Tupperware

Tupperware is een Amerikaans Multinationaal bedrijf opgericht door Earl Tupper:
Hun hoofdfocus ligt op het maken van plastic containers voor het bewaren van voedsel.

Vroeger kon je de producten uitsluitend kopen op party’s.
Iemand stelde dan haar*) huis beschikbaar en nodigde vriendinnen en familie uit.
Er kwam dan een demonstratrice  met een heleboel plastic spul. Zij legde de aanwezigen uit  hoe handig het allemaal was. Als ze uitgesproken was en iedereen had een kopje koffie van de gastvrouw gekregen dan kon er besteld worden.
De Tupperwaredame noteerde de orders. Na een bepaalde tijd kon je dan je bestelde producten ophalen bij de gastvrouw van de party en ook aan haar betalen.

De gastvrouw kon, na de demonstratie, gratis Tupperware spullen bestellen ter waarde van een bepaald percentage van het totaal bedrag van de op haar party bestelde producten.
Het was dus zaak om veel vrouwen uit te nodigen en met name koopgrage vrouwen.
De demonstratrice probeerde op zo’n party dan één of meerdere nieuwe gastvrouwen te ronselen.
Vaak werd je dan bij DIE party ook weer uitgenodigd omdat ook dat een bekende van je was.

Ik was, in die tijd, (nog) helemaal niet zo goed in NEENzeggen, dus ben ik bij verschillende van die party’s aanwezig geweest. Tevoren zei ik tegen de gastvrouw dat ik alleen maar “kamervulling” zou zijn, want kopen zou ik niet doen (weinig geld).
Ik ben er één keer ingestonken en ”moest” zo’n party organiseren. Nachten wakker gelegen omdat de meeste vriendinnen en kennissen niet konden of wilden (ZIJ konden wél neen zeggen) Eindelijk had ik een paar vrouwen bij elkaar.
tupper3De party is geweest en ik heb er een oranje manderijnenschiller aan overgehouden (nog steeds in de keukenla) Het was het goedkoopste item geloof ik, wat duidelijk maakt dat er weinig verkocht werd die avond. Ik had voornamelijk kamervullingdames.

Tupperware komt  NU weer onder mijn aandacht
tupper 2doordat de Plussupermarkt zegeltjes uitgeeft; een volle kaart geeft, mét bijbetaling,recht op tupperware producten met fikse korting (73,76.77. 87 en 85%) .
Eén product, de VentiSmart van 375 ml (14,1×9,8×6,8 cm) is met 100% korting: gratis dus. Onlangs was mijn spaarkaart vol en haalde  ik mijn gratis product op.

 

Anders dan de vroegere recht-toe-recht-aan producten!
Op deze gebruiksaanwijzing staat o.a.
De gewelfde bodem maakt het mogelijk de voedingswaren te scheiden van het vocht.
Het ventiel aan de bovenkant kan in 3 verschillende standen worden gezet
De producten afgebeeld bij het kruissymbool dienen niet in de koelkast bewaard te worden.
Tupperwareproducten zijn gemaakt voor het leven.
Wij produceren onze producten zoveel mogelijk in Europa. (??)

En ja, als je meer producten wil aanschaffen, dan dien je contact op te nemen met een consulent(e)**) in jouw buurt en beleef je een culinaire ervaring.

 

 

*) het waren altijd vrouwen ( die deden voornamelijk TOEN het huishouden)
**) er zijn nu dus ook mannen bij de producten betrokken

Mannencadeau

Voor de meeste mannen is het lastig cadeaus kopen, heb ik ervaren. Ze weten vaak niks en áls ze wat weten is het technisch.
Zo heb ik een keer een speciaal soort Stanleymesje willen kopen, dat op een verlanglijstje stond. Drama! De verkoper had er geen verstand van en ik dus ook niet. Van het “speciale” Stanleymesje waren verschillende soorten. Ik vroeg de verkoper wat het verschil in de mesjes was en hij zei “vijf gulden”(ja het is lang geleden) Misschien denkt u dat hij grappig was, maar hij was echt serieus; hij wist het anders ook niet .En wat doe je dan? Je koopt er één op de gok. De verkeerde, bleek later.

