“Roodborstje tikt tegen het raam”

Het liedje “Roodborstje tikt tegen het raam, laat mij er in” klopt wel en niet.
Een roodborstje kan (herhaaldelijk zelfs) tegen het raam tikken, maar niet omdat hij erin wil, zelfs niet omdat hij “bedelt” om eten. Dit vogeltje wil de “andere” roodborst die hij ziet wegjagen.Hij of zij ziet namelijk NIET dat hijzelf  de weerspiegeling in de ruit is.*)
Hij ziet de “andere” vogel als vijand die hij moet bevechten.


De vogelbescherming vraagt dan ook om, als dit gebeurd, tijdelijk iets op die plek voor het raam te plaatsen zodat de ruit niet meer weerspiegelt en het roodborstje niet meer hoeft te “vechten”.

Dat stieren “gek” worden van een rode lap én dat je dus géén rode kleding moet aan hebben als je een weiland doorkruist waar een stier in huist, schijnt een fabeltje te zijn. Stieren kunnen wél verschil zien tussen rood, blauw en groen, maar de stierenvechter die wappert met een rode lap maakt een stier gek door het wapperen, niet door de kleur (een blauwe lap zou ‘m ook gek maken)**) Hard rennen in een wei zal de stier wellicht alarmeren, wát voor kleur trui je dan ook aanhebt.

Welk dier wél “gek” wordt van de rode kleur schijnt de roodborst te zijn. Een roodborst is erg
territoriaal gericht. Een andere roodborst wordt, desnoods met harde snavel uit zijn territorium verjaagd. Dat gebeurt ook de eerste keer te zijn dat (in de paartijd) een vrouwtjesroodborst het territorium van een mannetjes roodborst binnenkomt. Door “onderdanig” gedrag te vertonen mág het vrouwtje dan “even” wél in ZIJN grondgebied bivakkeren: ze krijgen jongen en op dat moment wordt ZIJN grondgebied “tijdelijk ”in tweeën gedeeld: Vrouw, jij haalt hier het eten voor de kids, en ik daar, als de kinderen ons niet meer nodig hebben:…. wegwezen!

Dat agressieve gedrag op rood is ook de reden dat de roodborstjongen bruin zijn, dan worden ze niet aangevallen door pa of ma!

Het aanvallende gedrag schijnt nodig te zijn omdat roodborstjes leven van insecten, larven, spinnen, slakken en wormen; hij of zij kiest een terrein, dat genoeg voedsel voor hem of haar heeft en verdedigt dat gebied tot het uiterste
Hij/zij bakent dit terrein af door te zingen: mannetjes en vrouwtjes zingen, overdag en ’s avonds en in alle jaargetijden om te laten weten: HIER HUIS IK en BLIJF HIER WEG!
Voedselschaarste is de reden dat een roodborst naar warmere oorden trekt. Niet alle roodborsten schijnen dat te doen, er zijn er ook die in Nederland blijven.(en bij insectenschaarste, af en toe een korstje brood nuttigen)

Er komt nog een blog over een roodborstje. Heeft dit vogeltje je interesse, houd de komende blogs dan in de gaten!

*) De enige vogel die zichzelf wél herkent is de ekster. Dit is ontdekt door de spiegelproef.

**) Bron:   Journal of diary science: “The perception of color by cattle and its influence on behavior” C.J.C.Phillips en C.A.Lomas

Ruïne aan de Voorsterbeek

Hoewel je in het buitenland, zeker in Engeland en Frankrijk nog al eens ruïnes tegenkomt, zie je die in Nederland zelden. Dat heeft natuurlijk te maken dat we in een klein land wonen dat ook nog eens het dichtstbevolkte land van Europa is (ca. 400 mensen op één vierkante kilometer)
We moeten onze grond dus goed benutten, als er iets instort worden de stenen opgeruimd en wordt er iets anders gebouwd of het wordt “teruggeven aan de natuur” (al die inwoners moeten immers ook kunnen recreëren)

Onlangs was ik (voor het eerst) bij de mooiste ruïne van Nederland Nijenbeek (Gelderland)
De verdedigingsburcht werd in de 13e eeuw gebouwd (ca.1266 ) en er werd van de 16e eeuw tot de 19e eeuw in gewoond.


In de Tweede wereld Oorlog zaten er Duitsers in en in april 1945 hebben de geallieerden de burcht beschoten om de Duitsers te verdrijven; ze lieten de burcht als een ruïne achter. Het is dus eigenlijk een “jonge” ruïne.


We hadden de auto in de buurt gezet en liepen naar de ruïne, helaas afgesloten met een hek, geen toegang. En dat terwijl op internet stond dat het 24 uur per dag geopend zou zijn.Teleurstelling!

We zagen een pad  dat er wel in de buurt kwam, afgesloten met een, wel -over- te- klimmen-hek.
Daarachter stond,  midden in het gras een bordje : PAS OP VOOR DE STIER.
Een slim bordje, want hadden we “verboden toegang” misschien nog genegeerd, een stier weerhoudt een ieder zeker van het betreden van het terrein.

Ook van een afstandje is het een mooie, bijna on-Nederlandse, ruïne met een Donjon van, nu nog, zo’n 20 meter. Jammer dat we er niet dichtbij kunnen komen én niet erin konden!

We lopen nog wel even door het landschap, zien een zwaan met 4 jongen statig  achter elkaar aan zwemmen; een plek met waterlelies met een reiger er middenin én heel veel fruitbomen.
Prachtige plek, mooi gebouw (zeker van buiten)
Naar het interieur kunnen we alleen maar raden.