Nagekomen Boeddha’s

Toen mijn broer verleden jaar sterven ging, was zijn wens dat wij vóór hij stierf zijn huis en tuin opruimden. Samen met zijn zoon en een paar familieleden zijn we daar weken mee aan de gang geweest. Toen hij uiteindelijk voor euthanasie koos was er al heel veel gedaan.
Heel veel spullen gingen in containers weg (dat wilde hij zo) maar ook nogal wat spullen heb ik “gered” en aan de Kringloopwinkel geschonken. Liever recyclen dan terecht laten komen in het milieu. De meeste spullen zijn nu weg.

boeddha

Nu nog wordt erdoor familie gesnoeid in zijn vroegere tuin. Soms helpen we daarbij.
Een enkele keer komen we nog voor verrassingen te staan.
Zo werd er onlangs een boeddha tussen het riet bij de vijver gevonden en later nog één op de bodem van de vijver. (Er zwemmen nog wel wat vissen in de vijver, maar de meer dan één meter steuren en de grootste koi’s hebben hun weg naar nieuwe eigenaars al gevonden)

lady boeddhaIk heb de boeddha’s mee naar huis genomen, er was bij de rest van de familie geen belangstelling voor.
Eén is een lady boeddha, die wil ik graag zelf houden.
Deze ziet er geschilferd uit, dus ze gaat een laagje verf krijgen.
Dát is nog niet zo makkelijk als het lijkt. We zijn in al veel verfwinkels geweest, maar een spuitbusje verf in de juiste kleur (de kleur die zichtbaar is, nu het grijs eraf is, een soort ecru, is moeilijk te krijgen. Je kunt alle kleuren verf laten maken, maar dan wordt het een dure aangelegenheid, zeker omdat ik maar een beetjeverf nodig heb.
buddahWe hebben dus maar wat water bij de wijn gedaan en een soort licht grijze verfspuitbus gekocht, mijn lief gaat de boeddha opknappen.
Dat is nu zo goed gelukt dat de boeddha niet naar de tuin gaat (oorspronkelijk de bedoeling) maar in huis blijft; het is een heel serene lady boeddha geworden.

De andere boeddha heb ik aangeboden aan vrienden en familie en gelukkig heeft zich een vriendin gemeld die de boeddha graag een nieuw thuis (tuin) wil bieden.

Zo komen ook deze verlate “erfenisjes” van mijn broer toch nog goed terecht.

Vogelavontuur

Eergisteravond zag ik iets bruins gedrongens lopen in de tuin. Even dacht ik: een konijn, maar zo bewoog het niet. Het zat stil in elkaar toen ik weer keek. Hij (of zij) hoorde me, liep langs de rand van de vijver en ging in de bovenste schotel van de ( uit staande) waterval zitten; Het was een vogel.
Wat voor één? Geen soort dat ik eerder in de tuin gezien had, bruin, groter dan een merel, met een erg lange snavel.
Nu zagen we dat hij zijn vleugel “raar” hield. Het begon te schemeren en we wilden hem niet opjagen, hij zat daar goed, mits……………… buurpoezen hem niet ontdekten. Het werd donker en hij zat er nog steeds. We lieten het maar zo, maar waren best bezorgd

’s Morgens om even over zevenen gordijnen open, geen vogel in de vijver of  daar in de buurt. De hoop was dat “onze” vogel  toch “gewoon” weggevlogen was.

Ik postte mijn blog, dat ik gisteren al geschreven had en was druk aan het typen, toen ik opeens iets “voelde”, uit mijn ooghoek zag ik beweging vóór onze schuifpui; een zwart /witte kat kwam, door de poten gezakt aangeslopen en vlak voor de schuifpui zag ik, ineengedoken: DE vogel.
Ik kwakte mijn notebook op de bank en opende de schuifpui, de vogel vloog niet weg, de kat dacht een seconde na: bespringen of wegrennen; ik brulde, hij stoof weg. (Dat malle mens had hem al vaker weggejaagd ) Ik trok mijn werkhandschoenen aan en pakte de vogel op en zette hem, bij gebrek aan beter, in de schuur. De schuur staat volgepakt met allerhande gereedschap waar hij tussen kan gaan zitten en onzichtbaar kan worden: géén ideale plek voor een bange vogel.

