Welke voetexpert ?

Onlangs was ik bij een orthopedisch technoloog.  
Daar werd ik ooit naartoe verwezen door een orthopeed toen ik problemen met mijn voeten kreeg.
Een orthopedisch technoloog (ook wel: instrumentmaker genoemd) heeft een (voltijd) opleiding Bewegingstechnologie gevolgd (combinatie tussen werktuigbouwkunde en fysiotherapie)


Een vriend van mij, ook met een voetproblemen, kwam via de huisarts bij een podotherapeut*) terecht. Een podotherapeut is een paramedicus (valt daardoor onder het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
De titel “podotherapeut” is een, door de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (BIG), beschermde titel. De opleiding tot podotherapeut is een 4-jarige hbo studie.


Er bestaan ook nog podologen. Ik las dat de titel “podoloog” onbeschermd is; er wordt  wél onderscheid gemaakt tussen een “gewone” podoloog en een registerpodoloog. (Sommige registerpodologen hebben een module op hbo-niveau afgerond waarna ze zich registerpodoloog B  mogen noemen





*)Podologie is een vakgebied gericht op het behandelen en voorkomen van klachten ten gevolge van een verkeerde stand of functie van de voeten en/of tenen. De podologie richt zich niet alleen op de voet zelf, maar ook op afwijkingen aan het gehele bewegingsapparaat die voortvloeien uit voetproblemen.

Nu een jaar geleden.

Ooit viel ik van de zoldertrap en lag met verbrijzelde heup op de eerste verdieping.
Dat had een operatie en revalidatie tot gevolg.

Het protocol na zo’n heupoperatie is dat de orthopeed je na een jaar terug wil zien.
Deze week was de val voor mij een jaar geleden dus ik ging naar het ziekenhuis.

Het “protocol” schrijft voor dat je eerst een röntgenfoto moet laten maken en een klein uurtje later een afspraak met de orthopeed hebt; ruim tijd dus. Voor de röntgenfoto was ik op de vastgestelde tijd aan de beurt en had ik 2 hele bijzondere röntgenologen; een man en een vrouw.
”Alleen de broek uit graag, dan kom ik u zo halen”
En ik werd alleen gelaten in een klein hokje wat aan de “röntgen- kant” op slot zat en dat alleen van hun kant open kon worden gedaan. (Ik functioneer niet zo goed in afgesloten ruimtes)

Gelukkig werd ik meteen na het broek-uitdoen gehaald. De man liet me voor het apparaat staan maar zei eerst “Weet u dat u 2 verschillende sokken aan heeft?”
Ik had het gezien en lachte. Hij merkte op dat hij daar “echt” een aantekening van moest maken voor de volgende keer!
De toon was gezet!

De verschillende houdingen en foto’s vlogen voorbij met het gezellige gegrap met af en toe even een korte stilte omdat beide vakmensen in “het hok” moesten voor(tegen) de straling.
Ik zei vind het bijzonder te vinden, dat verplegend personeel en artsen zoveel verschillende mensen voor zich krijgen en daar allemaal maar mee om moeten kunnen gaan.
Ik doe dit werk ruim 40 jaar en heb bij 5 mensen ooit “fout” gezeten, dus ik denk dat ik dat wel aanvoel. Van die 5x denk ik dat het aan hun lag”
Ik beaamde dat, ik zou dat dan ook denken!

Na dit gezellige bezoek “U kunt gaan hoor, de foto’s zijn gelukt, ik blijk het nog te kunnen” werd het wachten in de wachtkamer bij de orthopeed. Dat was stukken minder leuk.
Mét mondkapjes op, grote stukken van elkaar; heerste daar een oplopende spanning.

Een ouder echtpaar dat kort na ons kwam, zat constant te morren dat het te lang duurde en een buitenlandse man (ook na ons) zat constant te zuchten en op zijn horloge te kijken.
Alleen een oude dame met haar middelbare zoon (ook na ons) zaten gezellig te praten mét een scherm tussen hun in
De orthopeed liep meer dan een uur uit.
Ik denk dan altijd; hij neemt de tijd voor iemand, nu met een ander, straks met mij.
Geen spanning bij mij, gewoon mijn tijd uitzitten, maar de spanning van de anderen liet me niet onberoerd.