Een SOS cadeau geef ik beslist niet!! Stropdas, Overhemd , Sokken.
Dus wat dan?
Laatst zat ik op een terrasje met een man die binnenkort jarig gaat zijn. Hij bestelde een Indian tonic.
“Ha, lekker” zei hij na de eerste slok.
– Drink je dat vaker? – vroeg ik hem
“Eigenlijk alleen in de horeca. Als ik boodschappen doe zie het ook nooit staan”.

Eerdaags is hij, zoals gezegd, jarig dus dacht ik dat een paar flessen van die  Indian tonic en dan nog  van dat speciale merk leuk zou zijn.
Ik ben nu één slijter en vijf supermarkten af geweest en ze hebben het allemaal NIET.
Een slijter en één supermarkt hebben wel Indian tonic maar van een ander merk.

Ik ben niet met alles een moderne vrouw, want in mijn hoofd komt, bij het kopen van spullen nooit de internetvariant op. Bij mijn lief wel.
Hij stort zich digitaal op de Indian tonic en ziet het staan bij een supermarkt, uitsluitend verkrijgbaar door het bestellen via internet. Oké, go your gang!
Na een tijdje achter de pc zegt hij dat het hem niet gaat lukken, geen idee wat er fout gaat, maar het lukt hem niet.
De volgende dag ga ik naar die supermarkt en meld me bij de servicebalie. Er staat een vriendelijke dame die ik beken dat ik op internet iets bij hun wil bestellen, maar dat het me niet lukt.
Verrassend genoeg zegt de dame ”Mij ook niet, maar dan roep ik er even iemand bij, die het wel kan” Ze pakt de telefoon, belt een interne lijn en zegt na een tijdje “iets” te hebben aangehoord “Oké dan maak ik een notitie”.
De dame die het WEL kan is bezig en zal het later doen. Ik geef mijn bestelling op en zij noteert mét mijn naam en telefoonnummer. Morgen zal het er zijn.Ik bedank.

De volgende dag sta ik, zoals afgesproken weer bij de servicebalie. Er staat een andere dame. Ik zeg dat ik mijn bestelling kom afhalen. Ze kijkt in een hok en schudt haar hoofd. Ze vraagt of ik weet wie het besteld heeft. Ik weet zowel de naam van de servicebaliedame (ze droeg een naambordje) als de dame die het bestellen zou (die dame werd aan de telefoon bij haar achternaam genoemd)
Ze hoort me aan en belt een nummer, zegt dat ze de flessen niet kan vinden en vraagt of ze daar staan. Negatief. Ze luister naar de andere kant en zegt dat ze dat zal doen. Ze pakt een map, kijkt er in en zegt ”Het zal verkeerd gegaan zijn mevrouw, het is NIET besteld. Ik ga ze bestellen zodra de winkel sluit dan zijn ze hier maandag en kunt u ze afhalen. Is dat goed?”
De verjaardag is pas woensdag. Dus wat mij betreft kan het.
Ik dank en keer huiswaarts. Een paar uur later gaat de telefoon. De lieve dame van de servicebalie, ik hoor het meteen. Ze verontschuldigt zich óók zij kan de tonic niet bestellen. Ze heeft het 1x eerder met een artikel gehad, toen bleek dat alleen de supermarkt in België dat artikel had (de website is voor beide landen)
Stom, vond ze zelf. Helaas.

Twee dagen later sta ik in een supermarkt en zoek naar de tonic, helaas. Er komt toevallig een TEAMleider langs (dat staat op zijn jasje) Ik vraag naar de tonic en de teamleider kijkt meteen op zijn computertje. Het moet te bestellen zijn?
Blij zeg ik “Graag”.
– Loopt u even mee? –
Ik volg hem naar een inham van de winkel (nooit gezien) en hij begint razendsnel op de computer te rammelen. Ik zie het plaatje van de flesjes (literfles was niet mogelijk) hij begint in te vullen maar bij aantal (met sterretje, dus verplichte invoer) stagneert de machine. Hij probeert het nog een paar maal, kijkt over zijn schouder en zegt “Helaas,
het is uit het assortiment, vrees ik” Ik bedank voor zijn moeite en verlaat teneer geslagen de winkel. Het had zo mooi kunnen zijn.