houtsnipMijn lief, die ik wakker maakte wist in de garage een verhuisdoos, zette die in elkaar, plakte hem van onderen dicht, terwijl ik een lap stof zocht en zo was de “tijdelijke vogelopvang” gereed.
Gelukkig zat de gewonde vogel nog stil op het zelfde plekje in de schuur waar ik hem had neer gezet.
Ik pakte hem op en zette hem in de doos en mijn lief zette een bakje water in de doos.
De vogel was mooi!! Roestbruin met allerlei donkere en lichtere spikkels; camouflage.
Zijn kop met zijn oog was prachtig getekend.
Wat nu? Het was te vroeg om de vogelopvang te bellen. Mijn lief kwam op het idee de dierenambulance te bellen voor advies. Die bleek om 8 uur bereikbaar te zijn; dat was het al bijna.  De centralist zei, nadat ik mijn verhaal had verteld dat ze de ambulance zou langs sturen en dat die de vogel naar het dierenhospitaal zou brengen. Tot besluit vroeg ze of ik een kleine donatie wilde geven. Dat wilde ik natuurlijk. ( bij nader inzien bleken we maar 5 euro contant geld in huis te hebben, dus sprong mijn lief op de fiets om snel wat contant geld te halen)

Vóór half 10 kwam de dierenambulance voorrijden. Een “oude rot” in het vak stapte uit, keek naar de vogel in de doos en zei : “Jonge houtsnip, waarschijnlijk tegen het raam gevlogen.” Hij  nam de doos mee: “Dan hoeft de vogel geen stress meer te hebben van het oppakken” De vogel had in de schuur niet bewogen, nu keek hij om naar zijn redder in het gele pak. De man vouwde de doos dicht. Ik gaf hem het het geld. ”O, dan moet ik u een briefje geven ”Dat ging moeilijk met de doos in zijn hand. Ik wuifde het weg ”laat maar zitten” Maar hij vertelde dat hij die bon, in tweevoud van de organisatie schrijven moest.  Daarna  vertrok hij met de houtsnip naar het vogelhospitaal.

We hopen dat de houtsnip het redt.

Oneerlijkheid

Overal gebeuren “stoute” dingen.
Ik wil het nu even hebben over “landje pik”.
Je koopt een huis met een tuin. Achter of vóór je tuin is een gemeenteplantsoen;
je vergroot je tuin, door een stukje  grond ( met heg, struiken, boom of gras) van de gemeente in te pikken.

Er bestaan controleurs van de gemeente die in een buurt lopen (vroeger met een aktetas onder de arm en een klembord in de hand) die kijken of er geen burgers aan landjepik hebben gedaan.

Gisteren las ik in de krant dat er bijna geen toezicht meer is op landjepik (terwijl het me met een drone nu zo makkelijk lijkt, (luchtfoto’s maakt het zó duidelijk) én dat steeds meer mensen gemeentegrond bij hun tuin inlijven.
Gemeente Boxtel heeft 23 tuineigenaren die aan landjepik hebben gedaan voor de rechter gedaagd.
De uitspraak van de rechter:
18 grondinlijvers moeten de grond aan de gemeente teruggeven.
5 niet.
Waarom zij niet?
Zij hadden een hek om het gepikte stukje grond gezet.
Nu mogen zij het houden.
Dat is de uitspraak van een rechter!

Het lijkt mij een totaal verkeerd signaal uitzendend.
Als je het stiekem doet:  moet je het teruggeven
Als je het brutaal doet, een hek zet om een stuk grond dat NIET van jou is, mag je het hebben!!

Maf!

 

Thuis

Kennissen van ons zijn verhuisd.
Van een huis met een enorme tuin in een dorp van zo’n 1700 inwoners, naar een flat op de eerste etage van een dorp dat 10.500 inwoners telt.
Een behoorlijke verandering dus.
Gisteren waren we voor het eerst in hun nieuwe huis.
We kregen een rondleiding door de ruime, lichte flat.
De eerste vraag die ik stelde was: Hebben jullie het hier naar je zin?
(Ze wonen er nu een kleine 3 maanden) En wat de man zei zette me behoorlijk aan het denken: “De flat is ingericht en klaar, nu moeten we er nog ons thuis van maken.”

Hoe doe je dat ergens een thuis van  maken? Je hebt nieuwe- en je vertrouwde “oude spullen”, je hebt geverfd en behangen naar je eigen smaak, het is klaar! Maar hoe maak je er een thuis van?
Ook hij wist niet echt hoe.
Misschien kan een huis alleen een thuis worden door er een tijd in te wonen?
Het moet je eigen “geur” krijgen, vertrouwd worden.
Misschien wordt het een thuis door je buren te leren kennen?
Ik ben er niet uit.
Eerlijkheidshalve hoop ik dat ik nooit meer hoef te verhuizen, dat we hier kunnen blijven en van hieruit ooit (nog lang niet maar ooit) ten grave kunnen worden gedragen. Zodat we nergens meer een thuis meer hoeven maken; we hebben het al.

