“Anders” in lockdown.

Normaal hebben wij best een volle agenda: Sociaal, Cultureel en Maatschappelijk.
Er is altijd wel een tentoonstelling die we willen zien, een lezing die we willen volgen, een doel waarvoor ik me inzet, een vriendin die bezocht wil worden, mensen die komen eten, kortom: reuring.

Nu met de lockdown is de agenda zo goed als leeg!
Musea, workshops, lezingen, ze zijn allemaal uit- of afgesteld! (of digitaal; iets dat je met sloffen aan op de bank, laptop op schoot kunt volgen. dat is toch ANDERS!)
Vrienden mogen niet samen bezocht worden of langskomen( hooguit samen een wandelingetje maken) en ook de Goede Doelen liggen stil.

De week voor mijn trapval stonden er 2 dingen in de agenda!
Normaal ben ik geen fan van noch de kapper, noch de tandarts, noch de mondhygiëniste.
Alle drie zijn het leuke, kundige vrouwen, waar ik al jaren kom, maar ik houd niet van gedoe aan mijn hoofd.



Ook nu, in Coronatijd niet, maar het was wel even “iets anders”, even ergens HEEN.
Het ging nog nét niet zover dat ik me erop verheugde, maar bijna wél.

Bij de kapper was het “anders” dan NORMAAL door de mondkapjes, de plastic schermen, het uitsluitend op afspraak, dus geen in- en uitloop en geen koffie.

Bij de mondhygiëniste was het “anders” in de wachtkamer; geen gezellige leestafel met bloemetjes en knusse gesprekken met andere wachtenden, maar stoelen op grote afstand (wachtenden op afstand met mondkapjes voor nodigt niet uit tot gesprek) en de gezellige tafel was weggehaald.
Maar binnen was het als van ouds. Mijn mondhygiëniste draagt altijd iets voor haar mond en ik hoef alleen in de wachtkamer een kapje voor; eenmaal in de spreekkamer gaat de mond open en wordt er gewerkt: Zij dus; ik ben slechts lijdend voorwerp!
We hebben wel zo’n (20 jaarlange) relatie dat er af en toe gepraat wordt.

Het punt dat ik in dit blog wil maken is dat (bijna) NIETS normaal is in deze Coronatijd. Het feit dat een bezoek aan de mondhygiëniste al bijna een “uitje” is, was toch ooit ondenkbaar?

Dit punt werd  ook nog door een verhaal van de mondhygiëniste benadrukt:
Een bevriende tandarts had na een paar patiënten te hebben geholpen een uurtje vrij (door de enorme sneeuwval hadden een paar patiënten afgezegd). Haar praktijk ligt  niet ver van de markt en ze besloot naar de markt te gaan om even een visje te kopen.
Ze raakte aan de praat met de visboer die vertelde hoe anders deze tijd is en dat hij laatst naar de tandarts ging en dat bijna als een “uitje” beschouwde.
De tandarts lachte en zei:” Ik ben tandarts en mijn uitje is even naar de visboer een visje kopen”

Ik ben dus niet de enige die “gewone” dingen nu als bijzonder ervaart, ik vermoed dat we dat allemaal wel kennen.

Opgeknapt.



Gisteren om 9 uur kon ik bij mijn kapper terecht.
Zij en ik allebei een mondkapje voor.
Vele lokken op de vloer later ga ik met een verzorgd hoofd de zaak weer uit.

Met zo’n (na tijden weer)  verzorgd hoofd wil ik wat!
Niet thuiszitten en niet de bossen in!
Veel andere dingen zijn niet mogelijk, wat wel?

Mijn lief stelt voor naar Amersfoort te gaan.
Een geweldige plaats  ooit ontstaan op een doorwaadbare plaats(voorde)  in de Amer (Eem)
Amersvoorde werd Amersfoort.
De meeste winkels  zijn dicht, maar dat komt goed uit, we hoeven niks, we willen alleen maar kijken!
Op de pleintjes, naar de geveltjes en de mensen die er lopen.
Ooit heb ik hier een klein jaar gewoond en het voelt als ik daar ben altijd als thuiskomen.

Aan de Onze Lieve Vrouwetoren ( bijgenaamd Lange Jan) zat ooit een kerk vast (de contouren ervan staan nog op het plein aangegeven) De deur is van een afstand al mooi, maar van dichtblij hebben de vierkante plaatjes prachtige details.


Amersfoort is een stad van Cultuur, geweldige evenementen werden ( en worden ooit weer hoop ik) er georganiseerd.
Nu is het heel rustig door COVID 19, waarvan een beeld op het Hof.

