IVN paddenstoelenwandeling

Plaatselijke afdelingen van het IVN (Instituut Voor Natuureducatie) organiseren sommige weekends wandelingen mét een thema onder leiding van een IVN gids.
Dit weekend kon men mee met een paddenstoelenwandeling bij de Afdeling Heuvelrug en Kromme Rijn; verzamelen bij het Laantje Zonder Eind, bij huisnummer 25
Zo’n naam van een laantje vraagt natuurlijk  om moeilijkheden; geen één laantje is zonder EIND en dit laantje dus ook niet.  Een kwartier voor dat de wandeling begint staan we met zo’n  20 man/vrouw/kind bij huisnummer 25  waar een leefgemeenschap op antroposofische basis schijnt te huizen. Geen gids te zien.

Er gaan mensen de weg af verder lopen, er gaan mensen weg en een paar mensen blijven staan en wachten (de geduldigen)
Na een tijdje komen er mensen ons halen, de gidsen staan toch elders (Bij het eind van het laantje zonder eind!) Blij dat de wandeling tóch doorgaat lopen we die kant op. Er zijn al groepen met gidsen weg, maar er is een (top) gids voor ons overgebleven. We lopen met elkaar het natuurgebied Witte Hull in*)
De gids legt ons uit dat er paddenstoelen in groepen zijn te verdelen (zoals giftig /niet giftig, met steel/zonder steel)Eén van die verdeling in groepen is:

a.Mycorrhiza
– een samenlevingsvorm van planten en schimmels via de wortels. (schimmels halen mineralen uit de grond geven die aan de plant, die vervolgens weer suikers teruggeeft.**)

b.Saprofyt – schimmel die zijn celmateriaal opbouwt van dode organische stoffen (zoals hout, blad)***)

c.Parasiet- deze schimmel leeft ten koste van zijn gastheer.

koraalzwam
koraal zwam

We hebben een zeer gemêleerd gezelschap, waaronder ook (kleine) kinderen. Eén jongetje wandelt veel met zijn opa in het bos en weet al aardig wat van paddenstoelen. Hij ontdekt als eerste de koraalzwam.
Dan gaan de andere kinderen ook het bos in en wordt de gids telkens weer op “nieuwe ”paddenstoelen gewezen. De rest van het gezelschap loopt er achter aan en we horen wat de gids erover te vertellen heeft.
Natuurlijk kent iedereen de vliegenzwam, waarvan we er, aan het eind van de wandeling, vele zien.Wat ik altijd een aardappelboleet genoemd heb blijkt fout te zijn, zo leer ik nu: het is een aardappelbovist. Een boleet heeft een steel een bovist niet!

We zien ook de groene knolamaniet, de giftigste paddenstoel van Nederland (thuis lees ik zelfs één van de giftigste paddenstoelen van de wereld) Meteen krijgen de kinderen én de papa’s en mama’s een les over giftige paddenstoelen.

Er zijn veel van de beroemde heksenkringen; de eerste die we zien is van nevelzwammen.
stinkzwam

De kinderen vinden ook stinkzwammen. Deze komen uit een “ei”, dat de gids opensnijdt om te laten zien hoe het er van binnen uitziet. Een “volwassen” stinkzwam zien we ook, met heel veel vliegen erop, die voor verspreiding van de sporen zorgdragen, zo leren we.

Het is een leuke wandeling, maar ver komen we niet; de kinderen dragen steeds nieuwe paddenstoelen aan, waarover iets te vertellen is,er komt niet veel van wandelen.

Enig  dat de kinderen zo betrokken zijn.
We krijgen uitleg over elfenbankjes, de giftige narciszwam, de honingzwammen ( die bomen doden),de prachtige korstzwammen die zich vermeerderen op dode takken in het bos. Zwavelkopjes, mooi gele, maar ook vies zwarte, die hun beste tijd gehad hebben.

geweizwam
geweizwam

Het leuke is dat als je eenmaal (door de gids) gewezen wordt op een bepaalde paddenstoel dat je die speciale paddenstoel opeens “overal” ziet! Zo is dat bij mij met de geweizwam. Heel veel van die witte “geweitjes” gezien.

Ik word, door een jongetje, van mijn droom afgeholpen: kabouters bestaan niet én ze zitten ook niet op paddenstoelen! Dat u het even weet!

