Film: Mary Queen of Scots

Regie: Josie Rourke
Jaar:    2019
Hoofdrollen:   Queen Mary: Saoirse Ronan
Queen Elisabeth; Margot Robbie

Als je een historische film ziet, is de spanning over wat er gaat gebeuren weg!
Je wéét wat er gaat gebeuren.
In het geval van Mary Queen of Scots wéét de kijker dat ze zal worden onthoofd.
Om de film spanning, beleving mee te geven is het noodzakelijk dat je sympathie en/of begrip moet krijgen voor één van de spelers, zodat je als het ware in het verhaal gezogen wordt. Deze film doet dat, in mijn ogen, geen moment.

Mary is een historisch tragisch katholiek figuur die 6 dagen na haar geboorte koningin van Schotland wordt omdat haar vader vermoord wordt.  Zij vertrekt in 1548 (6 jr.oud) naar Frankrijk  en trouwt in 1548 met de Franse kroonprins; zij was 16  hij 14 jaar.
In 1559 wordt hij koning (Francoise II) zijn regeringsperiode duurt 17 maanden.
Zolang is Mary koningin van Frankrijk. Dan sterft haar man aan oorontsteking en
“iets ”in zijn hersenen. Waarop Mary naar Schotland terugkeert.
queen mary

Op dit punt begint de film: haar terugkeer naar Schotland en het aankloppen bij haar halfbroer the First Earl of Moray (onwettige zoon van haar vader Jacobus V)

De opponent van Mary is de protestante Queen Elisabeth, koningin van Engeland (Virgin Queen zoals haar bijnaam luidde) en verre nicht van Mary. In de film krijgt ze pokken, maar ik heb nergens kunnen vinden dat ze  aan die ziekte in het werkelijke leven ook heeft geleden. Zij overwint, in die zin dat zij Mary naar het schavot stuurt en zelf tot haar dood toe over Engeland blijft regeren.

Ik vond het moeilijk om met één van deze vrouwen feeling te krijgen. Beiden komen de hele film niet dichtbij.
In de aankondiging stond dat deze film een kostuumdrama is.
En dat is het: mooie kostuums én schitterende, woeste beelden van het ruige Schotse landschap. Ook 2 moordscenes; de moord van David Rizzio, Mary’s privé secretaris en vertrouweling. Queen Mary, hoogzwanger, moét dit aanzien.
De tweede moord  die we als kijker zien, is de moord op haar tweede echtgenoot, Henry Stuart Darnley. Een explosie blaast hem een huis uit, waarna hij naar buiten kruipt en opgewacht wordt door een man (met capuchon) die hem vervolgens wurgt.
Die man wordt Mary’s derde echtgenoot. (Iets dat haar volk niet in dank afneemt en uiteindelijk tot haar afzetting leidt. (1567) Deze twee scenes heb ik zoveel mogelijk ontweken door naar de vloer te kijken.

Er is in de film nogal wat weggelaten, wat wel logisch is, want Queen Mary’s echte leven is goed voor wel 3 of meer films, maar weglating leidt soms misschien wel tot onbegrijpelijkheid.
In het echt heeft Mary  19 jaar in gevangenschap geleefd (gevangengezet door Queen Elisabeth) vóór ze werd onthoofd.

Ik hoorde in de pauze nogal wat bezoekers klagen over het switchen tussen beelden van de twee koninginnen. Ik hoorde zelfs iemand zeggen: “Gelukkig dat ze pokken kreeg, nou weet ik wie wie is”
Zelf had ik daar geen problemen mee, maar misschien zorgde dit switchen tussen hun beide levens er wél voor dat het wat afstandelijk werd.

Een film die me, gevoelsmatig niet veel deed, maar die het broze beeld toonde van de verhouding tussen Engeland en Schotland, een situatie die ook nu weer actueel wordt in het kader van de Brexit; de Schotten willen NIET uit de EU, maar ze zijn onderdeel van Engeland, dus als Engeland uit de Eu gaat zullen de Schotten wel moeten. Of er ontbrandt weer een “strijd “; met de onafhankelijkheid van Schotland als inzet.

 

Ontzuiling 2

Mijn ouders waren voorstanders van Openbaar Onderwijs; iedereen moest met iedereen om kunnen gaan welk geloof men ook aanhing. Ik heb dus Openbaar Onderwijs genoten.

