Nagekomen Boeddha’s

Toen mijn broer verleden jaar sterven ging, was zijn wens dat wij vóór hij stierf zijn huis en tuin opruimden. Samen met zijn zoon en een paar familieleden zijn we daar weken mee aan de gang geweest. Toen hij uiteindelijk voor euthanasie koos was er al heel veel gedaan.
Heel veel spullen gingen in containers weg (dat wilde hij zo) maar ook nogal wat spullen heb ik “gered” en aan de Kringloopwinkel geschonken. Liever recyclen dan terecht laten komen in het milieu. De meeste spullen zijn nu weg.

boeddha

Nu nog wordt erdoor familie gesnoeid in zijn vroegere tuin. Soms helpen we daarbij.
Een enkele keer komen we nog voor verrassingen te staan.
Zo werd er onlangs een boeddha tussen het riet bij de vijver gevonden en later nog één op de bodem van de vijver. (Er zwemmen nog wel wat vissen in de vijver, maar de meer dan één meter steuren en de grootste koi’s hebben hun weg naar nieuwe eigenaars al gevonden)

lady boeddhaIk heb de boeddha’s mee naar huis genomen, er was bij de rest van de familie geen belangstelling voor.
Eén is een lady boeddha, die wil ik graag zelf houden.
Deze ziet er geschilferd uit, dus ze gaat een laagje verf krijgen.
Dát is nog niet zo makkelijk als het lijkt. We zijn in al veel verfwinkels geweest, maar een spuitbusje verf in de juiste kleur (de kleur die zichtbaar is, nu het grijs eraf is, een soort ecru, is moeilijk te krijgen. Je kunt alle kleuren verf laten maken, maar dan wordt het een dure aangelegenheid, zeker omdat ik maar een beetjeverf nodig heb.
buddahWe hebben dus maar wat water bij de wijn gedaan en een soort licht grijze verfspuitbus gekocht, mijn lief gaat de boeddha opknappen.
Dat is nu zo goed gelukt dat de boeddha niet naar de tuin gaat (oorspronkelijk de bedoeling) maar in huis blijft; het is een heel serene lady boeddha geworden.

De andere boeddha heb ik aangeboden aan vrienden en familie en gelukkig heeft zich een vriendin gemeld die de boeddha graag een nieuw thuis (tuin) wil bieden.

Zo komen ook deze verlate “erfenisjes” van mijn broer toch nog goed terecht.

Krioelen

Kasteel Groeneveld is een voormalig Buiten in Baarn en is nu in gebruik als museum.
Met Pinksteren was er in het park wat te doen.
Dat wisten we niet toen we er heen reden om er te wandelen.
Het was erg druk toen we de auto parkeerde.
Op banners stond dat het vandaag “de Dag van de het kasteel” was met in het park
“Bark in the Park” spectaculaire demonstraties van hond met hun baasjes.

Omdat we zin hadden in de natuur en niet zo zeer in mensen liepen we het park in,
Het was er,  verderop in het park, ook op Pinksterdag” heerlijk rustiggroenveld

Prachtige rododendronstruiken fel gekleurd met paars,  roze en rood waar je onderdoor kon lopen en donkerrode beuken, die hoog de lucht in staken.

We liepen over een bruggetje heen en keken het water im.
Ongelooflijk wat we daar zagen.

kikkervisjes groenehonderden, zo niet duizenden donderkopjes.
Geen volwassen kikker gezien maar zoveel “kommaatjes” in het water.

De Boerderijhoeve Ravenstein, waar ze heerlijk ijs hebben was helaas dicht, maar we hadden inmiddels zo’n zin in een ijsje opgebouwd dat we ons niet van deze koude lekkernij lieten weerhouden. En gelukkig was er ook bij het Kasteel  ijs te krijgen.

Bij het kasteelhek stond een grote stenen hond (’n soort mopsgeval) waar heel veel hondenbaasjes zich met hun lieveling lieten vereeuwigen.

 

 

 

 

 

 

Stille wateren, maar geen diepe gronden.

waterlelieVan jongsaf aan ben ik erg dol geweest op waterlelies. Ons gezin was veel in Loosdrecht met zeilboten, dus waterlelies genoeg te zien. Mijn vader was een zondagsschilder, en heeft veel bloemen en landschappen geschilderd; veel Loosdrecht en ook waterlelies.
We hadden vroeger thuis een klein vijvertje, te klein voor waterlelies.
Toen mijn man en ik van een flat af naar een “huis op de begane grond” verhuisden, wilde ik dolgraag een vijver. Die kwam er echter pas vele jaren later toen de kinderen al groot waren en er geen zandbakken, trapveldjes en kruidentuintjes meer nodig waren én er ook niet meer in het water gevallen kon worden.
In de vijver kwamen vissen en…waterlelies.
Prachtige  witte bloemen met gele harten.
De bloemen drijven weliswaar op het wateroppervlak maar de plant wortelt op de bodem. Ze houden niet van diepe wateren wél van water dat niet hard stroomt, en dat doet onze vijver niet.
De vissen verstoppen zich onder de grote bladeren en soms zit er een kikker óp een blad. Meestal hebben we een lange tijd bloemen; als de eerste lelie is uitgebloeid zien we alweer een 2de groene, glimmende knop  opduiken, en zo gaat het door.
We hebben al veel bladeren nu, maar nog geen bloemknop, die kan elk moment zichtbaar worden. Ik verheug me al.