Na anderhalf uur worden de kinderen wat baldadiger en hebben ze hun concentratie verloren, we zetten er wat meer de pas in. Een gele trilzwam, die bij de minste beweging al begint te lillen, pakt nog wel even de aandacht. Dan zijn we terug bij het punt,waar we hadden moeten zijn bij het begin. We nemen afscheid van de gids en “onze” groep loopt terug naar huisnummer 25, waar onze auto’s en fietsen staan.
Een leuke, leerzame wandeling met een leuk, gemêleerd gezelschap en een leuke gids, die goed met kinderen én met volwassenen om kan gaan.

vliegenzwam                                      narciszwam

 

*) waarschijnlijk ooit zo genoemd omdat er een groot stuifzand( wit) gebied was met een heuvel(hul)
**)Grieks:  Mukes= zwam en rhiza= wortel
***) Grieks: sapros = verrot

 

 

 

 

Lommerrijke brink*) met Kunst

Van 14 t/m 16 juni wordt in Laren aan de vijver Coeswaerde voor de 24ste keer door Kiwanis Laren**) ART LAREN georganiseerd
De netto opbrengst is bestemd voor een goed doel tbv kinderen.

poff
De oudste nog bestaande poffertjes kraam staat al meer dan 100 jaar  in Laren op de Brink

 

Ik heb al eerdere jaren over deze Art Fair geblogd.K gorilla

Deze keer alleen maar wat foto’s van kunst die er stond en die IK mooi of bijzonder vond.

Ik ben wat “lui” geweest, heb alleen maar genoten en niet genoteerd wie wat gemaakt heeft.
Sorry lezers!

 

bergdorpbergdorp3bergdorp1

U kunt zelf nog gaan kijken, het is het hele weekend nog.
Zaterdag en zondag open van 11.00 tot 18.00 uur

 

 

 

 

 

 

Kooievaarbeest

 

openhaardvliegeren

 

 

 

*) Een brink is een open ruimte in een nederzetting op de zandgronden
**) Kiwanis is een wereldwijde organisatie van vrijwilligers die zich inzet voor het verbeteren van de wereld. Hun motto is: “serving the children of the world”

Onuitwisbaar?

Laatst zag ik bij toeval bioloog Freek op tv; hij prees boodschappendoen bij AH aan omdat je dan tattoo plaatjes van insecten bij  kreeg.

Een dag later fietsten we naar de markt in een dorp in de buurt. We haalden fruit en noten en gingen op de terugweg een ijsje eten.

Buiten op de bank kwam een klein jongetje naar ons toe, zijn armen zaten vol met beestenplaatjes. tattooIk vroeg hem of dat de tattoo plaatjes van AH waren. Hij knikte. De plaatjes waren beeldschoon, op zijn hand zat een kever, op de andere een duizendpoot en, daar was ik jaloers op, een libel.

‘t Ventje was verlegen, maar niet zó verlegen. Hij deed zijn truitje omhoog én zijn hemd; op zijn buikje zaten nog veel meer insecten. Niet van die stomme plakplaatjes zoals vroeger, maar echt mooie tattoos.
Ik bewonderde ze, totdat naast me een vrije hippe man  met zonnebril  in haar zei: “Hij heeft er 14 en ze gaan er niet meer af.” Mijn lief en ik moesten lachen, maar het was kennelijk niet om te lachen. De man liet zijn armen zien; er zaten torren op. De op de bank naast hem zittende vrouw zei bezorgd: Er zijn ook kinderen op zijn (ze wees naar de puk) school die er allergisch voor blijken te zijn.
Het was dus ECHT niet leuk.
Pa legde uit: zoontje wilde eerst niet ”Pap, dan moet jij het eerst doen”. Pap, in de veronderstelling dat hij met een washandje er alles zo weer af kon vegen had zijn arm vol met plaatjes gedaan. Toen wilde zoon wél en samen hadden zijn buik en armen gedaan.
Hier kwam moeder er weer even tussen door: Op school hadden kindjes op hun wang, voorhoofd en nek plaatjes gedaan. En toen blekende plaatjes er dus niet meer af te gaan.

De vader kreeg commentaar van zijn schoonmoeder, dat was toch lelijk zulke tattoos?
Hij verzekerde haar dat ze er weer af konden, hij wist alleen nog niet HOE.
Ze hadden alles geprobeerd, make-upremover, douchegel,zeep, eye remover maar niets hielp.
Opa deed de suggestie “thinner” maar dat vond pa te gortig, hij wilde zichzelf én zijn zoon niet met lelijke plekken op de huid opzadelen.
Ik wilde toch ook  een suggestie doen: AH een mailtje sturen.
Dat bleken ze ook al gedaan te hebben. Het antwoord van AH: na 4 weken gaat ze er vanzelf af.
De man: “VIER WEKEN, MEVROUW!, IK MOET ER NOG 3!!”