Ik ben wél gedoopt: Remonstrants. Later heb ik begrepen dat dat een “dingetje” van mijn moeder was en dat het dopen voor mijn vader niet zo hoefde.
Toen mijn vader nog leefde (hij stierf toen ik 9 jaar was) gingen we zondags naar de kerk van de  Nederlandse Protestante Bond (NPB). Toen hij overleed zijn we “terug” gegaan naar de kerk van mijn moeder en ben ik bij de Remonstranten op catechisatie gegaan.

Op de (Openbare) Lagere School had ik geen benul van andere geloven. Ik had vriendinnetjes die naar een andere school gingen en die “anders” bidden vóór en na het eten.Dat was het wel zo’n beetje
Het besef kwam pas op de middelbare school toen ik naar dansles moest (voor mij hoefde het niet, maar volgens mijn moeder hoorde dat bij je opvoeding)
Heel veel van de kinderen waar ik mee om ging gaven zich op bij Dansschool van Bommel. Ik ging naar een andere dansschool, dát was dichter bij ons huis (zei mijn moeder)
Na een tijdje “zeuren” kwam de werkelijke reden eruit: Dansschool van Bommel was een katholieke dansschool. Katholieke mensen wilden (volgens mijn moeder) dat hun kinderen trouwden met een katholiek iemand, DUS moesten ze op een dansschool waarop ze  katholieke jongens en meisjes zouden ontmoeten.)

Mijn man komt uit een niet-gelovig gezin, waarin men ook vond dat iedereen met iedereen moest kunnen omgaan. Dus er was geen beletsel van onze ouders om met elkaar om te gaan, te verloven en te trouwen.

Onze kinderen zijn NIET-gedoopt en zaten op een openbare lagere school, tot zover
“ l’histoire se répète
De Middelbare School mochten ze zélf uitkiezen. We zijn met de oudste naar verschillende scholen geweest en hij koos een katholieke school.
Toen zijn broer aan de beurt was om een middelbare school te kiezen (6 jr later) wilde hij geen scholen gaan bekijken: hij wilde op de school van zijn broer. Daar was hij diverse keren geweest en dié was hem vertrouwd.
Mijn man en ik zijn toen ”voor de vorm” (én omdat we het leuk vonden) bij andere scholen gaan kijken om een beeld te krijgen hoe het dáár, zoveel jaar later was, maar de jongste was onvermurwbaar, hij wilde zelfs niet mee gaan kijken, hij had zijn keuze al gemaakt (hij heeft er nooit spijt van gehad zegt hij zelf)
Een goede school voor het ene kind hoeft nog niet DE goede school voor het andere kind te zijn. Bij onze jongens heeft het allebei goed uitgepakt (dankzij hun eigen keuze)

 

Wat vinden de geestelijke leiders ervan?

Vaak omring je je met mensen die, in vele opzichten, gelijk denken, van het zelfde geloof en/óf milieu zijn.
Ik vind het fascinerend om met “anders-denkenden” van gedachten  te wisselen; je hoort dingen van een andere kant dan je gewend bent, het scherpt je, zet aan tot (dieper) nadenken.

Ooit op catechisatie had ik les van een remonstrante dominee, die de denkwijze aanhing dat je pas kunt kiezen, als je weet wat er nog meer is.
Dus wij, catechisanten, gingen met hem oa naar een synagoge en een katholieke kerk (ik denk niet dat er toen al een moskee was) en hij legde uit wat die geloven inhielden.
Die bezoeken legde de basis van mijn leergierigheid naar andere geloven.

Momenteel is er op t.v. een serie Kijken in de ziel, (maandag 13/8 NPO 2) waarin Coen Verbraak spreekt met religieuze leiders. Hij noemt onderwerpen als abortus, euthanasie, homoseksualiteit en vraagt daar oa. een rabbijn,  imam, bisschop en een hindoepriester hier een mening over.
Fascinerend!

Wat mij opviel was de innerlijke “strijd” tussen wat een religieusleider MOET vinden omdat in “zijn” heilige boek staat en zijn of haar eigen mening. Meningen geuit in voorzichtige bewoordingen, zoekend naar woorden.
De bisschop was de enige die resoluut dingen resoluut afwees: homofilie mag, maar niet praktiserend (hij onthield zich ook en is een gelukkig mens!)
Euthanasie mag niet! Maar bij een ondraaglijk lijden dan? vroeg Verbraak.
Antwoord bisschop: Daar is pijnbestrijding voor!
Abortus is moord, nooit mag een levend wezen gedood worden; ook niet een ongeboren leven! Maar bij verkrachting dan? vroeg Verbraak.
De vrouw zou alle steun van de bisschop krijgen, maar het kind moest geboren geworden!