Het man van het oudere echtpaar ging naar de balie, hij kreeg de indruk dat andere mensen vóór gingen.
Inderdaad kwam er zo nu en dan iemand binnen, die vrij vlak daarna verdween.
Mijn conclusie: 2 artsen en wij hadden de “uitloper”.
De baliedame verzekerde de meneer dat NIEMAND vóór zou gaan, dat hun dokter 20 minuten uit was gelopen. Er werd gezucht en gesteund door de vrouw toen de man het haar vertelde.

Toen ging de buitenlandse meneer naar de balie; hij kreeg hetzelfde antwoord; de dokter loopt uit. Die man bleef nog een kwartiertje zitten en verdween toen.

Toen de buitenlandse man vertrok, ging de vrouw van het echtpaar naar de balie:
Deze wachttijd was ongehoord, ze zaten nu bijna een uur! Het antwoord van de baliemedewerkster: De dokter loopt uit.
Er werd gesmoesd tussen de man en vrouw en zij beiden verlieten briesend het ziekenhuis.

Toen zei de zoon van de oude dame hardop ”De hele wereld staat in brand en hier maken ze zich druk omdat ze moeten wachten in een ziekenhuis” waarop mijn lief toevoegde: “Hier IS een ziekenhuis en WORD je geholpen!”
We knikten alle vier naar elkaar en telden ( in onszelf ) onze zegeningen hier in Nederland in vergelijk met de Oekraïne.

Kort daarop werden wij binnengeroepen. We groetten de vrouw met haar “woke” zoon en liepen achter de assistente aan de gang door waar we in een kleine behandelkamer gelaten werden ”Dokter komt zo bij u” en de deur werd gesloten.
Vóór ik het echt benauwd kon krijgen kwam de arts binnen.

Het is een hele bijzondere, relaxte man, alle spanning vloeide weg. Hij sprak en hij draaide met mijn benen: ik had weer 90% van mijn oude heupvermogen terug en de komende 2 jaar kón daar nog iets verbetering in komen.
Daar ben ik blij mee. Over 4 jaar terugkomen voor de 5 jaarlijkse controle.
Dank u, arts, voor de kundige operatie, en de nazorg.
Dag ziekenhuis, dag spanning.

Op naar de koffie!



Sint Maarten(skliniek)

Martinus van Tours,  (316 -397) een Romeinse legionair, sneed ooit de helft van zijn mantel af en gaf die aan een, aan kou lijdende bedelaar.
Martinus bekeerde zich later tot het Christendom. Na zijn priesterwijding werd hij in 372 tot bisschop van Tours gekozen en werd hij Sint Maarten genoemd.
(De helft van zijn mantel omdat de andere helft aan het Romeinse Leger behoorde)
Zijn naamdag is 11 november en in sommige streken wordt die naamdag gevierd.
Naar deze Sint Maarten is een kliniek genoemd, die in 1936 werd opgericht; Dokter Bär startte hier als eerste orthopedisch specialist; hij pleitte voor conservatieve orthopedie.

In de vestiging in Nijmegen worden  NU oa. orthopedische operaties gedaan.
Mijn vriendin heeft er onlangs een nieuwe schouder gekregen, dus rijden we een grotendeels mooie route van een kleine 100 km om haar daar te bezoeken.

Een mooie kliniek in een prachtige, licht heuvelende omgeving.
Gelukkig gaat het goed met mijn vriendin en wordt de pijn redelijk onderdrukt.
We hebben het fijn samen en ik hoop dat we haar (een beetje) hebben kunnen afleiden.
Een verpleegster vertelt dat ook haar beroepsgroep dáár een 3e Coronaprik gaat krijgen; ze weet nog niet of ze er blij mee is, ze is van de eerste 2 prikken behoorlijk beroerd geweest.

