Versoepelingen?

Het is dinsdagmiddag
Ik word gebeld door een vriendin; ze heeft net de uitslag van haar Coronatest gehad: ze is positief.
Haar man zit in een tehuis en heeft al Corona. En nu zij dus ook.
Ze is verdrietig en militant tegelijk.
“We hebben het allebei waarom mag ik hem nu niet opzoeken?”
Ik kan vele redenen bedenken, maar die wil ze vast nu niet horen.

Coronavirus

Het is dinsdagavond

Persco: Mark Rutten is er niet, Ernst Kuipers wel.
Versoepelingen. We mogen weer meer dan 4 mensen thuis ontvangen en ook weer, voor de helft van de week op de zaak werken. En er komen méér versoepelingen aan op 18 februari. Dan mogen oa. de horecagelegenheden weer langer open en hoeven we geen mondkapje meer op en geen 1,5 meter afstand houden.

Kuipers: We zijn serieus op weg naar “bijna” normaal.

Ik zou blij moeten zijn, terug naar normaal dat is toch wat we allemaal willen?
Maar ik ben niet blij.
Al zegt de Overheid dat we meer mogen, zelf kun je wel bedenken dat het afschaffen van sommige regels NU niet echt verstandig is.
Hoewel er niet meer zoveel mensen op IC komen, is de besmettingsgraad weer gestegen.
Carnaval gaan vieren lijkt me nu NIET slim, maar het mág weer van Ernst en Mark en hun companen!

Woensdagmorgen
Een vriendin appt, haar kleinzoon heeft, vermoedelijk op de crèche opgelopen, Corona
Hij en zijn moeder (die al Corona gehad heeft) zijn in een vakantiehuisje gaan zitten, want zijn zus en pa hebben het nóg niet gehad (allebei nu negatief getest) en ze willen volgende week gezamenlijk op vakantie!

Woensdagmiddag

Een vriendin van een vriendin belt op, of we haar kunnen helpen; ze moet naar een begrafenis maar heeft geen oppas voor haar puphondje. Ze hoorde van haar (én mijn) vriendin dat wij wel eens op de pup van de vriendin passen.
Een uurtje later zit ze hier met de pup, die even komt kennismaken. (Hij is hier nog nooit  geweest)
Zijn bazin is verdrietig: haar vriendin is, in het ziekenhuis, aan Corona overleden.

Woensdagavond
Weer een Corona appje: van een familielid dit keer; een moeder een een zoontje hebben Corona: ze zitten vermoeid en snotterig thuis met zijn drieën: de kleine meid heeft het “nog” niet.

Wat zijn dit voor tijden?
Versoepeling van hogerhand en om je heen Corona- ellende.

Weer ga doen ik wat ik al een tijd doe: ik ga af op mijn intuïtie in plaats van op de maatregelen van onze regering, wat (helaas) NIET garandeert dat ik geen Corona krijg.

Weer met OV

Al tijden ben ik niet met de bus geweest.
Nu moet ik naar het ziekenhuis voor onderzoek en van tevoren een pilletje innemen.
Met dat pilletje mag ik NIET autorijden; dus ga ik met de bus.
De OV kaart zit altijd in mijn portemonnee. Voor de zekerheid ga ik de dag voor ik met de bus moet naar de supermarkt om in het gele NS apparaat te checken hoeveel geld er nog op de kaart staat.

Het gele NS apparaat is daar weg!
De supermarktdame zegt dat ze nu een NS laptop heeft.
Ook goed.
Ik stop mijn OV kaart in haar laptop en zij leest af € 40,44.
Fijn, ik kan daarvoor (makkelijk) heen en weer.

De volgende dag stap ik voorin de bus in en houd mijn kaart voor het incheckapparaat, hij piept niet.
De chauffeur leest op zijn scherm dat de OV krt verlopen is.
Hoezo verlopen?
Hij steekt zijn hand uit en ik leg er de kaart in, hij wijst op de kaart waarop duidelijk staat:
Geldig tot 1 augustus 2021.



