Out-of-control

Tandarts-Meer mensen hebben een hekel aan het bezoek aan een tandarts.
Daarover kan ik, als ik zou willen, met veel mensen praten.
Ik heb óók een hekel aan naar de kapper gaan. logo-kapper
Dáár kan ik met niemand over praten. Vriendinnen, familieleden, iedereen die ik spreek vindt kappersbezoek “ontspannend” of, in mijn ogen, nog erger, “een persoonlijk verwenmomentje”.

Sinds ik mijn haar niet meer laat groeien (tot mijn 10e nooit naar een kapper geweest) moet ik af en toe naar de kapper, maar ik vind het nog steeds NIET prettig.

Fysio logo
Ik vermoed dat mijn afkeer van kapper/ én tandartsbezoek, maar ook de gang naar een fysiotherapeut iets te maken hebben met het, op het moment van behandeling, niet meer in control zijn. Je zit of ligt ergens en moet je overgeven aan de ander. Liever niet!

 
Vandaag sprak ik iemand die ook een hekel aan de kapper heeft.
Het was een man. Ik moet toegeven dat ik zelden met een man over de gang naar de kapper spreek, maar ééns moet de eerste keer zijn (trouwens:  HIJ begon)
Hij verwoordde wat ik altijd denk als ik een kapperszaak binnen kom:  Ik erken jouw vakmanschap,  doe je ding dus en laat me daarna  (zo spoedig mogelijk) weer de zaak uit gaan. Géén massagestoelgedoe, geen crèmepjes of luchtjes maar wassen,knippen,klaar.
Hij voegde er nog aan toe  en geen geleuter. Dáár heb ik dan, als vrouw, minder moeite mee.
Maar zoals hij me, beeldend, ZIJN situatie liet zien, moest ik wel erg lachen, ook omdat het zo herkenbaar is.
“En? Ga je nog iets leuks doen het weekend” vroeg de kapster hem ooit.
Zijn reactie NU tegen mij:  Een bijna vreemde ga ik toch niet vertellen wat IK leuk vind of wat IK ga doen? Laat ze haar mond houden, haar ding  doen en mij  lekker chagrijnig voor me uit zitten staren,

Ik denk dat de meeste vrouwen na zo’n inleidende vraag wel een gesprekje gaan voeren.
Mijn tactiek is dan altijd de bal terugkaatsen “Niet echt. Jij?” Dan kan ZIJ vertellen wat ze kwijt wil.

Gelukkig heb ik een leuke kapster, een aardige mondhygiëniste, sinds een aantal jaren, een enorm lieve tandarts, dát verzacht zo’n bezoek  wel.
[Een fysiotherapeut heb ik (afkloppen op ongeverfd hout) al een aantal jaren niet nodig gehad.]

 

 

 

 

Dentofobie

Sommige mensen zijn bang voor spinnen (arachnofobie) anderen voor hoogtes (acrofobie). Ik heb dentofobie.

Ik ben een moedig mens en ga wel, elk half jaar naar de tandarts! Maar…. ik slaap een kleine week van tevoren slecht en op de dag zelf sta ik stijf van de stress.
Het helpt daarbij niet dat ik een slecht gebit heb en dus relatief “vaak” naar de tandarts moet.
Of het een fabeltje is of niet weet ik niet, maar mijn moeder zei vroeger dat omdat ZIJ Engelse ziekte heeft gehad, zij en ik een slecht gebit hebben.(?)

Als een tandarts al moeilijk is dan is een kaakchirurg natuurlijk helemaal “feest”.
De afgelopen jaren heb ik er 3 x naar toe moeten gaan.

De eerste van die 3 keer was het een bijzondere, roodharige man met gigantische handen, die, tijdens de behandeling zachte klassieke muziek liet draaien, kunst aan de muur had en beelden op sokkels. Hij straalde vertrouwen uit.

De tweede keer, was  2 jaar later en was die kaakchirurg, helaas voor mij, met pensioen.
Deze had geen kunst, geen klassieke muziek maar straalde een zelfverzekerdheid uit, die me kennelijk vertrouwen gaf, want ik zat redelijk “rustig” in de stoel.

Vandaag was ik weer bij hem (weer na een aantal nachten slecht slapen en opstaan met “een knoop in mijn maag”)
Het begon goed: toen ik in het ziekenhuis aankwam was de kaakchirurg weggeroepen en nog niet met zijn patiënten in de poli begonnen.
Dáár had ik nooit over nagedacht, dat ook een kaakchirurg een spoedgeval zou kunnen hebben en weggeroepen zou kunnen worden.
De uitlooptijd zou minstens een uur bedragen!

Vervolgens waren mijn foto’s er niet. De assistente zou de tandarts bellen. Maar aangezien ik toch lang moest wachten, besloot ik zelf langs de tandarts te gaan en te vragen alsnog mijn foto’s te mailen.
Het was heerlijk buiten, dus een wandelingetje deed me goed. De tandarts had (natuurlijk) wél de foto’s opgestuurd maar deed het met liefde nog een keer, maar niet naar het mailadres dat ik van het ziekenhuis had meegekregen: dat was volgens haar géén beveiligd adres.

Ik terug naar het ziekenhuis waar inmiddels de foto’s waren aangekomen. De assistente was allerliefst, ik kon nog koffie gaan drinken, de chirurg was al wel begonnen.
Na de koffie, weer terug bij de balie wilde de kaakchirurg nóg een foto.
Die ging helaas niet lukken, de plek was achter in mijn mond en ik kokte mijn darmen uit mijn lijf als het apparaatje met fotoplaatje achter in mijn mond kwam. Er werd overlegd. De foto MOEST echt, omdat de kieswortel wellicht bij de neusbijholte uitkwam en een gaatje in die wand NIET aanbevelenswaardig was.
De kaakchirurg kwam met het plan me vast te verdoven, zodat ook de kokreflexen wat minder zouden zijn en de foto alsnog  gemaakt kon worden.
Slim plan.
Mét de verdoving ging de foto goed en kon ik daarna doorlopen na de operatiestoel en gaan liggen. De doek werd over mijn hoofd uitgespreid (steriel werken en felle lampen) en de chirurg vertelde me elke stap die hij ging doen: Kies in stukken zagen en brokstukken eruit halen, terwijl de assistente de brokstukken wegzoog en zoutwater sproeide.
De geluiden en dreunen waren vreselijk voor zo’n HSP-er*) als ik, maar verdoofd is verdoofd, dus geen pijn.
Nu ging mijn neus dichtgeknepen worden en moest ik bolle wangen maken ( om te horen hoe het met mijn neusbijholte zat) de paniek bij mij werd gigantisch, (assistente:”U stopt toch niet met ademen he?”) Gelukkig was er geen verbinding tussen de mond en de kaakholte ontstaan en kon er gehecht worden . Ik  werd rustgevend toegesproken.

Een brief mee wat ik mocht en niet mocht en even later stond ik weer buiten.
De angst vooraf was vele malen erger dan de behandeling zelf! Toch weet ik bijna zeker dat het volgende tandartsenbezoek (over 2 maanden) de angst tevoren weer zal slaan. Jammer
Vandaag hebben assistentes en chirurg er alles aan gedaan om me op mijn gemak te stellen en niet overmatig te pijnigen.
Onze gezondheidszorg is geweldig!! (Gisteren op tv Ruben Terlou in Chinese ziekenhuizen gezien, dáár gaat het heel wat anders toe)
We zijn bevoorrecht dat we in Nederland geboren zijn.

*) Hoog Sensitief Persoon