Boodschappen online

Verleden week keek ik uit een raam en daar stonden 3 AH-wagens in ons doodlopend straatje.

Conferentie? Ik heb me (welingelichte bron) laten vertellen dat als een bezorger “achterloopt” en dus niet de bezorgtijden gaat halen, er een standbybezorger naar hem toe rijdt en een aantal kratten met boodschappen overlaadt en die gaat bezorgen.

Zelf heb ik het boodschappendoen nooit aan een ander hoeven over te laten maar ik weet (de welingelichte bron weer) dat je een bepaalde tijd kan reserveren wanneer je de boodschappen wil ontvangen. Dat kost (extra) geld, maar dan weet je zeker dat de boodschappen tussen die 2 tijden geleverd worden. Dát zal één van die chauffeurs niet hebben kunnen halen, vandaar wellicht collegabezoek.

Mijn eigen vaste supermarkt brengt ook boodschappen thuis. De boodschappen die ZIJ bezorgen komen niet rechtstreeks van hun distributiecentrum maar uit de winkel.

Regelmatig zie ik jongelui (studenten?) in de winkel lopen met supermarktkarretjes en een digitaal apparaatje in de hand, die kratten met boodschappen vullen, ze werken snel en (naar wat ik kan zien) efficiënt. Vanmorgen om 8 uur waren er véél; af en toe onderling overleg: wat ligt waar?

In deze Coronatijd zeker een zegen voor zieken die geen boodschappen kunnen doen of thuiswerkers die niet weg kunnen.
De chauffeurs dragen mondkapjes, hebben zeeppompjes en ontsmettingsmiddelen in de auto, mogen ivm besmettingsgevaar niet naar binnenkomen, maar voor de deur blijven staan en dáár afrekenen.

Dat leidt wel eens tot “moeilijke” situaties als een klant vraagt of de boodschappen “even” in de keuken neergezet kunnen worden. Iets dat normaal gesproken geen enkel bezwaar is moet nu met een definitief NEEN beantwoord worden. Overal kan immers besmettingsgevaar op de loer liggen.(zowel voor de bezorger als voor de klant)

Onze vroegere overbuurtjes vertelden dat ze allebei Corona hadden gehad (de ene erger dan de ander) De jongste zoon had hun boodschappen gedaan én ze in de keuken gezet!
Nu ligt zijn gezin plat met Corona!
De boodschappen vóór de deur zetten is voor IEDEREEN veiliger!

Overleg? Hoeft niet meer

Nog niet zo heeeel lang geleden hadden gezinnen maar één t.v. in huis.
Pa wilde soms iets anders zien dan ma en de kids wilden hún programma zien.
Er moest overleg gepleegd worden, wie wat en wanneer ging zien en degenen die NIET hun zin kregen moest daarmee (leren) omgaan

Toen kreeg iedere kamer een t.v.
Overleg was niet meer nodig.
Alle gezinsleden keken hun “eigen” ding op hun “eigen” t.v.

Nog niet zo lang geleden was er één telefoon in huis en die zat aan een draadje.
Als ma met haar vriendin zat te bellen en de tienerdochter wilde op dát moment met háár vriendin bellen, was er gebarentaal; Mam, schiet op!

Toen kreeg iedereen een foon, zónder draadje
Overleg (mondeling of met gebaren) was niet meer nodig
Alle gezinsleden hadden hun “eigen” foon.

Nog niet zo lang geleden was er een gezin maar één auto.
Als mama de auto nodig had moest pa met de bus, of ma bracht hem weg.
En wie bracht Armand naar hockey of Marjan naar gitaarles?
Er moest overleg gepleegd worden.

Toen kreeg elke volwassene (en soms een 18 jarig thuiswonend kind)
een eigen auto.
Ma kon gaan en staan waar ze wou, zonder pa te raadplegen.
Overleg was niet meer nodig en de kinderen werden weggebracht door wie op dat moment tijd had en thuis was.

Nog maar heel kort geleden werkten alle “kantoormensen” buitenshuis.
Ze zaten in een ruimte met collega’s waarvan er één het raam open wilde hebben, een ander zomers de ventilator aan, waarvan er één moest bellen “Kan het een beetje stil zijn?” en waar ze voor elkaar koffie meenamen als ze toch langs de koffieautomaat kwamen.