Maar ook op “gewone” dagen, als er wel veel mensen lopen is het een relaxte stad met pleintjes, (muur) huizen met mooie geveltjes en nauwe straatjes.



We zien verschillende inventieve ondernemers hun koffie, broodjes en andere etenswaar aanprijzen

Natuurlijk willen we de lokale ondernemers steunen; een wafelijzer in een kraampje trekt onze aandacht, dus we bestellen 2 wafels en staan netjes aan de overkant te wachten tot onze bestelling klaar is. Na het eten van de wafel met chocoladesaus zien we er niet uit (vloeibare chocola lekt!) en zitten we propvol: de chocolade voedt!

We zien ook een restaurant dat NIET leeg is, aan de tafeltjes zitten poppen, op de ramen zijn teksten geschreven; het geheel ziet er “gezellig” uit. Veel aandacht  besteed aan de kleren gevuld met ??? (stro? Papier?)
In een snelle voorbijloop zie je niet snel dat het poppen zijn, alleen maar een “gewoon” restaurant waar mensen zitten te eten!

Door de kapper én door een rondje Amersfoort ben ik weer danig opgeknapt.
Alles leek bijna even een beetje gewoon!

Coronaregels bij “bedrijven”

Door het Covid-19 virus zijn er veel voorschriften gekomen.
Ik heb een paar van die “waarschuwingen” of richtlijnen gefotografeerd.
Soms is het “alleen maar” een A4-tje op een raam, soms is het inventief:.

covid supermarkt
zoals een supermarkt met een soort desinfecteerapparaat buiten (speciaal ontworpen in deze crisis of bestond het al?) Ik zag een vader met zijn dochtertje erbij staan. De vader deed zijn handen erin, en zei tegen het meisje het ook te doen; ze aarzelde. Toen pakte hij haar knuffelaap en stopte allebei zijn pootjes in de gaten. Ik was al bij de kassa toen ik het meisje nog hoorde schateren.

 

 

Een bord met krijt  bij de kapper.     Op de ruit  bij de dierenkliniek

 

Een klapbord bij het ziekenhuis      Een grondsticker bij het museum.

afstand in bos

en  een “verkeersbord” bij het recreëren

 

Kapperbezoek in Coronatijd

Mijn haar groeide door in de tijd dat we met zijn allen NIET naar de kapper konden.
Te kort voor een staartje of vlechtjes, te lang om er nog een bepaald model in te kunnen herkennen.

De enige oplossing dan is NIET in de spiegel kijken óf brildragend als ik ben, zonder bril in de spiegel te kijken, als het dan MOET: dan is het beeld onscherp en lijkt het allemaal minder erg.

De kapper’s agenda was, toen ik belde, al helemaal volgepland.
Ze zette me op de reservelijst én, geluksvogel die ik ben, belde ze, een paar dagen later op, dat er iemand uitgevallen was.

kapsalonIk was iets te vroeg, maar mocht wel binnenkomen. Deze kapperszaak is groot, heeft 2 kapsters en dus kunnen er best een paar mensen binnen zijn en vér van elkaar afzitten.

De kapsters droegen mondkapjes. Géén handschoenen want, zo zei ze, met knippen kwamen er rubberribbels in de vingers en daar knipten ze dan in, veel te onhandig.
Anderhalve meter van me afstand was onmogelijk, dan kon ze haar werk niet doen: het kappersvak hoort niet voor niets tot de contactberoepen.

Ze gingen nu het weer mocht, vertelde ze me, eerder open, later dicht en ook op hun, normaal vrije maandag, zijn ze nu open.
Zo probeerden ze én veel mensen te kunnen knippen én het Niet Verdiende Geld wat in te halen.

Ik heb een hekel aan stilzitten en het gefriemel aan mijn hoofd, dus ik was mijn haar thuis en laat het dan knippen, zo ben ik maar kort in de zaak en kan ik zó geknipt en wel de buitenlucht in.
Zo ook deze keer; ik voel me weer een ander mens, want, zo zei de dame in de stoel naast me ( 2 meter afstand) Je kan nog zo’n mooie jurk aan hebben, als je haar niet goed zit voel je je niet op zijn best én zo zie je er dan ook NIET uit!
Een rake observatie.

