Betrokken mens

Ik houd van betrokken mensen. Mensen die bezig zijn mét en zich inzetten voor een vereniging, een hobby, het milieu, de natuur. Kortom bevlogen mensen.

Eén van de caissières van de supermarkt waar ik altijd kom is (amateur?)fotografe.
Bij evenementen in de regio komen we haar wel eens tegen met haar fototoestel met telelens om haar nek.
Ze zet de foto’s ook op haar facebookpagina maar, omdat ik daar geen lid van ben kan ik de foto’s daarop niet zien, alleen zien op haar viewer, als ik haar tegenkom.

Vandaag zat ze achter de kassa en vertelde me dat ze gisteren de ooievaar (aan het broeden op een speciaal daarvoor neergezette paal in een naburig stadje) had gefotografeerd.
Ze werd, al vertellend, boos, zag ik. Wat bleek?
Er was een vliegtuig heel laag overgevlogen; de ooievaar was geschrokken en landde midden op de weg. Dat leverde haar dan wel een mooie foto op, maar het was NIET goed voor de ooievaar of de eieren. Gelukkig was er, op dat moment geen verkeer op de weg. Ze had de vliegtuigkenmerken genoteerd en naar de opdrachtgever een boze mail gestuurd. “Wat dacht hij wel? Laag vliegen bij zo’n ooievaarsnest”
Ze werd er nog boos om.

 

ooievaar
foto van vorig jaar (niet van haar

 

Ze gaat de meeste dagen wel even bij het nest kijken om foto’s te maken.


Verleden jaar was zij de eerste ( met haar telelens) die wist dat er geen 2 maar 3 jonge ooievaars waren geboren.

Wreed?

ooievaarsnest
Een tijdje geleden vertelde ik al in mijn blog dat de ooievaars op het nest op een paal, vlak bij ons huis waren teruggekeerd. Eerst alleen meneer en later ook mevrouw ooievaar. Lang zagen we hem of haar ( of afwisselend) op de eieren zitten.

Omdat het erg hoog is konden we niet zien hoeveel ooievaartjes er geboren zijn. ”Iets” kwam boven het nest uit, maar wat of hoeveel?

Op de dijk staan vaak mensen met telelenzen foto’s te nemen van het prille geluk. Vandaag hoorde ik van een van die telelensdames dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn in het nest is (geweest)
Er waren 4 jonge ooievaartjes, maar de ouders hebben er één uit het nest gegooid. Deze heeft de val niet overleefd; nekje gebroken.
Het schijnt dat ooievaarsouders instinctief  “weten” of hun kinderen gezond zijn en kans hebben om gezond te kunnen opgroeien. Pa en ma moeten enorm veel energie steken in het zoeken van voedsel en het brengen naar het nest. Als ze “ voelen” dat er een zwak jong bij zit, willen ze hun energie niet daaraan “verspillen” en schijnen ze, in sommige gevallen het jong uit het nest te gooien.
Dit was kennelijk zo’n geval