Stress en voeding

Als er spanning in je lijf komt, maakt je lichaam cortisol aan. Dat is een hormoon dat  in de bijnieren wordt aangemaakt. Dat hormoon geeft je een energie boost, zodat je kunt wegvluchten of hard rennen. Het heeft dus wel degelijk “zin”.

Omdat we in de huidige maatschappij bij angst of (werk)stress niet zo vaak hoeven te vluchten of te rennen wordt cortisol vaak  niet “opgebruikt” maar blijft het in het lichaam; het stapelt als het ware. Dat geeft klachten!
Wat die hoge concentratie cortisol ook doet is je laten verlangen naar vet, zout en calorierijk eten!
En juist dát eten (zeker met spanning/stress, maar eigenlijk altijd) is  NIET goed voor je.
Bepaalde voedingsstoffen worden verondersteld*) de stresshormoon (zoals cortisol ook wel genoemd wordt) wél te lijf te gaan. Dat zijn oa. kikkererwten, zalm, havermout, noten en pure chocolade. Deze bevatten vitaminen die voor meer “rust” in je lichaam zorgen.

 

*) in een artikeltje dat ik las stond dat deze producten voor rust in je lijf zorgen. Omdat ik dat NIET op waarheid checken kon (geen deskundige kunnen vinden die dat beaamt) heb ik er “verondersteld” van gemaakt

Film : Ballon

Duitse film van 2018
Regisseur Michael Herbig
Hoofdrolspelers: Friedrich Mücke, Thomas Kretschmann, David Kros
Alicia von Rittberg,  Karoline Schuch en Jonas Holdenrieder.

In 1961 werd  DE Muur opgericht, deze Duitse grens scheidde West van Oost Duitsland, was 167,8 meter lang, waarvan 45,1 km werd gevormd door de Berlijnse Muur (om Berlijn) De DDR (Oost Duitsland) wilde op deze manier voorkomen dat hun inwoners zouden vluchten  naar het Vrije Westen.
Van 1961 (bouw van de Muur) tot 1989 (Val van de Muur)  zijn er ca. 75.000 Oostduitsers gearresteerd bij de grens omdat ze wilden vluchten;  ca 800 mensen verloren daarbij het leven.

ballonDe film Ballon gaat over twee Oost Duitse families die in 1979 besluiten te vluchten naar het vrije Westen.
De film is vanaf het allereerste moment tot het eind maagtrekkend spannend.
Zelden heb ik een film gezien die me zo meezoog en zoveel lichamelijke spanning opriep als deze film.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Günter Wetzel. Hij maakte samen met een vriend een plan om met hun gezinnen (beiden hebben 2 kinderen) naar het vrije westen te vluchten in een zelfgemaakte (zelfgenaaide) luchtballon.

Door de film kwamen bij mij ook Journaalbeelden boven van de Muur, de grensposten in hoge torens, het prikkeldraad, de honden én de verhalen van mijn man en zoon die beide in Berlijn geweest zijn, ten tijde van de Muur én na de val van de Muur. (Ik heb een daadwerkelijk stukje steen van de Berlijnse Muur)

Het verhaal is indringend, de spanning zó voelbaar. Angstaanjagend, terwijl de film alleen in het begin schokkende beelden laat zien van grensposten die iemand, die probeert over het prikkeldraad en de Muur heen te komen, doodschieten.
Goed acteerwerk, maar vooral enorm goed in scene gezet, zodat de spanning niet opbouwt tot een hoogtepunt, maar constant voelbaar is.

Voor iemand zoals ik, die in Nederland  geboren en getogen is, nooit een oorlog heeft meegemaakt en alles kan en mag zeggen  was het altijd moeilijk te snappen hoe het leven ook anders kan zijn als je “in de gaten wordt gehouden”
Wel te begrijpen met de hersens misschien, maar niet invoelbaar.
Deze film MOEST voor mij een pauze hebben, anders had ik de spanning niet kunnen volhouden, mijn hele lichaam verkrampte van de (in) voelbare spanning

Een klein voorbeeld van een scene:
Locatie; een kleuterschool/kinderdagverblijf, een kringgesprekje; een juf die aan de kleintjes vraagt wat hun papa doet. Je weet als kijker niets van de juf  (Stasi of niet?)
Een kleuter zegt dat zijn vader naait. Juf vraagt wát zijn vader naait. De kleuter; “Dat mag ik niet zeggen”  De kijker wéét inmiddels: Eén opmerking van de juf aan de Stasi en het is het einde van 2 gezinnen. De beklemming die van zo’n “lieve” scene met allemaal kleuters uitgaat…

Er zijn tal van scenes waarop je VOELT  wat het moet zijn om zó te leven….
Je voelt het voor máár 120 minuten (zo lang duurt de film) daarna kun je weer naar huis in onze (Nederlandse) veilige wereld. Maar de échte mensen die dit moesten meemaken, zaten in die sfeer. Sommigen  bleven er tot aan hun dood, anderen namen een enorm risico en……. haalden het, of niet!

Een film die me geen film leek, maar een levende geschiedenisles van hoe het was.
Hoe het óók kan zijn.

