Scholen dicht: Toen en NU

Ik ben na de oorlog geboren.
Mijn (half)broers zijn van vóór de oorlog.

Natuurlijk hoorde ik in mijn jeugd  wel verhalen over die tijd, vóór mijn bestaan.
Een tijd waarin alles “anders” was

Het fascinerende, als kind vond ik, dat mijn twee broers een gedeelte van de oorlog “onder de grond” hadden gezeten.
In de voorkamer was een kast, daarvan konden plakken los, dan kwam je in een soort kruipruimte waar mijn broers verstopt hadden gezeten.
Ik durfde daar niet in: donker, eng. Maar mijn broers, mijn helden, zaten daar ooit.
Soms lang.

Vanaf mei 1943 kregen namelijk alle Nederlandse jongens (aanvankelijk tussen de 18 en 35 jaar,maar toen dát niet genoeg arbeidskrachten opleverde werd die leeftijd op 17 tot 40 jaar gesteld)  een oproep om zich te melden voor de Arbeidseinsatz.
arbeitseinsatz

De Duitsers verwachtten zo ongeveer 170.000 arbeiders te verwerven die in Duitsland te werk gesteld konden worden; het werden er máár 54.000, omdat veel Nederlandse jongens en mannen zich onttrokken aan deze wet en onderdoken. Daarop organiseerde de Duitse bezetter razzia’s waarbij Nederlandse jongens  en mannen werden opgepakt. (Op één zo’n razzia, in nov.1944 werden 50.000 Rotterdamse mannen opgepakt!)*)

Eerder was de middelbare school waar mijn broers op zaten, gesloten en waren ze “thuis” Wat dat betekende, 2 puberzoons thuis in oorlogstijd kon ik me toen (en nu ook niet ten volle) niet voorstellen.( ze ontsnapten  wel eens uit huis,  vertelde mijn oudste broer me en gingen op “gevaarlijke” plaatsen kijken)

Hoewel een totaal andere tijd NU zijn er wel parallellen: niet alleen zijn de scholen nu dicht maar ook maken ouders zich zorgen over wat hun kind doet en aan welke gevaren hij of zij bloot staat qua besmetting; hoe lang dit gaat duren en wát er nog komen gaat

Op t.v. hoorde ik,  na een week schoolsluiting, ouders  “klagen” over het feit dat de scholen gesloten zijn en hun kinderen thuis: Het is zo zwaar!
Ik vraag me dan serieus af waarom die mensen kinderen hebben! Eén week thuis en het wordt je al teveel? De kinderen mogen nu nog naar buiten gaan en buitenspelen!
Dan denk ik aan twee jongens van 18 en 16 in een nauwe ruimte elke keer dat er dat er iemand het huis nadert (je wist immer niet wie jouw zonen zou kunnen verraden?) of wanneer er geruchten waren dat Duitsers langs zouden komen.

Nu weten we wie de vijand is : COVID-19. Nu ik het zo opschrijf lijkt het wel een naam van een geheimagent. En dat is het ook eigenlijk; het vermomd zich als een verkoudheid en sluipt je lijf binnen en kán verwoestend te werk gaan.
Het RIVM en het Nederlandse volk**) strijden met open vizier tegen deze indringer; we wassen onze handen tot er kloofjes ontstaan, we houden afstand, zoenen niet, geven geen handen, hoesten in onze elleboog, bezoeken elkaar niet meer maar bellen en appen, kortom doen wat we denken dat nodig is, maar of dat genoeg is?
Het is een cliché:  De tijd zal het leren

 

 

*) In totaal stuurden de Duitsers ongeveer een half miljoen Nederlandse mannen naar Duitsland om te werken.
Van 1938 tot 1945 zetten de Duitsers ongeveer 7,7 miljoen buitenlanders als dwangarbeider in Duitsland in (bron: Historiek)

**) Het is een wereldprobleem dit Coronavirus; verschillende landen reageren op verschillende manieren met verschillende verordeningen.

Familiegeheim

Een waargebeurd verhaal dat zich meer dan 40 jaar geleden afspeelde.
Een man en een vrouw hebben één kind en willen er graag nog één.
Helaas lukt dat niet op een “normale” manier.
Ze vinden een dokter die kunstmatige inseminatie wil doen. Ze vinden een spermadonor, die als eis stelt (en hen daarvoor laat tekenen) dat ze nooit zijn naam tegen wie dan ook zullen bekend maken.
Ze tekenen. De zoon wordt geboren en groeit op, zonder iets van bovenstaand verhaal te weten.