Dát zag het supermarkt/NS/laptopje niet en ik ook niet.
Gelukkig kan ik in de bus een kaartje kopen met pin (vreselijk duur, maar het kán gelukkig)


In het ziekenhuis gaat alles goed (sinds Corona is er bijna geen wachttijd meer, ik hoop dat ’t ziekenhuis DAT vasthoudt)
Ik ben te vroeg en raak aan de praat met een andere wachtende patiënt. Hem is het ook opgevallen dat mondkapjes in het ziekenhuis NIET meer hoeft. “Verleden week nog wel” zegt hij.
NU moet je overal kunnen bewijzen dat je 2x gevaccineerd bent!
Hij heeft ook zijn digitale Corona vaccinatiebewijs bij zich; heeft het in het ziekenhuis NIET nodig gehad. Hij vertelt dat hij in de Horeca werkt en gek wordt van de, in zijn ogen, kromme Coronaregels: Bij hem op het terras kun je zonder pas gaan zitten en bestellen, maar moet je naar binnen (bv. naar toilet) dan moet je de corona app/pas aan personeel laten zien én je identificeren.
Dus moet het personeel in de gaten houden wie van het terras naar binnenkomt en of hij/zij al eerder binnen geweest is. Hij moet, met zijn telefoon, alle mensen die BINNEN komen scannen.
Er kán controle komen en als wee je gebeente als je als Horeca ondernemer NIET gecontroleerd hebt.

Ik vertel dat ik een coronapas op papier bij me heb, nog ongebruikt!
Hij wil de mijne wel eens scannen en laten zien hoe dat gaat.
Ik houd hem mijn papier voor.
ZIJN apparaat zegt dat het NIET geldig is, deze is voor het buitenland!
Ik ben niet voor één gat te vangen, ik heb er nog één formulier in dezelfde hoes.
Die “doet het wel”.
Hij krijgt een  vinkje op zijn  display te zien én mijn initialen én geboortedatum, nu moet hij me naar mijn identiteitsbewijs vragen en kijken of het klopt!
Ik snap zijn probleem, in plaats van gasten bij de deur te verwelkomen in zijn zaak, moet hij ze nu “ophouden” door ze te scannen en ze te vragen naar hun identiteitsbewijs; niet erg klantvriendelijk, maar ja, als het het COVID virus tegenhoudt zich te verspreiden….
Hij betwijfelt het.

In het ziekenhuis, toch een plaats waar voornamelijk ZIEKE mensen bivakkeren en op bezoek komen, hoeft een mondkapje niet meer. Sterker nog een andere patiënte die inmiddels ook in de wachtkamer is gekomen zegt dat ze een mondkapje op had toen ze het ziekenhuis inging en dat een verwelkomende gastvrouw daar zei dat dát (wijzend op mondkapje) niet meer hoefde!!!
’n Beetje krom!

Mijn onderzoek ging goed en in plaats van weer veel geld voor een buskaartje uit te geven loop ik naar het treinstation waar een NS servicepunt is, om meteen een nieuwe kaart te vragen en de € 40,- van de oude naar de nieuwe kaart te laten overschrijven.

Helaas! Het servicepunt is  sinds 1 aug. gesloten (wat is er toch met die datum van 1 aug?)
Ik koop dan maar op het station een nieuwe kaart uit zo’n gele NSmachine en zet er € 10,- op.
Zo Ik kan weer naar huis!
Maar wél mét mondkapje op, want in de bus is het WEL nog verplicht.



Rijen voor winkels

Wij willen een verjaarscadeautje geven, de winkels zijn open, dus wij rijden naar Amersfoort naar een winkel waarvan we weten dat ze dat artikel dáár hebben.

Ik wéét dat kan je ook online kopen, maar van internetkopen hebben we “even” onze buik vol.
Een jarig kind, een bijzonder cadeau én winkels dicht door Covid 19, deed ons internetbestellen.
Ruim voor de verjaardag besteld; levering binnen 7 dagen.
Het is nu meer dan vijf weken verder en we hebben het bestelde nog niet én het artikel hoefde niet uit Taiwan of China te komen maar uit Barneveld
Het telefoonnummer van de zaak waar we bestelde gaf nooit gehoor en op onze meerdere mails werd niet gereageerd. Toen er, eindelijk,  wél gereageerd werd was de strekking van de email ”het is onderweg”. We wachten nog steeds én de-inmiddels- niet-meer-jarige ook.