Hoorneboeg en de Zwarte Berg

Op 11 mei gingen de kappers weer open, dat was op een maandag.
“Mijn” kapper is maandags dicht.
Dus belde ik op dinsdag om vijf voor 9 op om een afspraak te maken.
Ik heb een hekel aan kappersbezoek en probeer het tot een minimum te beperken. Helaas heb ik haar dat een professionele hand nodig heeft wil ik niet als een soort wild beest eruit zien.
De kapster vertelde me dat  een afspraak voor “deze week” echt niet meer ging lukken; volgende week was nog een mogelijkheid vrij! (Ik had heus niet het idee dat ik die dinsdag nog komen kon, maar een week wachten!)

Ik heb de pest in en die bui MOET weg.
Ik wil iets leuks gaan doen.
Mijn man stelt een wandeling voor in een gebied waar ik lang niet geweest ben.
We rijden naar de Hoorneboegseheide, een natuurgebied, beheerd door het Goois Natuurreservaat.
Hoorneboegseheide

Tot 1792 was De Hoorneboeg een kleine“berg” te midden van een heidevlakte, veroorzaakt door opstuwend landijs in de IJstijd.

Ooit liet een Mr Pieter van Loon, een Amsterdamse stadspatriarch,  een stuk van de heide ontginnen en hier een jachthuis met stal bouwen; het werd niet permanent bewoond.
Dat werd het pas na 1906 toen broer en zus Pijnappel dit landgoed kochten.
Toen de laatst overgeblevene, de zus, in 1973 stierf liet zij het landgoed na aan de Remonstrantse Broederschap. Daartoe behoorde ik en zo maakte ik toen kennis met dit landgoed.

routekaartNu gingen we er een wandeling maken. We begonnen bij de Zwarte Berg. De berg is eigenlijk een heuvel(tje), het hoogste punt is 16 meter. Waarschijnlijk is de “berg” ooit zo genoemd omdat de bodem bestaat uit zwarte humusaarde.
Hier was vroeger een oerbos, dat rond het jaar 1600 bijna volledig verdween omdat de Erfgooiers *)veel  bomen platbranden en kapten om akkertjes te maken én hun schapen te laten grazen.

Doordat er later rijke lui kwamen die er buitenplaatsen stichtten en weer bomen aanplanten kreeg het gebied weer een groener, bosrijker aangezicht.

We zien het  hek van het voormalige Landgoed De Hoorneboeg  dat vanaf 1 januari  2018 van een conferentiecentrum in een ’culturele buitenplaats’ is veranderd . Een trio bevlogen initiatiefnemers blies de buitenplaats nieuw leven in. Het Landgoed is en blijft  wel eigendom van de Stichting De Hoorneboeg,  de stichting met remonstrantse banden en achterban, zo lazen we.

                                               En prachtig bos- en heidegebied.

Een mierenhoop

Ik heb wat foto’s gemaakt, maar het jammere is dat ik u, bloglezers, niet een geluidsband kan laten horen van de vogelgeluiden daar. Koekoek in de verte, geklop van een specht op een afstandje en heel veel zingende én kwieterende vogels.

Ontzielde bomen

Leven op een ontzielde boom

waarheen

 

*) Een Erfgooier is de benaming van een, van oorsprong uit Gooiland afkomstige mannelijke bewoner, die samen met anderen het gebruiks- en beheersrecht had over de bebouwbare gronden in Het Gooi.

Brandweerkorting

kapperBezoek aan de kapper, tandarts en andere peuter mensen vind ik vervelend.Vanmorgen was ik bij de kapper. Ik was mijn haar thuis, dat scheelt me weer  (in TIJD , niet in geld, want ze rekenen hetzelfde of ze mijn haar natspuiten, of wassen
Ik zat naast een jonge man, die het matje in zijn nek weg wilde hebben, want “thuis had commentaar”. Hij had het er ook over dat hij de vorige keer geen  brandweer korting had gehad.
Dat zou  dan nu na afloop van deze knipbeurt verrekend worden, zei de kapster.

Ik was lekker snel klaar, mijn haar zat goed en ik was blij de zaak weer te kunnen verlaten (niets te maken met de zaak of de kapster, ik heb dat gevoel bij elke kapper)

Toen ik voor de afrekenbalie stond zei ik : “O, ja, ik zit bij de brandweer”.
De kapster keek me verbijsterd aan “Echt?”
Ik wilde een grapje maken,  niet haar niet in een crisis storten, dus ik zei : “Nee, hoor, niet echt”
Ze wist echt niet wat ze aan me had en noemde zachtjes het bedrag dat ik al eerder had betaald. Ik pinde het bedrag en ze sloot haar mond weer “Prettige dag verder”.

Er weer verliet een tevreden klant het pand.
(zin uit conference Herman Finkers)