 

Een december verhaal


Niet alle broertjes en zusjes houden van elkaar.
De twee meisjes in mijn verhaal  hielden niet van elkaar.
De oudste was een paar jaar alleen voordat haar zusje geboren werd.
Ik vermoed  dat ze liever alleen was gebleven ,zonder zusje, met alle aandacht op háár gericht.
Zodra de jongste liep (misschien zelfs toen ze al kroop) en er ging iets kapot of  fout, wees de oudste met haar kleine priemvingertje naar haar zusje, ZIJ.

Als het een “gewoon” gezin was geweest, had de moeder waarschijnlijk wel ontdekt dat de oudste een jaloers kind was en haar zusje ten onrechte de schuld gaf van alles wat er fout ging.
Maar het liep  niet “gewoon”: De vader ging er met zijn secretaresse van door en de moeder bleef alleen  verbitterd achter. Ze had weinig geld.
Of ze (te) weinig  alimentatie kreeg van haar ex man óf niet goed met geld om kon gaan, vertelt het verhaal niet.

De vader hield van zijn twee meiden, stuurde kaartjes en cadeautjes en belde soms op. Niets van dit alles kwam de meiden ter oren; moeder boycotte alles.
De vader bleef er een jaar mee doorgaan en werd het toen zat; hij gaf het op en wijdde zich geheel aan zijn nieuwe gezin bij zijn secretaresse, met wie hij ondertussen getrouwd was (en met wie hij tot op de dag van vandaag een gelukkig leven leidt)

Op een keer duwde de oudste de jongste van de trap.
Niet per ongeluk, ze had genoeg van haar zusje.
Gelukkig kwam het zusje niet al te beroerd terecht.
Maar daarna wist de jongste  het zeker: voor haar moet ik oppassen.

De oudste kreeg heel jong een vriend, een wat oudere vriend, die geld had om een huis te kopen en een dure bruiloft te betalen met een groot feest.
De jongste kreeg ook een vriend, (met minder geld, maar wel lief) trouwde en ging ook het huis uit.

De oudste kreeg 2 schattige kinderen: jongetjes.
De jongste kreeg een miskraam en kon daarna geen kinderen meer krijgen, haar huwelijk liep stuk.
Ze was gek op haar twee neefjes en kwam vaak oppassen.
De oudste kocht een nieuw, groter huis.
En na een paar jaar een nóg groter huis met een tuin.
Hun oude huis waren ze na een paar dagen al kwijt. Verkocht voor een goede prijs.
De nieuwe bewoners wilden er graag zo snel mogelijk in.
Dat kon, maar dan moest de oudste en haar gezin een tijdje kamperen in hun nieuwe grote huis, want dat werd nogal rigoureus opgeknapt; er werd afgebroken en bijna nieuw opgebouwd: het moest perfect zijn.
Helaas, de aannemer, die ze op internet hadden gevonden en stukken goedkoper was dan andere offertes die ze aangevraagd hadden, én  die ze vooruit betaald  hadden voor de klus, ging er met het geld vandoor. De klus was bij lange na niet af.
De vloer was uit de woonkamer, er was geen keuken meer in, de wc was afgesloten en nergens lag nog vloerbedekking.

Het was 2 weken voor kerstmis.
Een nieuwe aannemer om de klus te klaren, zat er niet in,  want hun geld was op.
Zélf doen was voor een heleboel onafgemaakte zaken geen optie, té specialistisch.
Ze moesten hun oude huis uit.
De jongste had erg met ze te doen en bood haar flat aan, zij kon dan zo lang wel bij haar oude zieke stiefvader in.
De oudste wilde dit aanbod niet aannemen, maar de kerst stond voor de deur en ze had twee kleine kinderen; dus trok ze toch in de woning van de jongste zus.
En hoewel het klein was, konden ze er een gezellige kerstfeest vieren.

De moraal van het verhaal:
De “lieve” zus werd niet beïnvloed door het “foute” gedrag van de oudste, ze bleef haar eigen, lieve zelf en was een schat van een tante voor de neefjes.
De oudste zus?
Die vond dat alles haar kant op moest komen en bleef dat vinden; het gebeurde immers al jaren zo.