Vaste lezers van mijn blog weten dat ik in een boerendorp woon, waar een 2 supermarkten, een Kruidvat en een ijssalon tot de weinige basiswinkels behoren. Voor “bijna alles” moeten we dus elders shoppen.
Door COVID 19 hebben we dat dus bijna een jaar niet gedaan (bijkomend voordeel: weinig geld uitgegeven)


Nu dus weer eens shoppen in Amersfoort

Op de drukte NU in het centrum van Amersfoort waren we NIET voorbereid.
De Langestraat was mega druk, voor veel winkels stonden rijen mensen (mét mondkapjes op)
Voor kledingwinkels, maar ook voor de juwelier. (moederdagshopping?)


Gelukkig was de winkel waar wij moesten zijn NIET erg in trek; geen rij; we konden “gewoon” naar binnen lopen. We kochten waarvoor we kwamen, betaalden en……..meteen terug naar huis?
Nee, even “mensen kijken” op een terrasje; er zijn hier genoeg! (zowel terrasjes als mensen)


Als we in Amersfoort zijn gaan we naar de Blauwe Engel, een horeca pand bijna “leunend” tegen de St.Joriskerk: de cappuccino is er heerlijk, een tafeltje in de zon is mogelijk én er komen genoeg mensen langs om te bekijken!

Onze missie was geslaagd. De eerstkomende verjaardag hebben we een concreet cadeau in handen ( in tegenstelling tot de “bon” voor de andere, nog steeds op haar “concrete”, uit Barneveld verzonden” cadeau, wachtende jarige!)

Gehoor

Slechthorenden hebben extra problemen met de COVID-19 maatregelen zoals mondkapjes en afstand houden. Daardoor is er voor hen maar een beperkte communicatie mogelijk.
90% van de slechthorenden, zo las ik, kunnen mensen met een mondkapje  slecht tot heel slecht verstaan.
Niet ALLEEN  slechthorende hebben problemen om mensen met mondkapjes te verstaan: een derde van de goedhorenden verstaan mensen met een mondkapje onvoldoende.


Het is niet alleen COVID-19 dat de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) zorgen baart.
Zij vrezen, met onderzoek gestaafd, dat tegen het jaar 2050 één op de vier mensen gehoorproblemen zal hebben! (momenteel zijn dat 1 op de 5 mensen)


Bij kinderen kan bijna 60% van de gevallen met gehoorverlies voorkomen worden door maatregelen zoals immunisatie ter preventie van rubella en meningitis, verbeterde kraam- en neonatale zorg, en daarnaast screening voor en tijdige behandeling van middenoorontstekingen.
Bij volwassenen kan lawaaibeheersing, veilig luistergedrag en toezicht op ototoxische medicijnen (pas recent ontdekte gehoorschade door medicijngebruik) samen met goede hygiëne van het oor helpen om een goed gehoor te behouden én de kans op gehoorverlies te beperken.

Er gaat, zo heeft de WHO berekend wereldwijd  ca.1.000 miljard euro verloren doordat mensen niet goed kunnen horen. Van de 2,5 miljard mensen met gehoorschade omstreeks 2050 zullen er dan 700 miljoen mensen medische hulp nodig hebben.

Met die hulp is het in sommige landen slecht gesteld:  van de lage inkomenslanden heeft ongeveer 78% minder dan één KNO-arts per miljoen inwoners; 93% heeft minder dan één audioloog per miljoen inwoners en slechts 17% heeft meer dan één (of meer) logopedist(en) per miljoen inwoners en 50% heeft maar één of meer leraren voor de doven per miljoen.

Schrikbarende berichten die ik oa. vernam door mee te doen aan de Nationale Longitudinale Studie Horen van Amsterdams Universitair Medische Centra.

Mijn stiefvader was slechthorend, kon zonder zijn apparaatje amper iets horen en mét zijn gehoorapparaat had hij last van “bijgeluiden”. Dus vaak had hij het apparaatje niet in, hetgeen communicatie met hem tot een uitdaging maakte.
Na zijn dood stuurde een familielid de vraag rond of mensen uit zijn naam, wilde meedoen bij dit langlopende gehooronderzoek. Ik hoor goed, maar ook goed horende mensen zijn nodig voor dit onderzoek. Mijn aanmelding  van toen herinnert me van tijd tot tijd ook nu nog aan de beperking die mijn stiefvader had.

