(Niet) Voor kinderen

Een tijd lang heb ik Zwarte Piet gespeeld op een school in een andere dan mijn woonplaats.
Ik kende daar niemand, ik ging met Sinterklaas mee.
Er waren nog 2 Pieten, maar die wisselden ieder jaar. Klaas en ik waren de vaste crew.

Al in oktober/november gingen Klaas en ik voor de vóórbespreking naar de school.
We spraken dan altijd met dezelfde juf, een wat oudere, geboren lerares *).
De afspraak was altijd gelijk met een ouderwerkavond. Het was gezellig rumoerig op zo’n avond; de lokaaldeuren stonden open en overal was reuring.
We zochten en vonden dan een plekje ergens en namen DE DAG door.
Heel veel was altijd het zelfde; eerst de onderbouw, dan de middenbouw en als laatste de bovenbouw (lekker als Piet de boel op zijn kop zetten)
De variabelen gingen over twee dingen: wáár en door wie werden we geschminkt en in welk vervoermiddel van waar vertrokken we naar de school.

Dat schminken was ooit in de school op zolder, omdat we toen géén vervoermiddel hadden en dus Sint voor het zolderraam verscheen en Piet met één been in de goot stond alsof hij net naar binnenstapte. Een juf riep dan als iedereen de straat afkeek en er nóg niets aankwam
”O jee, kijk eens daarboven, wie zie ik daar?”
We moesten dan wel heel vroeg op de school zijn zodat we géén vroege kindertjes(of ouders)  tegen het lijf konden lopen.

Ook werden we eens in een Klaas/Pietpakverhuurbedrijf geschminkt, een dolle boel met allerlei mannen en vrouwen in verre staat van ontkleding; in een witte lange onderbroek (Klazen) of  in ondergoed met hoogopgestoken haar; een vrouwelijke Piet, die hulp nodig had om een zwarte pruik over haar haar te trekken. Lachen!

We zaten eens op een ouderwetse rode brandweerwagen en kwamen met toeters en bellen voor de school aan. Ook een keer in een oldtimer met open dak, waarbij de stormbanden van  Sint’s mijter erg strak moesten worden aangetrokken.

Eerst kwamen de Pieten met een bos bijeengebonden takjes (de roe) en een zak in hun hand binnen. De roe mocht niet meer en de eerdere lege zak (om stoute kindertjes mee te nemen) werd vervangen door een kleine zak met rozijntjes en mandarijntjes. 

Er kwam ook een moment dat de gouden oorringen niet meer konden en de Pieten in plaats van zwart donkerbruin werden geschminkt.

klaasIk ben met Piet-zijn gestopt omdat ik vond dat een jonger iemand maar eens in het wandrek moest klimmen en ECHT op zijn kop staan, springen en gek doen.
Wel met pijn in het hart, want de verwachtingsvolle oogjes van een kleuter als je (als Piet) bij hem of haar in de buurt komt is met niets te vergelijken.
Het grote boek in de gymzaal aan Sinterklaas geven, terwijl de kleintjes aan zijn voeten zitten: onbetaalbaar. De vraag van Sinterklaas: wie wil er op mijn schoot zitten? En dat dan zo’n kleine durfal naar voren komt, maar die, als ik (als Piet) haar of hem op Sinterklaas’ schoot til, toch een beetje beeft van de spanning. Ontroerend.

Het mag niet meer.
Het kán niet meer.
Ik snap het.

 

 

*) Ik ben later nog op haar begrafenis geweest.

Een hele oude Sint en Piet

In de “oertijd” hing er een schoolbord voor de klas. Dat was zwart.
Daar schreef een meester of juf met een (wit) krijtje op.
Zo heette degene die voor de klas stond: een man was een meester, een vrouw  een juf.

Mijn stiefvader was vroeger, lang voor dat wij hem kenden, meester.
Hij stond voor de klas van een lagere school (zo heette de basisschool toen)
ik meen dat het toen in Winterswijk was.
sint en piet oudIn de decembertijd, zo vertelde hij me, maakte hij elk jaar een Sinterklaastekening op het schoolbord.
Omdat mijn stiefvader (ook toen al) alles GOED wilde doen, maakte hij die tekening eerst thuis in het klad. Daar ging hij geen speciaal papier voor kopen, hij maakte de tekening op wat voor handen was, bijvoorbeeld op de achterkant van een rol behangpapier.

Die tekening nam hij dan mee naar school en dan tekende hij hem, vóór de kinderen op school kwamen, op het bord na van zijn “klad”. Die kladtekeningen waren net zo groot als het bord.
Toen wij in zijn leven kwamen vertelde hij dit en ik vroeg hem of hij zo’n tekening nog had.
Die lagen vast nog wel in zijn “oude huis” waar toen (en nog) zijn zoon en zijn gezin woonden. Hij zou het eens navragen. En zo kwam ik in het bezit van zijn Sint en Piet tekening, opgerold in een koker gestopt.

