemaakt van fijngehakte zaden waardoor uw weinig tot geen last heeft van onkruid. Tevens is het voer verrijkt met gammarus, welke een extra eiwitbron vormen voor de tuinvogels.

Het was dus WEL bedoeld voor tuinvogels, zoals de verkoper gezegd had.
Maar aangezien onze koi’s het lekker vonden en onze tuinvogels er op zijn minst nog even aan moesten wennen, bleef de zak in de vissenvoorraadton zitten voor af en toe een verwenmoment voor de vissen!

Te geef en te leen

Een leuke dag waarin we een aantal mensen ter wille konden zijn.
Het begon met een vriendin, waarvoor ik bonnetjes had gespaard zodat ze (goedkoper) Lego kon kopen. Samen gingen we naar de winkel, ze vond wat ze zocht en kon 2 dozen LEGO kopen, dankzij de gespaarde zegeltjes.

’s Middags kwam er een vriend; hij wilde iemand 2 vissen geven en wij hadden aangeboden dat hij die van ons krijgen kon. Daartoe moesten ze wel eerst gevangen worden.
Mijn lief begon met een schepnet, maar de vissen vonden het NIET leuk en waar ze anders bijna uit onze hand aten,”kropen” ze nu onder de grote waterleliebladeren weg.
Het vangen werd bemoeilijkt door het feit dat hij het liefst een rode, gele en zwarte vis wilde (de kleuren van de vlag van België)
We konden dus niet “zomaar” vissen vangen, maar moesten gericht “jagen”.
Door een lucky catch kreeg ik één gele vis te pakken, maar daarna waren ALLE vissen verdwenen.
Dat kwam natuurlijk ook doordat we een glazen bak IN de vijver mét vijverwater (juiste temperatuur) hadden gezet waar de gevangen vissen in konden vóór ze met onze vriend meegingen.
Af en toe kwam een vis “kijken ”bij zijn gevangen, gele vriendje!

We belden de vriend op : Meer dan 1 vis gaat niet lukken (de zwarte vissen zag je sowieso niet)
De vriend had nog meer ijzers in het vuur, oftewel hij mocht bij zijn buurman zelf in zijn vijver vissen vangen. Hij verliet ons met de glazen bak met één gele vis erin en ging naar zijn buurman.
Hopelijk kon hij de Belgische vlag “aanvullen” en nog een rode en een zwarte vis vangen!

Toen kwam een kennis ons traphekje lenen. Zijn hond was geopereerd en mocht 10 dagen NIET naar boven. De hond zou zich daar wél aanhouden als ze thuis waren (hij móest wel) maar als ze beiden weg waren…..dan was een traphekje een uitkomst.
(Ook wij gebruiken het, verstelbare, hekje voor de trap als er een logeerhond is.
We zijn stapelgek op honden maar ze mogen NIET naar boven en zeker niet op de slaapkamers.
De kennis verliet, ná enige uitleg hoe het aan een bepaalde maat kon worden aangepast mét traphekje.

Een aantal mensen gelukkig gemaakt en onszelf ook.

Naar huis

Op deze dag verlaten we Noord Brabant, de vissen, vogels en andere dieren en vertrekken weer huiswaarts.

Een beetje vroeger dan gepland, want de voorspellingen zijn:  HEET WEER
Ook onze tuinplanten  en vissen zullen daar last van hebben en moeten weer verzorgd worden.

Ergens onderweg  langs de snelweg ,in de middenberm staan lange lantaarnpalen met bovenin naar elke kant een lichtarmatuur: Op elk armatuur zit een ooievaar!
Alsof ze er op neergezet zijn; snavels naar elkaar toe!
Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat de COSMOS me iets te vertellen heeft, zoveel ooievaars in korte tijd in ons blikveld!

De terugreis gaat voorspoedig, na ca. een uur zijn we weer terug in ons eigen huis.
Ook hier vissen die blij zijn dat we, na drie dagen er weer zijn; ze doen tenminste hun bekjes open, ter begroeting, als ik de schuifpui open doe (dat kan ook van de honger zijn)
Ze krijgen meteen voer en nog vóór de auto uitgepakt is, hangt de tuinslang in de vijver om hun verdampte water weer aan te vullen.

Helaas wordt er op dit moment wéér bij de buren verbouwd; en gaat er daar een boor te keer;  zó  weten we zeker dat we weer thuis zijn!

(gevaarlijke) Kat

We hebben het al eens meer over mijn verhouding tot katten gehad.
Mijn vaste bloglezers weten dat ik niet dol op ze ben.
Mét reden!
Ze bedreigen wat mij lief is.
De vissen en vogels in onze tuin.
Geen verbeelde dreiging! Realiteit.
We hebben meermalen poezendaders op heterdaad betrapt!
Met een vogeltje in hun bek, een vis (staart en kop staken aan weerskanten van de kattenbek uit) en zelfs ooit een kikker!!( die heb ik kunnen “redden” Poes schrok van mijn reactie dat hij hem uit zijn bek vallen)

dhjengisToch ben ik meer malen “betrapt” op het aaien van een poes. Bij broer en kinderen ben ik zelfs gespot met een kat op schoot.
IK deed dat niet, op schoot klimmen deden die poezenbeesten zelf.