Nu werken ze (noodgedwongen) thuis, zitten ze in hun joggingbroek met warme sloffen aan met de verwarming zo hoog als ZIJ willen, maken ze zelf koffie in hun eigen keuken als ze dat willen en hoeven ze met niemand anders dan hun zelf rekening te houden.

Hoe leren de jonge mensen van nu om rekening met anderen te houden? Er zijn bijna geen voorbeelden meer. Men kan, zonder overleg, heel veel doen zoals ze men dat zelf wil.

Al die zaken prettig en makkelijk? Vast.
Maar ik zie er ook een nadeel voor de samenleving in én ook voor het individu op den duur.

Hoe leer je rekeninghouden met elkaar als het zo weinig nog maar hoeft? We ZIJN allemaal individuen, maar we zijn SAMEN de maatschappij.
We leven mét elkaar, in Nederland zelfs, dicht op elkaar, rekening houden met elkaar is nodig om die maatschappij draaiende houden.



Thuiswerken én in en om huis

Heel veel mensen die NU thuis werken en dus niet tijd hoeven te spenderen aan  woon/werkverkeer, gaan de tijd die “over” is, in huis of tuin werken.
Dat heeft aparte gevolgen, ondervonden we vandaag toen we een eindje gingen fietsen.
Er stond “ergens” een enorme rij auto’s, aan de kant met de bestuurders in de auto’s, file? Wat ons opviel  was dat er in die rij auto’s veel  stonden met een aanhangwagentje.
We fietsten door en zagen dat ze allemaal stonden te wachten bij een hek van een afvalinzamelstation. Verkeersregelaars met gele jasjes lieten per keer maar een paar auto’s door, vandaar die lange rij.

Onze ene zoon kan, door zijn beroep, niet thuis werken, zijn vriendin werkt in de frontlinie van deze Corona-war,  ze is verpleegkundige,.Hun beider onregelmatige diensten draaien (niet gewoon) normaal door.
De andere zoon kan wél thuis werken en zijn vrouw zit tussen twee jobs in en heeft dus “even” een thuisperiode. Zij zijn dus soms ook in en om het huis aan het klussen.

perkplanten
Laatste hadden ze een boom omgehaald en appte hij dat een tijd in de rij had gestaan om die boom, in stukken bij zijn inzamelstation te brengen.
De mensen in de rij daar werden verblijd met een doosje met perkplanten als goedmakertje voor het lange wachten!
Een enorm leuk idee.

Ook wij zijn achterstallige klusjes aan het doen.
Een stukje tuin waar niets wil groeien en wat er al tijden triest uitziet (geen idee wat dan wel, van alles geprobeerd) spitte mijn lief om.
Ik wil graag een berg stenen met wat vetplantjes er tussen daar proberen.
Volgens mijn lief hebben we daar te weinig kleine steentjes (grote verzamel ik al jaren en neem ze overal vandaan mee, genoeg voorraad)
stenentuin
We gaan naar het tuincentrum in de buurt en kopen een mega zak Limburgs grind van 16-32 mm;wat grote platte stenen en een paar vetplantjes. Die platte stenen moeten gewogen worden; het gewicht bepaald te prijs. Een medewerker vraagt of ik mijn 4 platte stenen op de enorme weegschaal die daar buiten staat wil leggen.
Op een afstand kijkt hij er naar en roept: we maken er 2 kilo van goed? Ik vind het prima, pak mijn stenen van de weegschaal en krijg van de gehandschoende medewerker een briefje met 2x en een code. Bij de kassa mag ik 78 cent betalen voor de stenen.
Er zijn nog “dingen” erg goedkoop!

We zijn op de fiets maar mijn lief legt de zware zak grind, goed in balans, achter op zijn bagagedrager. De vetplantjes gaan in mijn fietsmandje en de stenen in de fietstas, zo komen we veilig thuis
Thuis blijkt stenen stapelen niet zo makkelijk te zijn als het lijkt, maar uiteindelijk wordt het bij benadering wat ik in mijn hoofd had.

Klus geklaard! Op naar de volgende!