Spaaractie

Een volle spaarkaart met supermarktzegeltjes bij de Jumbo gaf recht op een replica van de raceauto van Max Verstappen; een modelauto (1:24) van de Red Bull Racing Formule 1 bolide (winnende editie van de GP van Oostenrijk 2019) én een sleutelhanger van de helm die Max toen droeg.

Voor een formuleracefan (ik leef samen met zo één) is dat een leuk “hebbedingetje”. *)
Hoewel ik dacht dat ik nóóit aan een volle spaarkaart zou komen (ik kom niet zo veel in deze supermarkt) lukte het me toch! Door gift-zegels van klanten vóór me én een donatie van een Jumbo-medewerker (zie blog 10/10)


Wie denkt dat je een volle zegelkaart inlevert en een autootje krijgt heeft het mis.
Een volle spaarkaart met twintig gespaarde punten kon tot 17 oktober bij een Jumbowinkel  worden ingeleverd. Dan kreeg je IN de winkel een bestelcode.
Mét de bestelcode én bijbetaling van € 5,99 kon je de replica  tot 18 oktober (via internet) bestellen (zolang de voorraad strekt uiteraard)
Mijn lief bestelde en ik kreeg zijn uitgedraaide mail mét code én een ophaaldatum.
Vanwege de verscherpte Coronamaatregelen kreeg hij later ook nog een mail met de vraag of hij (dat werd dus IK) alleen in de winkel wilde komen tegelijk met het boodschappendoen.

Deze week was de ophaaldatum en deed ik boodschappen bij de JUMBO op een rustig uur.
Ik was om kwart over 8 bij de winkel, waar een aardige medewerkster (mét afstandjasje) buiten me een schoongemaakt karretje overhandigde. Aardige geste, dat ben ik (bij mijn reguliere supermarkt) niet gewend.

Er stonden geen klanten bij de servicebalie dus ik gaf mijn brief af. Dat gaf problemen want…. de lijst was er nog niet. Géén idee waar ze het overhad, maar zij ging de lijst zoeken (zei ze) dus ging ik boodschappen doen.
Ik had afgerekend en stond klaar met mijn boodschappen maar dé lijst was er nog niet.
Er werd uitgelegd dat er zoveel fraude met de (mail van de) autootjes werd gepleegd dat er bij de levering van de auto’s een lijst met naam én nummer van de besteller werd geleverd, die moest ik tekenen. Zonder lijst geen autootje.

Terwijl de dame “achter” aan het zoeken was, kwam er nog een klant voor 2 van die autootjes. Ze had er eerder al 3 gehaald en die had ze zo meegekregen, dit was “flauwekul”.
Ze werd een beetje boos.
Ik bood aan mijn ID te laten zien en “ergens” voor het autootje te tekenen en de andere klant ondersteunde me. Maar het MOCHT niet. We moesten terugkomen.
De andere klant eiste dat JUMBO háár dan zou bellen. Dát was de medewerkster al van plan en ze begon haar telefoonnummer op te schrijven;  ik gaf mijn nummer ook. Er zat niets anders op dan terug te komen.

Nét toen ik de winkel wilde verlaten kwam er een andere medewerkster naar de balie, ZIJ zei dat DE LIJST meestal dáár lag. Ik keerde om, van plan deze aanwijzing even af te wachten. De lijst lag daar. Ik liep snel naar buiten maar zag de andere klant niet meer.

De JUMBO medewerkster pakte de telefoon en begon haar te bellen. Ik wachtte ( inmiddels wél ongeduldig) Ná het telefoontje gaf ze mij de lijst en met haar vinger wees ze waar ik moest tekenen.
Ik wachtte.
Ik teken nóóit voor ontvangst als ik niet ontvangen heb.
Dát vond ze (een beetje) raar. Ze haalde de auto en gaf deze aan mij; ik tekende en verliet de winkel, daar zag ik de andere klant aankomen “Lijst toch gevonden he?” Ik knikte.
“Malle toestand” zei ze en vervoegde zich aan de balie om háár 2 autootjes op te halen!