Ik geloof wel dat er de laatste tijd (in Nederland) méér aandacht voor gehoorverlies is, getuige de  audicienreclames en de gebarentolk bij de persconferenties betreffende COVID 19.

Nederland, Engeland en Zuid Afrika met COVID 19

In Nederland is de lockdown verlengd tot 9 februari, in andere landen zijn andere regels.


Vanuit Engeland, waar de lockdown tot half februari geldt, zijn ook de scholen dicht, behalve voor de kinderen van verplegend personeel meldt mijn Engelse familie. Mijn schoonzus is maandag aan de beurt om gevaccineerd te worden. De Britse mutatie (B.1.1.7) van het virus rukt daar snel op en schijnt nóg besmettelijker te zijn dan het eerste COVID virus (niet dodelijker wijst eerste onderzoek uit)

Vanuit Zuid Afrika krijg ik andere verhalen van daar wonende vrienden, er is wel een tijdklok ingesteld tussen 21.00 en 05.00 uur, maar restaurants, lunch- en andere eetgelegenheden zijn open tot 20.00 uur. De provincie waar mijn vrienden zitten is er zeer slecht aan toe, veel besmettingen.
De zomerschoolvakanties zijn uitgebreid, de scholen gaan pas op 15 februari open. Reizen in én uit Zuid Afrika mag niet Dáár schijnen geldautomaten grote besmettingshaarden te zijn, men houdt geen afstand, en draagt geen mondkapje.




Ook hier in Nederland hoor je steeds van meer besmettingen, waar onder schrijnende zaken, zoals een alleenwonende oma van een kennisje die gevallen was en een tijd alleen in huis gelegen had. Dat kón zo niet, dus ze werd opgenomen in een verpleegtehuis. In het huis heerste Corona en ondanks alle voorzorgsmaatregelen kreeg ze Corona en lijdt nu ook daar aan.
Om ons heen zijn mensen die zich regelmatig moeten laten testen, in de zorg maar ook (tot voor kort) op scholen én winkelpersoneel.


Sommige mensen kijken uit naar de vaccinatie, voor hen kan het niet vroeg genoeg komen, anderen zullen zich zeker niet laten inenten. Er is nogal wat onduidelijkheid over de vaccinaties, terecht of onterecht?
Wie zal het zeggen?


Toen ik vertelde dat mijn oude schoonzus in Engeland gevaccineerd werd kreeg ik meteen een appje van een vriendin (buiten Nederland) of ik de Noorse berichten over vaccinatie van oude mensen gelezen had. Ik moest toegeven van niet. Ik lees geen berichten over COVID meer, ik word er heel verdrietig van en kán er niets mee.
Adviseren aan mijn Engelse schoonzus zou ik sowieso niet, ieder moet hierin ZELF een keuze maken. Met kennis én met hart: voelt het goed of niet?
En natuurlijk ook wat voor invloed heeft het op de totale gemeenschap als veel mensen zich NIET laten inenten? [Niemand heeft de inenting gehad en bv. 10 jaar daarna nog geleefd, dus hoe weten we wat de gevolgen op de lange duur zullen zijn? En wat is het alternatief? Allemaal COVID krijgen en veel sterfgevallen?]

Ik sprak een jonge, Nederlandse vrouw die gelezen had dat de mogelijkheid tot onvruchtbaarheid aanwezig was als je je laat inenten. IK heb dat NIET opgezocht, alleen tegen haar gezegd dat het erg belangrijk is wie of wat dit bericht de wereld instuurt (misschien de huisarts vragen hoe die er over denkt?)

Iedereen heeft zo zijn eigen beweegredenen waarom hij vaccinatie wel of niet wil.
Het zal nog wel een tijdje duren voor we aan de beurt zijn, eerst de mensen in de frontlinie: de Zorg.

Oliebollen en appelflappen

Dit jaar worden er in de BEL-gemeenten voor de 25 ste keer oliebollen en appelflappen gebakken en aan de man gebracht voor een goed doel (Pax kinderhulp Eemnes*)

Door het Coronavirus kunnen de ca 30.000 oliebollen en appelflappen niet op één lokaliteit door vele vrijwilligers gebakken worden: dit jaar zijn de vrijwilligers in groepjes verdeeld en wordt er gebakken én geschild (verleden jaar zo’n 1200 kilo appels)op  verschillende lokaliteiten.

