Naar huis

Op deze dag verlaten we Noord Brabant, de vissen, vogels en andere dieren en vertrekken weer huiswaarts.

Een beetje vroeger dan gepland, want de voorspellingen zijn:  HEET WEER
Ook onze tuinplanten  en vissen zullen daar last van hebben en moeten weer verzorgd worden.

Ergens onderweg  langs de snelweg ,in de middenberm staan lange lantaarnpalen met bovenin naar elke kant een lichtarmatuur: Op elk armatuur zit een ooievaar!
Alsof ze er op neergezet zijn; snavels naar elkaar toe!
Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat de COSMOS me iets te vertellen heeft, zoveel ooievaars in korte tijd in ons blikveld!

De terugreis gaat voorspoedig, na ca. een uur zijn we weer terug in ons eigen huis.
Ook hier vissen die blij zijn dat we, na drie dagen er weer zijn; ze doen tenminste hun bekjes open, ter begroeting, als ik de schuifpui open doe (dat kan ook van de honger zijn)
Ze krijgen meteen voer en nog vóór de auto uitgepakt is, hangt de tuinslang in de vijver om hun verdampte water weer aan te vullen.

Helaas wordt er op dit moment wéér bij de buren verbouwd; en gaat er daar een boor te keer;  zó  weten we zeker dat we weer thuis zijn!

Maas

Het is mooi weer. Het gaat heet worden.
We  verlaten ons oppasadres met de  poezen en andere dieren en  rijden richting de Maas voor verkoeling.

We rijden weer een knooppuntenroute.
We zijn Oss een stukje uit en zien in een wei ooievaars, geen twee of 3 maar zeker 20.
Ooit zagen we in Colmar (Fr) veel ooievaars, maar die zaten allemaal op nesten. Dit is de eerste keer dat ik zoveel ooievaars : “gewoon” in een wei zie staan.Niet allemaal op de foto te zien:  verder weg nog veel meerooievaarsooievaarbaby

 

 

 

Die ooievaars doen ook echt “goed” werk zie ik, als we verder rijden en in “bewoond” gebied komen: ze brengen (nog steeds)  baby’s!

macharen
We komen weer bij een plaatsje waar ik nog nooit eerder van gehoord heb: Macharen
(Ik had toch beter op moeten letten met aardrijkskunde)

Ook  rijden we  langs het kasteel waar ooit de eigenaars van de dieren waar we NU op passen elkaar het “ja-woord”gaven.kasteel v oijen

 

Oijen ligt  aan de Maas. Helaas is er géén gelegenheid om wat te drinken en tegelijkertijd naar de Maas te kijken, dus al hebben we dorst,  we rijden door naar het Pontje Oijen- Alphen. Ook bij de overzetplaats is niets te drinken, maar wel een grote boom mét schaduw
Ik spreid mijn regenjas uit, pak de fles water en de bananen uit mijn fietstas en we genieten van het “koele” schouwspel, totdat…ik een paar drollen vlakbij ons plekje zie liggen, dan is het uitzicht opeens  minder mooi!

maasrivier

We rijden via andere knooppunten terug. Het is nu wel erg heet en nergens schaduw op de dijk bij de Maas, wel een lekker windje. dijken

Ook het laatste stuk “het land in” heeft géén schaduw. Ik sta op punt van smelten. Mijn lief is beter bestand tegen dit weer (óf laat het minder merken)
Onderweg alleen maar boerderijen, geen ijs- of drankmogelijkheid!

Eén daarvan heeft een bord tapperij. Ik loop naar binnen, geen volk wel een ijskast met daarop een briefje Yoghurt, een machine met een bordje: zet hieronder uw fles en tap verse melk én schappen met netjes verpakte stukken kaas
De deur staat een stukje open en als ik erdoor gluur, zie ik allemaal koeien (binnen)) staan. Dit zijn levende melkproduceerders, helaas geen ijsmakers

Zodra we bij meer bebouwing komen zoek ik naar een OLA vlag: IJS ter afkoeling.
Maar helaas, ik moet wachten tot we in Oss zijn voordat er ergens IJS te krijgen is.
In een buitenwijk van Oss zien we terrasje met IJSvlag; hier kopen we een enorme ijsbol in een hoorntje. Er is schaduw op het op te eten!
Langzaamaan worden we weer wat meer MENS in plaats van warme stukken fietsend vlees.We fietsen het laatste stukje in rustig tempo naar “huis”
De dieren vinden het leuk dat we er weer zijn: de kanarie piept, een poes vraagt om een brokje, de kippen liggen in de schaduw en knipogen en….. in de ijskast liggen koude Radlers.

 

 

 

Lith

vaanEr zou een reizende tentoonstelling in Oss zijn: Mens en Maas.
Helaas toen wij in Oss waren was de tentoonstelling  net afgereisd naar Lith.
Dus pakten wij onze fietsen en reden van Oss naar Lith.
Na een tijdje stond er een rood/wit fietsbordje: 3 km. naar Lith. Na een tijdje rijden stond er nog steeds op de bordjes Lith 3 km.
( Brabantse afstanden?)
Na weer een tijdje fietsen zagen we  de beltmolen Zeldenrust uit 1800 en waren we “opeens”  in Lith.

Onderweg kwamen we langs een broedgebied voor vogels. (Nog) weinig gebroed, maar wel hofmakerij hoog in de lucht waar 2 vogels om elkaar heen “walsten”.
Verderop een weiland vol met zwanen en nog veer verder een akkerland waar  verleden jaar nog de mais groeide en waarvan je nu de boer zou willen aanraden
 ga rijst verbouwen, zo drassig waren die akkers.