 

Afbraak

In de Achterhoek gaat alles trager dan in de Randstad.
Prettig trager.
Als we er heen rijden komt er een bepaald moment waarop we ons ontspannen voelen, relaxter.
Het “opzij,opzij-gevoel” dat in de Randstad heerst, is daar niet.
De mensen maken makkelijker een praatje in de winkel, en als je daar achter staat, heeft het geen zin om haast te hebben, want ze maken hun verhaal eerst af.
Na verloop van tijd raak je daar aangewend.
En wees eerlijk, we moeten daar ook helemaal niets. Je bent op vakantie of zoals wij, op familiebezoek.

afbraak
We waren er weer een paar dagen om mijn broer te helpen de bouwsels op zijn erf af te breken.


Dat wil hij graag gedaan hebben vóór hij sterft.
Dus breken we, slepen we met hout en vullen we containers.

Mijn broer gaat achteruit, liep hij eerst nog mee om dingen weg te gooien, nu zit hij voornamelijk voor het raam. We bouwen pauzes in met koffie en thee en broodjes, ook om even bij hem te zijn en te vertellen hoe het er voor staat.

We werken met zijn vieren, zijn zoon en vriendin en mijn man en ik.
Dat samenwerken gaat prima.
Ieder doet zijn ding.
De twee mannen doen de enge dingen zoals een dak boven hun hoofd afbreken.
Ze juichen als er weer een stuk precies afbreekt zoals zij het bedacht hebben.

Overal wordt het lichter, de zon heeft meer vrij spel in de tuin.
Ons gemoed wordt echter zwaarder, elke dag kan mijn broer minder.

 

 

Vogels

spechtvlaamsegaairansuil.jpg2

Wat zou het leven “kaal” zijn zonder vogels. De geluiden: het getjilp en gekwinkeleer, maar ook het visuele: het gefladder en gevlieg. Eigenlijk zie en hoor je in de natuur bijna overal vogels. Het leuke is ook dat er zoveel soorten zijn ( in Nederland ongeveer 500 soorten volgens  het DBA) en dat je ze zowel in een tuin in een dorp als op een balkon in de stad, als in het bos, op het strand of een weiland vindt. Extra leuk is het als je een “ongewone” soort op een bepaalde plek vindt: een kleine bonte specht op je balkonnetje, een Vlaamse gaai op je raambol of een ransuil in de boom op de hoek van de straat.
Vogelvoer op balkon of in de tuin lokken extra veel vogels, zeker in deze wintertijd. Een pot vogelpindakaas, gehakte pinda’s in een raambol, een voedersilo met pitten, of een vetbol trekken verschillende soorten vogels aan. Onder onze zadensilo liggen altijd veel “gemorste” zaden, de Turkse tortels en de houtduiven die niet op de silo kunnen zitten, doen zich op de grond tegoed aan deze zaden.

Behalve mooi en leuk zijn vogels ook nuttig,  ze houden de insectenstand op pijl en door het eten van bessen en zaden zorgen ze ervoor dat plantenzaadjes verspreid worden.
Ik schrok enorm toen ik op Malta mensen vogels zag vangen. Veel trekvogels die op Malta “uitrusten” worden daar gevangen. Toen wij er waren ( jaren geleden) waren dat  er zo’n 5 miljoen op jaarbasis! Vreselijk.

Ook in Nederland worden vogels gegeten; de kip, kalkoen, haan en fazant bijvoorbeeld. Overwegend vogels die niet (meer) kunnen vliegen. Deze gekweekte dieren zullen, niet met uitsterven bedreigd worden. Ik las ooit een (omstreden)verhaal dat uitsterven door eten gebeurd was met de dodo; die werd zeer vroeger té veel opgegeten door de koloniale mens en hun meegebrachte dieren. Of het “echt” waar is….
Ook las ik dat de fazant geen inheemse vogels is, dus dat er Nederlanders zijn die deze vogel willen “uitbannen” Mijn vraag is dan altijd: Tot hoever wil je terug gaan in de tijd om te bepalen WAT er in Nederland WEL was en WAT niet. Op oude schilderstukken(stillevens)van Nederlandse meesters zie je vaak fazanten op hun kop in een “eettafreel” hangen, dus vroeger waren ze hier al.
Ga ver terug in de tijd en er was hier alleen overal ijs!
Laat leven wat er aan vogels is, en laat natuurbeschermers de vingers aan de pols houden betreft de aantallen.