Dit jaar worden de appelflappen en oliebollen oa. verkocht bij de Cookie drive-in  Eemnes.
Dus geheel Coronaproof; in de auto het erf oprijden, langs het “bestel en betaalhokje” en na deze handelingen , doorrijden tot het afhaalpunt, waar de lekkernijen klaarliggen.




Er waren ook macarons te koop: heerlijke, luchtige, kleine, oranje koekjes. We verwenden onszelf en namen daar ook een zakje van mee ( het is voor een Goed Doel).

We lopen en fietsen de overtollige kerst- en oud & nieuw pondjes er wel weer af.
Ook morgen en overmorgen kunt u nog bij de Cookie Drive- in (Wakkerendijk 31, Eemnes) voor oliebollen en appelflappen terecht.



*) De werkgroep van Pax Kinderhulp Eemnes is een actieve werkgroep die zich inzet voor kinderen tussen de acht en twaalf jaar oud uit Armenië. De werkgroep nodigt om het jaar een groep Armeense, kansarme kinderen uit voor een vakantie in Eemnes en omgeving.


**) Pax Kinderhulp Eemnes heeft ook, met hun logo bedrukte, wasbare mondkapjes gemaakt. Door het kopen van deze kapjes helpt u ook de gezinnen in Armenië met de strijd tegen corona.  Voor elke gekocht mondkapje gaat er ook een exemplaar naar Armenië.
(Maak € 6, – , of een veelvoud daarvan, over naar NL46RABO 0315918527 ten name van Pax Kinderhulp Eemnes met vermelding van naam, adres en het gewenste aantal en u krijgt deze mondkapjes thuisbezorgd.)

Dag voor de Rechten van het Kind

20 november 1989 hebben de lidstaten van de Verenigde Naties het Verdrag voor de Rechten van het kind aangenomen.

De Verenigde Naties heeft Unicef benoemd als “Bewaker van het Verdrag”: UNICEF werkt samen met overheden, lokale en internationale hulporganisaties en maatschappelijke organisaties om ervoor te zorgen dat de levensomstandigheden van kinderen wereldwijd verbeteren.

De Internationale Dag voor de Rechten van het Kind wordt elk jaar op 20 november “gevierd”: dat wil zeggen dat de rechten van het Kind op deze dag onder ieders aandacht wordt gebracht.

Zelf kreeg ik, lid van Unicef zijnde, een blad waarin unieke resultaten in Coronatijd.
Een paar feiten wat Unicef met donatiegeld heeft kunnen  doen


*Sinds het begin van de Coronapandemie zijn er bijna 4 miljoen kinderen behandeld in gezondheidscentra (door de Coronacrisis leven meer gezinnen in armoe en raken ze (ernstig) ondervoed.

* 1,7 miljoen zorgverleners kregen beschermende kleding (o.a. mondkapjes)

Er is NU een actie om een kind in een vluchtelingenkamp een pakketje te geven.
Als u hieraan mee wil doen, kijk op www.Unicef.nl/kiesjepakje: Voor € 5,- is er al een thermische fleecedeken te geven en voor € 20,- een hygiënekit: pakket met zeep, shampoo en wasmiddel.

Ik denk dat iedereen de Unicef toost “Op een beter 2021” wel ondersteunt (misschien zelfs met een pakje!)

Sinds maart

Wat is er veel veranderd sinds de Corona in Nederland zijn (haar?) intrede heeft gedaan.
Iedereen kent wel een Coronapatiënt, waarbij we NIET op bezoek mogen
De meesten van ons hebben, of weggooi of uitwasbare monddoekjes in huis.
We houden 1,5m afstand van elkaar, bevinden ons zo min mogelijk “onder de mensen” en recreeeren voornamelijk in de natuur.
Zeker na de persconferentie van gisteren waar een gedeeltelijke lockdown werd aangekondigd. Was de eerste (ged.lockdown) met een zonnetje, nu komt er één met herfstweer.