Foute Kersttruiendag

 Dit jaar is het op vrijdag 14 december Foute Kersttruiendag.
Trek deze dag je meest foute Kersttrui aan maak € 3,– over aan Save the Children
Met zo’n foute kersttrui sta je misschien wel een beetje voor gek Je moet dus best een held zijn om er een te dragen.
De leus is: Een echte held verzamelt geld. Een held die geld inzamelt, alleen of met collega’s vrienden en/ of familie in een foute kersttrui voor kinderen in nood.
Vorig jaar deden er duizenden mensen mee en de Save the Children organisatie  hoopt natuurlijk dat het er dit jaar meer worden.

Een warme gezellige kerst is niet voor iedereen weggelegd.
In oorlogsgebieden en in vluchtelingenkampen is het koud en soms gevaarlijk.
In Syrië, Jordanië, Libanon, Irak, Afghanistan en op de Balkan zijn er zoveel kinderen die de kou niet kunnen ontvluchten.
Op vrijdag 14 december 2018 kunnen we onze warmte delen door een foute kersttrui aan te doen en drie euro te doneren om de wereld  “better with a sweater” te maken.

Op (Save the Children’s) Foute Kersttruiendag trekken duizenden mensen overal in Nederland hun foutste kersttrui aan  en zetten zich in voor het goede doel.

Ik trek mijn “foute” trui aan en doneer € 3,- en U ?

kersttrui

Stilstaan bij de dood.

Deze zomer was ik bij een begrafenis; de begrafenisonderneemster liep vóór de auto, de straat waar de overledene had gewoond, uit.
Dát straalde RUST uit. Vroeger stopten de mensen onderweg als er een begrafenisstoet voorbij kwam, men nam zijn hoed af.
Dat stukje respect voor een overledene en de nabestaanden  tonen vind ik mooi!
Even stond men stil bij de dood! Die tijd is voorbij.
We haasten ons suf. Vaak óók bij een begrafenis

stoetIk las in een artikel van een begrafenisondernemer dat lopen achter de kist weer terugkomt. (als de afstand niet te groot is)
De betrokkenheid bij de uitvaart is groter (dan in eigen auto stappen) én het is veel milieubewuster.

We hebben middelen, zodat we niet meer hoeven te lopen, maar zeker bij een begrafenis is het mooi als we even lopen en stilstaan.

In het boerendorp waarin ik woon zag ik een paar jaar geleden mensen lopen achter een platte kar, waarop een overleden boer lag. Twee paarden ( zijn paarden?) trokken de kar en mensen liepen achter de kar naar de kerk.
Het was of de tijd “even” stilstond. Even geen gehaast, maar in gedachten bezig zijn met de dode door te lopen.

Ik weet nog dat, toen we uit het ziekenhuis kwamen waar mijn schoonzusje zojuist euthanasie had laten plegen en we zaten op een bankje voor het ziekenhuis in de zon, dat ik me verwonderde over al die mensen die maar “gewoon” doorgingen, terwijl wij net een geliefd familielid verloren waren. Mensen liepen met gehaaste pas langs ons heen en door de ziekenhuisdeur naar binnen. In mijn beleving had alles even moeten bevriezen; alles even stil moeten staan uit respect voor de dood.

Mijn schoonzusje was leerkracht op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen (ZMLK) “Haar” klas was mee naar het bos genomen, waar een leerkracht verteld had dat hun juf was doodgegaan. Na de uitleg was een leraar op  een boomstronk op een iets afgelegen plek gaan zitten; elk kind dat iets over de juf wilde zeggen kon bij hem komen  om dat vertellen.
Op de crematie vertelde de leerkracht wat de kinderen gezegd hadden.
Eén opmerking zal ik me altijd blijven herinneren:
Ik wou dat juf een tweeling was, dan hadden we er nog één gehad.

Nieuw initiatief op Pitch & Putt baan

Pitch & Putt is in Ierland ontstaan (omstreeks 1929) en is ook in Nederland te spelen.
Wij spelen het regelmatig op een prachtige baan aan het water: Strand Horst*)
golfbaan
Het verschil met “gewoon” golf is dat de afstanden korter zijn, je eigenlijk maar 2 clubs nodig hebt en je geen golfbewijs nodig hebt om op een baan te mogen spelen.

Je speelt golf natuurlijk met mooi weer (hoewel wij het ook wel eens met lichte regen hebben gespeeld, maar wij vinden het spelletje dan ook erg leuk)
Om ook binnen iets te kunnen doen hebben de eigenaren van Pitch & Putt Ermelo tal van andere dingen verzonnen.

drumble-dance-2
Per 1 oktober komt daar drumble dance bij; een combinatie van drummen en dansen.
Leuk om eens te proberen en misschien wel te blijven doen, met vrienden, als bedrijfsuitje of als kinderfeestje; iets waar je door naar te kijken én door te doen, BLIJ van wordt.