De twee andere kamergenoten van mijn vriendin gaan vertrekken.
De heer naast haar en zijn vrouw wachten al een tijd vóór de ontslagpapieren én de benodigde medicijnen verstrekt kunnen worden.
De andere, jonge, man heeft zijn vriendin op bezoek als ze horen dat hij naar huis mag; de vriendin gaat naar huis om een hogere- instap- auto te regelen, zodat haar vriend zonder pijn in kan stappen en naar huis worden vervoerd.

Het wordt stil om mijn vriendin heen, maar daar zit ze niet over in “Er komen wel weer andere kamergenoten”
Mijn vriendin is een optimist; dit is haar 25ste operatie!

Na het bezoek aan haar en vóór we weer helemaal terugrijden stelt mijn lief voor een stuk te wandelen in het bos bij Ede op de Veluwe en bij  uitspanning Planken Wambuis *) daarna iets warms te gaan drinken. Puik plan!
Ware het niet dat als we er aankomen meteen een bordje op de deur opvalt: verschillende personeelsleden zijn in quarantaine vanwege Corona, dus is het restaurant momenteel gesloten.
Teleurstelling.

Toch maar een wandeling, de zon schijnt prachtig over de rood/bruin/gele bladeren en “ piept“ af en toe met lichte stralen tussen de naaldbomen door.

Helaas zien we het (aangekondigde?) wildzwijn niet in het echt, wel zijn (haar) wroetsporen.

Het enige “wild” dat we op onze wandeling zien is een kloppende specht hoog in een boom en een mestkever, laag bij de grond.

Behalve overvliegende vliegtuigen is het hier heerlijk stil en veel te genieten, van het palet aan kleuren, tot het gezang van de vogels, de variatie in paddenstoelen en de speling van het licht.

We zien ook een gedenkplaat ter herinnering aan een Britse Stirling bommenwerper die hier in sept.1944 neerstortte en we lezen de namen van de 6 omgekomen en 2 geredde bemanningsleden.
Als we het bos verlaten, zouden we op een heideveld moeten uitkomen, maar de hei is overwoekerd door onder andere het pijpenstrootje (grassoort) Grazende schapen zijn hier hoognodig!

Mijn lief heeft weer een (puik) plan, we rijden naar pannenkoekrestaurant Ede (de Langenberg) en eten een pannenkoek alvorens helemaal huiswaarts te keren.

Vlak voor we de auto instappen zien we nog de boom die we van plan zijn,10 jaar later, als kerstboom op te halen om ons huis als kerstboom op te sieren.

*)Planken wambuis is een Oud Hollandse uitdrukking voor “houten jas“ oftewel doodskist.
Ik las ergens dat de oorspronkelijke uitspanning de vorm van een kist had en dat daar de naam van kwam. 

De wonderlijke medische wereld.




Ik heb vandaag mijn nieuwe heup gezien.
De orthopeed heeft me de foto laten zien, daarna haalde hij uit zijn witte jaszak de onderdelen, de pin, de kop, de kogel, of hoe dat allemaal heet. Ik was verbijsterd.
Al die onderdelen had ik nu in mijn lijf. Mijn lief (die mee mocht omdat ik in het ziekenhuis in een rolstoel werd rondgereden) stelde meteen  een “technische”  vraag. Terwijl ik alleen maar gefascineerd kijken kon, hoorde ik het antwoord van de dokter:
“Ik maak een gat van 50, de kop is 51, dat gaat dus net niet, dan ram ik hem erin en zit hij goed vast“


Ik houd van reële professionals, dit was er zo één, geen gedraai, maar recht voor zijn raap, kort en bondig.
Ik vroeg hoe lang de garantie op de nieuwe heup is Het antwoord was kort en bondig: Geen.
Andere vraagstelling dan ”Red ik het met déze tot mijn dood?”
Hij dacht van wel!
Er kwam een morbide vraag in me op die ik toch stelde: “Na mijn crematie…..
Hij voelde me perfect aan “Dan zijn er nog heuponderdelen heel over”
We lachten alle drie. Hij hoefde de onderdelen NIET terug!