Veel mensen werken thuis, als dat kan.
Veel mensen vereenzamen, omdat “even” langs bij de buren of bij vrienden NIET meer kan
Theater en museabezoek moet te voren gepland worden ( 30 bezoekers per keer) en kan soms NIET doorgaan
Uit eten kan vanaf woensdagavond helemaal niet meer.
De spontaniteit uit veel dingen is weg, het moet gepland worden en er moeten voorzorgen genomen worden.
Dit jaar voor velen van ons géén vakantie, of in ieder geval NIET naar het buitenland.
Verjaardagen in de zomer konden nog in de tuin, nu mogen er maar 4 gasten binnen zijn; de meeste mensen hebben meer dan 4 familieleden of vrienden, dus verjaardagen worden afgelast ( de mijne eerdaags ook)Allemaal heel vervelend maar, vrees ik, noodzakelijk willen we niet allemaal met COVID 19 besmet raken!

We ontsmetten onze handen vele dagen per dag. In het begin hadden we vreselijke droge handen.
Maar, in ieder geval bij mij, is door veel handzalf na het wassen, de huid weer aan het normaliseren.



We begroeten elkaar niet meer met handshake of 3 kussen, maar schoppen tegen elkaars voeten of  “klikken” met elleboog tegen elleboog . HUIDHONGER is een nieuw woord, voor het verlangen naar lichamelijk contact; een aai, een kus.

We mogen onze kinderen niet meer IN de klas brengen, maar voor de deur van de school (soms zelfs aan de weg) afleveren. We konden niet naar de kapper en toen we wel weer mochten hadden de kappers/kapsters een mondkapje op, wat “anders” (afstandelijk) voelde.

Bijna Alles is Anders.
Het is een andere tijd, maar hoe, vraag ik me af, ging dat vroeger met pandemieën als de pest?
Mensen stierven als ratten vóórdat ze ook maar wisten wat de veroorzaker was, laat staan dat ze er iets aan konden doen. Nu is er hygiëne, desinfecteerbare zeep en hebben we huizen met toiletten binnen en wonen we (in Nederland), in de meeste gevallen niet met zijn zessen op één kamer meer.

Nederland staat op de 10e plaats van de rijkste landen van de wereld, hoe erg is deze ziekte in minder rijke landen.
Ik denk dat daar een museumbezoek dat niet doorgaat NIET het ergste is wat daar kan gebeuren.

Mondkapjesadvies

Net terug uit de Achterhoek waar, in openbare ruimtes, supermarkten, warenhuizen etc. mensen mondkapjes dragen, bijna allemaal. Op terrassen (ja we hadden óók wel eens terrasweer) had het personeel mondkapjes voor, kwamen ze met een kort vragenlijstje en moest je je emailadres invullen. In een restaurantje, personeel mondkapjes, de tafeltjes ver uit elkaar, en een strookje met 3 vragen mét pen op ieder tafeltje. (die pen bleef wel liggen na gebruik)

Nu terug in [aan] (de rand van de) Randstad. Vanmorgen bij de supermarkt in de rij, 5 mensen voor me, 2 met mondkapje (cassiére ook).

Daarna had ik een afspraak met de mondhygiëniste. Receptioniste achter een scherm, tafel met stoelen voor wachtenden weggehaald, 4 stoelen voor 4 wachtenden op flinke afstand.
Desinfecteer-handen-paal-ding met paars lichtje om je handen onder te houden mét briefje erop om NIET het apparaat zélf aan te raken.
Ik heb 3 mensen het zien doen en allemaal (ook ikzelf) hadden moeite met het ding AAN te krijgen. Handen eronder laag, handen hoog, maar géén psst-straaltje.
De “truc” bleek het bewegen onder de straal te zijn (luie straal kennelijk)
Eén van de 3 mensen die NA mij kwam, hield WEL het apparaat vast toen het ding het NIET deed.
O jee, foei!

Je kunt weinig met een mondhygiëniste praten als je met je mond open zitten moet.
“Mijn” mondhygiëniste (altijd al een mondkapje voor) en ik praten héél even vóór zij begint en ik mijn mond open moet doen. Ik vertelde dat ik weggooimondkapjes gebruikte, maar nu toch van plan was zo’n stoffen te kopen.

Nu legt ze even haar, net opgepakte, martelwerktuig neer en zegt gepassioneerd “NIET DOEN, die stoffen dingen kopen, het COVID virus kan er makkelijk doorheen”.
Dan krijg ik een metafoor voorgeschoteld die zéér DUIDELIJK maakt wat ze bedoelt: “Stel je wil geen insecten door je open raam en je zet er een hor voor van kippengaas, denk je dat dat werkt?”
Ze wacht mijn antwoord niet af “Natuurlijk niet, zo is dat met zo’n stoffen mondkapje ook”

Ik besluit daar: ik ga geen stoffen mondkapje kopen.
Denk ik.