Toen onze oudste zoon 2 jaar was hing ik de tekening van mijn stiefvader op de huiskamerdeur met plakband en na de Sint tijd peuterde ik het plakband zo goed en zo kwaad als het ging er weer af en rolde de tekening op en stopte hem in de originele koker.
Zo doe ik dat al vele jaren. De hoeken van de tekening zijn verdikt door het vele plakband, er zit een enkel scheurtje in de lange kant van de tekening, maar nog steeds hangt de “poster” ieder jaar, vanaf de intocht van Sinterklaas tot 6 december in de huiskamer. In dit huis altijd op de kastdeur in de huiskamer

sint en piet dakToen mijn stiefvader stierf en wij, kinderen daarna bij elkaar kwamen had één van de kinderen, die ook een vóórtekening van hem had, deze laten verkleinen, kopiëren en inlijsten; we kregen er allemaal één.
Toch heeft de originele, aan mij zelf gegeven, niet zo mooi met heldere kleuren,  voor mij meer ( emotionele) waarde.

La Famille Bélier (film)

Rolverdeling: Louane Emera, Karin Viard, Francois Damiens, Luca Gelberg, Eric Elmosnino en Roxane Duran.

familie belier

Ergens las ik ooit dat deze film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar nu kan ik dat niet bevestigd vinden.
De film gaat over een doofstom gezin, waarvan alleen de dochter des huizes kan praten en horen; zij is hun tolk voor de buitenwereld.
Het gezin woont op een boerderij met koeien; ze werken allemaal op het de boerderij en ze staan allemaal op de markt met de kaas die op de boerderij gemaakt wordt.
De zoon en de dochter gaan daarbij ook nog naar school.
De zoon zien we niet op school, maar de dochter zien we af en toe op school in slaap vallen van het vermoeiende  leven op de boerderij én het schoolwerk.

Uiteindelijk wordt ze op zangles op school ontdekt, krijgt ze privéles (waarbij “thuis” denkt dat ze naar een vriendje gaat) en kan ze meedoen aan een auditie, die haar recht kan geven op een zangopleiding in Parijs. Dat betekent dat de ouders en het broertje, als ze wordt aangenomen, verder moeten zonder haar als “tolk”. Als ze het eindelijk thuis vertelt is niemand daar blij mee

De film gaat dus over je eigen weg vinden (de dochter) en loslaten (de ouders) en de wetenschap dat  het “ware” leven zich niet alleen in Parijs afspeelt (de muziekleraar)

Er wordt veel in gebarentaal “gezegd”, maar de beide acteurs die de ouders spelen zijn NIET doofstom.
In de recensie van de Volkskrant werd geschreven dat de twee acteurs “schmieren”
Ik weet dat niet want ik ken geen gebarentaal.
Ik las ook dat Loane (artiestennaam voor Anne Peichert) een César kreeg voor deze rol. ( dit was haar eerste filmrol, ze is “ontdekt” qua zang bij de Franse Voices.)

Film: Wonder (2017)

Hoofdrollen:Julia Roberts, Owen Wilson,Jacob Tremblay & Izabela Vidovic
Een verfilmd boek van R.J.Palacio
wonderHoe reageer je als je iemand ziet met een misvormd gezicht.Is de schrikreactie voor de ander te zien?Wat voor indruk maakt dat op de ander?En wat als de ander een 10 jarig kind is.
Het komt in het boek en de film aan de orde.
Het wordt pijnlijk duidelijk hoe wreed mensen zijn, ook onbedoeld!

 

Kinderen hebben (nog geen) “filter” en kunnen daarom nog wreder reageren.
In de film wordt ook pijnlijk duidelijk hoe ouders hun kinderen kunnen beïnvloeden in negatieve zin, maar gelukkig ook in positieve zin.

Persoonlijk was ik  blij dat het donker in de bioscoop is, want ik heb (onhoorbaar) zitten huilen. De liefde van de de ouders (Roberts en Wilson) en ook van zijn zusje (Vidovic) is ontroerend om te zien, maar beschermd hem niet tegen, wat er, hoe dan ook, komen gaat.

Iedereen die een ouder is herkent momenten uit het leven van je kinderen, waarvoor je ze wilde sparen voor de reacties van de “grote, boze, buitenwereld” maar het niet kon.
Als ouders wéét je dat het een leerproces is, dat je kind MOET doormaken, maar op het moment zelf zou je zó graag ze beschermen voor die foute opmerking, dat scheldwoord,
die nare reactie of wat dan ook!

Deze ouders kunnen hun zoontje niet beschermen tegen de buitenwereld, die er hoe dan ook aankomt.
Zijn moeder geeft hem thuisonderwijs, maar ééns zal hij de buitenwereld in moeten en zijn ouders denken dat het moment gekomen is als hij naar de middelbare school gaat:  dan zijn er allemáál nieuwkomers.

De film is heftig en ik vermoed dat bij gevoelige types die in hun schooltijd een en ander hebben meegemaakt ook wel het een ander boven zal komen (bij mij wel)

Gelukkig is het een film, en heeft deze een happy ending.