Hij vroeg of ik e.e.a. had nagekeken op internet.
No way!
We raakten gedrieën aan de “algemene praat” : hij vertelde dat mensen die een nieuwe heup krijgen (niet zoals ik met een trauma, maar “gewoon” versleten) altijd willen praten over wat voor kunstheup en de methode waarop die er ingezet wordt.
Dat gebeurt zelden met knieën, schouders en ellenbogen, alleen bij heupen. Terwijl bij die andere operatie ook verschillende mogelijkheden zijn “om erbij te kunnen”
Hij vindt dat apart en heeft er ook geen verklaring voor.

Voor algeheel herstel moet ik een jaar rekenen: voor ik weer ALLES kan.
Ik reageer niet, dat is mega lang en ik ben al niet een van de geduldigste.
Ik heb me voorgenomen een houding aan te nemen van ik zie wel hoe het komt.
Hoe druk ik me ook maak, sneller gaat het toch niet. Ik oefen en doe mijn best, meer kan ik niet.

De arts wil een nieuwe foto van mijn kunstheup en mij zien over 6 weken. Gaan we doen.

Hij roept een verpleegster binnen voor het verwijderen van mijn vele krammen.
Ze heeft daar een apart apparaatje voor en zegt het vaker te hebben gedaan.
Dat is te merken

Een half uur laten rijden mijn rolstoel, begeleider en ik het ziekenhuis uit. Ik een beetje ijzer lichter maar nog steeds verbijsterd over wat er nu in mijn lijf zit. Hopelijk kan ik er “snel” weer mee uit de voeten!

Medische snelheid

Gisteren was dé dag dat ik naar een specialist moest (orthopeed) om meer te horen  over mijn voeten en het gevolg ervan: pijnlijk lopen.
Ik moest mij melden bij de poli en kreeg een briefje voor radiologie. Even wachten en toen werden er 2 foto’s van mijn voet gemaakt.

Toen naar de specialist, waardoor ik, omdat alles zo razendsnel ging, een half uur te vroeg was.
ziekenhuis KIn de wachtkamer staat een kinderspeeltafel. Waarom? Daar kom ik snel genoeg achter: in het half uur dat we er zitten (mijn lief is mee voor moral support) komen er 4 kindjes met spreidbroekjes voor controle. Hele kleine pukkies, kruipen over de vloer, één met alleen een papa, één met alleen een mama, en 2 met papa en mama en nog een kleuter erbij, die naar de speeltafel gaan. Het brengt leuk kijkvermaak.De kleintjes lijken zich niets aan te trekken van hun “harnasje” en schuiven  vrolijk over de grond.

ziekenhuis arthoEr komt een co- assistente me halen. Ze vraagt meer dan 10 dwazen kunnen beantwoorden, ze moet nog leren, vertelt ze me. Ik geef op alles antwoord en ze knikt, typt in, stelt weer een vraag en zo zijn we leuk een tijdje bezig. Ik vertel dat er foto’s zijn gemaakt. Ze roept ze op  de computer op en laat ze me zien. Ze zegt dat hierop alleen botten te zien zijn. Dat zie ik (waarom zijn ze gemaakt als ik geen botprobleem heb? denk ik, maar ik vraag het niet. Ik wacht af)
Ze gaat overleggen met de orthopeed en dan komt hij naar me kijken, zo waarschuwt ze.

