Wachtkamerpraat (2)

Wéér in een wachtkamer.

Als ik binnenkom zitten een man en een vrouw aan de leestafel ieder in een blad te kijken.
Ik groet en meld me bij de gereedstaande computer aan.
Na mij komt een vrouw op krukken binnen.
De andere dame kent en groet haar.
– Hallo, ben je al geopereerd? –
– Nee morgen –
– Vroeg? –
– 2 uur –
Het is even stil, de krukkendame heeft haar aandacht voor de computer nodig.
De andere dame zegt tegen haar man “Jaap, weet je wie dat is? –
“Jaap” wordt duidelijk in verlegenheid gebracht en geeft het diplomatieke antwoord
– Een bekend gezicht, maar ik kan het niet thuis brengen –
Zijn vrouw brengt de verlossing
– De moeder van Anneke –
De man Ojaat en buigt zich weer over zijn blad.
– Hoe is het met je zoon ? –  Gaat de ondervraging verder
– Geen idee –
– Wat? Zie je hem niet meer? –
– Nee, al jaren niet meer –
– Goh, het was zo’n leuk jongetje –
– Ja, tot zijn 8 ste jaar wel –
Ik houd mijn adem even in, maar de ondervraging gaat door.
– Heeft hij kinderen? –
–  Ja 2, ik heb kleinkinderen van 12 en 6 –
Op dat moment word ik binnengeroepen. Na een “klein” familiedrama te hebben aangehoord.

Mijn tandarts is tevreden.  Ze peutert wat met haakjes en tikt en kijkt en dan mag ik een afspraak maken over een half jaar.

Als ik terugkom in de wachtkamer zit alleen de man nog zijn blad te lezen.
Ik blijf denken aan dat leuke jongetje van 8, die volgens zijn moeder  zo veranderd is.

(Niet) kunnen lopen

Als je niet of moeilijk kunt lopen zijn er talloze hulpmiddelen ter beschikking.
Een vriend van ons heeft een (opvouwbare) stok, een rollator, een (opvouwbare) rolstoel én een gemotoriseerd karretje, waarmee hij op het fietspad kan rijden. NIETS vervangt benen, maar het stelt een mens wel in staat om binnen én buiten vooruit te komen.

voetsteunen
Als je tijdelijk niet of niet goed kunt lopen zijn er ook hulpmiddelen, maar bovenal is het kwestie van geduld hebben en, soms, oefenen.

Door mijn val kan ik tijdelijk moeilijk lopen. Ik heb niet veel geduld en was dat gestrompel zat dus ben naar de huisarts gegaan.
Zij zei dat er 6 weken voor staat, het ziet er goed uit er zijn geen gekke dingen aan de hand,  ik mag wel  de knie (voorzichtig) belasten en moet  vooral geduld hebben.
Ik ben even naar de fysiotherapeut gegaan voor oefeningen en het stellen van grenzen: wat mag wel en wat mag niet en hoe kan ik mijn herstel bespoedigen.
Ik mis het wandelen en fietsen enorm, dus vroeg of ik op een hometrainer mag oefenen om snel weer mobiel te zijn. Dat mag. Dus dat doe ik.

De vakantie hebben we al afgezegd, mijn lief hakte de knoop door (hij is de wijste van ons beide) en ik weet dat hij gelijk heeft maar ben er best een beetje verdrietig van en hij waarschijnlijk ook. Met een vouwwagen door Engeland trekken met/als een slecht loper levert vast meer frustratie op dan dat het een vakantiegevoel geeft.

Ik mag de knie wel belasten, dus vandaag zijn we even, met de auto, een stukje de hei op gegaan en hebben een klein rondje gelopen. Meteen begon ik met genieten.
Het zonlicht  dat tussen de bomen scheen en allerlei nuances groen op de blaadjes toverde en de roestbruine grond met heel veel al afgevallen bladeren,  dié kleurscharkeringen zie je alleen maar in de natuur.
berkendoders
Zelfs van dode bomen (met berkendoders), de totaal bruine (dode?) lijsterbesstruiken, de verdorde braamstruiken met ingedroogde vruchten en de roestbruine hei, werd ik niet verdrietig. Ik was weer buiten en  strompelde niet, maar liep (weliswaar heel voorzichtig)  weer een beetje in de natuur!