Loosdrecht

Eens lang geleden, woonde ik aan de Oud Loosdrechtsedijk in Loosdrecht.
Aan weerskanten van de dijk lagen de Loosdrechtse Plassen, we hadden dan ook een prachtig uitzicht vanaf ons balkon op de plas
‘s Zomers was het in Loosdrecht een va et vient van toeristen, voornamelijk watersporters.
’s Winters was de Dijk stil, totdat… de Plassen (gedeeltelijk) bevroren en er schaatstochten werden uitgezet, dan namen de schaatsers de Plassen over.

Oud Loosdrecht blijft altijd een plekje in mijn hart houden, maar we komen er zelden.
Vroeger als kind zeilden we met de hele familie op de Plassen. Bijna alle broers van mijn vader hadden daar een zeilboot liggen. De meeste familieleden die in Loosdrecht woonden zijn dood.
Water is, behalve om er naar te kijken, niet echt mijn ding, dus ook voor watersport kom ik er niet.
We hebben wel met het hele gezin  de as van mijn oudste broer  op de plas uitgestrooid; hij had daar op die plek de mooiste tijd van zijn leven gehad zei hij altijd.

Met Nieuw Loosdrecht had ik niet zoveel. Ik werkte er en deed er mijn boodschappen, maar ik had er geen “gevoel” bij.
Eén keer per jaar is er Jaarmarkt in Nieuw Loosdrecht.
jaarmarktponyrijden
Woensdag 29 augustus jl was het zover en besloten we er weer eens heen te gaan.
In verschillende straten staan dan kraampjes, er worden dingen gedemonstreerd, er zijn eet- en drank mogelijkheden opgezet,

draaimolener staat een draaimolen voor de kinderen en kleintjes kunnen op de rug van een pony zitten, maar vooral gaat het om dingen KOPEN.
Dat is niet echt iets voor ons, maar langslopen, om ons heen kijken en de sfeer proeven wel. Die sfeer misten we nu geheel,  die was er ( in onze ogen) niet!
Dus hebben we besloten dat dit voor ons de laatste keer jaarmarkt Nw Loosdrecht  is geweest.
We waren er dus snel klaar mee en gingen weer op huis aan.
Natuurlijk wél met de toeristische route!

Oud Loosdrecht

Een gedeelte van mijn familie woonde in Loosdrecht.
Het verhaal gaat dat de Oud Loosdrechtsedijk vroeger een karrepad was en dat mijn vader en zijn broer daar een pension zijn begonnen.

Voor mijn vader is dat maar van zéér korte duur geweest. Hij had namelijk ook gesolliciteerd bij de gemeente Hilversum en werd daar aangenomen.
In die tijd was het zo dat als je bij de gemeente werkte je ook in DIE gemeente moest wonen, dus mijn vader moest, wilde hij de vaste baan (vast inkomen) hebben, verhuizen naar Hilversum.
Dát heeft hij gedaan en zijn broer en vrouw hebben samen het pension gedreven.
Mijn vader was een zondagsschilder en heeft De Funtushoeve, zoals het etablissement heette geschilderd.funtushoeve

Nu, met de opruiming bij mijn broer kwam dit schilderij tevoorschijn en kreeg ik het mee. Enorm veel herinneringen komen boven. Het gebouw, aan de Funtusplas bestaat al jaren niet meer; het was toen een begrip in Oud Loosdrecht.
Nu, door het schilderij is het weer levend, het botenhuis, het terras en de plas.
Mijn oom had aan de steiger een roerboot liggen en kon gasten mee uit vissen nemen, weet ik nog.

Ik weet niet of het werkelijk waar was, maar in mijn herinnering waren we er ALTIJD met Pinksteren, stond het gras vol met pinksterbloemen, had ik een nieuwe jurk aan en was bijna de hele familie er dan.
Misschien een verjaardag of zo.
We zaten we op het terras en altijd was mijn tante druk met het bedienen van de gasten of stond ze in de keuken te koken.
Mijn oom hield ons dan gezellig “bezig”

Zelf hebben mijn man en ik ook een tijdje in Oud Loosdrecht gewoond, inwonend aan de plas bij een dame boven.
Loosdrecht, een plaats die ’s zomers vol met toeristen was en levendig met “dansen bij Van Dijk” en boten huren bij Ottenhome en de Uitkijk.
’s Winters was het een koude, verlaten gure dijk, met bushaltes (1 bus in een uur)  en een telefooncel voor de communicatie met “buiten” ( de telefoon opnemen en dan verbond de telefoniste je door)

Niet alleen oude foto’s brengen het verleden terug, ook oude schilderijen.