En dan komt de specialist zelf, een rijzige man die autoriteit uitstraalt. Hij voelt, hij kijkt en zegt bondig ”Gescheurde pees is de oorzaak, daar komt littekenweefsel omheen, dat gaat drukken en dat geeft pijn. Niet te opereren want daardoor komt meer littekenweefsel en lost niets op”.
Ik vertel dat mijn andere voet het ook heeft en hij voelt (met handschoentje aan) ook daar.
“Ja, dat klopt” Ik vraag of dat niet bijzonder is, dat allebei de voeten een gescheurde pees hebben.
Gelukkig is het een dokter met humor: ”Ik zou u graag zeggen dat u iets bijzonders bent, maar dit geval komt vaker voor” Hij glimlacht en ik ook.
We spreken over de oorzaak, hij bekent dat hij het niet weet, het kan al zijn door in het bos “verkeerd” op een takje te stappen. Het heeft niets met leeftijd of leeftrant te maken en kan iedereen gebeuren.
Maar nu! Wat kan hij/ik eraan doen. Hij niets. Ik ook niet. Maar……….. de instrumentmaker wel.
“Toevallig heeft hij nu spreekuur en kan u er meteen heen, misschien een tijdje wachten, maar dan meet hij u speciale orthopedische zolen aan, die de druk verlichten en u hopelijk van de pijn afhelpen. Ik leg een brief voor hem neer bij de assistente, als u daar even zegt dat u op hem wacht, wordt u zo binnen geroepen”
Hij steekt zijn hand uit en voor ik het weet is hij de behandelkamer uit en ben ik weer alleen met de co-assistente. Zij gaat me voor naar de assistente, die me weer naar de wachtkamer verwijst
Ik vindt alles best en ben erg blij dat dit allemaal achter elkaar kan worden afgehandeld en ik mogelijk al gauw weer (een beetje?) normaal kan lopen.

Na een dik half uur komt de instrumentmaker me halen. Hij vraagt het een en ander, bekijkt mijn podoloogzooltjes (“die brengen u helemaal geen steun”)
Ik leg hem snel uit dat die ook niet gemaakt waren voor deze klacht en hun werk “toen” hebben gedaan en spreek de hoop uit dat de nieuw te maken zooltjes mij opnieuw zullen helpen om de pijn te verlichten. Hij garandeert niets, maar ervaring heeft hem geleerd dat dat “meestal” wel het geval is. Twee en half uur later sta ik weer buiten met een afspraak over 14 dagen om de zooltjes op te halen.
Wat leven we toch in een geweldig land, dat dit allemaal zo snel geregeld kan worden.
Ik hoop zó dat de zooltjes gaan helpen en strompel intussen naar de geparkeerde auto; naar huis, naar koffie, dít heb ik weer achter de rug!

Snelle medische zorg

Mega pijn in mijn voetzool noopt me tot actie, dus de dag na Pasen exact om 8 uur, zodra de praktijk open gaat, bel ik voor een afspraak: het kon dezelfde dag om half tien, omdat er iemand uitgevallen was.
De podoloog met wie ik een afspraak heb wil een echografie en we lopen samen naar de andere kant van de gang, waar een echografie specialiste zit.
Er is “iets” te zien bij een ader en noch zij noch de podotherapeut zijn specialisten op dat gebied en ik word verwezen naar de huisarts.

Bij de huisartsenpraktijk aangekomen kan ik een afspraak maken voor diezelfde middag.
De huisarts constateert een neuroom en zegt dat daar een specialist (orthopeed) naar zal moeten kijken; Weghalen d.m.v operatie lijkt hem de meest logische oplossing!
Hij geeft mij een briefje mee waarin staat dat de orthopedisch assistente binnen 5 dagen contact met me op zal nemen. Hij zegt dat de wachttijden kort zijn.

Tot nu toe is het geweldig snel gegaan, ik heb nog steeds pijn en loop moeilijk, maar “ik zit in de molen”
De volgende dag als ik thuiskom zie ik dat het ziekenhuis gebeld heeft, helaas ben ik nu te laat om terug te bellen; ze zijn al gesloten. Maar wel zijn ze weer razend snel (ene dag bericht, volgende dag gebeld)
De dag erna om 8 uur hang ik aan de telefoon, ze hadden me inderdaad gisteren gebeld om een afspraak te maken voor 8 mei.
Dat was weliswaar pas over 14 dagen, maar toch….best wel weer snel.

Ondertussen loop ik op sandalen, omdat iets anders, ook met steunzolen niet meer pijnloos mogelijk is.
                                                        Wordt vervolgd