*) bij elke € 10,- aan boodschappen één zegel, 20 zegels is een volle kaart.
De auto is limited edition (waarvan IK niet weet hoeveel “limited” is, ze hebben er, toen de actie een mega succes bleek, laten bij maken)

Iconen

Vaak sta ik met de kassières in de supermarkt te “geiten” Ook gisteren weer.
Ik had niet veel boodschappen, maar moest wel € 30, – betalen. De kassière vroeg of ik de bon wilde meenemen, dat wil ik (stel dat ik nog even naar de andere supermarkt ga, dan wil ik kunnen bewijzen dat de boodschappen die ik al in mijn tas heb NIET van hun zijn)
De kassière vraagt of ik thuis alles ga natellen. Ik zeg “natuurlijk” lach erbij en zeg dat ik nooit terug kom, dat weet ze toch?

Bij het fietstas inpakken vind ik het totaalbedrag toch wel erg hoog en kijk ik even naar de bon.
Daar staan 2 substantiële bedragen op: een flink stuk kaas en “iconen – € 9,10”
Niets dat ik in mijn tas heb valt m.i. onder iconen.
Ik ga toch maar even terug.

Normaal moet je voor klachten etc. naar de servicebalie. Maar omdat ik net had gezegd dat ik nóóit terugkwam vond ik het ullig om naar de servicebalie te gaan (zij zit er bijna naast)
Ik loop naar haar toe ”Je zou nooit terugkomen”
Ik lach haar toe ”Eén vraagje”
Ze knikt
“Wat zijn iconen?”
– Hoe moet ik dat weten? –
De volgende klant is nog zijn boodschappen op de band aan het zetten, dus ik maak van de gelegenheid gebruik en laat haar mijn bon zien: iconen € 9,10
“Ik heb geen idee, haal je tas eens leeg”.
Ik pak mijn tas uit. We zien in die paar boodschappen allebei niets dat onder de noemer iconen kan vallen.
Ze haalt haar schouders op “Ga maar naar de servicebalie, ik snap er niets van”.
Ik stop alles weer in mijn tas en zie dan helemaal onderin een velletje postzegels liggen.
Mijn hoofd wordt rood. “Ik weet het al  het zijn de postzegels,  ik wist niet dat die zó duur zijn”.
De kassière lacht nu ook “Jeetje wat een naam om postzegels te omschrijven.
Nou niet meer terugkomen hoor, je hebt het gezegd!”
Ik loop met een enigszins rood hoofd de winkel uit.

Ik had wel iconen gekocht!iconen

Mannencadeau

Voor de meeste mannen is het lastig cadeaus kopen, heb ik ervaren. Ze weten vaak niks en áls ze wat weten is het technisch.
Zo heb ik een keer een speciaal soort Stanleymesje willen kopen, dat op een verlanglijstje stond. Drama! De verkoper had er geen verstand van en ik dus ook niet. Van het “speciale” Stanleymesje waren verschillende soorten. Ik vroeg de verkoper wat het verschil in de mesjes was en hij zei “vijf gulden”(ja het is lang geleden) Misschien denkt u dat hij grappig was, maar hij was echt serieus; hij wist het anders ook niet .En wat doe je dan? Je koopt er één op de gok. De verkeerde, bleek later.

Een SOS cadeau geef ik beslist niet!! Stropdas, Overhemd , Sokken.
Dus wat dan?
Laatst zat ik op een terrasje met een man die binnenkort jarig gaat zijn. Hij bestelde een Indian tonic.
“Ha, lekker” zei hij na de eerste slok.
– Drink je dat vaker? – vroeg ik hem
“Eigenlijk alleen in de horeca. Als ik boodschappen doe zie het ook nooit staan”.

Eerdaags is hij, zoals gezegd, jarig dus dacht ik dat een paar flessen van die  Indian tonic en dan nog  van dat speciale merk leuk zou zijn.
Ik ben nu één slijter en vijf supermarkten af geweest en ze hebben het allemaal NIET.
Een slijter en één supermarkt hebben wel Indian tonic maar van een ander merk.