Soms begint zo’n poes een charmeoffensief waar ik, als algemeen dierenliefhebber, niet tegen opgewassen ben.

Deze week hoorde ik een (negatief) poezenverhaal
Een katteneigenaresse betrapte haar poes met een vogeltje in de bek.
Ze pakte het af en….. de kat beet.
Niet zo zachtzinnig ook, want de dame moest naar het ziekenhuis er was een pees in haar hand doorgebeten: Baasje is lief, maar baasje moet niet aan mijn prooi komen.

Ik denk dat een poes dichter bij het OERdier staat dan een hond, die kun je, mits je er vroeg mee begint nog dingen leren! (eigen ervaring)

IK heb dat graag, dat je als MENS het idee hebt dat je “in de hand hebt “wat onder jouw verantwoordelijkheid valt” Dat jouw hond niet “zomaar” de straat op rent en niet het op bezoek zijnde kleutertje in haar been bijt.
Voor die gehoorzaamheid ga je dan eerst op puppycursus en later op de gehoorzaamheidscursus;  tijd investeren in de gehoorzaamheid van je hond.

Nee, dan een poezenliefheb(st)ber, die gaat naar een nestje kijken, vindt één (of meer leuk) kittens leuk en neemt ze mee naar huis. Niks cursus of opvoeding: een kat doet wat hij of zij zélf leuk vindt; plassen/liggen op bed, vlees van de aanrecht afhalen én het ergste van alles: diertjes doden en mee naar huis brengen om aan de bazin/baas te geven.

Soms kan ik even mijn ogen sluiten voor die gruwelijke werkelijkheid en een poes aaien en een “beetje” lief vinden.

Stille wateren, maar geen diepe gronden.

waterlelieVan jongsaf aan ben ik erg dol geweest op waterlelies. Ons gezin was veel in Loosdrecht met zeilboten, dus waterlelies genoeg te zien. Mijn vader was een zondagsschilder, en heeft veel bloemen en landschappen geschilderd; veel Loosdrecht en ook waterlelies.
We hadden vroeger thuis een klein vijvertje, te klein voor waterlelies.
Toen mijn man en ik van een flat af naar een “huis op de begane grond” verhuisden, wilde ik dolgraag een vijver. Die kwam er echter pas vele jaren later toen de kinderen al groot waren en er geen zandbakken, trapveldjes en kruidentuintjes meer nodig waren én er ook niet meer in het water gevallen kon worden.
In de vijver kwamen vissen en…waterlelies.
Prachtige  witte bloemen met gele harten.
De bloemen drijven weliswaar op het wateroppervlak maar de plant wortelt op de bodem. Ze houden niet van diepe wateren wél van water dat niet hard stroomt, en dat doet onze vijver niet.
De vissen verstoppen zich onder de grote bladeren en soms zit er een kikker óp een blad. Meestal hebben we een lange tijd bloemen; als de eerste lelie is uitgebloeid zien we alweer een 2de groene, glimmende knop  opduiken, en zo gaat het door.
We hebben al veel bladeren nu, maar nog geen bloemknop, die kan elk moment zichtbaar worden. Ik verheug me al.

 

Over de dood.

Na met het boekje “Opruimen voor je doodgaat” bezig te zijn geweest, ben ik ook een beetje met  dood bezig (niet mijn dood specifiek, meer dood in het algemeen) Opeens vallen allerlei  “doodse” dingen me op: zoals reclames van uitvaartverzorging en uitvaartverzekeringen. Laatst  kreeg ik een foldertje in de bus van een dame die bijzondere urnen uit Afrika importeert;  in een advertentie viel mijn oog op een “rouwkalender” en een rouwrugzakje voor kinderen  dat ”net zo zacht aanvoelt als een knuffel”.
De dood blijkt big business.

Zelf wil ik, als de tijd daar is, gecremeerd worden; tijdens mijn leven heb ik plaats ingenomen in dit overbevolkte landje, dat wil ik niet ook nog doen als ik dood ben. Mijn as mag verstrooid worden, ik hoef geen urn (tenzij een nabestaande mijn as wil bewaren, het mag, maar ’t is zinloos; mijn as ben ik niet)

Doordat er veel buitenlanders in Nederland wonen en  er ook sterven zijn ook “andere”  begrafenisrituelen in onze samenleving binnengekomen. Geen koffie met plakje cake, maar hele maaltijden, geen crematie maar begraven mét een heuveltje op het graf dat “zo hoog moet zijn als de bulten van een kameel”(moslims); geen bloemen, maar een gift aan een goed doel (Joods).

Niet alleen mensen worden begraven of gecremeerd, ook dieren; er zijn ook dierenbegraafplaatsen en dierencrematoria  in Nederland. De grootste dierenbegraafplaats, is in Frankrijk, La Cimetière des Chiens in Parijs. Indrukwekkend! Voor de crematie van onze hond heeft onze dierenarts zorggedragen, onze vissen werden (en worden, wanneer ze “gewoon” doodgaan en niet opgegeten worden door reiger of buurkat) in de tuin begraven . Vroeger door de kinderen met getimmerde houten kruisen (die na verloop van tijd werden weggehaald om te voorkomen dat onze tuin, naast de zandbak en het grasveldje meer op een begraaftuin leek)