Zizag over de weg

Wij lopen over een treinviaduct, we steken over.
Op de grond zie ik, over de hele breedte een zigzagspoor lopen.
Ik heb nog nooit zoiets (bewust) gezien en vraag me hardop af wat het is.
Het antwoord komt meteen van mijn lief: dilatatievoeg.

voeg
Ik ben blij met dit antwoord, maar het woord zegt me niets.
Mijn man legt uit en thuis zoek ik verder op internet.
Het blijkt dat er een werkwoord dilateren bestaat, dat verwijden, uitzetten betekent.
Zoals mijn lief al vertelde is zo’n voeg bedoeld om het uitzetten van het beton mogelijk te maken; de spanning moet weg kunnen: Een dilatatievoeg  (ook wel voegovergang genoemd) is een voeg die als functie heeft het uitzetten en krimpen van materialen op te vangen. Zo wordt voorkomen dat materialen scheuren door deze geïntroduceerde spanningen.

 
Gelukkig hebben we een foto gemaakt zodat we u de dilatatievoeg kunnen  laten zien, want van  alle afbeeldingen die ik op internet vind is er geen een  zoals wij daar gezien hebben: een soort zigzag steek

Stress

Vroeger had men het over “overwerkt” of “overspannen”
Nu zijn de gangbare termen daarvoor “stress” en “burn-out”.

Ik heb ooit geleerd dat als de belasting die je krijgt opgelegd (of je zelf oplegt) groter is dan je draagkracht, komt er spanning en als dat lang aanhoudt wordt dat overspanning.

Ik las dat tegenwoordig 1 op de 6 mensen (1 op de 5 vrouwen) burn-out of stressklachten krijgt.
Als reden waarom het heden ten dage meer voorkomt dan in de dagen van onze ouders geeft men aan dat door de sociale media men zich nu kan vergelijken met bijna IEDEREEN, terwijl onze ouders dat alleen met naaste vrienden en familie konden doen.

Toen ik ooit een burn-out werd ik naar een ARBO arts gestuurd. Een jonge, vlotte vent.
Hij hoorde mijn symptomen aan (niet slapen, “zomaar” huilen, onrust, vermoeidheid en niet kunnen concentreren)  en schreef eerst 4 weken rust voor. Dat vond ik te veel, ik wilde eerder terugkomen en “er iets aan gaan doen”
Dat mocht niet, alleen slapen, rusten en “leuke dingen doen”, zoals wandelen en fietsen.
Na die maand, onderzocht hij me en gingen hij en ik praten over het werk en kreeg ik, behalve slapen, wandelen  en fietsen ook “huiswerk” mee: gericht nadenken over mijn baan. Wat vond ik ervan? Wat wilde ik? Hoe was de werkdruk? Kon daar wat aan veranderen? Kon IK daar wat aan veranderen? etc.
Duidelijk was voor hem én mij, dat het werk én de manier waarop ik invulling aan deze baan wilde geven een groot deel van de oorzaak van de overspannenheid waren.
Ik was al wat kalmer geworden en sliep ook meer dan eerst.
Toen ik weer bij hem terug kwam en tot de conclusie was gekomen dat deze baan eigenlijk NIET voor mij was en dat ik wat anders ging zoeken, mocht ik van hem NIET opzeggen. Ik moest er een tijdje tussen uit; andere omgeving.
Daarna zouden we het er weer over hebben.
Die “vakantie” kwam goed uit want een vriendin vroeg me  kort daarna 3 weken mee naar haar dochter in het buitenland. De arts gaf zijn oké.
Twee dagen na het artsengesprek  werd ik door de directeur van mijn bedrijf opgebeld; Waar ik het idee vandaan haalde om met vakantie te gaan; ik was ZIEK of ik was BETER en als ik beter was kon ik werken.
Ik kon niets zeggen, alleen maar aan de telefoon staan te trillen. Diep in mijn hart vond ik dat ze gelijk had. Uiteindelijk stamelde ik dat de Arbo arts het had voorgesteld.
O ja? Dan zou ze HEM wel eens even bellen. Ze hing op.

Een half uur later ging de telefoon weer. De directeur: Ze had het verkeerd begrepen en natuurlijk mocht ik met vakantie gaan: alles voor mijn herstel.
En poeslief “Of ik contact met haar op wilde nemen als ik terug was?”
Ik knikte. Dat zag ze niet door de telefoon, maar ik neem aan dat ze het wel begreep. Ik zei goedendag en legde neer.
Drie dagen later kon ik terecht bij mijn ARBO arts. Ik wilde  voor ik weg ging duidelijkheid van hem, ik voelde me ook schuldig om weg te gaan.
Hij vertelde dat hij met haar gesproken had en dat ze NU begreep dat ze over een week of drie zou horen WAT er zou gebeuren maar dat dat MIJN beslissing was. Hij keek me erg indringend aan
”Er zijn werknemers die maanden thuis blijven, ziek of niet. Ik heb JOUW directeur uitgelegd dat jij niet zo bent. Dat jij wilt doen wat goed voor JOU is EN  dat wat goed voor jou is ook goed voor HAAR is; een goede werkneemster terug of een vrijgekomen plek waar ze iemand anders neer kan zetten. NU snapt ze het.
Hij zag wat ik zeggen wou en werd streng: “Nee, je gaat niet NU opzeggen, je gaat met vakantie, ontspant én denkt na. Als je terug komt weet je zeker wat je wil en ga je  praten over HOE je dat gaan aanpakken, NIET NU!’

Ik ben die man dankbaar. Ik ben teruggekomen met de wetenschap dat deze baan NIET voor mij was. Ik heb, in overleg, 2 maanden opzegtermijn gevraagd,  dan kon ik een andere baan zoeken en de directeur een andere werknemer.
Ik had binnen die 2 maanden een andere, leuke baan, geen last meer van “overspanning” gehad, nooit meer.

Ik wens iedereen zo’n Arbo arts toe, met aandacht voor de werknemer én voor de werkgeefster!