Een paar dagen later spreekt mijn lief een gepensioneerde inkoper bij een groothandel en vraagt hij naar de tonic. De man vertelt dat een bekend biermerk een eigen Indian tonic maakt. Groothandels en supermarkten die DAT biermerk verkopen zijn verplicht om ook HUN merk tonic te verkopen.
Aha, nu begrijpen we meer. We krijgen de naam van een slijter die NIET dat biermerk voert.

Ik bel die slijter, hij is met het “probleem” bekend, heeft zelf geen flessen van dat merk maar het moet in België te bestellen zijn. Hij gaat er achteraan, als hij tijd heeft, want meerdere klanten hebben erom gevraagd. Ik vraag wanneer hij het zou kunnen weten. Druk druk druk: “Geef me uw telefoonnummer maar dan bel ik weleens”
Dat klinkt niet alsof het op korte termijn wat gaat worden.Ik geef mijn nummer (tot op heden niets gehoord)
De dag van de verjaardag breekt aan, ’s morgens ga ik naar die ene supermarkt die wel Indian Tonic heeft maar niet het juiste merk en ik koop er 3 flessen.
Ze vallen in de smaak bij de jarige! Gelukkig maar.

De uitzendslager

67% van de Nederlanders is flexitariër, d.w.z dat je minstens 1 dag in de week geen vlees eet.
Wij doen dat vanuit milieuoogpunt, het dierenwelzijn perspectief maar ook voor onze gezondheid; meestal 2 dagen in de week vegetarisch en één dag vis.
Maar, eerlijk is eerlijk we zijn ook dol op een stukje vlees, dat haal ik in de supermarkt, waar een echte slager staat, die behalve een lekker stukje vlees ook advies geeft én aanbiedingen heeft die  behalve lekker zijn ook goed zijn voor onze portemonnee.
Ook de visvitrine valt onder zijn beheer en ook daarvoor krijg ik van hem tips; zoals laatst dat er weer skrei (winterkabeljauw) was.
(die vis is maar een beperkte tijd in het jaar leverbaar)

De slager is er, behalve dinsdags,* altijd.
Hij heeft een vleesassistente, een dame zonder slagersdiploma die hem assisteert.
Een aantal handelingen mag alleen een gediplomeerd slager doen, dus als de slager er niet is, wat dan? Maandags werkt hij voor dinsdag vooruit en kan de dame de rest op die dinsdag bijvullen.
Maar als hij nou ziek is? vroeg ik me af.

Vandaag vroeg ik het hem. Het antwoord: de uitzendslager, die valt bij zijn vakanties en eventuele ziektes  in (de slager is in 7 jaar tijd maar 1 x ziek  geweest)
De uitzendslager blijkt een slager te zijn die bij een grote horecaslagerij werkt en die bij vakantie of ziekte bij de supermarkt kan invallen

Weer een zorg minder; er is altijd aandacht en zorg voor mijn vlees ( ook als ik het niet afneem)

 

*) en zondags , maar dan doe ik nooit boodschappen en werkt hij dus zaterdags vooruit.

 