Ik ben niet met alles een moderne vrouw, want in mijn hoofd komt, bij het kopen van spullen nooit de internetvariant op. Bij mijn lief wel.
Hij stort zich digitaal op de Indian tonic en ziet het staan bij een supermarkt, uitsluitend verkrijgbaar door het bestellen via internet. Oké, go your gang!
Na een tijdje achter de pc zegt hij dat het hem niet gaat lukken, geen idee wat er fout gaat, maar het lukt hem niet.
De volgende dag ga ik naar die supermarkt en meld me bij de servicebalie. Er staat een vriendelijke dame die ik beken dat ik op internet iets bij hun wil bestellen, maar dat het me niet lukt.
Verrassend genoeg zegt de dame ”Mij ook niet, maar dan roep ik er even iemand bij, die het wel kan” Ze pakt de telefoon, belt een interne lijn en zegt na een tijdje “iets” te hebben aangehoord “Oké dan maak ik een notitie”.
De dame die het WEL kan is bezig en zal het later doen. Ik geef mijn bestelling op en zij noteert mét mijn naam en telefoonnummer. Morgen zal het er zijn.Ik bedank.

De volgende dag sta ik, zoals afgesproken weer bij de servicebalie. Er staat een andere dame. Ik zeg dat ik mijn bestelling kom afhalen. Ze kijkt in een hok en schudt haar hoofd. Ze vraagt of ik weet wie het besteld heeft. Ik weet zowel de naam van de servicebaliedame (ze droeg een naambordje) als de dame die het bestellen zou (die dame werd aan de telefoon bij haar achternaam genoemd)
Ze hoort me aan en belt een nummer, zegt dat ze de flessen niet kan vinden en vraagt of ze daar staan. Negatief. Ze luister naar de andere kant en zegt dat ze dat zal doen. Ze pakt een map, kijkt er in en zegt ”Het zal verkeerd gegaan zijn mevrouw, het is NIET besteld. Ik ga ze bestellen zodra de winkel sluit dan zijn ze hier maandag en kunt u ze afhalen. Is dat goed?”
De verjaardag is pas woensdag. Dus wat mij betreft kan het.
Ik dank en keer huiswaarts. Een paar uur later gaat de telefoon. De lieve dame van de servicebalie, ik hoor het meteen. Ze verontschuldigt zich óók zij kan de tonic niet bestellen. Ze heeft het 1x eerder met een artikel gehad, toen bleek dat alleen de supermarkt in België dat artikel had (de website is voor beide landen)
Stom, vond ze zelf. Helaas.

Twee dagen later sta ik in een supermarkt en zoek naar de tonic, helaas. Er komt toevallig een TEAMleider langs (dat staat op zijn jasje) Ik vraag naar de tonic en de teamleider kijkt meteen op zijn computertje. Het moet te bestellen zijn?
Blij zeg ik “Graag”.
– Loopt u even mee? –
Ik volg hem naar een inham van de winkel (nooit gezien) en hij begint razendsnel op de computer te rammelen. Ik zie het plaatje van de flesjes (literfles was niet mogelijk) hij begint in te vullen maar bij aantal (met sterretje, dus verplichte invoer) stagneert de machine. Hij probeert het nog een paar maal, kijkt over zijn schouder en zegt “Helaas,
het is uit het assortiment, vrees ik” Ik bedank voor zijn moeite en verlaat teneer geslagen de winkel. Het had zo mooi kunnen zijn.

Een paar dagen later spreekt mijn lief een gepensioneerde inkoper bij een groothandel en vraagt hij naar de tonic. De man vertelt dat een bekend biermerk een eigen Indian tonic maakt. Groothandels en supermarkten die DAT biermerk verkopen zijn verplicht om ook HUN merk tonic te verkopen.
Aha, nu begrijpen we meer. We krijgen de naam van een slijter die NIET dat biermerk voert.

Ik bel die slijter, hij is met het “probleem” bekend, heeft zelf geen flessen van dat merk maar het moet in België te bestellen zijn. Hij gaat er achteraan, als hij tijd heeft, want meerdere klanten hebben erom gevraagd. Ik vraag wanneer hij het zou kunnen weten. Druk druk druk: “Geef me uw telefoonnummer maar dan bel ik weleens”
Dat klinkt niet alsof het op korte termijn wat gaat worden.Ik geef mijn nummer (tot op heden niets gehoord)
De dag van de verjaardag breekt aan, ’s morgens ga ik naar die ene supermarkt die wel Indian Tonic heeft maar niet het juiste merk en ik koop er 3 flessen.
Ze vallen in de smaak bij de jarige! Gelukkig maar.