Zeilschip Peking (1911)

Een Engels familielid maakte me attent op een bijzondere  viermaster die gerestaureerd wordt. Een zeilschip waarop hij 3 jaar gebivakkeerd heeft
“Helaas”, appte hij, “ heeft het schip toen ik erop zat geen meter gevaren”

peking schipHet schip werd in 1911  in Hamburg gebouwd en was bedoeld om nitraat te vervoeren van Chili naar en Europa. Tot 1932 heeft het ook als zodanig dienst gedaan.
De eerste eigenaren waren de heren Laeisz. Zij bezaten aan het begin van 1900 de grootste en de snelste vrachtschepen.Door deze snelle vloot werd de bijnaam Flying P aan deze maatschappij gegeven (P omdat al hun schepen  met een P begonnen).

De overtocht van het Kanaal naar Chili werd in 70 dagen gedaan.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag het schip in Valparaiso (grootste havenstad van Chili). De viermaster is daar gedurende de hele oorlog gebleven
Daarna werd het een logies- en trainingsschip oa. voor de Engelse marine én een kindertehuis mét school.

Toen mijn familielid er verbleef lag het vrachtzeilschip in de rivier Medway ter hoogte van Upnor.

In 1974 kwam de viermaster  naar New York, waar mijn familielid het in de jaren ’80 bezocht toen het bij het the South Street Seaport Museum lag. Hij vertelde dat hij in de mess stond waar de meubelen toen al uitgehaald waren, maar waar de tafels en de banken op de muur waren geschilderd. Een bijzondere ervaring.

pekingDe Stichting Hamburg Maritiem kon het schip in 2015  voor € 100,-  overnemen.
Er moest wel 1 miljoen dollar worden geïnvesteerd om het schip op een dokschip naar Europa te vervoeren.  De Duitse Bondsdag maakte dit mogelijk door 26 miljoen euro beschikbaar te stellen.

De kosten lijken op dit moment de 42 miljoen euro  te  gaan overschrijden
De renovatie is nog niet klaar, verwacht wordt dat medio augustus/september het zeilschip in Hamburg te bezichtigen zal zijn.
Mijn familielid gaat er dan zeker heen om nog één keer te kijken hoe het weer in oude staat gebracht is.

Leeg (2)

Een tijdje geleden blogde ik al over een te koop staand huis in onze straat.
Inmiddels zijn dat 3 huizen.

Bewoners vertrekken. Mensen,die tegelijk gekomen zijn met jonge kinderen, die nu een leeg nest hebben en waarvan sommigen naar een bejaardenhuis gaan of kleiner willen gaan wonen.
Ons buurhuis schijnt “onder voorbehoud” verkocht te zijn en ook de andere woning in de straat zou zijn, verkocht zei men.
Vandaag zagen we, bij thuiskomst, mensen rondlopen die duidelijk aan het huizen kijken waren.
Wij stapten uit de auto en ze kwamen naar ons toe.
Eén van de te koop staande huizen was “onder voorbehoud” verkocht, maar de aspirant-kopers konden de financiering niet rond krijgen en dus is het weer op de markt gebracht, vertelden ze ons. Deze mensen wilden het huis graag kopen, maar konden pas dinsdag met de makelaar terecht.
Ze hadden veel zin in het huis en al pratend vertelden ze wat ze van plan waren.
Leuk om zulke enthousiaste (over)buren te krijgen.
We hopen dat het ze gaat lukken.
We gaan voor ze duimen!

Als je zo met mensen praat, die graag in “ons” straatje willen komen wonen, denk je onwillekeurig terug aan de tijd dat je er zelf kwam. Toen was het nieuwbouw en gingen we vaak kijken. Dan was er weer een bouwfase klaar en mochten we weer een gedeelte van het koopbedrag storten.
Nu is het een wijk die binnen nu en 5 jaar gerenoveerd wordt: nieuwe bestrating, er worden meer parkeerplekken gecreëerd én we krijgen natuurlijk nog  te maken met de energietransitie. Allemaal veranderingen.

Nieuwe mensen kijken anders naar een buurtje dan  JIJ, die er zelf al zo lang woont.
Leuk om weer even terug te denken aan de tijd dat je zelf “nieuw”  kwam en alles met een frisse blik zag.

Ziekenhuizen.

Ooit waren hier in de buurt heel wat ziekenhuizen. Voor een röntgenfoto moest je naar een ziekenhuis in de ene plaats, voor een bepaalde specialist moest je naar een ander ziekenhuis in een andere plaats.
Dié ziekenhuizen zijn allemaal samen gegaan als Streekziekenhuis Gooi Noord op 12 dec. 1990. Toen kwam er een eind zowel aan ziekenhuis St.Jan  opgericht in Laren  in 1920, als aan het Majella Ziekenhuis in Bussum (gestart als Gerardus Majella in 1910) als aan het Diaconessenziekenhuis Naarden (dat in 1940 haar deuren opende)
Streekziekenhuis Gooi Noord en Ziekenhuis Hilversum gingen in 2006 samen verder onder de naam Tergooi Ziekenhuizen.
En zijn NU ze bezig met nieuwbouw om de locatie Tergooi in Blaricum geheel te verplaatsen naar  nieuwbouw in Hilversum; in 2023 komt locatie Blaricum vrij voor “andere invulling”

naarderheem
Op de plek van het voormalige Diaconessenhuis Naarden  is anno 2018 verpleeghuis Naarderheem gevestigd.

Eergisteren waren we bij de St.Ansfriduskerk in Amersfoort, die kerk lag ooit tegenover ziekenhuis de Lichtenberg. Dat was nu weg: duurzaam gesloopt!