Kort, bijzonder, supermarktgesprek

Ik schrik van het bedrag dat de caissière noemt (de 10 jaar oude port voor een vriend vergeten mee te rekenen)
– Jeetje –
De jongen achter me, begin twintig, vaal spijkerpak met gaten in de broek, petje achterste voren op het hoofd,  nek getatoeeërd met donkere slang of draak, ringetje in het oor:
– Ja, het leven is duur –
Ik:  – Dit had ik niet verwacht –
Hij – Nee, dit is ook niet het leven dat ik had verwacht –
Ik ben even stil (dat gebeurt niet veel) achter deze opmerking gaat héél wat schuil, maar kan ik daar op in gaan, in dit korte moment bij de kassa? of kan ik dit moment zo maar voorbij  laten gaan? Snelle actie is vereist, anders is het moment voorbij.
Maar de jongen is mij voor
– Hopelijk is het in de hemel beter. Wat denkt u? –
Ik reageer meestal primair. Ook nu
– Ik geloof niet zo in een hemel –  (misschien was het in dit geval beter om mijn mening voor me te houden bedacht ik meteen toen ik het uitgesproken had)
Zijn gezicht betrekt. Snel voeg ik er aan toe (als verzachting?)
– Ik geloof in reïncarnatie –
Hij: – Als er geen hemel is, waarvoor is DIT dan allemaal? Ik probeer het goed te doen en hoop dat het hierna, in de hemel, beter wordt. Denkt u wel dat er een tussenfase is?  –
Ik: – Ja, dat zou best kunnen. Ik denk dat het goed is om sowieso proberen het goed te doen, of er een hemel is, of je reïncarneert of wat er dan ook hierna komt of niet komt –
De cassiere is klaar met haar handelingen, ik heb inmiddels gepind.
De cassiere geeft sterk de indruk dat ze “dit soort praat” liever niet aan haar kassa heeft. Ik heb mijn spullen van de lopende band inmiddels in mijn tas gedaan en de jongen heeft zijn ene boodschap afgerekend.
Hij kijkt me aan
– Daar houden we het dan maar bij –
Hij loopt weg.
– Succes – roep ik hem nog na.
De caissière zucht, dit gaat vast een lange werkdag voor haar worden.

Stroomstoring

’s Morgens iets over half 9 sta ik in de supermarkt; ik heb al bolletjes en een stuk kaas in mijn mandje, sta net bij de koeling geitenkaas uit te zoeken als al het licht uitvalt.
Meteen zijn er mensen die hun mobieltje uit de zak halen en bij lichten. De verkoper achter het vlees komt achter de toonbank vandaan met een zaklantaarn. In de winkel lichten overal lantaarntjes/mobieltjes op, een feeëriek schouwspel.
Aan mijn sleutelbos zit een klein lampje, ik knip het aan en vind zo de door mij gewenste geitenkaas.
Er heerst een lacherige sfeer in de winkel. Mensen gaan bij elkaar staan, het is erg donker in de zaak. Iemand van het brood zegt dat na 15 minuten geen stroom de kassa’s niet meer werken dus al mensen nog willen betalen…..

Een medewerkster van de dierenwinkel, net ook aan het boodschappen doen zegt blij te zijn dat ze nog niet open was “zo’n gedoe”
En dat is het zeker.
Maar de medewerkers van de supermarkt weten wat ze doen moeten, er is vast een protocol voor een dergelijke calamiteit. Ze sluiten de koelkisten en stellen mensen gerust.
Ik ga naar de kassa’s, daar staat al een klein rijtje. De caissière meldt dat er betaald kan worden mits contant. Ik heb weinig geld in mijn portemonnee, maar ook weinig boodschappen, dus dat gaat lukken. Er heerst een lichte spanning bij de kassa’s, want elk ogenblik kan de kassa stoppen.
Bij de deur staat een medewerker mensen tegen te houden; er mag niemand meer in, en mensen uit te laten. Zonder boodschappen of mét boodschappen en betaald mag je er uit.
Ik red het betalen vóór de kassa ermee stopt en mag de winkel . ”Tot ziens” zegt de medewerker. Dat zal zeker heel snel zijn, want de weekendboodschappen moeten toch straks gedaan.
Vóór de winkel staan heel wat mensen met karretjes te wachten tot zij er in mogen, de sfeer is gemoedelijk. Ook de andere winkels in het winkelcentrum hebben stroomstoring.

Als ik thuis kom, hebben we thuis ook geen stroom. Toch heb ik wel zin in koffie (en verdient ook, vind ik zelf) Water kan op het gas heet gemaakt en in de filter gegooid, melk kan ook op het gas warmgemaakt, dus met een beetje improviseren kan er wel koffie gemaakt worden.
Maar voor de koffie klaar is floept het licht weer aan. Alles is weer NORMAAL.

Bij een hoogspanningsstation in ’s Graveland bleek door “onbekende oorzaak” de stroom te zijn uitgevallen: tienduizenden adressen werden getroffen meldde het nieuwsbericht.
De storing was kort en er werd, waar ik was, goed op gereageerd.