Mooi vond ik de vrouwelijke rabbijn, die zei dat de mens naar Gods evenbeeld is geschapen, wie is zij omdat te veroordelen.
Euthanasie wijst de Joodse kerk af, maar de vrouwelijke rabbijn was verschillende keren aanwezig geweest bij een stervende die euthanasie gevraagd had, ze was als geestelijk leider gevraagd daarbij aanwezig te zijn en was dat ook. (ze was zichtbaar ontroerd toen ze daar aan dacht)

Verrassend: de imam die reageerde op een opmerking van Verbraak dat de christelijke kerken in Nederland leeglopen maar dat de moskeeën daar geen last van lijken te hebben.
De imam zei “Nóg niet”. Ook de moskeeën moeten zich aanpassen aan veranderende tijden vindt de imam. Hij vertelde dat de moskee in Nederland ook vaak een stukje “thuis” is voor de mohammedanen.
Hij pleitte ervoor dat alle imams in Nederland, Nederlands moeten spreken en in het Nederlands preken.

Er werden dingen gezegd, die anders zijn dan waar ik in geloof; zulke meningen zette me aan het denken.

Bovenstaande is maar een impressie over wat op MIJ indruk maakte.
Dit was aflevering 4 er komen er nog 2.
Interessant om te horen (meer een luister- dan een kijkprogramma; vnl mannen aan een tafel)

Een wonder.

Mijn gouden armband was weg (ik schreef er eerder een blog over)
Ik zat er mega mee!
Op het blog kreeg ik een reactie : Een rijmpje
Heilige Antonius beste vrind,
maak dat ik mijn armband vind.

Ik ben NIET katholiek, maar mijn eerste baas, lang, heel lang geleden wel.
Als er iets zoek was op kantoor zei hij dat versje op. Hij beweerde dat het ALTIJD hielp.
Om heel eerlijk de waarheid te zeggen had ik dat rijmpje gisteren in de voortuin al gebruikt, alleen….
Ik had (die baas was lang geleden) de verkeerde heilige gebruikt.
Ik dacht dat het Christoffel was en had die aangeroepen  (dan werkt het natuurlijk niet)
Na het lezen van het rijmpje, besloot ik toch de tuin  weer  in te gaan en weer te zoeken.
Ook het in de verte aankomen van de vuilniswagen gaf me haast!
Weliswaar had ik de gft bak al leeggegooid en erin gekeken, maar zodra de bak geleegd zou zijn én de armband niet gevonden zou worden, zou die mogelijkheid altijd nog in mijn hoofd spoken dat hij  toch….

Na het aanroepen van Anthonis en alle takken en struiken opzij duwend zag ik daar open, glimmend en wel; MIJN GOUDEN ARMBAND!
Dank Anthonis! Innig veel dank

armbanden2

(Om)gedoopt

Soms hoor je verhalen die je niet kunt vergeten. Ze zijn ontroerend, grappig of gruwelijk. Kort geleden hoorde ik, op een verjaardag notabene, zo’n gruwelijk verhaal. Hoe het ter sprake kwam weet ik niet meer, maar een van de vriendinnen van een vriendin vertelde dit, in mijn ogen, gruwelijke verhaal. De ouders van deze Joodse vrouw zijn in de Tweede Wereld Oorlog overleden. Zij en haar twee zusjes kwamen in een Katholiek weeshuis in Amsterdam terecht. Ze was vijf.

Ze werden meteen bij hun aankomst in het weeshuis gescheiden: andere leeftijden, dus andere groepen. Aangezien ze Joods was, en dus niet katholiek gedoopt, lieten de nonnen haar dat keer op keer weten: Er werd haar een plaatje van een rood gekleurd hart met zwarte inktvlekken erop, gegeven. Dat was, zo werd haar verteld Haar hartje (ze was 5 jaar!) Als ze heel erg haar best deed, werden die vlekken misschien iets lichter, maar weggaan zouden ze nooit, want ze was niet meteen na haar geboorte katholiek gedoopt.

Toen ze 7 jaar was werd ze, met nog andere kinderen uit het tehuis, gedoopt. Ze had de gelofte uit haar hoofd moeten leren. Het was een groot feest want eindelijk zouden de Joodse kinderen Katholiek worden! De gelofte bestond uit  een opsomming: …tig keer zeggen: Ik beloof dit , ik beloof dat. Daarna de opsomming van de dingen niet meer mogen: ik verzaak…, ik verzaak…. “Ons” Joodse meisje was nerveus en zei in plaats van : ik geloof, ik verzaak. Ze werd tot de orde geroepen: OVERDOEN! Toen werd ze katholiek gedoopt.

Wordt vervolgd