Als de zoon boven de 40 is, krijgt zijn vader kanker en gaat sterven.
Op zijn sterfbed verteld hij zijn zoon dat hij zijn biologische vader NIET is.
De zoon is verbijsterd, niets is daarover ooit gezegd.
Een paar dagen later sterft de vader.

Wat moet de zoon met dit nieuws? De naam van zijn  biologische vader zal hij nooit te weten kunnen komen (dat WIL hij ook niet),met zijn vader erover praten kán niet meer. Met zijn moeder erover praten gaat , na het sterven van zijn vader moeizaam; ze heeft erg veel verdriet.

Onlangs hoorden we van dit familiegeheim.
Ik werd boos op de “vader” die wel een beter moment had kunnen uitkiezen om dit nieuws te vertellen.
Boos omdat de vader (schoon?) kon sterven zonder dit geheim mee te nemen in zijn graf, maar zijn zoon opzadelend met….. Ja met wat?

Wat moet je, als volwassen kind, als je zoiets hoort?
Vallen er dingen op zijn plek? Als je je al anders voelde dan de rest van het gezin, snap je nu waar dat vandaan komt.
Als je niet op jouw broer of op je vader lijkt, snap je dat nu.
Maar wat MOET je met die wijsheid?
Je kunt niet meer terug naar het moment dat je dit nog NIET wist.

Ik vind dat de stervende vader egocentrisch gehandeld heeft. Hij en zijn vrouw (die inmiddels ook gestorven is) hebben, om wat voor reden dan ook, besloten dit geheim NIET te delen met hun kinderen.
Dan doorbreken ze (of hij alleen, dat is niet bekend) dit stilzwijgen op het moment waarop de vader gaat sterven. Tegen de tijd dat het tot de zoon doordringt  is zijn vader al gestorven en is er geen  mogelijkheid meer om vragen te stellen of te confronteren.

Is het zo dat stervende mensen Altijd/Meestal egocentrisch worden?
Ik heb dit gedrag al meer bij stervende mensen meegemaakt.
Ik hoop  zo dat  ik NIET egocentrisch word  als ik ga sterven
Als ik mijn verstand behoud zal ik er alles aan doen om zo NIET te worden (en anders mag mijn lief me daar snoeihard op wijzen)

Film: Wonder (2017)

Hoofdrollen:Julia Roberts, Owen Wilson,Jacob Tremblay & Izabela Vidovic
Een verfilmd boek van R.J.Palacio
wonderHoe reageer je als je iemand ziet met een misvormd gezicht.Is de schrikreactie voor de ander te zien?Wat voor indruk maakt dat op de ander?En wat als de ander een 10 jarig kind is.
Het komt in het boek en de film aan de orde.
Het wordt pijnlijk duidelijk hoe wreed mensen zijn, ook onbedoeld!

 

Kinderen hebben (nog geen) “filter” en kunnen daarom nog wreder reageren.
In de film wordt ook pijnlijk duidelijk hoe ouders hun kinderen kunnen beïnvloeden in negatieve zin, maar gelukkig ook in positieve zin.

Persoonlijk was ik  blij dat het donker in de bioscoop is, want ik heb (onhoorbaar) zitten huilen. De liefde van de de ouders (Roberts en Wilson) en ook van zijn zusje (Vidovic) is ontroerend om te zien, maar beschermd hem niet tegen, wat er, hoe dan ook, komen gaat.

Iedereen die een ouder is herkent momenten uit het leven van je kinderen, waarvoor je ze wilde sparen voor de reacties van de “grote, boze, buitenwereld” maar het niet kon.
Als ouders wéét je dat het een leerproces is, dat je kind MOET doormaken, maar op het moment zelf zou je zó graag ze beschermen voor die foute opmerking, dat scheldwoord,
die nare reactie of wat dan ook!

Deze ouders kunnen hun zoontje niet beschermen tegen de buitenwereld, die er hoe dan ook aankomt.
Zijn moeder geeft hem thuisonderwijs, maar ééns zal hij de buitenwereld in moeten en zijn ouders denken dat het moment gekomen is als hij naar de middelbare school gaat:  dan zijn er allemáál nieuwkomers.

De film is heftig en ik vermoed dat bij gevoelige types die in hun schooltijd een en ander hebben meegemaakt ook wel het een ander boven zal komen (bij mij wel)

Gelukkig is het een film, en heeft deze een happy ending.