The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (film uit 2018)

Regie: Mike Newell
Hoofdrolspelers: Lily James ,Michel Huisman* ,Glen Powell, Jessica Brown Findlay, Matthew Goode, Katherine Parkinson, Penelope Wilton, Tom Courtenay

Een bijzondere, naoorlogse film, die in flashbacks de Tweede Wereldoorlog op het Engelse eiland Guernsey laat zien.
Het gaat over een vrouw  die niet tegen onrecht kan en die, zo blijkt,  in de oorlog door de Duitsers naar het vaste land is afgevoerd en nooit is teruggekeerd.
Het verhaal wordt geopenbaard door een journaliste uit Londen die op het eiland terecht komt door dat een lid van de literaire club op het eiland een boek in handen krijgt met haar adres binnenin geschreven.
Het is een oorlogsverhaal én liefdesverhaal over twee paren, maar ook een liefdesverklaring aan het eiland Guernsey dat prachtig in beeld wordt gebracht.
Ook heeft het levenslessen in zich :

* volg je hart;
* materialisme is NIET zaligmakend;
* ergens zul jij je thuis voelen als je het nog niet gevonden hebt blijf zoeken, het bestaat;
* als iets niet goed voor je voelt, dan IS het ook niet goed voor je;
* je kunt mensen niet aan je binden met bloemen of diamanten;
* boeken kunnen, zeker in moeilijke tijden, een enorme troost zijn en de mogelijkheid      geven om te “vluchten” uit het werkelijke leven;
* niet elke oorlogsvijand is een slecht mens;
* er zijn mensen die, als je ze voor het eerst ziet, al vertrouwd voelen;
* liefde laat zich niet sturen door verstand;
* goede vrienden zijn heel belangrijk.

Een aanrader

 

 

*) Nederlands acteur

Een december verhaal


Niet alle broertjes en zusjes houden van elkaar.
De twee meisjes in mijn verhaal  hielden niet van elkaar.
De oudste was een paar jaar alleen voordat haar zusje geboren werd.
Ik vermoed  dat ze liever alleen was gebleven ,zonder zusje, met alle aandacht op háár gericht.
Zodra de jongste liep (misschien zelfs toen ze al kroop) en er ging iets kapot of  fout, wees de oudste met haar kleine priemvingertje naar haar zusje, ZIJ.

Als het een “gewoon” gezin was geweest, had de moeder waarschijnlijk wel ontdekt dat de oudste een jaloers kind was en haar zusje ten onrechte de schuld gaf van alles wat er fout ging.
Maar het liep  niet “gewoon”: De vader ging er met zijn secretaresse van door en de moeder bleef alleen  verbitterd achter. Ze had weinig geld.
Of ze (te) weinig  alimentatie kreeg van haar ex man óf niet goed met geld om kon gaan, vertelt het verhaal niet.

De vader hield van zijn twee meiden, stuurde kaartjes en cadeautjes en belde soms op. Niets van dit alles kwam de meiden ter oren; moeder boycotte alles.
De vader bleef er een jaar mee doorgaan en werd het toen zat; hij gaf het op en wijdde zich geheel aan zijn nieuwe gezin bij zijn secretaresse, met wie hij ondertussen getrouwd was (en met wie hij tot op de dag van vandaag een gelukkig leven leidt)

Op een keer duwde de oudste de jongste van de trap.
Niet per ongeluk, ze had genoeg van haar zusje.
Gelukkig kwam het zusje niet al te beroerd terecht.
Maar daarna wist de jongste  het zeker: voor haar moet ik oppassen.

De oudste kreeg heel jong een vriend, een wat oudere vriend, die geld had om een huis te kopen en een dure bruiloft te betalen met een groot feest.
De jongste kreeg ook een vriend, (met minder geld, maar wel lief) trouwde en ging ook het huis uit.

De oudste kreeg 2 schattige kinderen: jongetjes.
De jongste kreeg een miskraam en kon daarna geen kinderen meer krijgen, haar huwelijk liep stuk.
Ze was gek op haar twee neefjes en kwam vaak oppassen.
De oudste kocht een nieuw, groter huis.
En na een paar jaar een nóg groter huis met een tuin.
Hun oude huis waren ze na een paar dagen al kwijt. Verkocht voor een goede prijs.
De nieuwe bewoners wilden er graag zo snel mogelijk in.
Dat kon, maar dan moest de oudste en haar gezin een tijdje kamperen in hun nieuwe grote huis, want dat werd nogal rigoureus opgeknapt; er werd afgebroken en bijna nieuw opgebouwd: het moest perfect zijn.
Helaas, de aannemer, die ze op internet hadden gevonden en stukken goedkoper was dan andere offertes die ze aangevraagd hadden, én  die ze vooruit betaald  hadden voor de klus, ging er met het geld vandoor. De klus was bij lange na niet af.
De vloer was uit de woonkamer, er was geen keuken meer in, de wc was afgesloten en nergens lag nog vloerbedekking.

