Onuitwisbaar?

Laatst zag ik bij toeval bioloog Freek op tv; hij prees boodschappendoen bij AH aan omdat je dan tattoo plaatjes van insecten bij  kreeg.

Een dag later fietsten we naar de markt in een dorp in de buurt. We haalden fruit en noten en gingen op de terugweg een ijsje eten.

Buiten op de bank kwam een klein jongetje naar ons toe, zijn armen zaten vol met beestenplaatjes. tattooIk vroeg hem of dat de tattoo plaatjes van AH waren. Hij knikte. De plaatjes waren beeldschoon, op zijn hand zat een kever, op de andere een duizendpoot en, daar was ik jaloers op, een libel.

‘t Ventje was verlegen, maar niet zó verlegen. Hij deed zijn truitje omhoog én zijn hemd; op zijn buikje zaten nog veel meer insecten. Niet van die stomme plakplaatjes zoals vroeger, maar echt mooie tattoos.
Ik bewonderde ze, totdat naast me een vrije hippe man  met zonnebril  in haar zei: “Hij heeft er 14 en ze gaan er niet meer af.” Mijn lief en ik moesten lachen, maar het was kennelijk niet om te lachen. De man liet zijn armen zien; er zaten torren op. De op de bank naast hem zittende vrouw zei bezorgd: Er zijn ook kinderen op zijn (ze wees naar de puk) school die er allergisch voor blijken te zijn.
Het was dus ECHT niet leuk.
Pa legde uit: zoontje wilde eerst niet ”Pap, dan moet jij het eerst doen”. Pap, in de veronderstelling dat hij met een washandje er alles zo weer af kon vegen had zijn arm vol met plaatjes gedaan. Toen wilde zoon wél en samen hadden zijn buik en armen gedaan.
Hier kwam moeder er weer even tussen door: Op school hadden kindjes op hun wang, voorhoofd en nek plaatjes gedaan. En toen blekende plaatjes er dus niet meer af te gaan.

De vader kreeg commentaar van zijn schoonmoeder, dat was toch lelijk zulke tattoos?
Hij verzekerde haar dat ze er weer af konden, hij wist alleen nog niet HOE.
Ze hadden alles geprobeerd, make-upremover, douchegel,zeep, eye remover maar niets hielp.
Opa deed de suggestie “thinner” maar dat vond pa te gortig, hij wilde zichzelf én zijn zoon niet met lelijke plekken op de huid opzadelen.
Ik wilde toch ook  een suggestie doen: AH een mailtje sturen.
Dat bleken ze ook al gedaan te hebben. Het antwoord van AH: na 4 weken gaat ze er vanzelf af.
De man: “VIER WEKEN, MEVROUW!, IK MOET ER NOG 3!!”

 

Loeki

Onlangs las ik ergens één regeltje dat me bij is gebleven en waar ik DUS nu maar een blog over schrijf.

Het zinnetje was: Op 24 januari 1972 werd Loeki de Leeuw geboren.

Toen ik eens ging “spitten” in Loeki ontdekte ik dat hij al veel eerder “geboren” was, nl al in 1952. Hij was ontworpen als een mascotte voor de KLM, als eerbetoon aan het Nederlands Voetbalteam

Joop  Geesink (1913-1984), een Nederlandse filmproducent is de geestelijke vader van Loeki, Hij is vooral bekend geworden vanwege zijn werk met poppen.
In 1972 werd Loeki, na voetbalmascotte, herboren als de leeuwenpop van de STER.
Zon tien man, in de studio van Marten Toonder maakte deze korte filmpjes, die tot 2004 op tv te zien waren.

Ik geloof niet dat Loeki meer tekst had dan zijn vaste uitroep: “Alsjemenou”.
Nu las ik dat er meer dan 7.000 van deze filmpjes met de stop-motion techniek van Loeki zijn gemaakt. Elk van 4 seconden.

Ook nu Loeki er niet meer is, is hij er toch, en wel als prijs voor de beste reclame: De gouden Loeki
Ook de irritantste tv reclame heeft een “prijs”: de Loden leeuw.

loeki
Ook in Japan is Loeki te vinden: daar is hij de mascotte van het Themapark Huis ten Bosch, vlakbij Nagasaki

loeki 2
Loeki heeft ook zijn eigen glossy magazine gehad, een eenmalige uitgave in 2016 ( € 7,95)

 

 

Afbeelding  Loeki Japan: Door MarioR – Eigen werk, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7423917

 

Broodjes.

We zijn weer bij mijn broer om te helpen opruimen.
We beginnen om half 11 en om half 2 komen de thuiszorgdames  bij mijn broer.
We maken een praatje en ontdekken dat we nog niet gegeten hebben.
Een thuiszorgdame geeft  een tip: bij een benzinestation niet ver hier vandaan hebben ze  lekkere belegde broodjes.
Een voortreffelijk idee. Ik stapt op mijn broers fiets (gelukkig heb ik een broek aan, dus is de stang geen beletsel, en rijd naar het benzinestation.

De Turkse man achter de toonbank vertelt dat hij deze snackshop een jaar geleden is gaan huren; hij drijft de zaak samen met zijn vrouw; de zakengaan goed.
Op zondag zijn ze ook open, dan met een uitgebreidere kaart en  zijn 16 jarige dochter helpt dan ook; een familiebedrijfje.
Ik vertel dat een thuiszorgdame, me van zijn zaak heeft verteld.
Hij lacht, “dat mogen ze blijven doen”.

Ik vraag of er ook veel Turkse mensen broodjes komen halen, dat blijkt niet zo.
Want, zo zei hij, Turkse mensen eten niet vaak buitenshuis.
Terwijl wij praten staan zijn handen niet stil en ik krijg drie flink belegde broodjes in een papierentasje mee. Ik betaal en bedank hem en zeg hem misschien volgende week weer terug te komen als de broodjes lekker zijn.

En dat zijn ze. Dus dat wordt volgende week weer een minifietstochtje naar de benzinepomp. Wel weer met een broek aan, dan.