Thuis ga ik op internet zoeken wat “zou kunnen werken” en wat niet.
RIVM geeft “gebruiksaanwijzing” hoe je een mondkapje zelf kan maken, dat kan van theedoeken of laken stof bijvoorbeeld! Meteen zie ik in gedachten muggen en vliegen door het kippengaas naar binnen vliegen! Het RIVM geeft instructie voor een mondkapje van stof, nergens wordt gesproken over een filter.(MET filter zou ik nog kunnen bedenken dat het (een beetje meer) werkt.)
Door internet kom ik niet verder wat GOED of NIET GOED werkt

Ik laat mijn (nu nog) gezonde verstand (met behulp van advies mondhygiëniste) maar werken; ik blijf weggooimondkapjes gebruiken en kijk misschien later naar zo’n stoffen ding waar een filter in kan en stof dat ik wassen kan.
Misschien

Corona bijverschijnselen(2)

Al eerder schreef ik over de neveneffecten van de Corona epidemie.
Nu hoorde ik van jongelui dat sommige scholen/cursussen géén online mogelijkheid tot doorstuderen bieden en dat ze in de rats zitten over de duur van hun opleiding.
Vanmorgen sprak ik 2 jongelui; de één waarbij de online mogelijkheid wél werd geboden en waar de leraar steeds meer online mogelijkheden zag. Wel vond de cursist de effectiviteit bij hemzelf minder als bij het naar school gaan.
De ander vertelde dat haar opleiding eerst aangaf dat ze verder online gingen lesgeven, maar dat elke keer het begin ervan uitgesteld wordt; nu weer tot half mei.
Een half jaar vertraging kán problemen geven met een vervolgopleiding of baanmogelijkheden!

Ik merk ook dat de sfeer in de supermarkt verandert. Er schijnen mensen boodschappen te doen, die later een soort klachtenlijn bellen om te zeggen dat er bepaalde maatregelen (afstand houden bijvoorbeeld) NIET GOED  gegaan zijn in een bepaalde winkel. Er komen dan BOA’s  in de winkel controleren.De sfeer tussen de controleurs en het personeel dat hard werkt en erg zijn best doet kán daardoor soms wat “gespannen” worden!
Zelf vind ik dat, als je klachten hebt,  het dán en daar gezegd moet worden (wel op een afstandje)  dan kan er iets aangedaan worden!
Er is nu een rood/witte lijn gespannen tussen de binnenkomende klanten en de uitgaande klanten.

supermarktkarEr zijn ontsmette karretjes en het gebruikte karretje moet elders worden neergezet; er staat geen medewerker meer bij, die het ontsmet en aanpakt!  (De schermen tussen de kassa’s, de handschoentjes, de ontsmettingsmiddelen voor de klant, dát is zo langzamerhand overal standaard neem ik aan)

afstandbordSteeds vaker zie je op straat op drukke plekken geelgejaste mensen lopen die je vertellen dat je afstand moet houden, dáár niet mag staan, of mag lopen.
Of borden met waarschuwingen
Vaker zie je ook dat er mondkapjes (wat eerder sjaals waren, die minder opvielen omdat het koud was) gedragen worden.

We kennen mensen die bijna NIEMAND meer zien en geïsoleerd leven; mensen die nog mensen te eten vragen (dan wel aan de andere kant van de lange tafel of in de tuin) en mensen die erop uitgaan met een camper (toilet, water en alles bij zich) in een stuk vrije natuur, helemaal alleen.
Iedereen probeert zijn/haar draai te vinden binnen de ( veilige) mogelijkheden.

Er is, hier, ook wat aan het straatbeeld veranderd; er hangt hier en daar een lokale vlag uit. Een plaatselijke coryfee zei publiekelijk: in deze moeilijke tijd is het belangrijk dat we de saamhorigheid in ons mooie dorp vasthouden. Hoe kunnen we dit het beter laten zien dan met de lokale vlag als symbool voor sterkte, kracht en verbinding.