Bloggen

vijver (2) - kopie
foto behorend bij vorige blogsite

Afgelopen week schreef ik mijn 100ste blog dit jaar ( 2020) en mijn 900ste blog op dit blogadres. Weetjes, over persoonlijke dingen; wat me opviel in het nieuws; recensies over films boeken en uitgaansgelegenheden, citaten die ik bijzonder vind; bezichtigingtips en meer.
Ik weet dat ik lang niet zoveel lezers zó heb, dan dat ik mijn berichten op facebook zou zetten.
Die één of twee keren dat iemand anders een link naar mijn blog op zijn of haar facebookpagina plaatste vloog mijn leescijfer omhoog.

Natuurlijk is het leuk als veel mensen lezen wat je geschreven heb en hoewel iedereen die dat wil, de link naar mijn blogs integraal op zijn of haar facebookpagina  mag zetten, kies ik er zelf niet voor.

Ik vind het leuk om te schrijven en leuk als het ook gelezen wordt. Ik kan zien hoeveel mensen een bericht gelezen hebben en of ze uit Nederland of daar buiten komen.
Ik wéét dat mijn blogs vertaald kunnen worden toch ben ik heel benieuwd of de lezers uit Noorwegen, China, Ierland of de Verenigde Staten Nederlanders zijn of buitenlanders.
En als het buitenlanders zijn wat ze van  de keuze van mijn onderwerpen vinden.
Als je kunt, laat me dat eens weten door je commentaar bij de reacties te plaatsen.

Ik ga nog een tijdje door met mijn blogs mits de provider niet stopt.
Vele jaren schreef ik een blog totdat de provider ermee stopte en ook de “oude” blogs niet meer op internet te vinden waren.
Ik werd tijdig gewaarschuwd, dus heb er  wel een aantal kunnen kopiëren.

Na een tijdje niet geblogd te hebben, merkte ik toch dat ik het miste en kreeg ik deze mogelijkheid om bij WordPress een nieuw blog op te starten.

Ik hoop dat u de blogs leuk en/of leerzaam vindt en dat u af en toe ( een beetje) moet lachen. Dán is mijn opzet geslaagd

 

De bovengrens

Cabaretshow: Lebbis
Gezien in ’t Spant – Bussum

We zijn vroeg en gaan op onze besproken plaatsen zitten.
Als het drukker wordt komt een stel vragen of we wel op de goede plaatsen zitten.
We pakken (voor de vorm) onze tickets erbij (wisten zeker dat we goede rij en stoelen hadden) Het stel laat ook hun kaartjes zien.
Inderdaad, we hebben allebei dezelfde de stoelen in dezelfde rij.
Drie van de vier betrokkenen lopen terug naar de kassa (ik blijf zitten en wacht af)
Mijn lief komt terug.  Het theater heeft een fout gemaakt, trekt het recht en heeft het stel andere plaatsen gegeven.Zaak opgelost.

De show begint, Lebbis in een felgroen pak steekt van wal en laat ons die avond niet meer los. Geen pauze.
In een sneltreinvaart stelt hij vele zaken aan de orde met humor en zelfspot.
Overal zit wel een kern van waarheid in: het slechte omgaan met het milieu, de hebberigheid en domheid van de mens, het uit zijn op koopjes en het ongeduld (rij bij de kassa, getimed 2 minuten!)
Er wordt ons, toeschouwers, een enorme spiegel voorgehouden.
Lebbis is een activist en moralist, maar wordt nergens “prekerig” hij is een betrokken mens die ons er met de haren bijsleept, en zichzelf niet spaart.

Hij heeft vaak (misschien wel altijd?)gelijk en we weten het, maarrrrrrrrrrr…..
Hij geeft zelf toe dat hij nog dingen doet, die slecht zijn voor het milieu of foute dingen eet, maar hij heeft een GRENS gesteld en hij adviseert ons dat ook te doen: één dag in de week geen vlees, niet ingaan op aanbiedingen 4 voor de prijs van 3, NIET beleggen om je geld MEER te laten worden (waarom moet het altijd méér?) en zo dendert hij door.
Soms vreselijk overtrokken, maar altijd herkenbaar (“Hoest maar als je het herkent”)

Hij is meelevend als een dame vreselijk moet hoesten (hij biedt zelfs zijn water aan), snoeihard als het over schade-experts gaat (“ze moeten DOOD”) , romantisch als hij vertelt over zijn vriendin voor wie hij koekjes verstopt en uitgesproken grappig als hij de link legt tussen de mens en zijn gewilde vooruitgang en de eenden rondom zijn woonboot, die jaar in jaar uit, alleen maar snateren.

Een bijzonder leerzame, amusante avond, waarvan dingen blijven hangen, die het waard zijn om uit te proberen.