Afwasmiddel in de aanbieding!

Er was vanmorgen “gedoe” in mijn Supermarkt.
Achter de doorgang van de poortjes stonden een aantal kartonnen kratten met daarin plastic flesjes (later bleek het om afwasmiddel te gaan) Erbij stonden 2 mannen die hun AH tassen ermee vol laadden.
Ik registreerde het maar besteedde er verder geen aandacht aan en deed mijn boodschappen.
Toen ik klaar met boodschappen doen was en bij de kassa in de rij ging staan, stonden er 2 dames voor me. De voorste dame had erg veel boodschappen, de dame erna  had alleen maar een volle boodschappentas, ze zette niets op de band.
Toen de dame met de vele boodschappen afgerekend had kwam de verkoopster van de servicebalie naast de cassière staan. Ik dacht om over te nemen.
Maar dat was niet zo. De dame voor me haalde een flesje uit haar tas en zei iets.
Nu greep de servicedame in: “Nee mevrouw dat gaat niet, ik heb u net al gezegd dat er maar 5 per klant meegenomen mogen worden”.
– Maar dit is voor mijn buurman -.
“Nee, mevrouw zo gaat dat niet, andere mensen willen ook van deze aanbieding  profiteren”
De klant gaf zich gewonnen en zetten 5 flesjes afwasmiddel op de band, die de verkoopster meenam. Toen ik buitenkwam gaf de klant net haar tas aan een man,ze lachten samen en de man ging de supermarkt in. Ik schat om flesjes afwasmiddel te kopen! Toen ik thuis kwam bleek er iets niet goed te zijn, dus ik fietste meteen terug naar de supermarkt.
Ik moest bij de servicebalie zijn. Even wachten omdat de verkoopster van de servicebalie bij de lopende band stond met 5 flesjes afwasmiddel in haar armen.Ze zuchtte.
We spraken even over dit fenomeen.” Half 11 en deze 5 flesjes zijn de laatsten over van de vele kratten!”
“Nu komt het moment dat de vaste klanten naar de aanbieding vragen en we “neen” moeten verkopen.
Ik vraag haar wat er aan de hand is. Twee flessen afwasmiddel voor één euro is erg goedkoop.
Deze mensen  komen tassen vol halen, maar er staat duidelijk maximaal 5 per klant, anderen moeten ook een kans krijgen.
– Maar wat moet iemand met 12 flessen geconcentreerd afwasmiddel ? –
Ze kijkt me onderzoekend aan “Wat denkt u zelf?”
– Door verkopen? –
“U zegt het”.

  


Afgeplust!

Er bestaat een busje dat bejaarden thuis komt ophalen, ze naar een supermarkt brengt, waar ze mét (vrijwilligers) begeleiders boodschappen kunnen doen, daarna er kunnen koffie drinken en bijpraten, dan weer thuisgebracht worden, waar de vrijwilligers de boodschappen in de keuken zetten.
Helemaal TOP.

Ik zie die mensen wel eens boodschappen doen bij de PLUS.
De bus heet de PLUSbus.
Vandaag sprak ik een begeleidster.
“Toch goed van de PLUS dat ze dit doen” zei ik tegen haar.
Er kwam stoom uit haar oren: “Dat is de PLUS niet, die dat doet.
Dat is een organisatie die PLUS heet en toevallig doen we boodschappen bij de PLUS, maar dat had ook een andere Supermarkt kunnen zijn!
ZO, dát was even rechtgezet!

Een saillant detail: de dame was klein en volkomen grijs en ze sprak over “de Oudjes”!
De oudjes vinden het zo leuk; dan kunnen de oudjes even bij praten; zo vaak komen de oudjes hun huis niet uit.
Toch goed dat er vrijwilligers zijn!

Oleander

oleanderDe supermarkt waar ik meestal boodschappen doe, heeft buiten metalen rekken met planten staan. Alle planten op die karren zijn 1 euro. Dat is een slimme zet van die supermarkteigenaar want ook mensen die normaal géén boodschappen bij die supermarkt doen, komen af en toe een plantje kopen en bij het binnengaan doen ze meestal nog wel een paar boodschappen.
Soms zijn het “gewone” planten zoals geranium of begonia. Soms zijn het ook grote planten, zoals vandaag een oleander. Ik ben  gek op oleanders, ik houd ze ’s winters over op zolder. Dat lukt al jaren met de witte en de rode, die ik al heb.