Het was 2 weken voor kerstmis.
Een nieuwe aannemer om de klus te klaren, zat er niet in,  want hun geld was op.
Zélf doen was voor een heleboel onafgemaakte zaken geen optie, té specialistisch.
Ze moesten hun oude huis uit.
De jongste had erg met ze te doen en bood haar flat aan, zij kon dan zo lang wel bij haar oude zieke stiefvader in.
De oudste wilde dit aanbod niet aannemen, maar de kerst stond voor de deur en ze had twee kleine kinderen; dus trok ze toch in de woning van de jongste zus.
En hoewel het klein was, konden ze er een gezellige kerstfeest vieren.

De moraal van het verhaal:
De “lieve” zus werd niet beïnvloed door het “foute” gedrag van de oudste, ze bleef haar eigen, lieve zelf en was een schat van een tante voor de neefjes.
De oudste zus?
Die vond dat alles haar kant op moest komen en bleef dat vinden; het gebeurde immers al jaren zo.

Film: Wonder (2017)

Hoofdrollen:Julia Roberts, Owen Wilson,Jacob Tremblay & Izabela Vidovic
Een verfilmd boek van R.J.Palacio
wonderHoe reageer je als je iemand ziet met een misvormd gezicht.Is de schrikreactie voor de ander te zien?Wat voor indruk maakt dat op de ander?En wat als de ander een 10 jarig kind is.
Het komt in het boek en de film aan de orde.
Het wordt pijnlijk duidelijk hoe wreed mensen zijn, ook onbedoeld!

 

Kinderen hebben (nog geen) “filter” en kunnen daarom nog wreder reageren.
In de film wordt ook pijnlijk duidelijk hoe ouders hun kinderen kunnen beïnvloeden in negatieve zin, maar gelukkig ook in positieve zin.

Persoonlijk was ik  blij dat het donker in de bioscoop is, want ik heb (onhoorbaar) zitten huilen. De liefde van de de ouders (Roberts en Wilson) en ook van zijn zusje (Vidovic) is ontroerend om te zien, maar beschermd hem niet tegen, wat er, hoe dan ook, komen gaat.

Iedereen die een ouder is herkent momenten uit het leven van je kinderen, waarvoor je ze wilde sparen voor de reacties van de “grote, boze, buitenwereld” maar het niet kon.
Als ouders wéét je dat het een leerproces is, dat je kind MOET doormaken, maar op het moment zelf zou je zó graag ze beschermen voor die foute opmerking, dat scheldwoord,
die nare reactie of wat dan ook!

Deze ouders kunnen hun zoontje niet beschermen tegen de buitenwereld, die er hoe dan ook aankomt.
Zijn moeder geeft hem thuisonderwijs, maar ééns zal hij de buitenwereld in moeten en zijn ouders denken dat het moment gekomen is als hij naar de middelbare school gaat:  dan zijn er allemáál nieuwkomers.

De film is heftig en ik vermoed dat bij gevoelige types die in hun schooltijd een en ander hebben meegemaakt ook wel het een ander boven zal komen (bij mij wel)

Gelukkig is het een film, en heeft deze een happy ending.

 

 

 

 

“Gezien de feiten”

Den Bosch 1

 

 

Boekenweekgeschenk 2018 van Griet op de Beeck.

 

 

Een verhaal dat je, in het begin tot op je botten verkilt, als je je het huwelijksleven van Olivia en Ludo gewaar wordt.
Een liefdeloos leven, dat eindigt met de dood van Ludo. Olivia leeft verder in de “houdgreep” van haar volwassen, getrouwde dochter, die haar vader adoreert.
Ze heeft een schilderij van hem gemaakt dat in de huiskamer van Olivia op een bepaalde plaats moet hangen.
Ludo’s geschilderde ogen volgen Olivia overal en zij heeft de moed niet het schilderij van de muur af te halen. Wel zet ze de meubels anders zodat ze onder het schilderij zit en hem niet de hele tijd hoeft te zien.

Haar leven neemt een andere wending als een vroegere leerling van haar, die vrijwilligerswerk in Afrika doet haar overhaalt om een tijdje kinderen les te geven Afrika.
Eindelijk kiest ze voor zichzelf en gaat, ondanks de tegenwerpingen van haar dochter naar Afrika. Daar voelt ze zich weer tot leven komen, kan ze zich nuttig maken en ontmoet ze een bijzondere man.
Van hieraf “bruist” het boek van leven.
Als Olivia terugkomt  in België voelt ze wat ze allemaal gemist heeft in haar leven met Ludo. Ze vraagt Daniel om naar België te komen en dat doet hij.
Zijn visum is geldig voor 3 maanden en ze hebben 3 geweldige maanden.
Dan moet hij terug.
De verdere geschiedenis zal ik niet beschrijven, leest u zelf.
Een bijzonder Belgisch boek. Belgisch omdat de dialogen Belgisch zijn :
“Waarom zegt ge dat?”
“Zoveel mogelijkheden, nu ge eindelijk weer moogt.”
“Ge meent dat echt?”
Het doet mij, halve Belg (moeder geboren in Schaerbeek) heel warm aan.
Je “hoort” Griet praten in haar boek.
Warm aanbevolen.