Ook zien we een weiland met typisch Brabantse dieren: berglama’s  Ze kijken ons schaapachtig aan, wel nieuwsgierig maar ook schichtig. (In ons logeeradres staat ook een berglama, die iets minder schichtig kijkt)

Het is koud, maar af en toe laat de zon zich zien; er zijn aan de onderkant afgeplatte wolken en het landschap is overwegend GROEN.

mens en maasDe tentoonstelling  Men sen Maas is in een gebouw dat de Snoeck  heet, er is niemand en we kunnen rustig rond kijken. Nou rustig?  De radio staat keihard aan en verstoort de “kalme ”tentoonstelling, waarin de “onlosmakelijke” verbinding met Oss en de Maas wordt benadrukt.  (Lith behoort ook tot de gemeente Oss)

Het klimaat verandert. Dat betekent dat het water in de Maas in de toekomst steeds vaker erg hoog staat. Het gebied moet opnieuw voldoen aan de nieuwe normen voor waterveiligheid. Daarom verbeteren we de dijk tussen Ravenstein en Lith en geven we de Maas meer ruimte.
Die verbetering van de dijken zal, mede,  de reden zijn van deze reizende tentoonstelling  zijn.

maasWe lopen naar de Maas, een geweldig uitzicht hebben we vanaf de dijk, waar een Lithse bakker ook lunches serveert. We zoeken een plaatsje bij het raam en hebben een geweldig uitzicht terwijl we onze bruine broodjes warme brie met honing en boterham eigengemaakte korketjes opeten.
bakkerij lithTwee ooievaars vliegen rond boven de weilanden, een Maasaak diepliggend (zandlading? ) vaart traag voorbij en  een pontje met drs.P-achtig allure vaart heen en weer en weer  weer en heen.
We worden ongelooflijk blij van dit geweldige uitzicht.

lambertusOm ook even stichtelijk te doen kijken we even binnen met de Sint Lambertus kerk. Er zit een hek voor, zodat we wel  een blik naar binnen kunnen werpen, maar de werkelijke stichtelijke sfeer niet kunnen voelen.
We fietsen terug, zien wel een donkere wolk aankomen drijven, maar we hopen dat die voorbij drijven (en we hopen goed )
We komen droog thuis met een voldaan gevoel. Dit was weer een bijzondere Brabantse dag.

 

Betrokken mens

Ik houd van betrokken mensen. Mensen die bezig zijn mét en zich inzetten voor een vereniging, een hobby, het milieu, de natuur. Kortom bevlogen mensen.

Eén van de caissières van de supermarkt waar ik altijd kom is (amateur?)fotografe.
Bij evenementen in de regio komen we haar wel eens tegen met haar fototoestel met telelens om haar nek.
Ze zet de foto’s ook op haar facebookpagina maar, omdat ik daar geen lid van ben kan ik de foto’s daarop niet zien, alleen zien op haar viewer, als ik haar tegenkom.

Vandaag zat ze achter de kassa en vertelde me dat ze gisteren de ooievaar (aan het broeden op een speciaal daarvoor neergezette paal in een naburig stadje) had gefotografeerd.
Ze werd, al vertellend, boos, zag ik. Wat bleek?
Er was een vliegtuig heel laag overgevlogen; de ooievaar was geschrokken en landde midden op de weg. Dat leverde haar dan wel een mooie foto op, maar het was NIET goed voor de ooievaar of de eieren. Gelukkig was er, op dat moment geen verkeer op de weg. Ze had de vliegtuigkenmerken genoteerd en naar de opdrachtgever een boze mail gestuurd. “Wat dacht hij wel? Laag vliegen bij zo’n ooievaarsnest”
Ze werd er nog boos om.

 

ooievaar
foto van vorig jaar (niet van haar

 

Ze gaat de meeste dagen wel even bij het nest kijken om foto’s te maken.


Verleden jaar was zij de eerste ( met haar telelens) die wist dat er geen 2 maar 3 jonge ooievaars waren geboren.

Wreed?

ooievaarsnest
Een tijdje geleden vertelde ik al in mijn blog dat de ooievaars op het nest op een paal, vlak bij ons huis waren teruggekeerd. Eerst alleen meneer en later ook mevrouw ooievaar. Lang zagen we hem of haar ( of afwisselend) op de eieren zitten.

Omdat het erg hoog is konden we niet zien hoeveel ooievaartjes er geboren zijn. ”Iets” kwam boven het nest uit, maar wat of hoeveel?

Op de dijk staan vaak mensen met telelenzen foto’s te nemen van het prille geluk. Vandaag hoorde ik van een van die telelensdames dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn in het nest is (geweest)
Er waren 4 jonge ooievaartjes, maar de ouders hebben er één uit het nest gegooid. Deze heeft de val niet overleefd; nekje gebroken.
Het schijnt dat ooievaarsouders instinctief  “weten” of hun kinderen gezond zijn en kans hebben om gezond te kunnen opgroeien. Pa en ma moeten enorm veel energie steken in het zoeken van voedsel en het brengen naar het nest. Als ze “ voelen” dat er een zwak jong bij zit, willen ze hun energie niet daaraan “verspillen” en schijnen ze, in sommige gevallen het jong uit het nest te gooien.
Dit was kennelijk zo’n geval