In Amersfoort werd in  1931 de Lichtenberg gesticht (een villa wordt verbouwd tot “modern ziekenhuis”) In 1934 kwam er een uitbreiding van 45 naar 100 bedden. In 1956 werd het ziekenhuis een bejaarden- en verpleeg tehuis en wordt er een nieuw ziekenhuis gebouwd.
In 1991 fuseren de Lichtenberg en het Elisabethziekenhuis en worden samen ziekenhuis Eemland. In 2002 kwam daar Ziekenhuis Molendael uit Baarn bij en werd het Meander Ziekenhuis.
Op 6 juni 2014 werd het nieuwe Meanderziekenhuis geopend en stond de Lichtenberg officieel leeg.
In 2019  begon de duurzame sloop van St Elisabeth en Lichtenberg. De locatie St.Elisabeth wordt teruggegeven aan de natuur. Locatie ziekenhuis Lichtenberg worden vrije kavels; Inschrijven tot 8 januari 2020.

Natuurlijk is een ziekenhuis gesticht in 1910 niet meer van deze tijd, zelfs als het ettelijke keren gerenoveerd is. Maar een ziekenhuis dat in 1990 gebouwd is (Tergooi)  in 2019 geheel slopen na amper 30 jaar, dát lijkt me echt kapitaalvernietiging.

Er zijn golfbewegingen in de filosofieën van ziekenhuizen: 1. ieder gebied moet een eigen (klein) ziekenhuis hebben op korte afstand.2. Centraliseren: alles overbrengen in één regionaal ziekenhuis waar ALLES is en gedaan kan worden. 3. Gebieden hebben een eigen locatie nodig, kleine “filialen” van ziekenhuizen worden gesticht en dan begint 2 weer.

De ziekenkosten rijzen de pan uit, maar kijk eens wat er allemaal mogelijk is! Ongelooflijk veel.
Zoals iemand die geopereerd is en alleen woont kan in een soort herstellingsoord worden opgenomen, met een eigen kamer met (fysio) therapieën tot hij weer klaar gestoomd is om op zich zelf te wonen.
Kan er niet meer thuis gesopt  worden: 1x in de week komt de thuiszorg.
Kan er niet meer autogereden geworden een taxipas wordt verstrekt en voor € 1,- kan men in de buurt worden afgezet. Het is toch geweldig wat er allemaal  in de zorg  kan als het nodig is?Natuurlijk kost dát de maatschappij geld, dat hebben we er voor over, toch?
Maar waarom wéér nieuwe ziekenhuislocaties?
Dié
kosten snap ik niet! Kan iemand mij dat uitleggen?

Mededogen

De flats boven het winkelcentrum waar ik altijd mijn dagelijkse boodschappen doe, worden gerenoveerd. Dat denk ik tenminste want er staan steigers voor er zijn netten gespannen [voor de (niet) vallende dingen] en er is een geboor, gehamer en allerlei andere harde geluiden te horen.
IK heb er geen last van, maar het lijkt me voor de bewoners best vervelend.
Het is nu eenmaal zo dat waar gehakt wordt de spaanders vallen, geen verbouwing zonder herrie, stof en gruis en ander ongemak. Dat het “moeilijk” voor sommige mensen is, was vanmorgen duidelijk  te merken.

Om het winkelcentrum te bereiken moet ik tijdelijk met mijn fiets onder steigers en netten door.
Vanmorgen, even over 8, was er commotie boven mijn hoofd toen ik er onderdoor reed.
Geen apparaatgeluiden maar menselijk stemmen. Ik zette mijn fiets in het fietsenrek vóór de supermarkt en keek naar boven. De stemmen waren inmiddels zo luid dat het leek of  de stem van één van de mannen (er stonden er 3!) versterkt werd: “Jullie hebben mij kanker bezorgd, stelletje klerelijders.
Onverstaanbaar mensengebrom van een andere stem en dan weer loeihard: “De Alliantie is een tyfusinstelling”

Een medewerkster van de supermarkt kwam naar buiten en vroeg me wat er aan de hand was. Ik hoefde geen antwoord te geven want de stem schalde over het pleintje, waar inmiddels veel mensen deden of er niets gebeurde.
Boven hun hoofd gebeurde iets wat dreigend was en waar ze (toch) niets aan konden doen, doorlopen en/of wegwezen dus.
De supermarktdame knikte en zei tegen mij “We kunnen er niets aan doen, ik loop dan altijd maar weg” en ze liep naar binnen. Ik keek nog één keer omhoog; ik kon ook niets doen; sussen van beneden af was geen optie, ze zouden het niet horen.
Het zag er naar uit dat de twee mannen  bij hem in de buurt al probeerde te sussen.
Ik hoopte dat het niet tot een handgemeen zou komen en liep ook de supermarkt in.

Het laat me niet gauw los, zo’n voorval. De woordkeus was niet de mijne, maar uit het weinige wát ik gehoord had was er een MENS die kanker had en  er IEMAND of IETS de schuld van wilde geven, waarschijnlijk getriggerd door de enorme herrie die er zo vroeg al voor zijn deur (slaapkamer?) plaatsvond. Ik had medelijden met de man én met zijn vermoedelijke huisgenoten
Ik kán niets voor hem doen, alleen mededogen voelen en dáár heeft hij niets aan.
Soms sta je “heel even” aan de zijlijn van iemands leven, hoor of zie je maar een héél klein stukje  van dat leven en loopt je hart over van mededogen.
Je kunt niets, maar “zomaar” negeren lukt (mij) dan soms niet.