Pasen 2021

In de loop van de jaren heb ik al diverse blogs over het Christelijke Pasen (Jezus opgestaan uit de dood)  én het Joodse Pasen – Pesach ( herdenking van het einde van de Joodse slavernij en de uittocht uit Egypte) geschreven.

Over hoe de eieren bij Pasen betrokken zijn (overschot door het vasten) en wanneer de Paashaas opdook (pas sinds 1825 als vermaak voor de kinderen)

Ook wannéér de viering van Pasen plaatsvindt: op de zondag ná de eerste volle maan in de lente is in een vroeger blog van mij al “voorbijgekomen”
Die datum van Pasen verschilt dus per jaar; dit jaar valt Pasen op 4  en 5 april:
Paaszondag en Paasmaandag.

Dat we 2 dagen “vieren” toont de belangrijkheid van het event aan én komt doordat de Christelijke feestdagen een religieuze én een sociaal aspect hebben; de eerste dag is er één van kerkgang en contemplatie, de tweede dag is genieten van de dag dat er niet gewerkt hoeft te worden.

In 1618 werd  afgesproken dat de Christelijke feestdagen een TWEEDE dag zouden hebben, maar of  een burger niet hoefde te werken hing  toen nog af van  de streek waar de burger woonde.

Sinds 1815 ( samenvoeging met België: één koninkrijk  met Willem I) is de Tweede Dag, de maandag na Pasen, Kerst en Pinksteren, een officiële vrije dag geworden, waar we heden ten dage nog van genieten.

Familie en tradities

Iedere familie heeft zijn eigen tradities. Sommige worden doorgegeven van ouders op kinderen. En soms ontstaan tradities “zomaar”.
Sommige tradities die mijn ouders gestart hebben, heb ik doorgegeven aan mijn kinderen. Sommige dingen die mijn (schoon) ouders deden hebben de generatie van mijn man en mij overgeslagen en zie ik bij onze kinderen terug.

Vroeger moesten de jongeren op Nieuwjaarsdag naar de ouderen om Nieuwjaar te wensen; dat hoorde zo!
De ochtend van Nieuwjaarsdag naar het ene ouderpaar en ’s middags naar de anderen.
Mijn schoonouders hadden ALTIJD op Nieuwjaarsdag het schansspringen op t.v. aan staan.
Vreselijk vond ik dat, verplicht t.v. kijken naar iets dat je geen BAL interesseerde.
Toen we kinderen kregen gingen zij natuurlijk ook  mee naar de opa en oma’s.
Bij mijn schoonouders speelden ze meestal met nichtje en neef in de gang; ze hadden dáár hun eigen wereldje. Wij hebben nooit gemerkt dat ze veel mee kregen van het “binnengebeuren”.
Toen mijn zoon en zijn vrouw ons uitnodigden voor Nieuwjaarsdag, zagen we daar de t.v. aanstaan met schansspringen “Dat hadden opa en oma ook altijd
Traditie tóch doorgegeven!

Onze zoon en vrouw zijn een eigen traditie begonnen; Op 1 januari komt de hele familie daar samen en koken zij een -tig gangen diner voor allemaal. Een geweldig festijn, allemaal genieten we van het samenzijn en het heerlijke eten.

Bij ons thuis was Sinterklaas een feest met (zelfmaak) cadeautjes. Met kerst lag er voor ieder één pakje onder de boom; een BOEK.

Toen de kinderen groter werden en meisjes kregen wilden ze geen Sinterklaas meer vieren, maar cadeautjes onder de kerstboom. Ik stapte met moeite van mijn bij-kerst- horen- geen- cadeautjes filosofie af (een idee waarschijnlijk vanuit mijn christelijke opvoeding ontstaan)
Toen ook de gezinstraditie met kerst naar de kerk wegens geringe animo werd opgeheven had ik daar moeite mee en zei dat ook.
Onze zoon opperde; Dan verzinnen we toch in plaats van de “naar-de-kerk-gaan-“een nieuwe kersttraditie ?Het slimme plan dat hij introduceerde en dat we nog steeds uitvoeren is om kerst nacht 12 uur warme (eigengemaakte) chocolademelk met kerstbrood te eten en te drinken (bij kaarslicht)  tijdens het nuttigen daarvan vertelt iemand een kerstverhaal. Zelfgeschreven, uit boek of van internet, het maakt niet uit. Daarna wijst hij of zij iemand aan die volgend jaar met een verhaal aan de beurt is.
Dan worden de cadeautjes uitgepakt.
Geweldig gezellig met een “overdenkmomentje” én vrolijk-en gezelligheid.

In het gunstigste geval kan iedereen blijven slapen en hebben we Eerste kerstdag een brunch. Iedereen die wil en kan blijft die dag.

Met Tweede Kerstdag heb ik altijd een beetje moeite omdat dát mijn moeders verjaardag was. Die dag was mijn hele leven bijzonder. Als dan je moeder overlijdt blijf je op die dag altijd iets missen.
Het slijt, maar het is er altijd op die dag.
Vóór die dag hebben we geen nieuwe traditie kunnen maken; we nemen de dag zoals die komt.

Onverwachts inkijkje

Op de markt (in een kerks dorp) raak ik aan de praat met een wat oudere man (51 jaar getrouwd vertelt hij later)

Het gesprek begint over de winkelopenstelling op zondag.
– Mijn vader zou zich in zijn graf omdraaien als hij dit wist –
De (jonge) marktkoopman praat mee
– In mijn (ook kerks dorp) zijn 5 supermarkten, maar er is er maar één op zondag open- De oudere man zegt dat er véél veranderd is sinds zijn jeugd
Hij was, in 1968, met een katholiek meisje getrouwd, dat was toen in beide families een enorm “gedoe”, nu woont zijn dochter al jaren samen. Dát werd vroeger “hokken” genoemd: je leefde dan in zonde.
– Ach mevrouw, het geloof heeft zoveel kwaad gedaan. IK moest vroeger elke dag naar de kerk, of ik wou of niet en tegenwoordig weer dat gedoe met die moslims. Geloof – Hij spuwt het woord uit en snuift, er valt een korte stilte.
Maar dan gaat hij verder:
– Mijn dochter is verhuisd van een niet-kerkelijke gemeente naar een kerkelijk dorp: prachtig huis met een mooie tuin aan het water. Ik heb haar gewaarschuwd; Eén keer zondags de was buiten hangen en je ligt er daar uit!

Wij hadden het vroeger niet zo breed, niks mis mee en nou….
Neem mijn dochter die gaat (hij kijkt op zijn horloge) nou zo’n beetje,  vliegen ze mét de kinderen even 4 dagen naar New York.
Wij gingen vroeger nooit met vakantie  –

De marktkoopman maakt aanstalten om wat te zeggen maar de man is hem voor:
– Ik zeg niet dat het vroeger allemaal beter was, echt niet, maar sommige dingen……….-
Ik knik: sommige dingen…………………

Ik moet nog meer boodschappen doen en sluit zijn monoloog af.
– Fijn weekend – roept hij me na.
– U ook –
Een onverwacht inkijkje in het leven van een man die zijn hele leven in een kerks dorp heeft gewoond, maar (ondanks dat?) niets meer met het geloof heeft.