 

*) Palmbosweg 4, Ermelo
https://pitch-putt.nl/strand-horst/

Kunst

kunst op de brink

In een prachtige omgeving  worden voor de 23 ste keer allerlei uitingen van kunst: beelden, schilderijen, sieraden, windsculpturen, muurkunst, foto’s  en nog veel meer tentoongesteld.
Een internationale openluchtkunstbeurs waarvan de netto opbrengst onder auspiciën van Kiwanis Club Laren bestemd is voor goede doelen ten behoeve van het welzijn van kinderen.ARTLAREN

kiwaniskiwanis2klimkunst

windsculptures

Zo simpel is het

Een kind ziet de wereld anders dan een volwassene. Ik vind het geweldig om met kinderen om te gaan omdat je de wereld dan door hun ogen kan zien en dat is vaak verhelderend.

Momenteel logeert er een knaapje van 8 jaar bij ons. Hij wil graag dezelfde handelingen doen als hij hier is. Eén daarvan is “de hond wassen”.
terrier
“De hond” is een kunststoffen West Highland terriër, die door in weer en wind in de tuin te staan vaak modderig is.
Met afwasborstel en zeepsop gaat hij dan de modder te lijf en ik sta klaar met een handdoek om de hond  af te drogen

Vandaag vroeg hij, tijdens het wassen, voor het eerst hoe ik aan deze hond kwam.
Ik vertelde hem dat ik hem voor mijn moeder had gekocht omdat zij in haar inleunwoning geen echte hond hebben mocht.
– En, is je moeder nou dood?-
– Ja, nu heb ik de hond weer terug.-
– Dus eigenlijk is het een gedenkhond? –

Mooier zou ik het zelf niet kunnen zeggen.

Jong en op de fiets

wc2Als je aan komt fietsen bij het winkelcentrum waar ik (bijna) altijd mijn boodschappen doe moet je afstappen. Daartoe zijn er verschoven poortjes neergezet. Maar met een beetje oefening kun je daar zo doorheen fietsen. IEDEREEN doet dat ( behalve misschien oude mensen en mensen met brede fietstassen) Er loopt sinds een tijdje een fietspad door het winkelcentrum. Dat is stom!! Voetgangers hebben het niet door en lopen eroverheen zonder uit te kijken. Fietsers, eventueel van hun fiets, gestapt (door die poortjes) komen zo weer óp het fietspad en zouden dus dan weer op kunnen stappen.

wc

Dan stappen ze liever NIET af en tijden gewoon door.
Ook is er een klein “slurfje” waar je hoort te lopen vóór je op het fietspad IN het winkelcentrum komt. In dat “steegje” zitten een paar winkels. Ook daar wordt gefietst.

Een mooie zonnige vrijdag. Om 9 uur rijd ik door de “natuur” naar het winkelcentrum. Er staat een auto op een “rare” plaats, er naast staat een tafeltje met 2 stoelen, paperassen en 2 moeders ( dat de vrouwen moeders zijn, zie je meteen als ervaren moeder)
Controlepost bij een speurtocht?

Bij het winkelcentrum vallen mijn ogen uit mijn hoofd van verbazing, er stappen kinderen van hun fiets om met de fiets aan de hand door de poortjes te gaan!!!!
Nooit eerder gezien. De oranjehesjes met “verkeersexamen” erop  verklaren waarom ze dat doen. Ze lopen met de fiets aan de hand door het winkelcentrum.
Het is nog rustig zo vroeg, maar ik zie volwassen mensen bijna met open mond, kijken. Een ongewoon gezicht.

Ik doe mijn boodschappen en rijd (altijd) een andere weg terug. Gelukkig ben ik nu gewaarschuwd: er rijden fietsende kinderen voor me uit die hun hand uitsteken!
Als moeder maakt je hart dan een sprongetje! Wat zou het heerlijk (veilig) zijn als ze dat ook deden zonder oranje hesjes aan.
Hoort wie het zegt! Hoe vaak steek ik nog mijn hand uit als ik afsla?
Eén keer per tocht naar het winkelcentrum, bij een gevaarlijke afslag Als volwassene heb je een voorbeeldfunctie, toch?
Ik neem me weer voor om mijn hand uit te steken, bij elke afslag!