Lezing; De tuinen van Monet

lezing
De oorspronkelijke docente die deze lezing zou geven was haar stem kwijt en daarvoor in de plaats hield Yvonne Hilgenkamp, kunst- en architectuurhistoricus deze lezing. Fijn dat de lezing NIET werd afgezegd en op korte termijn deze dame de lezing kon overnemen.

Tot 2 februari 2020 is de tentoonstelling ” Monet – tuinen van verbeelding” te zien in Den Haag in het Gemeentemuseum dat, met ingang van 1 oktober jl. het Kunstmuseum heet.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling was deze lezing door de Volksuniversiteit georganiseerd.
Er werd iets van Monet ’s levensloop verteld en op 2 schermen werden zijn werken en dat van sommige van zijn tijdgenoten geprojecteerd.

Claude Monet (1840-1926) maakte op jeugdige leeftijd kennis met Eugene Boudin, een van de eerste Franse schilders die in de open lucht schilderde. Monet zou later meerdere keren verklaren dat Boudin hem in het schildersvak heeft geïntroduceerd en  dat hij veel van hem geleerd heeft

monetDe tentoonstelling in Den Haag gaat over de latere werken van Monet, toen hij in Giverny woonde en zijn eigen tuinen heeft ontworpen en laten aanleggen. De ene tuin was een bloementuin de andere een vijvertuin. Daar heeft hij heel veel schilderijen van waterlelies gemaakt. Voornamelijk DEZE werken zijn in het Kunstmuseum te zien.

Deze lezing gaat over dát werk ná de pauze.
Voor de pauze vertelt Yvonne een en ander over  Monet zelf, zijn twee huwelijken, zijn woonplaatsen en zijn schildersvrienden; zoals Renoir ,Sisley en Turner en zijn militaire diensttijd in de Frans Pruisische oorlog  (1870-1871) waar zijn tante hem uitkocht waardoor hij weer schilderen kon.

Een interessant weetje  dat verteld wordt is de uitvinding van de verftube:
Op 4 maart 1841 kreeg  de Amerikaanse portretschilder en uitvinder (1801-1873) het Britse patent  op de door hem uitgevonden verftube.
Daardoor konden schilders nu ook plein air schilderen ( pleinairisme genoemd) De verf droogde niet uit en kon mee naar buiten genomen worden.   Voor die tijd  werd de verf in varkensblaasjes gestopt.

Nog zo’n leuk weetje vond ik het feit dat Monet waarschijnlijk op de Wereldtentoonstelling in Parijs 1889 voor het eerst waterlelies had gezien en daar zo enthousiast van was geworden dat hij, eenmaal wonend in Giverny,  een extra stuk grond  kocht en daar het riviertje  de Epte (zijrivier van de Seine)liet omleiden om zijn vijver van water te voorzien. Hij legde er een bruggetje( naar Japans voorbeeld) overheen, die op meerdere van zijn vijverschilderijen te zien is.

Eén van de trieste weetjes die Yvonne ons vertelde was dat Monet op een gegeven moment aan één oog zo goed als blind was en aan de andere nog maar 10% zicht had; hij had staar. Het schijnt in zijn schilderijen te zien te zijn aan het kleurgebruik in de tijd vóór zijn staaroperatie.
In 1923 werd hij aan staar geopereerd. Een anekdote vertelt dat hij schrok van het kleurgebruik van het werk dat hij daarvoor geschilderd had.

Een bijzonder familiegebeuren was dat hij, na de dood van zijn eerste  vrouw Camille( oa. geportretteerd in “de vrouw in de groene jurk”  trouwde met Alice Hoschedé
Zij was met haar man(Ernst) en 6 kinderen na zijn faillissement( in 1877), in 1878 in Vétheuil met Monet, zijn vrouw Camille en hun twee zoons Jean en Michel in één huis gaan wonen. In 1891 stierf Ernst en in 1892 trouwde Claude met Alice.
Een van de kinderen van Alice, Blanche, trouwde later (1897) met Jean, de zoon van Claude en Camille. Blanche werd dus naast stiefdochter van Monet ook zijn schoondochter. Zij leerde van hem veel op schilder gebied en werd ook een talentvolle schilderes.(eerste solo expositie in 1927)

Door nu uitleg te krijgen omtrent de ontwikkelingen  die de schilder doormaakte, zijn kleurgebruik en het impressionisme zullen we straks  zeker “anders” naar zijn latere werken, de vijverschilderijen,  in Den Haag  kijken.