Ik bukte om onderop de kar te kijken. Er zat nog een dame op haar knieën te kijken
“Denkt u dat dit wat is? Het is wel erg goedkoop.”
Ik heb meestal goede ervaringen met deze planten en dat zei ik haar ook.
We namen allebei een oleander mee naar binnen.
Toen ik bij de kassa stond keek een dame achter mij naar de plant:
“Kost die ook een euro?” vroeg ze de cassiére?
Deze knikte.
“Dan ga ik er ook even één halen”
De cassiere sloeg de rest van mijn boodschappen aan.
“De kweker komt tegenwoordig vroeger” zegt ze tegen mij.
Ik had geen idee wat ik met deze opmerking moest en keek haar vragend aan, dat had succes” Hij kwam eerst later met de karren, de klanten trokken toen de planten zowat uit zijn handen, daar werd hij dol van. Nu hij eerder komt kan hij de karren “gewoon” neerzetten.
Ik fietste blij met mijn oleander uit mijn fietstas stekend naar huis.
Zowel de “oude” als de nieuwe hebben knoppen, nu maar wachten of ze uitkomen.

 

 

 

 

Techno robot

techZelden kom ik in een AH winkel, maar vandaag moest ik er even zijn. Ik had 2 boodschappen af te rekenen. Ik stond bij de kassa achter 2 dames; achter me stond een heer. De voorste dame rekende € 137,- zoveel af. De kassière vroeg of ze er techplaatjes bij wilde. De dame zei “nee, geef maar aan die dame” en wees op de dame achter haar. Deze schudde met haar hoofd en keek naar mij. Ik zie mijn kleinkind niet veel en weet niet waar zijn moeder boodschappen doet en wat hij wel of niet spaart maar techplaatjes klinkt me voor een jongetje van 9 wel gaaf in de oren. Dus ik knik en zeg “graag”.
De kassière geeft me de plaatjes en begint met de boodschappen van de dame voor me, die zegt: ”Geeft u mijn plaatjes straks ook maar aan haar”
Ik bedank.
De heer achter me zegt :” Geen idee waar jullie het over hebben, maar de mijne mag je ook “.
En zo vertrekt een tevreden oma met 2 boodschappen en heel veel techplaatjes vanaf Albert Hein. Nu maar afwachten of kleinzoon er blij mee is.

Lokaal betrokken

De supermarkt waar ik de meeste boodschappen doe is “lokaal betrokken”.
Er was een tijd dat er allerlei dozen stonden met een gleuf. Allemaal beplakt met de naam van een sport- zang-toneel- of ander soort (lokale) vereniging.
Als klant kon je dan een keuze maken welke club je wilde steunen en in dié doos je kassabonnetje doen. Na een bepaalde periode werden de bedragen van de kassabonnetjes opgeteld en kregen de verenigingen een bepaald percentage van de opgetelde kassabonnetjes.

Aan het eind van elk jaar kun je zegels ( elke € 10,- één zegel) sparen voor een boodschappenpakket t.w. € 50,- . Als je niet mee wilt doen aan deze actie óf al genoeg zegels geplakt hebt voor je pakket, kun je de zegels in een doos met gleuf doen.
De zegels worden dan geteld en de boodschappenpakketten die daaruit komen gaan  bv naar de Voedselbank. Er hangt een overzichtje bij de doos.
De actie loopt nog tot 27 januari, maar nu zijn er al 140 boodschappenpakketten bij elkaar gespaard voor het goede doel!

Wat me ook erg aanspreekt is de perspexbak naast de flessenteruggeefautomaat.
Oók een bak met een gleuf. Je kunt er je statiegeldbonnetje indoen, dat geld gaat dan, in plaats van je eigen portemonnee naar een goed doel, waarvan folders in een standaardje erbij staan. Goed bezig: PLUS