Out-of-control

Tandarts-Meer mensen hebben een hekel aan het bezoek aan een tandarts.
Daarover kan ik, als ik zou willen, met veel mensen praten.
Ik heb óók een hekel aan naar de kapper gaan. logo-kapper
Dáár kan ik met niemand over praten. Vriendinnen, familieleden, iedereen die ik spreek vindt kappersbezoek “ontspannend” of, in mijn ogen, nog erger, “een persoonlijk verwenmomentje”.

Sinds ik mijn haar niet meer laat groeien (tot mijn 10e nooit naar een kapper geweest) moet ik af en toe naar de kapper, maar ik vind het nog steeds NIET prettig.

Fysio logo
Ik vermoed dat mijn afkeer van kapper/ én tandartsbezoek, maar ook de gang naar een fysiotherapeut iets te maken hebben met het, op het moment van behandeling, niet meer in control zijn. Je zit of ligt ergens en moet je overgeven aan de ander. Liever niet!

 
Vandaag sprak ik iemand die ook een hekel aan de kapper heeft.
Het was een man. Ik moet toegeven dat ik zelden met een man over de gang naar de kapper spreek, maar ééns moet de eerste keer zijn (trouwens:  HIJ begon)
Hij verwoordde wat ik altijd denk als ik een kapperszaak binnen kom:  Ik erken jouw vakmanschap,  doe je ding dus en laat me daarna  (zo spoedig mogelijk) weer de zaak uit gaan. Géén massagestoelgedoe, geen crèmepjes of luchtjes maar wassen,knippen,klaar.
Hij voegde er nog aan toe  en geen geleuter. Dáár heb ik dan, als vrouw, minder moeite mee.
Maar zoals hij me, beeldend, ZIJN situatie liet zien, moest ik wel erg lachen, ook omdat het zo herkenbaar is.
“En? Ga je nog iets leuks doen het weekend” vroeg de kapster hem ooit.
Zijn reactie NU tegen mij:  Een bijna vreemde ga ik toch niet vertellen wat IK leuk vind of wat IK ga doen? Laat ze haar mond houden, haar ding  doen en mij  lekker chagrijnig voor me uit zitten staren,

Ik denk dat de meeste vrouwen na zo’n inleidende vraag wel een gesprekje gaan voeren.
Mijn tactiek is dan altijd de bal terugkaatsen “Niet echt. Jij?” Dan kan ZIJ vertellen wat ze kwijt wil.

Gelukkig heb ik een leuke kapster, een aardige mondhygiëniste, sinds een aantal jaren, een enorm lieve tandarts, dát verzacht zo’n bezoek  wel.
[Een fysiotherapeut heb ik (afkloppen op ongeverfd hout) al een aantal jaren niet nodig gehad.]

 

 

 

 

Als je haar maar goed zit.

Nadat mijn jongste broer weduwnaar was geworden kwamen we met grotere regelmaat bij hem in de Achterhoek op bezoek. We gingen met hem daar fietsen, dingen bekijken en wandelen. Bovendien hadden mijn lief en hij een voorliefde voor dingen doen met de p.c. Dat was, in die tijd, programmeren met Pascal (computertaal). Ze zaten uren met elkaar achter de computer. Ik ging dan fietsen en de buurt “verkennen”  Op een keer toen die twee ook zo bezig waren en mijn haar (weer eens) niet goed zat, besloot ik daar naar de kapper te gaan.
Ik zocht een kapper, werd er leuk geholpen, mijn haar zat leuk en het kostte minder dan in het Westen. De mannen hadden me niet eens gemist, dus het was (waarschijnlijk) nog snel ook.

smidsstraat2-4
De zaak “vroeger”

Vanaf die tijd ging ik als ik de Achterhoek was dáár naar de kapper. Op een gegeven moment was het zo dat mijn broer op belde ”Moet jij niet eens weer naar de kapper?
Hij bedoelde dan “Wanneer komen jullie weer eens”
Aan dat verzoek gaven we dan meestal wel gehoor.

Verleden jaar juni stierf mijn broer. Ik ben dus meer dan een jaar niet naar DIE kapper geweest.
Afgelopen zaterdag was ik weer in de Achterhoek en ben ik bij “mijn” (voormalige) kapper geweest. In een jaar kan veel gebeuren!.
purdey.jpg1
Eén van de kapsters had de zaak overgenomen; de (voormalige) baas gaat een kroeg beginnen, schuin aan de overkant van de kapperszaak.
“Mijn” kapster werkte er nog steeds en deed mijn haar weer zoals ik dat graag zie.
De zaak: andere eigenaresse, andere uitstraling, andere naam, maar zelfde kapsters, zelfde gastvrijheid, zelfde expertise.