Winterweetjes

  • Amerika heeft het record van de grootste sneeuwpop ooit. Het was een vrouwelijke sneeuwpop
    In Bethel (Maine) werd in 2008 een sneeuwpop gebouwd van 34,63 meter hoog.
    Er was iets minder dan 6 miljoen kilo sneeuw voor nodig.winterfiets
  • De laagste temperatuur ooit in Nederland is gemeten in Winterswijk.Het was op 27 januari 1942 een temperatuur van – 27.4 graden

* ’s Winters is de Eiffeltoren ongeveer 15 cm korter dan in de zomer.
Het staal van de Eiffeltoren krimpt namelijk als het koud is en zet uit wanneer het             warm is.

kruiend ijs
* Het IJsselmeer en het Markermeer zijn grote, maar in het algemeen betrekkelijk ondiepe meren, die echter van grote invloed zijn op het klimaat van Noord-Holland, Flevoland en Friesland
Een dun ijslaagje op de voormalige Zuiderzee maakte gisteren een grappig geluid. Kruiend ijs schijnt angstaanjagend te kunnen zijn, maar na amper een dagje vriezen, was dit een mooi gezicht en een “lief” geluid.

 

 

img-20161206-wa0001
* Er zijn planten die bestand zijn tegen de vorst, we noemen ze “winterharde” planten.
Deze vereisen géén (menselijke) bescherming tegen de vorst omdat ze uit zichzelf een soort antivries  aanmaken. Die antivries zorgt ervoor dat de sapstroom van de plant op gang wordt gehouden ook met (vries) kou

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

La Famille Bélier (film)

Rolverdeling: Louane Emera, Karin Viard, Francois Damiens, Luca Gelberg, Eric Elmosnino en Roxane Duran.

familie belier

Ergens las ik ooit dat deze film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar nu kan ik dat niet bevestigd vinden.
De film gaat over een doofstom gezin, waarvan alleen de dochter des huizes kan praten en horen; zij is hun tolk voor de buitenwereld.
Het gezin woont op een boerderij met koeien; ze werken allemaal op het de boerderij en ze staan allemaal op de markt met de kaas die op de boerderij gemaakt wordt.
De zoon en de dochter gaan daarbij ook nog naar school.
De zoon zien we niet op school, maar de dochter zien we af en toe op school in slaap vallen van het vermoeiende  leven op de boerderij én het schoolwerk.

Uiteindelijk wordt ze op zangles op school ontdekt, krijgt ze privéles (waarbij “thuis” denkt dat ze naar een vriendje gaat) en kan ze meedoen aan een auditie, die haar recht kan geven op een zangopleiding in Parijs. Dat betekent dat de ouders en het broertje, als ze wordt aangenomen, verder moeten zonder haar als “tolk”. Als ze het eindelijk thuis vertelt is niemand daar blij mee

De film gaat dus over je eigen weg vinden (de dochter) en loslaten (de ouders) en de wetenschap dat  het “ware” leven zich niet alleen in Parijs afspeelt (de muziekleraar)

Er wordt veel in gebarentaal “gezegd”, maar de beide acteurs die de ouders spelen zijn NIET doofstom.
In de recensie van de Volkskrant werd geschreven dat de twee acteurs “schmieren”
Ik weet dat niet want ik ken geen gebarentaal.
Ik las ook dat Loane (artiestennaam voor Anne Peichert) een César kreeg voor deze rol. ( dit was haar eerste filmrol, ze is “ontdekt” qua zang bij de Franse Voices.)

Over de dood.

Na met het boekje “Opruimen voor je doodgaat” bezig te zijn geweest, ben ik ook een beetje met  dood bezig (niet mijn dood specifiek, meer dood in het algemeen) Opeens vallen allerlei  “doodse” dingen me op: zoals reclames van uitvaartverzorging en uitvaartverzekeringen. Laatst  kreeg ik een foldertje in de bus van een dame die bijzondere urnen uit Afrika importeert;  in een advertentie viel mijn oog op een “rouwkalender” en een rouwrugzakje voor kinderen  dat ”net zo zacht aanvoelt als een knuffel”.
De dood blijkt big business.

Zelf wil ik, als de tijd daar is, gecremeerd worden; tijdens mijn leven heb ik plaats ingenomen in dit overbevolkte landje, dat wil ik niet ook nog doen als ik dood ben. Mijn as mag verstrooid worden, ik hoef geen urn (tenzij een nabestaande mijn as wil bewaren, het mag, maar ’t is zinloos; mijn as ben ik niet)

Doordat er veel buitenlanders in Nederland wonen en  er ook sterven zijn ook “andere”  begrafenisrituelen in onze samenleving binnengekomen. Geen koffie met plakje cake, maar hele maaltijden, geen crematie maar begraven mét een heuveltje op het graf dat “zo hoog moet zijn als de bulten van een kameel”(moslims); geen bloemen, maar een gift aan een goed doel (Joods).

Niet alleen mensen worden begraven of gecremeerd, ook dieren; er zijn ook dierenbegraafplaatsen en dierencrematoria  in Nederland. De grootste dierenbegraafplaats, is in Frankrijk, La Cimetière des Chiens in Parijs. Indrukwekkend! Voor de crematie van onze hond heeft onze dierenarts zorggedragen, onze vissen werden (en worden, wanneer ze “gewoon” doodgaan en niet opgegeten worden door reiger of buurkat) in de tuin begraven . Vroeger door de kinderen met getimmerde houten kruisen (die na verloop van tijd werden weggehaald om te voorkomen dat onze tuin, naast de zandbak en het grasveldje meer op een begraaftuin leek)